Jakov Sremec is een Kroatische scherpschutter (de flaptekst spreekt van een Serviër) wiens zus zelfmoord pleegt nadat ze is verkracht. Jakov vlucht naar Nederland en neemt zijn intrek in een boerderij nabij Abcoude. Daar heeft hij een buurman met een dochter, Renske, die Jakov sterk doet denken aan zijn zus. Renske wordt het slachtoffer van verkrachting, nadat ze in handen is gevallen van een Marokkaanse loverboy. De daders komen er met een lichte straf vanaf, waarna bij Jakov de stoppen doorslaan. Hij besluit het recht in eigen hand te nemen en de daders één voor één neer te schieten.

De loverboy killer verschijnt onder het pseudoniem van Ryan de Wolff, maar het is vrij eenvoudig om te achterhalen welke misdaadauteur zich daarachter verschuilt: 1) de flaptekst verwijst naar een recensie van een eerder boek van de auteur, en dat is Dodelijk rendez-vous van Gerhardt Mulder 2) de site van Crimipedia (www.showroom.nl) vermeldt (praktisch) alleen boeken die door Gerhardt Mulder zijn uitgegeven en 3) het copyright van dit boek ligt in handen van Gerhardt Mulder.

De loverboy killer is net zo amateuristisch als de politie die in het boek opgevoerd wordt. De beste politiemensen hebben geen flauw benul waarom het handig is om foto’s en films te maken bij de begrafenis van een slachtoffer van een misdrijf. De aanwijzingen schreeuwen de politiemensen zo ongeveer in het gezicht waar ze het zoeken moeten, maar toch kunnen ze niet het één en ander bij elkaar op tellen. Ze weten bijvoorbeeld dat de slachtoffers allemaal betrokken waren bij dezelfde rechtszaak, maar dat zet hen niet aan het denken. En dat doen de valse aanwijzingen op de plaatsen van delict ook niet, die zijn terug te voeren naar een garage waar Renske aan gelieerd is.

Het amateuristische vind je ook terug in de schrijfstijl met wringende zinnen als ‘In mijn auto lag dit altijd om daarin aantekeningen te maken.’ Verder bevat het boek ontzettend veel taal- en zetfouten. De loverboy killer is het voorbeeld van wat er gebeurt als een auteur per se een boek wil uitgeven, zonder dat het goed geredigeerd is.
‘Ach, fouten maken is menselijk,’ schrijft de auteur aan het eind van het boek. Dat is zo, maar je kunt het ook overdrijven.