Goed geschreven boek en erop geattendeerd doordat ik de schrijfster over dit boek zag in het programma "boeken". Ik kende de schrijfster niet.
Ik lees er graag in, ben nu halverwege.
Het leven in een hele grote stad komt me heel bekend voor als Rotterdammer.
Hoewel ik hier nog nooit vossen ben tegengekomen, laat staan een Jean die de vossenpopulatie in kaart brengt, zoals deze hoofdpersoon in Londen doet.
Een grote, dynamische stad die ook 's nachts altijd maar doorgaat, herken ik beslist en zoveel mensen die hier een leven proberen op te bouwen vanuit vele landen van de wereld afkomstig. Deze inwoners, altijd immigranten en soms illegaal,
zo schamper door Theresa May "citisens of nowhere" genoemd die weten waar de vossen zijn en hopelijk ook het jongetje.(verhaal speelt in Londen).
In mijn stad wonen 180 verschillende nationaliteiten, in Londen 100 vgls. wikipedia.
De verhaallijnen zijn goed en ook realistisch opgebouwd, of ze het jongetje met zijn allen vinden, weet ik nog niet, dus spannend is het ook.
De titel snap ik prima, zonder ongeluk geen geluk, maar feitelijk is dit niet de paradox van geluk, maar zijn tegenhanger.
De onderlinge hulpvaardigheid en het mededogen herken ik ook van mijn stad, mijn wijk. Die mooie waardes dragen mensen uit, in het boek en gelukkig ook daarbuiten.
Dat ervaarde ik vanmorgen nog: moest met mijn fiets een heel eng bruggetje oversteken, Direct hulp van een onbekende man: "Hier hou vast"en gaf mij zijn eetspullen doe hij droeg en hup! nam mijn fiets mee onder zijn arm. Dat is gaaf!
dat is een wereld die ik herken. Die sfeer zit in het boek ook!