In kale, meest korte soms 'knallende' zinnen vertelt Robbert Welagen het verhaal van Emilio Lastrucci's zoektocht naar zichzelf. De 52-jarige Emilio is daarvoor uit Zwitserland, waar hij meer dan dertig jaar heeft gewoond en gewerkt, teruggekeerd naar zijn geboortestad Florence. Hij is ten gevolge van een ontsnapping aan een ontvoering - door zich uit een raam te storten - zijn geheugen vrijwel helemaal kwijtgeraakt en hoopt door het bezoeken van plekken van zijn jeugd zijn herinneringen weer terug te krijgen. Hij bezoekt zijn geboortehuis, zijn school, de kerk, loopt diverse keren de routes die hij als klein jongetje gelopen moet hebben, maar herkent niets. De paar flarden herinnering waarover hij nog wel beschikt geven, net als de omgeving, Emilio weinig houvast. Als hij een oude schoolvriend tegenkomt die hem herkent, is het net alsof alles wat die opdiept uit hun gezamenlijke verleden over anderen gaat. Hij herkent en kent niets. Niets van de verhalen en niets van de stad. Alle bedrijvigheid gaat volkomen langs hem heen, terwijl hij door de stad zwerft. Het is, zo bedenkt hij, alsof er een glazen stolp over hem heen is geplaatst. Iedereen en alles buiten die stolp leeft en Emilio kan niets anders dan toezien.

Het verlies van zijn geheugen is niet het enige dat Emilio dwars zit. Hij weet bijna zeker dat hij in de gaten wordt gehouden. Niet alle daders van de ontvoering zijn namelijk opgepakt; een van hen is nog op vrije voeten en de mogelijkheid bestaat dat hij Emilio in de gaten houdt. Een aantal keren meent Emilio een glimp van hem op te vangen en twee keer besluit hij daarom Florence te ontvluchten. Eerst naar een oudtante die net buiten Florence woont en later naar Rome, waar hij gestudeerd heeft. In beide gevallen komt hij meer te weten over zijn verleden, over wie hij was, maar misschien nog wel meer over wie hij altijd geweest is?

Robbert Welagen laat Emilio ronddolen als een angstige holte in een verder met veel precisie beschreven Florence. Die precisie springt vooral in het oog door het bijna eindeloze opdreunen van plaatsen en straten waar Emilio zich wandelend of rijdend in een taxi doorheen beweegt. Op een gegeven moment werkt dat niet meer en verwordt het tot een vermoeiend trucje. Gelukkig is dat niet meer dan een vlekje in een verder goed geschreven vlot, ogenschijnlijk voortkabbelend en eigenlijk verrassend spannend verhaal. Spannend vanwege de contrasterende beschrijving tussen Emilio en de rest van de wereld, vanwege de vraag of Emilio zijn geheugen terugkrijgt of niet en de al dan niet verbeelde dreiging van de achtervolger. Door de suggestie van dat gevaar heel exact te doseren en Emilio's verhaal te vertellen in een onopgesmukte stijl met veel cadans, slaagt Welagen erin om de hijgerigheid waaraan zoveel spannende verhalen lijden, te vermijden.

Gelezen en gerecenseerd voor Dizzie.nl in 2011