Ik ben een liefhebber van historische verhalen. Het is daarom fantastisch dat ik de mogelijkheid heb gekregen het nieuwe verhaal van Jan Brokken te lezen: De Kozakkentuin. Het verhaal over de hechte vriendschap tussen Alexander von Wrangel en de schrijver Fjodor Dostojevski.

Jan Brokken heeft de beschikking over uniek materiaal en wist aan de hand daarvan een prachtig en interessant verhaal te schrijven. Een historische roman gebaseerd op waargebeurde feiten. Alleen vaardige schrijvers weten met al dat mooie materiaal een goed en pakkend verhaal te schrijven. Zo’n vaardige schrijver is Jan Brokken. De Kozakkentuin leest prettig maar, en dat beaamde Brokken ook in de Verantwoording, het gebruik van verklarende noten haalt een beetje de vaart uit het verhaal. Desondanks vind ik dat deze noten wel wat toevoegen aan het verhaal.

De Kozakkentuin is geschreven in de ik-perspectief, het verhaal beleef ik door de ogen van Alexander. Ik ga met Alexander terug in de tijd, naar de 19de eeuw. Naar Siberië en andere onherbergzame streken. Ik ontmoet kleurrijke figuren, ik kom voor lastige dilemma’s te staan en ontmoet de liefde van mijn leven.
Tsja wat weet ik nou van Rusland uit die periode? En ik kom (iets) meer te weten over de bekende Russische schrijver Dostojevski. Want als ik eerlijk ben, heb ik nog bar weinig gelezen van de Russische Literatuur. Het wordt tijd dat ik een boek ga lezen van Dostojevski

Ik heb met zeer veel plezier De Kozakkentuin gelezen. Wat een fantastisch verhaal!