De auteur Louise Gallez is vanaf haar veertigste werkzaam als verpleegster. Het werk in de verpleging en met name op de spoedafdeling valt haar steeds zwaarder. Haar ervaringen en die van anderen beschrijft ze in dit boekje. Sommige verhalen zijn grappig, de meeste echter niet. Dit boek is een klaagzang over het werken in de zorg. De onmogelijke werkroosters, de toenemende werkdruk, de onverantwoorde bezuinigingen, het komt allemaal aan bod. Soms slaagt Louise Gallez erin haar boodschap te verpakken in humor. Dan ontstaat een mooi kort verhaal als ‘Familie, ik haat jullie!’ of ‘Sterven in bruidskleed’. Vaak zijn het echter verhalen met lijsten van materialen waarop bezuinigd wordt of met aannames over kennis en kunde van andere verpleegsters. Dat is jammer, het nodigt namelijk niet uit om verder te lezen. We weten allemaal dat er enorme tekorten aan verplegend personeel gaan ontstaan. Er zal zeker iets gedaan moeten worden aan de werkdruk in de zorg in het algemeen. Ook heeft Louise Gallez gelijk wanneer ze de werknemers in de zorg onderbetaald noemt. Er zal in de zorg iets moeten veranderen. Of Louise Gallez dat met dit boek bereikt? Ik betwijfel het.



Mijn mening: In potentie is ‘Voorspoed en tegenspoed van een verpleegster op spoed’ geen slecht boek. Het verdient echter een betere redactie. Nu zit er erg veel verschil in de verhalen, qua lengte en qua schrijfstijl. Enkele verhalen zijn leuk, goed leesbaar en met een diepere boodschap. Helaas overheersen de verhalen met een opsomming van misstanden in de zorg. Deze verhalen lijken ook geen kop of staart te hebben. Jammer want het nodigt niet uit tot verder lezen, terwijl de onderliggende boodschap dit wel verdient. Twee sterren, het verhaal had echt meer verdiend.