Mara, Tirtha, Matsya waren de eerste drie delen in de Rani Diaz-reeks die me kennis hebben laten maken met thrillerschrijfster Sterre Carron. En waarbij ik zeker was van haar kunnen.
Omdat ik toen zoveel boeken te lezen kreeg voor mijn blog zijn de volgende vijf achterop geraakt, terwijl ik wel heel veel zin had om ze te lezen. Tot Sterre me vroeg of ik geïnteresseerd was in Puta. Natuurlijk wel!
Eerst vreesde ik ervoor de verhaallijn niet meer te kunnen volgen maar dit bleek snel geen probleem te zijn want je kan de boeken best apart lezen.
En zoals verwacht had het hoofdpersonage (en de auteur) me vanaf de eerste pagina volledig in hun macht.
Vanaf het eerste hoofdstuk versmelt je met de angstige wereld van Manon die aan angstfobieën lijdt. De auteur beschrijft deze angsten zo levensecht dat je aan jezelf begint te twijfelen of je niets raar hoort.
En dan komen de verschrikkelijke moorden aan bod. Wie is die blonde meid van op de cover? Waar wordt Puta door getergd? Waarom heeft ze het op lesbiennes gemunt? Wie is Puta?
Ik denk dat er weinig Vlaamse vrouwelijke auteurs zijn die een thriller zo perfect op papier zetten als Sterre. Bij de presentatie van haar vorige boek Carta kreeg ik de indruk dat Sterre echt wel geniet van haar sadistisch kantje en daar maakt ze je graag genoot van. Ook in Puta.
Dus als je houdt van een lekkere spannende thriller die ook nog eens gruwelijk geschreven is, kan ik jullie alleen maar het negende boek (en de vorige acht) in de Rani Diaz-reeks aanbevelen.