In 2005 verscheen De bloeddoorlopen dageraad als tweede boek in de John Maddenreeks in Nederland. Deze geboren Zuid-Afrikaan heeft als buitenlandse correspondent voor Reuters gewerkt alvorens hij zich op het schrijven van boeken stortte. Naast Het zwarte water (River of Darkness) en De bloeddoorlopen dagenraad (The Blood-Dimmed Tide) uit de Maddenreeks heeft hij nog twee romans (Snatch en Once a Spy) geschreven. De laatste titel van deze trilogie (De dood van de winter) laat om onbekende reden nog even op zich wachten.
John Madden, de tot boer bekeerde inspecteur van Scotland Yard, wordt via de zwerver Topper geattendeerd op een gevonden schoentje van het verdwenen 12-jarige meisje Alice Bridger. Op de plaats waar het lichaampje wordt gevonden blijkt Harold Beal, alias Beezy even tevoren ook geweest te zijn. Topper probeert Madden te overtuigen van de onschuld van zijn maat. Het verminkte gezichtje lijkt er op te wijzen dat het geen toevallige moord is geweest, maar een weloverwogen daad. Madden vindt het van belang dat Scotland Yard wordt ingeschakeld. Zijn oude collega Angus Sinclair krijgt de leiding over het onderzoek en vindt, ondersteunt door Madden, nog meer merkwaardige en niet opgeloste kindermoorden uit het verleden. En altijd zijn jonge meisjes rond de twaalf jaar die verkracht, vermoord en met een verminkt gezicht worden achtergelaten. Wanneer beide zwervers Topper en Beezy spoorloos verdwijnen, kan dit twee dingen betekenen: of ze zijn schuldig aan de waanzinnige moordpartijen of ze zijn ongewenste getuige geweest van de uitvoering.
Het decor van het verhaal is het Europa van de jaren 1920-1930. Het meest moderne attribuut uit die tijd was de telefoon die echter nog geen gemeengoed was. Van moderne technieken zoals DNA had men in die tijd nog nooit gehoord. Of dit nu de charme van het verhaal is of een tekortkoming is moeilijk te zeggen. Wanneer het laatste een feit is, dan wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de vertelwijze van de auteur. Hij laat de lezer de opkomst van het Nazisme meemaken en hij doet uiterst gedecideerd de gevaren voor de bezette volkeren uit de doeken.

Lijkt het eerste deel van het verhaal de kant op te gaan van een Maigret-achtig verhaal, niets is minder waar, vanaf het moment dat het bijna vruchteloze spoorzoeken toch lijkt te wijzen naar een daderspoor. Ongemerkt laat Rennie Airth de dader het verhaal binnensluipen. Aan het boeiende einde zijn alle draadjes opgelost en zijn de nog openstaande vragen tot in het kleinste detail beantwoord.
Airth beschikt over een meesterlijke vertelkunst. Het is te hopen dat hij zijn fans niet al te lang laat wachten op de afsluitende opvolger van de Maddenreeks (De dood van de winter).