Het verhaal bevat alle ingrediënten voor een indringende roman; liefde, familie, geheimen, vriendschap, moeilijke jeugd. Toen ik de achterkant van het boek las had het meteen mijn aandacht, kon niet wachten met lezen. Ook doordat Sandra Berg met een ander boek genaamd: Als de dag van toen genomineerd was voor de Valentijnsprijs 2015.

Crissie heeft een moeilijke jeugd, haar moeder is overleden toen zij nog jong was, ze heeft een vader wie alle touwtjes in handen wil houden. Wanneer Crissie straf krijgt (om de gekste reden soms) houd haar vader er merkwaardige 'opvoedingspraktijken' op na. Ze krijgt een hechte vriendschap met Luke het buitenbeentje van de klas, ze hebben veel met elkaar gemeen o.a dat zijn moeder ook jong overleden is. Zijn vader is een echte alcoholist te noemen, welke niets lijkt te geven om het wel een wee van zijn zoon. Gaandeweg bouwen ze een zeer hechte band met elkaar op wat uitmond in liefde, welke helaas geen lang leven beschoren is.

Wanneer Crissie ouder is en vervolgens nachtmerries en hartkloppingen krijgt, besluit zij terug te gaan naar het vervallen huis van Luke en zijn vader, ze is heel wat herinneringen kwijt geraakt en kan vooral haar laatste verschrikkelijke herinnering niet meer heugen. Door terug naar het huis te gaan heeft zij de hoop deze weer terug te krijgen.

Helaas moet ik zeggen dat het boek erg tegen gevallen is, het verhaal zelf spreekt mij erg aan, alleen heb ik mij bont en blauw aan de schrijfstijl van Berg geërgerd. Het verhaal is in ik-stijl geschreven, op zich niets mis mee vind het normaal wel aangenaam lezen. In Voorbij de duisternis is Crissie degene welke het verhaal vertelt maar op een bijzondere manier, hoe vaak ik 'weet je' tegenkwam begon mij op te vallen. Soms meerdere keren op een bladzijde, was meer een gewoonte dan een uitzondering. Ook werden woorden op verschillende manieren uitgelegd en dat zin na zin, bijvoorbeeld het was erg koud in de kamer, krijg je daarna meteen zo bar koud, en dan daarna weer ijskoud. Bijvoorbeeld: ''Niemand wist waar je was. En ik betwijfel of iemand je zocht. Iemand anders dan ik. Maar ik zocht je. Elke dag opnieuw........Ik zocht je elke dag tot die ene keer....''.

Of op dezelfde bladzijde: ''Het was ongeveer min vijf en er waaide die ijswind uit het Noorden. Russische wind zeiden ze op de radio. Russische kou. Russische ijs''. Hierdoor daalt het leesplezier naar het 'vriespunt' erg jammer want het verhaal zelf heeft potentieel. Komt alleen niet goed uit de verf en kwam daardoor gekunsteld over. Ik zat te twijfelen tussen 1 of twee sterren maar doordat het verhaal mij wel aanstaat toch twee sterren.