‘De indringer’, een misdaadverhaal dat draait rond de eenzame journaliste Claire Cooper. Claire leidt aan paniekaanvallen, maar wanneer deze worden onderdrukt, komen haar grootste angsten tot uiting. “Neem mij in plaats van haar”, klinkt het wanneer ze Hem ziet in de kamer van haar oudste dochter. Wanneer Hij haar in de auto zet, kan ze enkel aan haar kinderen denken. Claire weet niet wat haar te wachten staat, maar bang is ze niet. Dit heeft ze namelijk al meegemaakt in haar ergste nachtmerries.
Kelly Simmons is een Amerikaanse journaliste die zichzelf verliest in het schrijven van boeken. “The pages are about to turn and time is about to suspend”, zo be-schrijft Simmons het doel van de spannende intriges binnen haar vrouwenromans. De protagonist is een getrouwde vrouw die zichzelf eenzaam voelt binnen haar hu-welijk. Dit fenomeen wekt nieuwsgierigheid op bij vrouwen en zo lokt Simmons haar doelgroep.

‘Zondag’, het eerste hoofdstuk van het boek, start met een flashback. De naamkeuze van de hoofdstukken duidt op een dagboekverhaal, terwijl dit niet helemaal het geval is. Het lijkt zo omdat het verhaal is geschreven vanuit een vertellend ik standpunt. Claire beschrijft alles wat ze ziet en meemaakt, zo zorgt het ook voor een groter inlevingsvermogen bij de lezers en geeft dus een extra boost aan de spanning in het verhaal. Naar mijn gevoel heeft dit verhaal de structuur van een gebeurtenis die achteraf wordt naverteld, het enkele verschil is dat Claire het ‘nu’ beleeft.
De hoofdstukken situeren het verhaal, dat speelt over een tijdsperiode van zeven dagen. De vertelde tijd is in dit geval langer dan de verteltijd. De flashbacks zorgen voor verwarring in het verhaal. Je hebt het gevoel dat deze belangrijk zijn voor de afloop, maar je hebt geen idee waarom. Uiteindelijk besefte ik dat deze helemaal niet zo noodzakelijk waren, maar ze geven een meerwaarde aan de spanning in het boek.
De titels van de hoofdstukken verraden voor een deeltje de thematiek. Althans ze elimineren enkele thema’s. “Hoe ver ga je om je kind te beschermen”, geeft je ook een idee over het thema, alleen vind ik deze zin ongepast. Claire offert zichzelf op voor haar oudste dochter, maar dit is de enige moment wanneer haar dochter echt ‘in the picture’ staat. “De indringer” heeft meerdere thema’s die gepaard gaan met elkaar. De ontvoering van Claire is het centrale thema, maar de aanleiding hiervan wordt naar het einde toe steeds belangrijker. Haar man blijkt in een crimineel milieu te vertoeven, waar Claire niets van af weet. Anderzijds ontstaat er een vriendschap tussen ‘Hem’ en Claire, die omgeschreven wordt als een stiekeme romance.
Kelly Simmons schreef vaak ’s nachts aan het verhaal om de sfeer te proeven van de donkere nachten. Dit komt het boek enkel ten goede, ze weet de nachtscènes zo te omschrijven dat de rillingen over je heen kruipen.
Opvallend is dat de afwisseling tussen heden en verleden de enige dynamiek is in het verhaal, zonder de flashbacks zou het eentonig zijn. Toch weet Simmons het verhaal zo te schrijven dat het je grijpt, dat je verlangt naar het nieuwe hoofdstuk. De eentonigheid zorgt ervoor dat je het einde van het verhaal denkt te weten, toch weet een onvoorspelbare wending je vol verbazing te laten zitten.

‘De indringer’ zal door mij beschreven worden als een goed boek. Ondanks de eentonigheid wist de schrijfwijze me te pakken en niet meer los te laten. Ik verslond het boek op enkele uren en zat er nadien nog met in men hoofd. Enige teleurstelling bleef me bij. Vrouwen hopen altijd op een happy end wanneer er een romance ontstaat. Simmons gaf aanwijzingen dat Claire verliefd werd op haar ontvoerder, maar toch kiest ze voor haar man in het criminele milieu. Het boek is een thriller, maar geen standaard misdaadverhaal. Een ontvoering is een gruwelijk iets, maar Simmons schreef het met een vleugje liefde.