Terwijl Nederland nog bezig is te wennen aan het idee dat iedereen moet doorwerken tot de leeftijd van zevenenzestig jaar, zijn ze in Groot-Brittannië weer al een flinke stap verder: daar telt een werkdag vaak niet veel minder dan vierentwintig uur. Althans, in het Groot-Brittannië dat Charlotte Parsons creëert in haar debuutroman Switch. Hebben die Britten dan geen slaap nodig, zult u zich afvragen en het antwoord luidt: nee, ze hebben namelijk een pil die slaap overbodig maakt. Dat middel heet Niton of, in de volksmond, 24/7. Niton was oorspronkelijk bedoeld als medicijn tegen narcolepsie, een afwijking die ervoor zorgt dat mensen plotseling in slaap vallen, waar ze ook zijn. Maar al snel verovert het de consumentenmarkt, het wordt gelegaliseerd en steeds meer mensen maken de switch waarnaar de titel verwijst: van de overtuiging dat slapen gezond en noodzakelijk is naar het tegenovergestelde, slapen is zinloos. Slaap is voor zwakkelingen is een zin die herhaaldelijk in het boek voorkomt.
Hoewel op den duur zelfs de premier om gaat, zijn er ook mensen die pertinent weigeren die switch te maken en onder hen bevindt zich onderzoeksjournalist Cynthia Wills. Haar standvastigheid heeft deels een rationele oorsprong — zij is en blijft ervan overtuigd dat lichaam en geest slaap nodig hebben — maar wortelt ook, of misschien wel vooral, in het verleden. Haar vader is gestorven door een overdosis medicijnen en zij heeft niet kunnen voorkomen dat dat gebeurde. Die traumatische ervaring knaagt nog steeds aan haar en pillen slikken is daardoor al jaren een probleem. Het maakt haar tot een roepende in de woestijn in een land dat steeds meer in de ban raakt van 24/7.
En dan zijn er nog de zogenaamde Barbiemoorden. In de Londense wijk Camden is een moordenaar actief die het voorzien heeft op grotere vrouwen met lang blond haar. Zeven lichamen worden in korte tijd uit de bosjes gehaald of uit het water gevist, maar de politie heeft geen flauw idee van moordenaar of motief. Uiteindelijk ontdekt Cynthia, die een uitstekende naam als onderzoeksjournalist heeft opgebouwd, dat er verband bestaat tussen het antislaapmiddel en de Barbiemoorden.
Voor de keus van onderwerp en rekwisieten is Charlotte Parsons dicht bij huis gebleven. Volgens de korte biografie op het omslag van haar boek studeerde zij journalistiek en psychologie en werkte ze een aantal jaren als onderzoeker in een laboratorium waar medicijnen werden getest op vrijwilligers. Aan alle voorwaarden voor een doorleefd verhaal is dus voldaan. Maar dat maakt Switch nog niet tot een thriller, en dat is het ook niet, ondanks dat Parsons het met name door het gebruik van perspectiefwisselingen en cliffhangers wel heeft geprobeerd. Ze beschrijft uitvoerig hoe Groot-Brittannië in rap tempo in de ban raakt van een middel dat mensen meer dan ooit in staat stelt hun leven to the edge te leven en hoe Cynthia Wills daartegen als een eigentijdse Don Quichote ten strijde trekt. Ze doet dat voornamelijk langs de weg van de dialoog en dat levert oneindig veel  weinig boeiende  gesprekken op. Gesprekken die al snel niets meer toevoegen aan wat zij eerder met collegas en vrienden besprak; prietpraat ook over relaties en andere (typisch vrouwelijke) beslommeringen, in een stijl die eerder bij een chicklit past dan bij een heuse psychologische thriller. Switch is een debuut dat wat mij betreft zelfs niet het predicaat veelbelovend verdient. De eerste Parsons smaakte mij jammer genoeg niet naar meer.