"Ik hoop dat je sterft aan dit boek." Bam, qua opdracht kan dat tellen. En de rest van het boek is al even rechttoe-rechtaan. 286 pagina's zelfdestructie en zelfhaat, waarbij de schrijfster tipjes van de sluier oplicht over wat de oorzaak van dit gedrag zou kunnen zijn. Tegenover al het andere "naakt" en "alles op tafel" net iets te weinig opgelichte tipjes... Op de cover worden we - met de woorden van Ronald Giphart - aangeraden "dit vuige taalbombardement" te lezen. Dat "vuige" neem ik met een knipoog. "Taalbombardement": jawel. Veel woorden, snel ritme, nog meer taalcreativiteit. Eén van de redenen trouwens om te blijven lezen. Ik heb genoten van een heel aantal nieuwe woorden. Hier is niet zomaar wat geschreven, hier is nagedacht. Als lezer wordt dan ook heel wat tegendenkwerk van je verwacht. Woorden lezen, zinnen volgen, betekenissen achterhalen, beelden zien. Na een tijdje zit er evenveel chaos in je hoofd als in dat van het hoofdpersonage. En dan gaat het boek opzij, om even later weer op je schoot te belanden. Want Eva kruipt wel onder je vel. Willen of niet. Lang getwijfeld tussen 3 of 4 sterren. Ik geef er 4 omdat Pussy album me veel beter is bevallen dan ik had verwacht. Met dank aan het rijke en creatieve taalgebruik. En nu even het hoofd leegmaken. Het is nodig.