Ik heb het geprobeerd...

Ondanks vele waarschuwingen op deze site voor het taaie karakter van het boek ben ik er toch aan begonnen. Je wilt je niet laten kennen en het boek was nu eenmaal in mijn kast beland. Zo erg kan het toch niet zijn...?

Tot bijna halverwege heb ik mij heldhaftig door de pagina's geworsteld. Het viel niet mee. Er is op deze site al vaak op gewezen, Rushdie toont zich in dit boek een absolute wereldkampioen in het uitweiden. Het houdt maar niet op, dat bewandelen van allerlei zijpaden. Alsof hij inderdaad de lezer uitdaagt: ik maak het zo onaantrekkelijk mogelijk en eens zien wie er tot de volhouders behoort.

Welnu, ik behoor duidelijk niet tot de volhouders. De tweede helft van het boek probeerde ik door te komen door maar af en toe stukken over te slaan. Rushdie herhaalt zich in Middernachtskinderen toch tot gekmakends aan toe. Maar ook deze tactiek bleek niet te werken. Het werd nog steeds niet leuk, boeiend, pakkend of zelfs maar interessant. Allerlei redenen waarom je normaal graag een boek weer oppakt.

En, laat ik het maar toegeven, ook interesseer ik mij kennelijk niet voldoende voor India, haar geschiedenis en de mensen daar. Het is een uithoek waar ik nooit naar toe zou afreizen en kennelijk is dat op papier al zo.