De cover mag dan niet zo geweldig zijn, maar laat je daar absoluut niet door afschrikken, want zoals de titel al doet vermoeden, het is een komisch verhaal waarbij je geregeld in een deuk ligt. Vanaf de eerste zin, dat overigens een geweldige openingszin is, zit je in het verhaal dat je niet meer los wilt laten en aan het eind, wil je enerzijds het boek uit hebben omdat je wilt weten hoe het afloopt, maar anderzijds wil je eigenlijk nog geen afscheid nemen van Honey en haar geweldige vriendinnen en de bewoners van het verzorgingshuis waar ze werkt omdat je weet dat je ze ontzettend gaat missen. Zelfs haar knorrige, zacht uitgedrukt, buurman ga je missen. Die zit na het lezen in je hart.
Het verhaal is niet altijd even komisch, soms moet je een traantje wegslikken omdat het even emotioneel wordt door bepaalde gebeurtenissen waardoor je het met bepaalde mensen te doen krijgt, maar dat duurt nooit lang omdat een luchtige opmerking je dan weer aan het lachen maakt of in ieder geval een (flauwe) glimlach op je gezicht brengt. Het plot is voorspelbaar, maar dat is niet erg, omdat je stiekem ook niet anders verwacht.
Doordat het beeldend is geschreven heb je het gevoel dat je het verhaal zelf beleeft. Het boek leest lekker weg. Het verhaal is zo opgebouwd dat je langzaam door diverse gebeurtenissen, een terugblik van Hal en een enkele date van Honey naar het plot wordt geleid. Er zitten eigenlijk 4 verhalen in het verhaal die uiteindelijk tezamen komen. Het verhaal van Honey, die volgens haar vriendinnen nodig een pianoman moet vinden. Het verhaal van 2 zussen die ineens met iemand geconfronteerd worden. Het verhaal over een verzorgingstehuis die met sluiting bedreigd wordt en het verhaal van Hal die niet zomaar is wie hij is. Hoe het allemaal precies zit, mag je zelf gaan lezen.
Bepaalde stukjes zijn wel erg ongeloofwaardig, maar maken maken het verhaal daardoor wel leuker dan het zou zijn als die weggelaten waren.