De schrijfstijl van het boek Carte Blanche van Esther Kreukniet was voor Angelique van der Bijl de aanleiding om bij haar een cursus creatief schrijven te volgen. Jaren daarvoor droomde ze er al van om te gaan schrijven. Het was er nog nooit van gekomen. Tijdens deze cursus schreef ze aan haar debuutthriller Nachtschade. Van het manuscript stuurde ze een fragment naar het literaire agentschap Sebes & Bisseling en vervolgens werd ze geselecteerd om daar de cursus Literair Debuteren te volgen. Hierna was haar debuut definitief een feit.

De zussen Carmen en Irene hebben elkaar een aantal jaren niet gezien. Carmen probeert de onderlinge band weer wat aan te trekken en het lijkt erop dat dit ook gaat gebeuren. Tijdens een foto-expositie ontmoet ze de succesvolle zakenman Ivan. Carmen, journaliste van beroep, neemt een opdracht van Ivan aan om een folder voor zijn vastgoedbedrijf te maken. Daarnaast gaan de twee samenwonen. Als op een dag blijkt dat Ivan en haar zus verdwenen zijn, gaat Carmen op onderzoek uit. Dan komt ze terecht in een criminele wereld en ontdekt ze dat haar relatie met haar zus verder terug gaat dan ze had gedacht.

Na een korte proloog die zich in het heden afspeelt, wordt het al snel duidelijk dat Nachtschade uit twee verhaallijnen bestaat waarbinnen nog een kort derde verhaal voorkomt. De hoofdverhalen spelen zich in verschillende perioden af, dat van Carmen in 2013 en het andere veertig jaar eerder. Deze tweede verhaallijn maakt flinke sprongen in de tijd en uiteindelijk smelten beide samen tot één geheel. Voor het zover is, wordt steeds meer uit de doeken gedaan wat beide verhalen met elkaar te maken hebben.

De proloog, in het overigens in vlotte stijl geschreven verhaal, zorgt ervoor dat je nieuwgierig wordt naar wat er gebeurd kan zijn, het intrigeert. Dat geldt in mindere mate voor de rest van het verhaal, wat overigens niet wil zeggen dat het niet boeit. Toch zijn er wel wat kanttekeningen te plaatsen, want het komt regelmatig voor dat aan het eind van een hoofdstuk al enigszins te voorspellen valt wat er in het hoofdstuk daarop gaat gebeuren. Dit gaat ten koste van het verrassingselement en daardoor ook het spanningsveld.

Het aantal personages dat het verhaal draagt, is beperkt. Dat zorg voor overzicht. Van der Bijl heeft er echter niet voor gekozen deze personages gedegen uit te diepen. Daardoor blijft het allemaal wat aan de oppervlakkige kant. Ze zijn echter wel interessant genoeg om het verhaal lopend te houden, zorgen hoe dan ook voor een aantal boeiende, interessante en enigszins spannende momenten, maar de echte diepgang ontbreekt.

De ontknoping komt nogal onrealistisch over, is te ver gezocht en er zijn momenten die plotseling uit de lucht komen vallen. Omdat het ook nog eens slordiger wordt, krijg je de indruk dat de plot in die fase steeds meer afgeraffeld is. Angelique van der Bijl heeft met Nachtschade geen onaardig debuut geschreven en toont ze ook aan dat ze het wel in zich heeft om zich verder te bekwamen in het schrijven van boeken. Een eventuele volgende thriller zal, wanneer Van der Bijl meer ervaring heeft en ook de juiste begeleiding krijgt, heel anders kunnen uitpakken.