Het spionagewereldje is nooit echt aan mij besteed geweest. Waarschijnlijk is het een paar keer te vaak gepersifleerd geweest in allerlei films en feuilletons die ik in mijn jeugd heb gezien. Anderzijds ben ik dankzij het werk van o.a.Tomas Ross- wèl verhangen geraakt aan factie. Geschiedenis lezen is één, waargebeurde verhalen uit een tijd die je zelf bewust hebt meegemaakt is nog nèt iets anders. Ik begon dus met gemengde gevoelens aan Schaduwspel.

Het verhaal gaat vrij vlot van start met de rekrutering van de uitverkoren negen. De opleiding, de geleide manier waarop ze op elkaar afgestemd worden en er banden ontstaan, die later van cruciaal belang zullen blijken te zijn  Het is indrukwekkend en beangstigend hoe zelfs camaraderie en vriendschap kunnen geïnduceerd worden.

Op het moment dat de lezer door de wachtperiode heen moet tussen de opleiding en de eerste opdracht van de eenheid wordt het allemaal een beetje saai en langdradig. Toch had ik heel de tijd het gevoel dat dit essentieel was in het verhaal. Ook voor het Elitekommando was dit ongetwijfeld een rotperiode en hoe kan de auteur dit beter overbrengen dan door de lezer ook even op hete kolen te plaatsen? Net als ik het bijna beu begon te worden, kwam er weer beweging in het verhaal en hoe! Vanaf dan gaat het allemaal op een zenuwslopende manier door. Ook de druk op de privé-levens en de omgeving, de gedwongen geheimhouding, het noodzakelijke liegen en uitvluchten zoeken om steeds onverklaarbaarder afwezigheden te verklaren. Het draagt allemaal bij tot de tastbare realiteit in dit boek.

Ik ben nog steeds geen echt spionageliefhebber. Maar een boek van dit gehalte wil ik graag nog eens onder handen nemen. Een stevige aanrader.