De tekst op de achterflap sprak mij aan maar bij het lezen, wist ik het niet meer. Het boek is in de ik vorm geschreven.
De eerste vijftig bladzijden waren nog wel te doen. Heden en verleden worden door elkaar gegooid maar voor mij zodanig dat ik er geen touw meer aan vast kon knopen. Als dit de bedoeling van de schrijfster was, dan is ze wel geslaagd. Was het dit niet, dan is het een heel onsamenhangend geheel. Hierdoor kon ik me niet voldoende inleven in de hoofdpersoon en ik miste het verdriet na het verlies van haar zus. En aan het einde weet ik nog niet wie de moord gepleegd heeft..