Harlan Coben is een begrip onder thrillerlezers. Hij is de man van de razend spannende boeken vol sympathieke personages, goedbekkende dialogen, strategisch geplaatste cliffhangers en niet te voorspellen plotwendingen. Hij is de man die betekenis gaf aan het begrip ‘pageturner’ en zowel schrijver van opzichzelfstaande boeken, als de geestelijke vader van Myron Bolitar. Verloren is opnieuw een boek met deze ex-prof-basketballspeler en sportmakelaar, het negende in de serie en het vijfde dat in het Nederlands vertaald werd.

In Verloren wordt Myron gebeld door zijn vroegere vriendin Terese: of hij alsjeblieft per direct naar Parijs zou willen komen. Hoewel Myron in geen jaren nog iets van Terese hoorde, vertrekt hij bijna meteen. In Parijs vraagt Terese of hij haar ex-man wil opsporen. Haar ex-man is als toponderzoeksjournalist iets groots op het spoor en hij vertelde dat zijn nieuws haar hele leven zou veranderen. Jammer genoeg daagde hij niet op voor de afspraak. Terese vreest het ergste, vandaar haar verzoek aan Myron. Voor Myron is een dame in nood onweerstaanbaar, maar dat hij tijdens zijn speurwerk te maken zou krijgen met Franse, Engelse en Amerikaanse inlichtingendiensten, met de Mossad en met terroristen, dat had hij niet gedacht. De ex van Therese ontdekte waarlijk iets groots. In een werveling van actie, zonder een enkel inzakkend stuk, brengt Coben de lezer naar de apotheose. De plot onthutst. Met de gebeurtenissen van 11 september nog haarfijn op het netvlies, weten we dat deze fictie realiteit zou kunnen zijn. Dat is meteen het opmerkelijkste aan dit boek, het verenigt zoet met zuur, fantasie met realiteit, grap met ernst, ongedwongen leesplezier met enkele scherpe morele kwesties.

Het is derhalve een heerlijk en compleet boek. Het duo Myron en Windsor Horne Lockwood III, Win voor de intimi, is te mooi om waar te kunnen zijn. Myron en Win kennen elkaar van de universiteit en zijn sindsdien onafscheidelijk. Win is ontzettend intelligent, hij weet alles van wapens en gevechtstechnieken, hij is razend snel en onmetelijk rijk. Dat laatste creëert kansen die voor een ‘doorsnee’ held niet weggelegd zijn. Dagelijkse realiteit is dan weer de familie van Myron. Zijn ouders zijn niet meer piepjong, sommige ouderdomskwaaltjes en de bezorgdheid hierover beginnen de kop op te steken.
Het ongedwongen leesplezier vind je in de grappige, soms over the top scenes en de prachtige dialogen. De morele kwesties laten je stil staan bij vragen of één mensenleven mag geofferd worden om er duizend te redden of dat de zoektocht naar cruciale informatie grenzen moet kennen.
Zonder belerend vingertje maar met een meeslepend verhaal brengt Coben deze en nog andere kwesties onder de aandacht. Dat maakt Verloren niet alleen tot een schitterende thriller, maar ook tot een boek waarvan de thematiek nog lang nazindert. (deze recensie verscheen eerder op ezzulia.nl)