(Deze recensie verscheen eerder in het Elf Fantasy Magazine)

De slag om Corrin is een gemakzuchtig boek in een gemakzuchtige trilogie, en levert onomstotelijk bewijs dat schrijftalent niet in de genen zit.

In de strijd tussen mensen en intelligente computers zet computer Omnius biologische wapens in. Het succes hiervan verleidt hem tot het organiseren van een massaal offensief. Dit gaat echter ten koste van zijn verdediging, en aanvoerder Vorian Atreides lanceert een tegenaanval waarbij hij het computerimperium reduceert tot één enkele zwaarbewaakte planeet: Corrin. Er ontstaat een patstelling, maar een weinig stabiele: de cyborg-titanen zwerven ook nog rond en de intelligente robot Erasmus heeft plannen waar Omnius niets van weet.

Op de eerste pagina wordt gesproken van ‘het dodelijkste virus ooit’ met een ‘sterftepercentage van drieënveertig procent.’ Mis! Het is heel behoorlijk, maar haalt het niet bij sommige anderen, bijvoorbeeld het Ebola-virus (sterftepercentage gemiddeld 50%). Dit zet gelijk de toon van het boek: slordig en regelmatig inconsistent. De ‘intelligente’ computers zijn cliché en hun conversaties tenenkrommend. Ook de mensen kennen weinig variatie in hun dialogen en moralistische oude mannen krijgen altijd gelijk. Aan échte morele dilemma’s wordt overigens snel en gevoeglijk voorbij gegaan.

Is over dit boek dan niets goeds te zeggen? Tja, er zijn minder hoofdpersonen dan in boek twee, wat de verhaallijnen overzichtelijker maakt. En we leren hoe typische Duin-dingen zoals de mentats en de Bene Gesserit zijn ontstaan. Dit maakt het boek aardig voor Duin-fans om eens door te bladeren, maar aan het verhaal zelf valt weinig lol te beleven.