Zucht is een verhaal over een vloek die in de 17e eeuw is uitgesproken door een heks met groene ogen in Schotland en geen wonder ook als je ziet wat MacDowell voor gruwelijks met vrouwen doet. Als geest leeft hij voort in het lichaam van zijn "zoon" Jack de Pater die al even gruwelijke dingen doet. Richard en zijn vrouw Jan krijgen hiermee te maken nadat er iets met Jan is gebeurd tijdens haar zwangerschap. Hun driejarige dochter heeft ineens blauwe ogen in plaats van bruine. Jack zegt hier iets aan te kunnen doen, maar dat valt te betwijfelen. Als lezer sta je voor veel vragen. Kan het waar zijn dat een geest zoveel macht heeft dat vrouwen zich willoos laten verkrachten door een vieze vent en er zelfs om schijnen te vragen? Zou een karateka het toestaan dat Jack in zijn huis blijft logeren wanneer hij hem in bed vindt met zijn vrouw? Waarvoor gelooft hij dat Jack zijn dochter kan helpen terwijl daar niets van blijkt uit wat hij doet? En dan is er de alcohol, de dronkenschap, het uitslapen van een roes, het fucking taalgebruik. Nee, ik was er al bang voor maar dit boek, horror of geen horror, is niet wat ik graag lees. Toegegeven, de schrijfstijl en de spanning zijn goed, maar het onderwerp is niet mijn keuze. Het is wel mooi bedacht, datgene wat Richard doet en zijn verbintenis met mystieke Japanse zaken. Maar als er dan staat dat hij een kimono draagt, wat Japanse vrouwenkleding is en dat hij blijft staan dralen in een brandend huis, geloof ik er niets meer van. Waarom al die stereotypen in deze moderne tijd? Ik wil best geloven dat er onderzoek gedaan is voor dit verhaal, maar het ging niet ver genoeg. En wat wilde de schrijver hier nu mee bereiken? Als het walging is, dan is ze daarin geslaagd. Doel bereikt. Maar dit is niet mijn comfortzone. De mooie gedeelten die er ook in zitten laten voor mij te veel onduidelijk.