Noah en Jude Sweeting zijn een hechte tweeling die elkaar feilloos aanvoelt. Ze zijn heel verschillend, Noah is een gesloten, stille jongen terwijl Jude een vrolijk en spontaan meisje is en staat ze maar al te graag in de spotlight. Ze zijn 14 jaar, volop in de puberteit. Noah wordt verliefd op de buurjongen terwijl Jude met vriendinnen op pad gaat om leuke jongens te ontmoeten. Maar dan verongelukt hun moeder en verandert hun leven drastisch. Drie jaar later praat de eens zo hechte tweeling, nauwelijks met elkaar. Wat is er gebeurd en waarom lijkt de afstand tussen de tweeling zo onoverbrugbaar?

Jandy Nelson is een Amerikaanse schrijfster. Ze schreef eerder het boek The Sky Is Everywhere dat goed is verkocht en kreeg veel lof in de media. Ik heb haar debuutroman nog niet gelezen, maar ik las een recensie I’ll Give You The Sun en toen werd ik erg benieuwd. De onderwerpkeuze sprak me aan (ik heb zelf ook een tweelingbroer en ik vind het altijd leuk om te lezen over tweelingen) en bovendien was de cover met de mooie titel opvallend.

Het verhaal is zo opgebouwd dat je vanuit Noah’s perspectief leest over de tijd waarin ze 14 jaar oud zijn en vanuit Jude’s perspectief over de huidige situatie drie jaar later. Deze afwisseling is sterk en laat je langzaam een beeld vormen over wat er met de tweeling is gebeurd. Omdat je begint met Noah’s perspectief en leest hoe hecht ze eerst waren en wat voor speciale band ze als tweeling hebben, is het zo droevig om daarna vanuit Jude’s perspectief te lezen hoe ze zo drastisch zijn veranderd als personen en als familie.

De hoofdpersonen zijn geweldig, het zijn zulke sterke personages. De beschadigde Jude met haar kennis van allerlei enge ziektes en spreuken uit haar oma’s bijbel die je doen grinniken zoals ‘If I boy gives a girl an orange, her love for him will mutiply’ of je doen nadenken ‘in every set of twins, there is one angel, one devil’.

En de sociaal onhandige Noah die zo gefocust is op zijn kunst dat hij de wereld in schilderijen ziet en zo zijn gemoedstoestand illustreert: ‘Self portrait: Gray Noah eating gray apples on gray grass.’ Als je vanuit Jude’s perspectief leest hoe hij drie jaar later niet meer schildert, voelt dat contrast met eerder zo wrang en fout.

Ook de andere personages zijn mooi neergezet, Nelson beschrijft de moeder en vader heel doordacht vanuit beide perspectieven. Hoe de familie uit elkaar is gescheurd en hoe de relaties veranderen door de jaren en hopelijk weer hersteld kunnen worden.

I’ll Give You the Sun is een prachtig, ontroerend boek. Op een mooie, diepzinnige wijze schrijft Jandy Nelson over de excentrieke tweeling Noah en Jude. Het verhaal zit nog in mijn hoofd en heeft veel indruk op me gemaakt. Een boek vol kunst, verdriet, passie en liefde.

Deze recensie verscheen ook op: www.onceuponapage.nl