Een nacht in Gizeh. Dit zou de eigenlijke titel van Het geheim van Napoleon moeten zijn. Je mag niet spiegelen aan andere verhalen, maar toch was Sierra beter op dreef met Het geheime avondmaal. Daar had je het idee van: "Wie is de volgende?"

Sierra heeft vast goede bedoelingen gehad met dit verhaal, maar het verhaal heeft mij niet gepakt. Niet bij de kladden gehad. Het begint niet onaardig met de ontdekking die Cyrillus van Bologna doet bij een vertaling van het evangelie van Marcus. Een moord op een man die archeologische opgravingen doet en de duistere Omar ben Abiff die alles doet om aan het geheim van onsterfelijkheid te komen. Datzelfde doet ook één van Frankrijks grootste militair strategen. Napoleon Bonaparte. In Egypte begint hij aan een tocht naar Nazareth om er achter te komen hoe je onsterfelijk kunt zijn.

Dat verhaal waar veel overeenkomsten zitten tussen de Egyptische goden en Jezus van Nazareth is boeiend gebracht. Dat was het punt het niet. Sierra had dit gedeelte goed gedaan. Het was meer het element van spanning. Ik miste de drang om verder te lezen. Het gevoel dat je in het boek getrokken wordt, ontbrak op een flink aantal punten. Dat was jammer want ik ben ervan overtuigd dat Sierra dat wel had gekund.

Het is net als in de muziek. Een popgroep als The Red Hot Chili Peppers hebben ooit een minder album gemaakt. Daar vergelijk ik dit ook mee. Het geheim van Napoleon is iets minder dan zijn voorganger Het geheime avondmaal. Sierra heeft het wel met de beste intentie geschreven.