Voor ik aan dit boek begon heb ik een ander boek gelezen. Een spannend boek/thriller. Ik heb er veel plezier aan beleefd maar het was een geen thriller of spannend boek, eerder een bouqetreeksromannetje. Voor mij rees de vraag hoe het toch komt dat een boek zo kan zijn en ander boek niet. Schrijfstijl? Misschien wel maar ik denk dat het ook te maken heeft met geloofwaardigheid, realisme. Het verhaal van dit boek klinkt al een bouqetreeksromannetje maar is het zeker niet.

Het boek vertelt het verhaal van Nicole. Zij groeit op als enig kind zonder vader en haar moeder laat ook niets over hem los. Zelf wil ze later een groot en stabiel gezin. Inmiddels heeft ze een relatie en ze raakt zwanger. Als blijkt daat haar kindje een bepaalde vorm van hartafwijking heeft, zal ze moeten proberen meer te weten te komen over haar vader want dat is de enige die dit doorgegeven kan hebben. Dat maakt ook bij haar moeder veel los.

Ik vond het een mooie mix van verhalen die langzamerhand bij elkaar kwamen door de rode draad, de zoektocht naar haar vader, de 2e wereldoorlog die een 30 jaar later nog een grote rol speelt, familievetes, ruzies, dominantie en beschadiging. Het wordt allemaal op een luchtige prettige manier beschreven maar ook pijn en verdriet wordt niet geschuwd. Het heden en verleden worden afgewisseld met de beschrijving van een foto uit een foto-album. De eerste keer even wennen maar het werd al snel duidelijik. Ik vond dat een prima manier om het verleden te beschrijven en de stempel die de geschiedenis op het heden heeft gedrukt.

Kortom heb genoten van het boek, geen diepgravend, hoogdravende literatuur maar zeker ook geen chicklit. Het boek krijgt van mij 4 sterren.