Achterflap

Een jonge vrouw wordt wakker in een koude, donkere kelder. Ze heeft geen idee hoe ze daar terecht is gekomen, of door wie ze is ontvoerd. En dat is pas het begin van haar nachtmerrie.

In de buurt wordt het lichaam van een andere jonge vrouw gevonden. Ze is nooit opgegeven als vermist, en haar familie heeft zelfs gewoon sms'jes van haar ontvangen. Iemand heeft zich de afgelopen tijd voor haar uitgegeven.

Inspecteur Helen Grace weet dat ze de dader zo snel mogelijk moet vinden. Die is niet alleen gestoord, maar ook slim en vindingrijk. Maar zodra Helen probeert uit te vinden van de motivatie van de moordenaar is, start een bijna onmogelijke race tegen de klok...

Auteur

Pluk een roos is de derde naar het Nederlands vertaalde thriller geschreven door M.J. Arlidge. Sommigen kennen hem wellicht als de schrijver van diverse Britse crimeseries. Een van zijn eerste bemoeienissen met de Engelse tv van met het programma Eastenders. Hij debuteerde met zijn boek Iene Miene Mutte en volgde met Piep zei de muis.

Mijn mening

Allereerst wil ik uitgeverij Boekerij bedanken voor het recensie exemplaar van Pluk een roos.

Helen zat nog na te denken over haar volgende zet toen haar telefoon ging. Deze dag vol verrassingen had er nog een in petto.

Omdat Arlidge mij zo heeft laten genieten van Iene Miene Mutte en Piep zei de muis, de serie omtrent inspecteur Helen Grace, maakte mijn hart een vreugde dansje toen ik zag dat deel drie verkrijgbaar was. Ik kon niet wachten. Zodra ik het boek binnen had, lonkte het naar me. Heerlijk was het dan ook om eindelijk te kunnen beginnen aan het derde deel.

Het boek begint even luguber als de voorgaande delen. Een jonge vrouw komt in een ware nachtmerrie terecht wanneer zij erachter komt dat zij is ontvoerd en is opgesloten in een donkere kelder.

Helen voelt al aan waar dit heen gaat. Ze hebben te maken met een nieuwe maniak die kostte wat het kost gestopt moet worden. Deze zware taak rust op de schouders van Helen en haar team.

Het is moeilijk om te moeten aanzien hoe iemand instort. Maar het ergste wat je kunt doen, is wegkijken. Het heeft geen zin om te doen alsof het niet gebeurt; je moet er doorheen, de getroffen persoon bij de hand nemen en eruit helpen.

Zoals we gewend zijn maakt Arlidge gebruik van vlotte, korte hoofdstukken en is zijn schrijfstijl no nonsens. Hij sleurt je mee de nachtmerrie in en laat je ook niet tot los het einde.

De manier waarop Arlidge zijn personages laat groeien is ongekend. De karakters hebben diepgang en gevoel, waardoor je ze na meerdere delen echt lijkt te kennen. Elk hebben hun eigen problemen en innerlijke troubles, waardoor het net echt mensen zijn.

De spanning in het boek begint vanaf hoofdstuk een, om tot een ware climax te komen aan het einde van het boek. Geen moment van zwakte lijkt dit boek te bereiken.

Wanneer we het over idolen hebben, hebben we het vaak over artiesten of acteurs. Ik kan zeggen dat ik mijn nieuwe idool heb gevonden in de vorm van Helen Grace. Mij kan Helen en Arlidge rekenen tot hun vaste groupie. Ik kan niet wachten op het volgende deel.

Pluk een roos

ISBN: 9789022577172. Uitgeverij: Boekerij. Oorspronkelijke titel: The doll's house. Vertaald door: Yolande Ligterink. Verschijningsjaar: 2016. Aantal pagina's: 397