Ik moet bekennen: ik ben op de gok begonnen met deze serie, aangespoord door het feit dat het hier een franse schrijver betreft (weer eens iets anders), de serie in Frankrijk bekroond werd met prijzen (zal vast wel goed zijn dan) en de samenvatting sprak ook wel aan.

Halverwege dit tweede van de vier delen is mijn enthousiasme behoorlijk ingezakt. Regelmatig denk ik dat ik een Young Adult serie zit te lezen terwijl dat voor zover ik weet nergens wordt gezegd. Het verhaal is heel eenvoudig en de karakters zijn zeer stereotiep: de oudere wijze vrouw, de stugge oudere krijger die toch wel een hart heeft, het jongetje dat een belangrijk tovenaar gaat worden, het opstandige meisje dat opeens een zwaardvechter wordt (binnen enkele dagen). Zoals in de andere review al wordt gezegd is het iets kinderachtige 'jongen is verliefd op meisje maar wordt jaloers op andere reisgezel' in boek twee iets afgezwakt, maar het speelt nog wel in de achtergrond.

Wat nog meer stoort is de schrijfstijl. Vrij korte zinnen, weinig diepgang, en je hebt continu het idee dat de schrijver bezig is met een korte samenvatting van het voorgaande. Zinnen zoals "er gebeurde die dagen verder niets", "Corenn en Yan zonderden zich af", "de jongeman wist inmiddels alles al" of "de vrienden luisterden geboeid naar het verhaal". Zo schiet je wel heel erg snel door het verhaal heen (de boeken zijn ook niet zo dik). Op een gegeven moment vindt er een moordaanslag plaats in een kasteel en welgeteld 1 bladzijde verder zijn de hoofdpersonen al op een boot ver uit de kust... ja, ja...

Jammer. Ik had hier meer van verwacht. Ik zal de serie nog wel uitlezen, maar het wordt geen verhaal dat lang blijft hangen.