Bullet Park is geen gewoon verhaaltje. Het is eigenlijk geen verhaal, het zijn meer losse flarden die het leven vormen en een beeld schetsen van (in het eerste deel van het boek) een ietwat neurotische man die hardnekkig het geluk nastreeft en zijn zoon die weigert uit bed te komen. Het gelukkige leven wat de vader zo graag wil leven en waarvan hij ook heilig gelooft dat hij het leeft, maar wat via flashback vertellingen een erg gecompliceerd leven blijkt en ook niet zo gelukkig. En dan is er dus nog de zoon. Die graag tv kijkt. Waarop vader -die vindt dat zoon teveel tv kijkt- de tv het huis uit sjouwt en buiten op straat stuk gooit. Het begin van een vader & zoon vervreemding.
Onmacht, eenzaamheid, generatiekloof en een mislukte zoektocht naar geluk.
De façade van het geluk wordt in prachtig geschreven soms bijna poëtische zinnen verwijderd en wat overblijft is de harde werkelijkheid.

Een nog hardere werkelijkheid is die van het hoofdpersoon uit het tweede deel van het boek, een bastaardzoon. Eenzaam en niet zo zeer licht maar meer eerder zwaar neurotisch.
Hij kan slechts in een huis met geel geschilderde muren de demonen in zijn hoofd tot rust manen, sterker nog, hij vond de liefde. Maar die schildert op een kwade dag de muren roze…
Opgevoed door zijn oma, verlaten door zijn rare moeder. Die zoekt hij op en die doet hem het idee aan de hand om de wereld wakker te schudden. Hij vertrekt naar Bullet Park en wordt de buurman van het gezin uit deel één.
In het derde en kortste (en laatste deel) van het boek gaat hij zijn bizarre plan ten uitvoer brengen.

Een vreemd boek met rare personages, rare gebeurtenissen, een doolhofachtige verhaalstijl, waar je trouwens vlot aan went, prachtig geschreven, een donkere Amerikaanse droom.
…partnerruilende, joden hatende, met de drank worstelende legioenen van spiritueel bankroete burgers…
Er staat een man op de trein te wachten. De beide hoofdpersonen uit deel één & twee staan ook op de trein te wachten. Er dendert een trein voorbij en de ene wachtende man is weg. Er ligt een schoen op de rail.

John Cheever had een alcoholprobleem, een slechte recensie op de voorpagina van de NY Times Book Review verergerde dat alcoholprobleem. Cheever overleed in 1982 op 70 jarige leeftijd, veel te vroeg om hier te kunnen lezen dat het een prachtig geschreven donker verhaal is dus.