Ik heb de Engelse versie gelezen, met plezier. Tamelijk indrukwekkend is hoe Santiago, de oude visser die zijn geluk verloren heeft, alleen op zee het gevecht aangaat met een zwaardvis, en diverse soorten haaien, maar bovenal met zichzelf. Alles vanuit de overtuiging dat hij fysiek gebroken kan worden, maar niet verslagen: 'Man is not made for defeat. A man can be destroyed but not defeated.'. Mooi zijn de monologen, waarbij de oude man in zijn totale eenzaamheid zichzelf toespreekt en zo, hoewel tot op de bodem uitgeput en op een gegeven moment ook van alle wapens beroofd, nog splintertjes kracht vindt om door te vechten. Hoe kansloos ook. Mooi is ook zijn respect en liefde voor de zee, die hem beproeft, en voor de zwaardvis, die hij als zijn nobele en superieure broeder beschouwt. Hemingway schetst hier geen winnaar, zelfs niet iemand die ernaar streeft een winnaar te zijn, maar een man die tot het uiterste een zelfbeproeving doorstaat en voor wie de hoogste waarde in die zelfbeproeving ligt. Niet winnen of verliezen telt, maar waardigheid in het gevecht, hoe hopeloos ook. Dat is volgens mij wat Hemingway hier vertelt. Dat doet hij bovendien in een heel rake, beknopte stijl. Bovendien schetst hij, op een volgens mij mooie want heel economische manier, een soort tijdloze oerstrijd van de mens tegen de elementen, een soort permanente worsteling met de uiteindelijk ontembare natuur. Inderdaad een klassieker! Mag ik overigens iedereen aanraden de boven bij het boek geciteerde flaptekst NIET te lezen voordat hij het boek leest? De hele plot wordt daar namelijk verraden, en eigenlijk wordt het verhaal nog gebanaliseerd ook!