Heel grappig: als je heel goed kijkt, dan zie je heel vaag op de kaft nog de Engelse titel doorschemeren: The Icebound Land - op mijn uitgave dan toch. Deze cover vind ik trouwens een van de knapste van de hele reeks!
Vroeger vond ik dit boek maar zo-zo, gewoon door wat er in het tweede deel met Will (en Evanlyn) gebeurt, maar ik begrijp nu dat dat het verhaal echt wel ten goede komt. Eerst hechtte ik daar te veel belang aan, nu heb ik dat gerelativeerd.
Eigenlijk denk ik dat dit het boek is waar Flanagan echt zijn stijl heeft gevonden. Vanaf nu komen we zo ongeveer op het gehalte van humor zoals we dat later gewend zijn geworden. Corneille, de vertaler, heeft ook duidelijk zijn stijl gevonden. Er zitten hier en daar zinsstructuurfouten in, maar ze zijn zo overduidelijk dat ik de indruk heb dat ze eigenlijk expres gedaan zijn. Ze geven de boeken een eigen element, een aparte stijl. Sommige woorden die we nauwelijks kennen, laat staan gebruiken, geven ook dat gevoel. Heel aangenaam om te lezen. Zo zie je maar weer dat een 'fout' maken op zich niet altijd slecht is, zolang het maar goed aangepakt wordt.
Dit is meer dan driehonderd bladzijdes aangenaam leesvoer.
8/10