Aspe is een Belgische schrijver die in Vlaanderen en Nederland bekend staat om zijn misdaadverhalen. Pieter Aspe is echter niet zijn echte naam, deze is afgeleid van Pierre Aspeslag. Zijn hoofdpersonage is in elk boek hetzelfde: Pieter Aspe. Hij won in 2001 de Hercule Poirotprijs voor zijn roman Zoenoffer. Het handige aan de boeken van Aspe is dat ze op zekere lijn wel op elkaar volgen maar dat ze ook afzonderlijk te lezen zijn.
De thriller 13 begint direct met een moord en speelt zich gaandeweg vooral af in Brugge, Blankenberge en Lissewege. Een man wordt dood teruggevonden in zijn hotelkamer met een kredietkaart op zijn nachtkastje en de woorden Consummatum est op zijn naakte lichaam geschreven. De kredietkaart geeft de aanwijzing dat het gaat om de moord op Wim Raes, maar wanneer Van In en zijn team de vrouw van Raes willen inlichten over de moord op haar man komt hij enkele minuten later springlevend de woonkamer binnengewandeld. Dit verwarrende begin beviel mij goed. Wie is dan wel het slachtoffer? Wat Van In en zijn team op dat moment nog niet weten is dat de kredietkaart eigenlijk de aanwijzing is tot het volgende slachtoffer. Twee dagen na de moord in het hotel komt ook Raes om het leven bij een val van de kerktoren in Lissewege. Ondertussen is ook duidelijk wie het eerste slachtoffer was, het gaat om Erwin Proot. Maar wat is het verband tussen deze twee mannen? De lezers, niet de personages, zijn wel al op de hoogte van wie de moordenares was, namelijk Anja Van der Weyden. Maar haar motief is nog niet duidelijk. De enige link tussen de twee mannen is dat ze beiden hun vrouwen bedrogen hebben
Naast de verhaallijn van de moorden wordt er vaak teruggewezen naar Van Ins persoonlijke leven met Hannelore Martens. De vrouw met wie hij over twee weken gaat trouwen. Hun relatie is een eeuwige tweestrijd tussen liefde en jaloezie. Soms vind ik de jaloezie wel iets te hard de bovenhand nemen. Er kan niks gebeuren tussen Van In en een andere vrouw of Hannelore wordt laaiend van woede. Dit aspect vind ik lichtelijk overdreven.
Daarentegen vind ik de schrijfstijl van Aspe wel erg goed en weet hij zijn verhaal wel een verrassende wending te geven. Al kan ik niet zeggen dat hij een van mijn favoriete schrijvers is. Ik ben uiteraard geen professioneel criticus maar Aspe wordt zeer vaak geloofd als een erg goede misdaadschrijver, terwijl ik zijn verhaal op een soap vind lijken. Om eerlijk te zijn vind ik de serie geslaagder dan de boeken. Bij een serie verwacht je het cliché-effect, in een boek vind ik dit vaak jammer. Een boek heeft me pas echt geraakt wanneer het einde niet was wat ik verwachtte.
Mijn algemene beeld over het boek is dus niet zo positief. Dit komt doordat mijn verwachtingen over de schrijver niet zijn ingelost. Nu kan ik alleszins ook zeggen dat ik eens een Aspe heb gelezen en dus mijn persoonlijke mening over zijn boeken kan vormen.