Wie nog nooit iets over Jason Bourne heeft gelezen, de creatie van Robert Ludlum die later door Eric van Lustbader werd overgenomen, kan beter niet beginnen met De Bourne belofte. Kennis van vorige boeken is nodig om nog iets van dit boek te begrijpen.
Het boek begint met een topoverleg in Amerika, waar de president te horen krijgt dat China de handel in het Rare Earth-element in handen heeft. Gelukkig beschikt Amerika over een gebied waar dit element ook ontgonnen kan worden. Het Rare Earth-element en het gebied waar het ontgonnen wordt vormen wat Alfred Hitchcock een MacGuffin noemde: een gegeven waar het verhaal om draait, maar waaraan verder geen enkele invulling wordt gegeven. Naast de story rond het Rare Earth-element is er nog een verhaallijn: zijn vriend Boris Karpov uit Rusland heeft opdracht gekregen om Bourne te vermoorden.
Met die paar bouwstenen ontvouwt zich een spionageverhaal waar geen touw aan vast te knopen valt. Diverse groeperingen, ook bekend uit voorgaande boeken, hebben conflicten met elkaar en sturen spionnen die op hun beurt weer dubbelspionnen blijken te zijn. Vrienden blijken vijanden te zijn en omgekeerd. De afzonderlijke avonturen in diverse landen van Bourne en Karpov en van Bournes vrienden Soraya Moore en Peter Marks worden beschreven. Er wordt gemarteld en gemoord om aan de nodige informatie te komen. Zoals het in een traditioneel spionageverhaal hoort, beschikken de spionnen over cyaankalicapsules om zelfmoord te plegen als ze in het nauw gedreven worden. En daarnaast is er natuurlijk de nodige actie om Bourne als een echte held neer te zetten.
De plot die Van Lustbader bedacht heeft zal best kloppen, maar is onnavolgbaar voor de lezer. Zelfs de trouwe fans die de vorige boeken over Bourne goed kennen zullen moeite hebben om de continu veranderende verhaallijnen bij te houden. Degenen die denken dat ze het verhaal hebben kunnen volgen tot het eind, worden in de epiloog alsnog onderuit gehaald door allerlei feiten die al het voorgaande in een ander licht zetten.
Onnodig ingewikkeld en bovenal vermoeiend, dat is de indruk die achterblijft na het lezen van De Bourne belofte.