Dit is nou wat je noemt een literaire thriller. Verloren zoon zit degelijk in elkaar, heeft diepgang en de personages zijn goed uitgewerkt. De zinnen zijn wel kort en overduidelijk maar het stijgt zeker boven het merendeel uit van hetgeen wat momenteel in de winkel ligt onder de noemer 'literaire thriller', en dat is fijn.

Persoonlijk vind ik het altijd leuk weer over Vegter, Renee en Talsma en de anderen te lezen, ik merkte alleen dat ik een deel heb overgeslagen: de geur van de regen, en dat is wel wat jammer. Snel maar op zoek naar dat deel, de boeken van Lieneke Dijkzeul zijn namelijk best goed leesvoer!