Het Boekenweekgeschenk van dit jaar is van Herman Koch. Nu hou ik meer van Koch als deel van Jiskefet dan als schrijver. Zo begrijp ik nog steeds niet goed waarom zijn bestseller ‘Het diner’ nou zo’n succes was. Alhoewel het conflict/dilemma (geef je je kind aan als die een misdrijf begaan heeft?) interessant was, vond ik de uitwerking veel minder. Waarom, bijvoorbeeld, ga je zo’n gevoelig onderwerp in hemelsnaam en plein public bespreken in een restaurant?

Precies dat manco heeft dit boek ook weer. Het conflict/dilemma is kansrijk (wat doe je met een zoon die zijn vrouw slaat?), maar de uitwerking… tja. Het boek komt tergend langzaam op gang, zeker als we uitgebreid lezen over hoe hoofdpersoon Tom zich hele mogelijke confrontaties met zijn zoon probeert te voorstellen. Van die confrontatie komt het echter niet, vooral door de zelfgenoegzame (als niet laffe) houding van onze Tom, niet voor niet de schrijver van zelfhulpboek ‘Makkelijk leven’.

Nog steeds zou er dan een aardig boek kunnen ontstaan, maar tegen het einde wikkelt het verhaal zich opeens in een onverwachte richting af. Het voelde bij mij aan alsof Koch de boel hier heeft afgeraffeld. Uit tijdgebrek? Omdat hij al bijna aan het maximum aantal woorden zat? Hoe dan ook voelde het voor mij nogal onbevredigend aan. Daarom is dit helaas een behoorlijk matig Boekenweekgeschenk. Jammer…