Vox gaat over een dystopische toekomst van de VS waarin de klok wordt teruggedraaid en de vrouwen weer thuisblijven als moeder en huisvrouw terwijl de mannen werken. Daar komt nog één interessant en gruwelijk detail bij: vrouwen krijgen een armband om waardoor ze nog maar honderd woorden per dag mogen uitspreken. Gaan ze daar overheen dan krijgen ze een elektrische schok.

Dit concept sprak mij erg aan en ik was vooral heel benieuwd hoe deze samenleving uitgewerkt zou zijn. Hoe had het ooit zo ver kunnen komen? Had niemand door waar het allemaal naartoe ging, want de veranderingen hadden moeilijk overdag kunnen gebeuren? Dit zijn allemaal vragen die in de eerste helft van het boek worden beantwoordt, maar helaas laat de uitwerking ervan wat afweten. Dalcher duikt niet al te diep in haar verklaringen hoe het zover heeft kunnen komen en hoe de samenleving in hemelsnaam in korte tijd de helft van de werknemers kon verliezen zonder catastrofale gevolgen voor de economie. Wat zijn de gevolgen voor ziekenhuizen, scholen, en andere instanties? Ik had gehoopt dat ik een uitgebreide case study onder handen zou krijgen, maar helaas was dit niet het verhaal.

De focus is vooral op Jean, één van de meest belangrijke taalkundige wetenschappers in het land en moeder van vier kinderen. Zij en haar dochter krijgen het enorm te verduren in de nieuwe samenleving terwijl haar zoons en man er juist enorm op vooruit gaan. Haar oudste zoon, Steven, zie je veranderen van een normale tiener naar een neerbuigende volger van de Pure Movement, de hele beweging achter de nieuwe samenleving.Dit is een interessant onderdeel dat erin slaagt om je kwaad te maken, maar helaas zijn er teveel andere onderdelen die je óók boos maken op de verkeerde manier.

Zo is de subplot van Jeans affaire met de ongelofelijk knappe en perfecte man Lorenzo ontzettend stom. Het hele boek draait om vrouwen en feministische zaken, maar tóch moet er een knappe man zijn en een romantische verhaallijn die totaal niet interessant of relevant is. Je sympathie voor Jean wordt er hierdoor niet beter op.

Sowieso is de hele tweede helft van het boek een teleurstelling. Waar het boek veelbelovend begint, verandert het dan plotseling in de zoveelste melodramatische actiethriller. Het interessantste concept van het boek, het feit dat vrouwen maar honderd woorden per dag mogen gebruiken, wordt teniet gedaan wanneer Jean de armband mag afdoen en ook die van haar dochter. Vervolgens wordt hier niets over op- of aangemerkt door wie dan ook, zelfs niet door de half gehersenspoelde Steven.

Al met al ben ik teleurgesteld in het boek. Vox had heel veel potentie en hier is vervolgens bijna niks mee gedaan. Ik kan zien wat Dalcher wilde, maar de uitwerking is teleurstellend. Ik pak veel liever The Handmaid's Tale nog een keer op.