Ondanks dat voor in het boek staat dat Audrey & Anne een roman is die los staat van de werkelijkheid, bevat het boek veel historische feiten die naar de werkelijkheid zijn terug te brengen waardoor het voor mij toch meer een historisch roman karakter krijgt.

Het verhaal begint In media res bij Audrey Hepburn, die een ontmoeting heeft met de vader van Anne Frank, welke een voorstel voor haar heeft. Door dit voorstel wordt Audrey teruggeworpen in de tijd. Waardoor een voor haar pijnlijk verleden naar bovenkomt. Een verleden waarbij veel historische feiten, die gaandeweg het verhaal naar voren komen, zijn terug te leiden naar de werkelijkheid. Een verleden die zich afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog. Dit is dan ook het punt waar Anne Frank naar voren komt. Doordat je de oorlog in chronologische volgorde meemaakt vanuit het perspectief van zowel Audrey als Anne worden de verschillende kanten van de oorlog belicht . Langzaam maar zeker komen er, naast dat de beide meisjes tien jaar waren, toen de tweede wereldoorlog uitbrak, nog meer overeenkomsten tevoorschijn. Maar zeker ook de tegenoverstellingen. Waardoor het verhaal een groot ‘wat als’ karakter krijgt. Anne komt als personage, weliswaar minder vaak naar voren in het boek, maar komt juist door dat ‘wat als’ karakter in het verhaal, wel duidelijk door de regels van Audrey heen. Hierdoor wordt je op een zachtaardige maar doordringende manier geconfronteerd met de harde realiteit van een oorlog en wat de (indirecte) gevolgen (voor verschillende partijen) kunnen zijn van de keuzes die dan worden gemaakt. Keuzes die gemaakt worden vanuit een overlevingstechniek of geloofsovertuiging. In het verhaal wordt vooral het contact belicht van de beide meisjes met hun moeder, van voor en tijdens de oorlog, hierdoor ontstaat er een emotionele diepgang die niet kan voorkomen dat er een traan over de wangen gaat vloeien tijdens het lezen.

Doordat het vertelperspectief vanuit verschillende personages is neergezet , niet alleen vanuit de hoofdpersonages maar ook vanuit de bijrollen. Waarbij de overgangen van de verschillende perspectieven zo vloeiend in elkaar overgaan dat je ongemerkt in het perspectief van een bijrol zit van onder andere de onheilsbode, ballerina of vrouwelijke beambte, wordt een levendig, totaalbeeld gecreëerd van de verschillende heersende gevoelens tijdens de tweede wereldoorlog.

“ De onderduikers. Als nachtdieren zaten ze verstopt. Als vleermuizen op zolder, als muizen in de kelder, als spinnen tussen kieren. Ze zaten op schuilplaatsen waar geen mens zou mogen schuilen. Een baby die vervoerd werd in een melkbus, een rugzak, onder een stapel vuile was in een mand. ‘God, laat die mof alsjeblieft snel verder lopen, anders stikt het kind.’ Een jongen van een jaar of acht in een lichte vrachtwagen, verscholen in de ruimte onder het dashboard. 'Blijf zitten en verroer je niet.' Een oudere vrouw gehurkt in de kruipruimte onder een woonkamer. 'Hou op met dat geschuifel!' Nachtdieren, hun ogen blikkeren van angst. Voetstappen, vreemde stemmen, een zonderling geluid. Voor wie zoekt is dit het Grote spel, een wreed soort verstoppertje. Zoeken met de zaklamp. Gevonden! ‘Ach so, da bist du!”
Blz: 253

Audrey & Anne is in een gemakkelijk te lezen schrijfstijl, beeldend geschreven. Juist door deze makkelijk te lezen schrijfstijl en het vele gespeel met de lettertypes: hoofdletters, cursief, vet, kreeg ik wel af en toe het gevoel een YA te lezen. Ook probeerde de auteur in het begin een afstand neer te zetten tussen de moeder(s) en dochter(s) in het verhaal. Helaas bewerkstelligde deze schrijftechniek, op dat moment dat ik me als lezer niet kon inleven waardoor er een afstand ontstond tussen mij en de personages. Gelukkig sloeg deze sfeertekening al gauw over in een doordringende roman die duidelijk weer geeft hoe het in oorlogstijd moet zijn. Een boek waarbij de emotie vrije doorgang kreeg, en die aanzet tot nadenken en als een boek dat voor elkaar krijgt dan spreek ik van een goed boek. Daarom krijgt Audrey & Anne van mij 4 sterren.