Door de ondertitel verwachtte ik een verhaal met magische wezens en misschien wel wat tovenarij, wat ik kreeg was een contemporary over vriendschap en liefde met aan het einde een heel klein beetje magie. Toch heb ik het boek met veel plezier gelezen.

De cover van het boek vind ik prachtig. De zachtgroene bladerranken en de boomstam maken het boek erg aantrekkelijk en geven het een modern en sprookjesachtig uiterlijk. Dit past erg goed bij het verhaal.

Jen Minkman heeft een zeer soepele, poetische en misschien af en toe wat kinderlijke schrijfstijl. Vooral de dialogen vond ik af en toe wat jong overkomen. Voor mij hadden de Duitse woorden en zinnen niet gehoeven. Ik vond dat ze het verhaal niet ondersteunden en eigenlijk juist wat afremden.

Het verhaal gaat over Julia die in Salzburg (Oostenrijk) woont. Ze woont dichtbij het bos en is dol op een oude eik die daar staat. Julia is al jaren verliefd op Michael en helemaal in de zevende hemel als hij haar op een schoolfeest eindelijk ziet staan. Helaas is haar geluk maar van korte duur en blijkt Michael niet zo graag bij haar te zijn als zij bij hem. Gelukkig vindt ze troost bij haar vriendenclubje, waarmee ze uit kan gaan, films kijkt en heerlijk kan kletsen.
Op een nacht krijgt Michael een motorongeluk en dan veranderd alles. Michael wil haar terug en lijkt een heel ander persoon. Wat is er gebeurd?

De jongen uit het woud gaat over verliefdheid en liefdesverdriet, maar ook over het belang van vriendschap en ook spanning en een actuele boodschap hebben hun plek.
En bij het einde hield ik het niet droog.