Wauw, wat een proloog. Het maakt indruk, het is in en in droevig en het schept tevens ook hoop.

Deze gevoelens blijven ook tekenend voor de rest van het verhaal wat vooral vanuit Lynn en daarnaast Jordy verteld wordt. De afwisseling van de ik-vorm naar de derde persoon leest prettig en schept direct duidelijkheid. De personages worden meer dan goed neergezet en het leest, ondanks de ellende waar men doorheen gaat, allemaal makkelijk en heerlijk weg.

Marcella trakteert je als lezer op een aantal spannende wendingen in het verhaal. Dit voelde ook als nodig daar ik met name de gevoelens van Lynnette als een teveel aan herhaling ervaarde. Als persoon zelf wist ze me ook gewoon te irriteren met haar denkwijze en doen en laten, naast het begrip dat je uiteraard kunt opbrengen. Lynn maakt echt een proces door, wat dan uiteindelijk prachtig afgerond wordt. En daar zit dan ook juist weer de kracht.

Zo ook het plot; de verhaallijnen en achtergronden weten op intelligente wijze bij elkaar te komen en dan is het complete plaatje uiteindelijk helemaal af. Mis ik daar niets? Misschien toch het lijntje m.b.t. zoontje Nicky. Ik vraag me af wat het echt met hem gedaan heeft, al kan ik het tussen de regels door wel enigszins proeven.

Resumé: Binnenwereld biedt je een pakkend verhaal gevuld met verlies, vriendschap, ouderschap, ontsporen, relationele groei en het knokken naar de weg van geluk. De herhaling komt het verhaal in mijn ogen dan wel niet altijd ten goede, maar al met al maken de personages en de bijbehorende gebeurtenissen dat zeker wel goed!

Conclusie:

Schrijfstijl: 3.5

Originaliteit: 3.5

Plot: 3.5

Leesplezier: 3

Psychologie: 4

Drie en halve sterren voor Binnenwereld.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker