Toen ik het boek net uit had, werd ik opgenomen in het ziekenhuis en aan de hartbewaking gelegd. Daarom heb ik (nog) niet gereageerd of een recensie geschreven.
Nu ben ik weer thuis, mijn hoofd vol van andere zaken, maar wil toch proberen een recensie te schrijven.
Over het geheel genomen vond ik het een goed geschreven verhaal. Ik wil zeker nog eens iets van Amanda Prowse lezen. Hiervoor had ik eigenlijk nog nooit van haar gehoord.
Het onderwerp was zwaar, maar herkenbaar. In mijn geval af en toe zelfs iets 'too close for comfort'. Ik kan mij de paniek nog goed herinneren, toen ik voor het eerst alleen gelaten werd met een (mijn) baby. Kon ik het wel? Het moest geweldig en gelukkigmakend zijn om een kind te hebben, maar vond ik dat ook wel? En over het geheel genomen een gevoel van Help!!!!
Zo extreem als Jessica had ik het niet, maar het gevoel herkende ik.
Anders dan anderen stoorde ik me niet aan Matt, de man van Jessica. Ook voor hem was alles nieuw en hij deed zijn best om haar te helpen. Het feit, dat hij zijn geliefde volkomen kwijt was, was heel moeilijk voor hem, maar hij was wel blij met zijn mooie dochtertje. Hij zorgde zowel voor haar, als voor het huishouden en probeerde toch ook nog door te dringen tot Jessica.
Het 'erge' bleef lang geheimzinnig. Wat precies zou Jessica gedaan hebben en in welk soort ziekenhuis verbleef ze? Dat laatste kon je natuurlijk wel snel raden, dus dat geheimzinnige deed wat gekunsteld aan.
De afwisseling tussen dagboekfragmenten en de vertelling door een neutraal persoon vond ik wel interessant.
Al met al een aangrijpend boek. Voor mij beslist geen 'feelgood'.