Ondanks dat het onwaarschijnlijk lijkt dat Karl Ove Knausgard zich alle details kan herinneren die hij beschrijft, heeft hij op fabuleuze wijze verwoord wat er in zijn jeugd allemaal gebeurd is. Met name zijn beschrijvingen van de psychische en fysieke terreur die zijn vader op hem uitoefende zijn subliem. Je voelt het gewoon ook zelf allemaal! Knausgard doet dat niet door het literair interessant te willen maken met moeilijke woorden maar door hele simpele recht-toe-rechtaan woorden te gebruiken. Elk woord komt hard binnen.
Persoonlijk vind ik dit 3e deel het beste tot nu toe. Bij de overige delen waren er nog wel eens stukken waarbij ik dacht dat het wel een beetje op mocht schieten maar dat had ik bij het lezen van "Zoon" helemaal niet. Ook de prachtige beschrijving van zijn eerste rendez vous met het mooiste meisje van de school is magistraal. Je voelt hoe het langzaam de verkeerde kant op gaat. Machtig! 5 sterren en geen halve minder!