De titel van dit boek trok mij erg aan: Stervensgelukkig. Wat is nou ‘Stervensgelukkig’, ben je dan heel gelukkig als in stervenskoud is heel erg koud? Of ben je gelukkig met toch een beetje een duistere kant eraan? Na het lezen van het verhaal kan ik niet anders dan tot de conclusie komen dat beide omschrijvingen wel passen.

Het boek vertelt het verhaal van Ottila McGregor, 30 jaar. Ze is een beetje een losbol, drinkt meer dan goed voor haar is en vindt het nu tijd worden om haar leven eens onder de loep te nemen. Ze besluit te stoppen met drinken, bezoekt een verslavingstherapeut en besluit de relatie met haar getrouwde baas stop te zetten. Goed bezig zou je zeggen, en dat is ook zo maar niets gaat vanzelf. Je volgt haar gedurende het jaar door dit hele proces. Dit proces wordt weergeven middels o.a. Whatsappjes, emails, bonnetjes, afstreeplijstjes, dagboekfragmenten en transcripties van de bezoeken aan de therapeut. Je leest eigenlijk een soort plakboek en dat maakt het wel een beetje onrustig om te lezen. In het begin las ik iedere dag een paar bladzijdes maar voor mij werkte het beter om grote stukken in 1 x te lezen zodat je wat meer in het ‘plakboek’ komt en daardoor de onrust en onzekerheid van Ottila ook beter kunt aanvoelen.

Ottila heeft een leuke baan en ze krijgt in het verhaal ook een leuke vriend maar toch is ze niet echt gelukkig, denkt ze. Daarnaast heeft ze een zus met psychische problemen waar ze zich zorgen over maakt maar waar ze zich misschien ook schuldig over voelt. Zelf is ze ook niet altijd helemaal vrij van psychische problemen en heeft ze daar ook wel medicatie voor gehad. Het ene moment kan ze helemaal voor iets gaan om vervolgens een half uur later te denken: misschien moet ik dit toch niet doen? Haar vader is overleden en over het contact met haar moeder lees je in de emails.

Lukt het Ottila om stervensgelukkig te worden of gaat ze toch voor een mindere variant?

Het verhaal op zich is wel aardig, voor een aantal mensen misschien ook wel heel herkenbaar want wat is nou “gelukkig”? Doordat er gekozen is het verhaal via een soort plakboek te vertellen vond ik het minder prettig om te lezen. Aan de andere kant, als het niet zo geschreven was was het een heel simpel verhaal geworden want er gebeuren niet echt spectaculaire dingen. Iets meer humor had het verhaal ook wat luchtiger gemaakt, uiteindelijk is het namelijk een beetje een triest verhaal.