In het verhaal over het vorige meisje staat een huis centraal. Jane wil hier heel graag wonen en ze heeft er alles voor over. Als ze maar opnieuw kan beginnen. Dat gold ook voor Emma, die voor Jane hetzelfde huis huurde. Op dat moment begrijp je ook de hoofdstukindeling; ze wisselen elkaar af. Het ene hoofdstuk heet: ’Toen: Emma” en het andere hoofdstuk heet “Nu, Jane” Dat schept een bepaalde orde in het verhaal die helemaal bij de sfeer past.
Enfin, het huis, Je mag er pas in wonen als je een lange lijst met voorwaarden accepteert en geen spullen meeneemt als boeken, foto’s of huisdieren. Daarnaast krijg je steeds vragen via een computer die het huis beheert. Deze vragen staan ook in het boek. Dat maakt dat je jezelf steeds af zou vragen wat jij zou doen? En ook dat je wilt lezen van deze meiden hebben gedaan. Ze krijgen allebei een bijzondere band met de ontwerper van het huis. Het is dan echt heel spannend want het loopt een beetje in elkaar over omdat Jane steeds meer op Emma gaat lijken. Het wordt een soort driehoeksverhouding terwijl de personen in verschillende tijden leven. Emma is er niet meer, zij overleed in het huis.
Dan is het moment van beslissen daar, maakt Jane een eigen keuze of laat ze zich toch weer beïnvloeden door de ontwerper of eigenlijk door het huis?
Je kunt het boek niet lezen zonder zelf bij deze vragen stil te staan en dat maakt het boek meer dan een gewone psychologische thriller. Het einde is spannend en verrassend.
De schrijfstijl van JP. Delaney, een pseudoniem van een Amerikaanse auteur, is prettig om te lezen omdat hij er niet omheen draait. Hij laat je echt meebeleven wat de hoofdpersonen beleven. Beschrijft de situaties goed en kan heel indringend vertellen. Er komt een film van uit maar ik raad je echt aan om van te voren het boek te lezen, juist omdat het een complex verhaal is. Door dat het echt om het spel tussen mannen en vrouwen gaat en er veel ruimte is voor gevoel en emotie past deze thriller goed in het rijtje met vrouwenthrillers.