‘Niet mijn familie’ is het autobiografische debuut van Anja van Biene. Een zeer openhartig relaas over een tragedie, die gedoseerd als een rode draad door het verhaal heen loopt.

Het jaartje Engeland dat Anja en haar man Fiorenzo willen pakken, om hun leven in Italië even achter zich te laten, levert de nodige inzichten op en dragen bij aan de verwerking van een heus drama, dat enkel mogelijk is als je eerlijkheid de ruimte wilt, maar ook durft te geven.
Het is een vlucht naar voren toe, waarin duidelijk wordt waarom Anja ‘’Een moeder zonder dochters en een dochter zonder moeder is.’’

Het verhaal wordt kalm opgebouwd, toch sijpelen er gaandeweg verschillende gevoelens door het verhaal heen, die samengepakt het geheel willen weergeven. Het geheel is echter vele malen breder dan je aanvankelijk zou vermoeden.
Vooral de eerlijkheid, waar zelfreflectie niet geschuwd wordt, is een opvallende eigenschap van Anja van Biene. Hierdoor krijgt niet alleen zijzelf een menselijk gezicht, maar ook alle andere personen in het waargebeurde verhaal. Het maakt het verhaal compleet en of je de kern van de tragedie nu wel of niet meegemaakt hebt, er is herkenning in het boek te vinden.

Niet mijn familie is op een vlotte, doch indringende manier geschreven. In het driehonderdeennenzeventig tellende boek tref je geen overbodige details aan. Hierdoor is het vrij gemakkelijk om de draad vast te houden in een soms zeer beklemmend boek, waar ze niet afwijkt van de rauwe, menselijke gevoelens, die essentieel zijn voor de wijselijke diepgang, die je in het relaas aan zal treffen. Een diepgang met levenslessen, levenslessen met wijsheid, zonder dat er zich een happy end zal openbaren. Dat hoeft ook niet, want de ware tragedies zullen in z’n totaliteit een (on)bewuste rol blijven spelen in een mensenleven.

Haar zoon Lorenzo is verantwoordelijk voor de cover van het boek en deze sluit feilloos aan bij de inhoud van het verhaal. Het resulteert zich in een totaalpakket waar ik vier sterren aan toe wil kennen.