Damn it! Voor mij voelt dit boek zo als een gemiste kans! Ik had zo gehoopt dat deze serie anders zou zijn, dat ik mijn slechte ervaring met Cassandra Clare zou vergeten, dat ik zou denken dat het misschien toch niet zo erg was als ik dacht dat het was en dan doet ze dit!

Ik heb het geprobeerd. Ik heb het eerlijk waar geprobeerd. Ik ben met een open blik dit boek ingegaan. Ik was heel enthousiast na het eerste deel. Ik vond de karakters leuk, ik vond het verhaal interessant en ik had echt heel veel zin om verder te lezen, maar...

Dit boek was voor mij een beetje een teleurstelling. Ze heeft een prachtig concept, een heel intrigerend verhaal en interessante personages en dan verzandt drie kwart van het boek in vervelend liefdesgeneuzel. Ik snap dat love triangles interessant kunnen zijn. Ik ben ook absoluut niet tegen ze, maar ik ben wel tegen deze en tegen de manier waarop het is opgeschreven.

Ik had gehoopt om dieper het mysterie in te duiken, meer te weten te komen over Mortmain en zijn plan. Op dat gebied heeft het boek eigenlijk geen vooruitgang geboekt. We zijn geen stapt dichter bij de slechterik en we weten vrij weinig meer dan we wisten aan het einde van boek een. Dit boek bestaat voor het grootste deel uit Tessa die hartkloppingen en blozende wangen heeft omdat ofwel Jem ofwel Will naar haar kijkt. Daarnaast lijkt ook haar brein wat deuken te hebben opgelopen, wat ik bijzonder jammer vind.

Ik ga het derde boek ooit wel lezen, omdat ik hoop dat het tweede boek gewoon lijdt aan het "middle book syndrom", maar ik ga er niet bijzonder veel haast mee maken. Jammer. Ik had zo gehoopt dat dit verhaal echt anders en beter zou zijn dan the mortal instruments.