Eigenlijk is het maar een vreemd begin. Al op de eerste bladzijde staat in april dagvaardde Neal Logiudice me dan eindelijk. Maar toen was het al te laat. Voor zijn zaak en voor hemzelf. Vreemd, want waarom deze openbaring op de eerste bladzijde. Geeft de schrijver hier al iets weg? Waarom is het dan te laat en waardoor?
De zitting voor de onderzoeksjury loopt als een rode draad door het boek. Het is de rode draad aan de hand waarvan Andy vertelt over de moord op Ben Rifkin, wat zich allemaal heeft afgespeeld en welke invloed dat heeft gehad op hem en zijn gezin van Andy Barber. De lezer kent daarom maar één waarheid, die van Andy.
Door het vreemde begin heeft het verhaal je meteen in zijn greep. De vraag waarom het te laat is laat je niet los en je moet als lezer lang wachten voor je erachter komt hoe de vork in de steel zit.

Landay hanteert een schrijfstijl die prettig leest. Het is alsof Andy naast je zit en zijn verhaal vertelt. En hij vertelt veel. Over zichzelf, over zijn relatie met Laurie, zijn vrouw, over de zaak die speelt, over zijn zoon. Het verhaal gaat niet alleen over de vermoorde klasgenoot en de verdediging van Jacob. Het gaat ook over de vraag of het vertrouwen van een vader of moeder onbegrensd mag zijn. En hoever dat vertrouwen kan gaan. Over de vraag in hoeverre slecht gedrag het gevolg kan zijn van erfelijke eigenschappen, wordt iemand geboren zoals hij is of zo gemaakt. Of misschien allebei.

Landay weet de verschillende verhaallijnen kunstig door elkaar te vlechten. De lezer krijgt steeds meer stukjes van de puzzel, mooi gedoseerd zodat de spanning gaandeweg wordt opgebouwd. Uiteindelijk valt alles op zijn plaats. Het slot laat voor de lezer niets te raden over. Dat had van mij wel gemogen. Gewoon stoppen na het laatste getuigenverhoor. Dat had ik beter gevonden. Maar het is een goede legal thriller, die zeker door velen gewaardeerd zal worden. In ieder geval door mij, vier sterren. Ik wil zeker meer lezen van deze auteur.