Als beleidsmedewerker van de gemeente Rotterdam kwam bedrijfseconoom Wim Dunnewold in aanraking met de autorecyclingswereld. De dingen die hij daar zag en meemaakte inspireerden hem tot het schrijven van een misdaadroman onder de titel De Ringvinger.
Hoofdpersoon in De Ringvinger is de Haagse rechercheur Hans Bruijn die samen met zijn collega Tessa Kloes geconfronteerd wordt met menselijke resten in een shredderinstallatie die autowrakken vermaalt. De ring van een afgerukte ringvinger zet de rechercheurs op het spoor van misdadige elementen die sjoemelen met verwijderingsbijdragen van reststoffen.
Bruijn en Kloes krijgen te maken met een misdadige organisatie die niet terugdeinst voor chantage en moord als hun belangen in het geding komen.
De Ringvinger is ongetwijfeld gebaseerd op authentieke feiten. Recente publicaties over duizenden autowrakken die naar Afrika worden verscheept, terwijl ze officieel vernietigd zijn, laat wat dat betreft weinig te raden over. Het probleem is dat Dunnewold taalkundig niet in staat is om zijn verhaal boeiend op papier te zetten. Zijn stijl is die van een middelbare scholier die een spannend weekeinde in opstelvorm moet weergeven. De dialogen zijn onnatuurlijk en lezen ongemakkelijk. De personages zijn clichématig en kijken constant met grote ogen, vol ongeloof, peinzend, met een grimmige trek, opgetogen en begripvol in de rondte. Het is een moordende overdaad aan gelaatsuitdrukkingen. Bovendien is Dunnewolds taalbeheersing wrak. Alle fouten die gemaakt kunnen worden, zijn zonder noemenswaardige correctie uit Dunnewolds pen gevloeid. Tautologie, pleonasme en verkeerd gebruik van werkwoorden. Ze zijn er allemaal. En dan is de lawine aan overbodige bijvoeglijke naamwoorden en gewrongen zinsconstructies nog buiten beschouwing gelaten. Het is een taalgebruik dat afleidt, dat stoort, dat het verhaal zo dwingend in de weg staat dat verder lezen een zaak wordt van opperste concentratie.
De conclusie is dat deze debuutroman te vroeg is vrijgegeven voor publicatie. Het idee om de malafide praktijken van verwerkers van autowrakken in thrillervorm aan de kaak te stellen is aardig. De uitwerking helaas niet. Hopelijk hanteert de uitgever de volgende keer de rode correctiepen wat adequater. Dat is voor iedereen beter: voor de auteur, de lezer en de uitgever zelf. Same player shoot again.