De cover ziet er indrukwekkend uit met een foto van hoofdpersoon Wim. Zijn ogen zijn indringend en ondanks zijn hoge leeftijd stralen ze nog steeds een enorme levenskracht uit. Daarbij het schip Cap Arcona dat in de laatste oorlogsdagen gezonken is en waarvan Wim nu letterlijk De laatste getuige is. Er zijn al zoveel oorlogsboeken geschreven, maar toch is dit boek weer helemaal nieuw in het genre. Waar veel boeken midden in de Tweede Wereldoorlog vallen is dat hier niet het geval. Het boek begint ruim voor de oorlogsjaren in Amsterdam waar Wim opgroeit zonder vader onder niet al te makkelijke omstandigheden, maar ook daar laat hij al zien dat hij over een enorme veerkracht beschikt en een grote wens heeft om te leven en wat van het leven te maken. Een echte inspiratiebron! Wat De laatste getuige verder onderscheidt, is de grote hoeveelheid foto’s. Hier is grote zorg aan besteedt en nagenoeg elke bladzijde heeft een foto passend bij de omschreven situatie. Als Wim volwassen is, wordt hij tewerkgesteld in Duitsland. Na zijn vlucht uit Duitsland duikt hij onder, maar wordt uiteindelijk toch opgepakt. Dan beginnen de gruwelen pas echt. De auteur heeft met veel oog voor detail het verhaal van Wim Alosery uitgeschreven. Hij heeft een vlotte schrijfstijl en is goed in staat geweest het levensverhaal van Wim Alosery te vertalen tot een toegankelijk boek. Als je denkt dat je alles wel gelezen hebt over de Tweede Wereldoorlog; dat is zeker niet het geval als je De laatste getuige nog niet gelezen hebt. Een must-read waarbij weer een hele nieuwe kant belicht wordt van de Tweede Wereldoorlog.