Enige tijd geleden vroeg Sandra Ringoot mij om haar boek te lezen en te recenseren. De cover van dit boek had ik al eens eerder online voorbij zien komen en aan de hand daarvan intrigeerde het mij. De cover oogt mysterieus en tegelijkertijd is er veel op te zien, wat doet vermoeden dat het een bijzonder verhaal inhoudt.

Eenmaal van start gegaan met lezen voelde het boek voor mij aan als een enigszins ouderwetse chicklit. De schrijfstijl van Sandra bevat hier en daar Vlaamse bewoording, wat geen enorm storende factor is. Tevens zijn de zinnen kort, bondig en gemakkelijk te lezen. De hoofdpersonages leer je oppervlakkig kennen naarmate het verhaal voortkabbelt. Ik kon mij als lezer zijnde moeilijk aan hen binden en leefde daardoor nauwelijks met hen mee. Het geheel doet wat kneuterig aan, heeft weinig diepgang en bevat geen spanningsopbouw. Min of meer uit het niets lijkt het een andere wending te nemen en even zo plotseling is het over. Voor mij kwamen de gebeurtenissen tegen het eind niet logisch over, ik miste een uitdagende, puzzelende weg er naartoe. Voor de veelvuldig lezende geest is dit geen uitdagend verhaal met grootste diepgang. Meer, helaas, een vluggertje tussendoor die naderhand snel uit het geheugen verdwijnt.

Ik vind het altijd vervelend om te moeten beschrijven dat een verhaal niet bij mij past en waarom. Vooral omdat ik weet hoe veel tijd en energie er in het schrijven van een boek gaat zitten. Toch denk ik dat er met het nodige redactie werk er wel degelijk meer uit ‘Birdylove’ te halen valt of wellicht voor een nieuw, volgend verhaal waardoor er een sterker manuscript ontstaat. Bovendien sta ik ervoor om altijd door te gaan met schrijven, de gegeven commentaren te gebruiken om je schrijverskunsten te verbeteren en uit te breiden. Laat je vooral niet door mijn mening ontmoedigen, ik ben tenslotte ook maar een mens met een geheel eigen smaak net als ieder ander.