Een meisje van 16, de jonge Geneva Settle, wordt in de bibliotheek aangevallen door een onbekende man. Alleen door haar eigen vindingrijkheid weet ze te ontkomen. Lincoln Rhyme, de gehandicapte 'criminalist' die de pd, de plaats delict, onderzoekt, komt tot de vaststelling dat er nog aanslagen zouden kunnen volgen. Heeft het misschien iets te maken met het onderzoek waar Geneva mee bezig is? Ze bestudeert namelijk de geschiedenis van haar voorvader Charles Singleton, die 140 jaar geleden werd beschuldigd van diefstal. Maar wie interesseert zich daar nu nog voor? Zodanig zelfs dat die bereid is ervoor te doden?

Jeffery Deaver wordt alom geroemd om de talrijke plotwendingen die hij in zijn boeken inbouwt. Ook in de nieuwste Lyncoln Rhyme is het van dat. De wendingen volgen elkaar inderdaad snel op, nog lang nadat bekend is geworden wie de aanslagpleger is. Overmatig geboeid in de afloop ben ik dan al niet echt meer. Dat is dan weer te wijten aan een aantal ergernissen. Irritatie over die vervelende Lincoln die bewegingloos blijft  zowel letterlijk als figuurlijk. Zodanig zelfs dat ik me begin af te vragen wat die Rhyme nog bijdraagt aan het verhaal.

Daarnaast zijn er een paar scènes die achteraf gezien onzin blijken te zijn en aanleiding geven tot een anticlimax. Ik geef een zogenaamde ontsnappingsscène als voorbeeld, met veel actie en zelfs een poging tot omverrijden van een politieman. Als dat uiteindelijk niks blijkt te zijn, dan vind ik dat irritant.

De laatste ergernis, ik geef het toe, is een beetje flauw van mijn kant. Maar ik zweer het, als iemand nog maar de letters 'pd' uitspreekt in mijn bijzijn, dan kom ik persoonlijk naar hem/haar toe en maak een 'pd' van zijn/haar woonkamer.

Tot slot, De hangende man is heus wel vlot geschreven, en als je openstaat voor wat wetenschappelijke varia is dit duidelijk je ding. Maar als je wat te veel nadenkt tijdens het lezen, kom je al snel bedrogen uit. Deaver pakt je van in het begin, of helemaal niet.