Het kostte mij moeite om de eerste 100 of 150-of-zo bladzijden van dit boek door te lezen. Daar waar het eerste deel “profeet van de duivel” mij vlot van de ene hoofdstuk naar de volgende leidde, moest ik mij door de eerste hoofdstukken heen ploegen. Ik heb het boek regelmatig weggelegd omdat het mij absoluut niet boeide en ter afwisseling en vermaak heb ik maar andere boeken gelezen. Ik heb zelden zo lang over een boek gedaan om het uit te lezen. Achteraf ben ik blij dat ik heb doorgezet want ná die 100 of 150 bladzijden werd het een stuk leuker. De personages werden interessanter (gelaagde karakters) en de ontwikkelingen volgden elkaar snel op wat de vaart van het boek duidelijk ten goede kwam. Alleen Valdis vond ik minder geloofwaardig, misschien omdat zijn karakter minder werd uitgewerkt. Zo begrijp ik zijn beweegredenen niet (hoezo ‘walgt’ hij van Marak als afvallige maar zet hij het werk van zijn vader in al zijn hevigheid voort ondanks diens onvergeeflijke daad?) maar ook zijn gedrag niet. De invloed van Zabatha en Cataris vind ik geen afdoende verklaring voor de mate van Valdis’ gewetenloosheid en gewelddadig gedrag. Misschien dat in het laatste deel van de trilogie het karakter van Valdis wat meer wordt uitgewerkt en meer tot leven komt. Ik ga dit derde deel wel lezen, al was het maar om de trilogie af te ronden.