In ieder geval meer dan haar eerdere boeken, Vrij en Ex, heeft Kift de aandacht van een aantal lezers getrokken. Waarschijnlijk wordt deze aandacht gegenereerd door het feit dat Martine Kamphuis Crimezone.nl, de internetpagina voor thrillers, als podium voor het verhaal heeft gekozen. Zonder het zelf te willen roep je als auteur met deze keuze naast aandacht ook kritiek over je af. Zowel voor- als tegenstanders staan dan klaar om hun mening hierover te geven. Toch gebeurt het in internationale thrillers bijna dagelijks dat omgevingen en/of situaties uit het dagelijkse leven als decor worden gebruikt voor het verhaal. En zo hoort het ook, dat zou de realiteitsfactor alleen maar kunnen versterken. Of dit in Kift ook de bedoeling is geweest en Kamphuis in haar opzet is geslaagd, is waarschijnlijk eveneens voer voor een discussie.
In Kift maakt de lezer kennis met Annabel Aalbers, een jonge schrijfster die met haar debuut 'Het doet geen pijn', in één klap haar naam als auteur wil vestigen. Haar moeder gunt haar dit succes van harte en schroomt niet om alles in het werk te stellen om het boek als een literair succes gewaardeerd te laten krijgen.
In een tweede verhaallijn bokst Julia Mathijsse op tegen de ontrouw van haar liefde, Arjan. Hij blijkt een verhouding te hebben met de dochter van Julia. Onderzoek leert haar dat hij deze levenswijze al vaker heeft toegepast, verliefd worden op alleenstaande vrouwen die een jonge dochter van een jaar of twaalf hebben. Aan deze situatie moet voorgoed een einde komen.
Martine Kamphuis heeft met dit derde boek haar stijgende lijn proberen door te zetten. De basis van beide verhalen lijkt dan ook een goede keuze om haar doel te bereiken. Het gebruik van de in de thrillerwereld bekende website Crimezone als achtergrond, zou wellicht hebben kunnen helpen bij dit streven. Maar een bekend decor alleen is geen garantie dat het boek als geheel ook een succes is. Daarvoor zal het verhaal ook de potentie moeten hebben van een topper. En daar blijft het een beetje steken.
Bekend is dat de boeken van Kamphuis meer aansprekend zijn voor haar vrouwelijke fans. Toch zijn er legio (vrouwen-)thrillers op de markt die wel een lange spanningslijn kennen. Die ontbreekt in Kift echter volledig. De personages zijn oppervlakkig beschreven waardoor de lezer niet echt wordt gegrepen door de levenswijze van een van hen.
De spanning ontbreekt ook nagenoeg geheel. De goede en slechte personen spreken de lezer nauwelijks aan waardoor er geen vreugde of verdriet ontstaat als de een wint of de ander verliest.
Samengevat stelt het verhaal een beetje teleur en zullen de rimpeltjes op het water ook snel verdwijnen en geen grote golven veroorzaken.