Dat Els Kerkhoven winnaar is van de Libelle Spannende Verhalenwedstrijd en dat op 'Gifdochters' het predikaat literaire thriller prijkt, heeft ertoe bijgedragen dat ik hoge verwachtingen had van deze debuutthriller. Ook de tekst achterop het boek intrigeert: een gen in de vrouwelijke lijn van de familie, dat aanzet tot doden, "... een bloedstollend debuut."

Het verhaal op zich is origineel en goed van opzet. Het hoofdverhaal wordt verteld door de ik-figuur Rosalie, tussendoor staat een korte tweede verhaallijn, verteld door een personage dat niet met name genoemd wordt. Alle ingrediënten voor een geslaagde thriller zijn aanwezig: sterfgevallen, geheimen, onsympathieke personages, gekoppeld aan originaliteit en schrijftalent. Toch is het de auteur niet gelukt mij te overtuigen met 'Gifdochters'. Het verhaal rammelt hier en daar, het wordt niet echt spannend, het is bij vlagen ongeloofwaardig, er staan nogal wat fouten in, kortom: een slordig totaalbeeld.
Het veelvuldig gebruik van korte zinnen, veelal geen informatie toevoegend, leest onprettig. De auteur hanteert naar mijn smaak te eenvoudig, te gemakkelijk taalgebruik. Een wat variabeler woordkeuze zou het boek beslist ten goede komen.

Geen slecht debuut van Els Kerkhoven, maar het komt afgeraffeld over. Ik denk dat ze beter kan, maar kom voor 'Gifdochters' uit op **. In een volgend boek de puntjes op de i, dan stijgt ze met stip op de sterrenladder.