Een adembenemende thriller!

Inspecteur Mark Hatcher roept de hulp in van profiler Jefferson Winter. Deze was vroeger werkzaam bij de FBI, maar werkt nu zelfstandig. Hij is de zoon van een veroordeeld seriemoordenaar en had een bijzondere band met zijn vader. Niets om jaloers op te zijn;

Het lachje dat even om de lippen van mijn vader speelde was in een fractie van een seconde weer verdwenen. Het was een wrede grijns. De grijns van een monster. Toen hij met zijn mond geluidloos drie woorden vormde, stokte mijn adem in mijn keel. Die drie woorden richtten zich rechtstreeks tot een geheime kant van mij, een kant die ik goed verborgen hield, zelfs voor mezelf.

Bij een lobotomie wordt het deel van de hersenen dat beslissingen aanstuurt en bepalend is voor onze persoonlijkheid doorgesneden. Voorafgaand aan de lobotomie worden de slachtoffers verminkt en maandenlang gemarteld. Behalve hun gezicht, dat blijft intact.
Jefferson Winter is een gedreven man, gedreven om alles te kunnen begrijpen en hij gaat daar heel ver in. Hij gaat zelfs naar de beste hersenchirurg in London om meer kennis op te doen over lobotomie.

Wanneer je zo'n ingreep uitvoert, vernietig je dus eigenlijk iemands persoonlijkheid. Steel je zijn ziel, bij wijze van spreken.

Deze auteur beschrijft de ontreddering die de slachtoffers gevoeld moeten hebben op een duidelijke manier. Ik was in de ban van de gebeurtenissen en dat veranderde niet meer tijdens het lezen.
De wisselende perspectieven zorgen voor een heel afwisselend beeld van het geheel. Je kijkt mee uit het oogpunt van Jefferson of Rachel en ook (cursief gedrukte stukken) vanuit de dader.

De prettige schrijfstijl en korte hoofdstukken zorgen voor veel leesplezier. Zo nu en dan zie je wat humor. Dat is ook nodig om even adem te kunnen halen tijdens het lezen van deze adembenemende thriller. De hoofdpersonen zijn duidelijk beschreven. Ook Templeton die Winter behulpzaam is, is een krachtig personage.
De wanhoop van de slachtoffers wordt ijzingwekkend beschreven;

Ze zou de zon nooit meer zien, nooit meer op blote voeten over warm zand lopen. Al haar herinneringen zouden haar worden afgenomen, alsof ze nooit had bestaan. Dit was erger dan de dood, veel erger.

Ik heb enorm genoten van dit boek. Er is door de auteur een sfeer geschapen die nergens bezoedeld werd, de personages bleven sterk overeind in dit verhaal. Dat geldt vooral voor Winter en Templeton. Mede daarom kijk ik uit naar een volgende verhaal met Jefferson Winter in de hoofdrol.
4,5/5 sterren (afgerond 5)