Ik houd eigenlijk niet zo van waargebeurde verhalen. Maar zo af en toe lees ik ze toch en dit blijkt dan weer een uitzonderlijk goed verteld verhaal. Het verhaal wordt afwisselend vanuit het perspectief van Amanda en Gina verteld in een soort dagboekvorm. Deze dagboekfragmenten worden afgewisseld met de teksten van de journalisten Mary Jordan en Kevin Sullivan, die vertellen wat er in de tussentijd in de buitenwereld gebeurt. Hierdoor krijgt het verhaal een goede samenhang.

Zo lees je dat de familie van deze vrouwen de hoop nooit opgeven en jarenlang aandacht weten te krijgen voor hun eigen, maar ook voor andere vermiste kinderen. Het zijn soms ook frustrerende passages: soms wil je wel schreeuwen dat ze beter moeten zoeken, dat ze met hun acties slechts een paar straten verwijderd zijn van de ontvoerde meiden. En die Ariel Castro zou je zo naar de strot willen vliegen als hij de familie van de meiden aanspreekt en zegt dat hij het zo erg vindt en zo meeleeft met de familie.

Het is een erg aangrijpend verhaal. Menigmaal vraag je je af: waarom hebben jullie niet dit of dat gedaan of gezegd en waarom zijn jullie überhaupt met die man meegegaan? Maar dan lees je weer hoe deze jonge vrouwen (meisjes nog toen ze ontvoerd werden) alles in dat huis beleven, hoe ze tegen elkaar opgestookt worden en hoe Ariel Castro zijn slachtoffers, maar ook de buitenwereld manipuleert en dan begrijp je hun reacties (en soms het ontbreken daarvan) weer volkomen.

Ik heb diep respect voor deze vrouwen, dat ze zo veerkrachtig zijn en zich niet gek hebben laten maken, hoe moeilijk dat ook geweest moet zijn. Het mooiste is dat ze altijd de hoop hebben gehouden dat ze eruit zouden komen! Je kunt je niet voorstellen dat ze tien jaar gevangen hebben gezeten in dat huis. En dan te bedenken dat Amanda zonder enige medische hulp een gezonde dochter op de wereld heeft gezet in dat huis. Wel denk ik dat haar dochter Jocelyn de belangrijkste reden is geweest dat de drie jonge vrouwen niet compleet doorgedraaid zijn en vertrouwen hebben gehouden in een goede afloop.

Amanda en Gina weten het heel treffend te verwoorden na hun ontsnapping: ze zijn een wezenlijk deel van hun leven kwijt. De tijd waarin ze een schooldiploma hadden moeten halen, waarin menig leeftijdgenoot is getrouwd en kinderen heeft gekregen. Maar ook de tijd waarin het lijkt dat internet de wereld overgenomen heeft, telefooncellen zijn verdwenen en iedereen een mobiele telefoon heeft. Deze vrouwen moeten met deze technologische veranderingen leren omgaan en leren hoe ze weer vertrouwen in de mensheid (en vooral in mannen) krijgen.

Nu ik gelezen heb hoe ontzettend veerkrachtig en sterk ze in die tien jaar zijn geweest, heb ik het volste vertrouwen dat Amanda en Gina hun leven weer op de rit gaan krijgen. Stiekem kijk ik uit naar een vervolg: “Hoe pak ik mijn leven op na tien jaar gevangenschap”.