Vanaf het begin voelt ‘De dagen’ van Anita Larkens beklemmend. Als Frida en Mees verdwijnen wordt je van de ene naar de andere verdachte geslingerd, en volg je de verdenkingen die de politie heeft, maar probeer je ook op je eigen gevoel af te gaan. Anita Larkens doet dit goed, want ze laat kleine subtiele hints vallen in het boek, waardoor je regelmatig van verdachte wisselt én op het verkeerde spoor gezet wordt.

Beklemmend en vooral verwarrend, je leeft helemaal mee met Maud, hoewel je haar ook regelmatig door elkaar wil schudden. Maar ja, wat is normaal gedrag in zo’n bizarre situatie? Kun je haar beoordelen op het gedrag wat ze vertoont als je zelf niet weet wat je in zo’n situatie zou doen? Dat zijn vragen waar je mee worstelt als je ‘De dagen’ leest. Ik vond het vooral heftig om het verlies van Maud en Maarten te lezen, en kon het boek daarom niet in één ruk uitlezen.

En dat terwijl het verhaal zo aan je trekt, je wilt weten wat er met de twee kleuters gebeurd is. Aan de ene kant wil je door blijven lezen, aan de andere kant beklemd het verhaal en de bijbehorende emoties zo erg dat je er het liefst klaar mee wilt zijn. Wat een kracht hebben de woorden van Anita Larkens.

Het einde slaat in als een bom, want die had ik echt niet aan zien komen. Een verrassende plotwending zorgt ervoor dat ik even met mijn mond vol tanden zat. Ik zag het niet aankomen en vond dit echt heel goed gedaan. Toch krijgt het boek niet de 5-sterren die het misschien zou verdienen, omdat ik dat beklemmende gevoel op momenten te heftig vond. En dat terwijl ik geen kinderen heb, ik kan me zo voorstellen dat ouders dit boek helemaal heftig vinden.

Met ‘De dagen’heeft Anita Larkens een heel beklemmend en heftig boek neergezet. Op momenten te heftig, want ik kon het niet achter elkaar uitlezen. Toch bleef het boek in mijn hoofd hangen. Het einde vond ik heel erg verrassend en knap gedaan.