Nick Stone versus de as van het kwaad, meldt de omslag. Welke Neanderthaler heeft dít nu weer geschreven, is mijn eerste reaktie. De onherkenbare auteursfoto moet mysterieus overkomen, maar werkt eerder op de lachspieren. Kunnen we dit soort rechts-extremistische proza nog serieus nemen?

Er is een publiek voor de boeken van Andy McNab, dat naar mijn vermoeden  maar ik zit er wel eens vaker naast  vooral bestaat uit (wanna-be) machos, niet vies van een lekker knallende militaristische aktiefilm. Zij zullen niet teleurgesteld worden door Dag van Geweld, het zevende deel uit de reeks met huursoldaat Nick Stone in de hoofdrol.

Het verhaal begint met een herinnering aan een oorlogssituatie in Bosnië in 1994, om na 10 hoofdstukken (slechts 25 bladzijden!) over te springen naar 2003. Nick heeft inmiddels zijn geliefde verloren en zit er psychologisch een beetje doorheen. (Had ie maar een vak moeten leren, nietwaar?) Een ontmoeting met een oude bekende brengen hem in de hoofdstad van Irak, het land van duizend bommen en granaten (met dank aan de stripfiguren George W. Bush & Kapitein Haddock). Het spionageverhaal wat zich dan ontrafelt is even verrassend als boeiend. Niet dus.

Voor de liefhebbers