De titel van dit boek sprak me direct aan en nadat ik de inhoud gelezen had, leek het me wel iets voor mij. Het boek gaat over Diane die door een tragisch ongeval in één klap haar man en haar dochtertje verliest. Ze gaat door een diep dal en zakt steeds verder weg ... Ze besluit dan op reis te gaan naar Ierland ( omdat haar man dit land ooit als reisbestemming had uitgekozen, maar er nooit is geraakt ) en hoopt daar rust te vinden en moed om haar leven terug op te pakken. Ze wordt daar dan ( voorspelbaar ) verliefd op haar norse, Ierse buurman. Sommige passages vond ik wel aangrijpend en ook voelde ik wel mee met Diane haar pijn, maar het geheel liet toch niet een whaw gevoel achter. Stoorde me aan sommige zinnen ( misschien slecht vertaald ! ) die herhaaldelijk terug kwamen : 'Hij streek met zijn hand over zijn gezicht', 'Hij kuste me op mijn slaap'... De titel verwijst naar het literair café dat ze samen met haar vriend Felix heeft opgebouwd, maar na het overlijden van haar man en dochtertje door Felix alleen wordt gerund. Er wordt maar sporadisch naar verwezen en enkel in de laatste 10 blz gaat het effectief terug over haar boekencaféetje. Leest wel vlot maar had er toch meer van verwacht !