Ik denk dat Karin Slaughter niet echt mijn schrijfster is. Als ik de andere reacties hier lees, kan ik dat bijna niet begrijpen. Het thema kindermishandeling sprak me wel aan door zijn gruwelijkheid, maar ik vind de schrijfstijl niet zo geweldig. Misschien heb ik teveel de vergelijking gemaakt met Camilla Läckberg, die ik de laatste tijd veel gelezen heb.
Ik vond de dingen die Karin Slaughter beschrijft soms ook heel onrealistisch. Een agent die iemand 'zomaar' in elkaar slaat? Of een agente die iemand smoort met een kussen? Of gevoelens onderkent voor een veel jongere arrestant? Nee, dit boek was het toch niet voor mij.
Voor ik in dit tweede deel begon, had ik wel nog twee andere boeken van Karin Slaughter gekocht, dus wie weet dat ik het binnenkort nog eens probeer...