Auteurs Marianne Busser en Ron Schröder schrijven ieder apart al meer dan dertig jaar. Ze werkten onder meer voor Sesamstraat, Bobo en Okki. Begin jaren '90 verscheen hun eerste gezamenlijke boek bij uitgeverij Zwijsen: Een hele kist vol liedjes. Niet veel later was ook Koning Bobbel, hun eerste verhaal, een feit. Busser en Schröder zijn niet alleen een schrijversduo, maar ook een echtpaar.

In Hoera, ik ben 5  staan allemaal verschillende versjes over kinderen die bijvoorbeeld op zwemles gaan, wel eens een keertje boos worden, een huisdier hebben of niet graag alleen spelen. Uiteraard begint het boek met jarig zijn en trakteren in de klas. Het boek bevat veel diverse rijmpjes die situaties beschrijven die elke 5-jarige bekend in de oren zouden moeten klinken.

De tekeningen zijn gemaakt door Dagmar Stam. Ze zijn erg kleurrijk, wat het geheel een vrolijk tintje geeft en daarnaast zijn ze gedetailleerd, wat zorgt voor voldoende kijkplezier bij het voorlezen. Elk versje is voorzien van minstens één prent, maar vaak heeft Stam meerdere illustraties gemaakt bij de tekst. Elke tekening is een zwart omlijnde aquarel die hier en daar een tikje buiten de lijntjes is ingekleurd.

De tekst in dit boek is voldoende groot gedrukt. De witruimte tussen de zinnen maakt het gemakkelijk om voor te lezen als er nog een gezichtje boven het boek hangt om de prenten te bekijken. De versjes zijn redelijk uitgebreid en vormen eigenlijk een soort miniverhaaltjes, maar ze bestaan uit korte, eenvoudige regels. Af en toe is er duidelijk erg hard gezocht naar een manier om het allemaal te doen rijmen, waardoor het geheel wat gekunsteld klinkt. Hoewel de lengte van de versjes behoorlijk is, komt mama of papa waarschijnlijk niet weg met het voorlezen van slechts één versje. Een 5-jarige wil natuurlijk meer.

Het boek begint zoals het moet: met een versje over 5 worden en eentje over feest vieren in de klas. Exact wat je verwacht bij een titel als Hoera, ik ben 5. Daarna wordt het niet goed afgelijnd. Kleuters ontwikkelen zich snel, elk levensjaar gaat gepaard met een aantal specifieke kenmerken en bij elke fase horen een aantal even specifieke ervaringen. Hier rijst dan ook de vraag wat de bedoeling is van de auteurs. Is dit een boek dat verwachtingen moet scheppen over wat er allemaal gebeurt als je vijf wordt of is dit een boek dat terug wil kijken op wat de jarige tot nu toe allemaal heeft beleefd?
Natuurlijk is het ene kind het andere niet, maar op een paar uitzonderingen na passen de meeste situaties in dit boek net zo goed in Hoera, ik ben 4 of Hoera, ik ben 3. Hier had wat meer aandacht aan kunnen worden besteed, zeker gezien het feit dat dit een boekje is uit een reeks. Dan is het jammer dat de verhaaltjes zo inwisselbaar zijn met de boekjes over een andere leeftijd.