Peter Robinson heeft in Verdronken Verleden een schitterende story neergezet. In twee verhaallijnen worden, parallel aan elkaar, een gebeurtenis in de jaren 40 verteld en het speurwerk van Alan Banks dat zich in het heden afspeelt maar waarbij de dader wordt gezocht van de moord in de jaren 40.
Beide verhalen gaan hierbij over hetzelfde onderwerp dus zal Banks op enig moment de hoofdfiguur van die gebeurtenis uit de jaren 40 gaan ontmoeten.
Op subtiele wijze vertelt Robinson het tragische verhaal van een ongewenst moederschap en wat dat uiteindelijk tot gevolgen heeft gehad van, weer, de jaren 40 tot en met de huidige tijd.
Gecombineerd met de randverschijnselen van de oorlog zoals de contacten tussen Amerikaanse militairen en de lokale bevolking van Engeland, wordt het kernprobleem uiterst concreet gemaakt.
Stapje voor stapje ontluikt zich een schrijnend verhaal over het leven van een paar vriendinnen dat zich zo jammerlijk heeft ontwikkeld. Het is de verdienste van Peter Robinson die het uiteindelijk laat samensmelten in één boeiend verhaal, natuurlijk met een definitieve oplossing die zich in de laatste paginas ontvouwt.

Wat mij persoonlijk op valt aan de schrijfstijl van Peter Robinson is dat hij even gemakkelijk een spannend politieverhaal neerzet als een literair of een psychologisch verhaal. Waarbij Verdronken Verleden tussen de laatste twee categorieën heen en weer beweegt. Natuurlijk komen de romantische escapades van Alan Banks voldoende aan bod en blijft dit de aangename chemie tussen zijn maatschappelijk functioneren en privé leven.
Met dit alles verdient Peter Robinson van mij ruim vier sterren.