Christie Watson, verpleegkundige en schrijfster, beschrijft in het boek Met hoofd en hart, liefdevolle ervaringen van een verpleegkundige, hoe ze verpleegkundige is geworden en hoe haar loopbaan is verlopen. Nu werkt ze niet meer in een ziekenhuis, maar geeft ze les in creatief schrijven.
Ze beschrijft haar leven als verpleegkundige, de geschiedenis van het vak, ze geeft uitleg over het reilen en zeilen in een ziekenhuis, maar ze geeft ook kritiek. Kritiek op sommige collega's, de politiek en het management.
Het boek is opgedragen aan alle verpleegkundigen. Ze geeft meerdere keren in dit boek aan dat het een zwaar beroep is. De uren zijn lang, de lonen zijn laag, de emotionele last is hoog, de bezuinigingen zijn zwaar en de politiek wil dat niet inzien. Het is dan ook duidelijk dat zij vindt dat de verpleegkundigen de echte helden zijn in een ziekenhuis.
Is dit boek verlichte kost voor (aankomende) verpleegkundigen? Nee, daarvoor is het een te openvlakkig boek. Er zit totaal geen lijn in dit boek. Het lijkt erop of dit een eerste kladversie is en gedachten en ideeën in volgorde van bedenken zijn opgeschreven. Bij een heel emotioneel verhaal over een kind wat een transplantatie moet ondergaan, haalt ze de vaart en de emoties eruit door tussendoor uitleg over transplantatie te geven, daarna een gesprek met collega's te beschrijven om daarna een andere operatie te beschrijven en dan pas weer terug te gaan naar de transplantatie. Dit van de hak op de tak springen gebeurt het hele boek door. Dit is zo jammer, het boek verliest hierdoor de emotionele lading waarvan je eigenlijk wil dat de lezers het voelen.
De tekst op de achterkant van het boek wordt dan ook niet waargemaakt. Ja, het is met vlagen emotioneel en men zal een traantje laten, maar adembenemend? Nee, daarvoor is het veels te warrig geschreven. Ik had meer verwacht van iemand die les geeft in creatief schrijven en een loopbaan als verpleegkundige achter de rug heeft.