Engelenstem komt na Moordkuil in de reeks met Erlendur in de hoofdrol.

Het is bijna Kerstmis. Een groot hotel in het centrum van Reykjavik heeft veel gasten. Een kamermeisje zoekt de Kerstman, die de kinderen zou vermaken. Als zij hem gaat zoeken in het souterrain, waar hij woont, vindt ze hem, vermoord. Het is een man van middelbare leeftijd, die al twintig jaar in het souterrain van het hotel woont en in het dagelijkse leven portier van het hotel is. Hij is erg op zichzelf en heeft weinig vrienden.

Inspecteur Erlendur en zijn collega’s hebben weinig aanknopingspunten, omdat heel weinig mensen hem goed kenden, ook al werkten ze al jaren samen. Pas als een gast van het hotel, een Brit, die in Reykjavik is om platen te verzamelen, uitlegt aan Erlendur wat voor engelenstem deze man als kind had, als koorknaap, zijn ze wat dichter bij de ontknoping. Twee platen, die toen uitgebracht zijn, zijn erg geliefd in het verzamelaarswereldje. Men heeft er nu veel geld voor over. Erlendur schrijft zich in het hotel in en leidt het onderzoek van daaruit. Hij heeft een hekel aan de kerstdagen. Hij wil die het liefst met Eva Lind doorbrengen. Zij bestookt hem steeds met vragen over vroeger: waarom hij de kinderen links liet liggen. Erlendur gaat n.a.v. dit onderzoek meer nadenken over zijn rol in de opvoeding van zijn kinderen. Als hij een plaat opzet met die engelenstem, komen er beelden omhoog van het hoogland, waar hij een groot verlies heeft geleden.

Engelenstem is een verhaal over eenzaamheid en de verhouding van ouders met hun kinderen. Ga je ze pushen in iets wat jouw droom is en niet van het kind zelf? Psychisch geweld kan net zo erg zijn als fysieke kindermishandeling, zo niet erger. Ook de eenzaamheid van Erlendur wordt verklaard. De portier had een mooie toekomst voor zich toen hij kind was, maar het lot bepaalde anders. De eenzaamheid wordt goed beschreven in dit verhaal en de typische sfeer, die de boeken van Indridason uitstralen, komt ook hier weer tot uiting. Vier sterren voor dit meeslepende verhaal.