Genre; Roman
Uitgever; Meulenhoff
ISBN; 9789029090391
Uitvoering; hardcover
Aantal pagina's; 160
Uitgave; 14 januari 2015



Als de woorden ‘Japanse schrijver’ en ‘kat’ in één zin voorkomen, worden ten huize Smeyers de vlaggen gehesen, bim-bammen de klokken harder dan op menig trouwfeest en wordt er in één dag voldoende voedsel en drank ingeslagen om de komende dagen te overleven ! Eveneens zal ik, weliswaar gekleed in Kimono, alle gasten beleefd, doch streng de deur wijzen ! Maar hoe zit dat nu tussen Japanners en katten ? Wel, in Japan worden katten met ongeluk en tegenspoed geassocieerd. Vreemd, aangezien de Japanners ook Maneki Neko hebben, een gelukskat die als talisman dient om geld en rijkdom aan te trekken. Hij is in heel wat Japanse restaurants en winkels terug te vinden. En dichter dan een schrijver met de naam Takashi Hiraide en een boek dat de naam ‘De kat’ draagt, kan je bij deze voorschriften niet komen.

In ’t kort (officieel) :

Een jong echtpaar – beiden schrijver en redacteur – woont in een eenvoudig huis in een van Tokyo’s lommerrijke buurten. Hoewel tevreden met hun leven, raken hun gesprekken verstomd. Tot op een dag een kat onverwacht bij hem binnenwandelt en er vanaf dan een gewoonte van maakt regelmatig het koppel te bezoeken. Gaandeweg komen de gesprekken weer op gang tussen de geliefden, eerst alleen over de kat en haar gewoontes, maar stilaan vult hun leven zich weer met kleur en vreugde, verwondering en schoonheid.

Zo…en dan mogen jullie nu de korte inhoud volledig vergeten, want weinig of niets van dit alles uit zich in het boek zelf (160 pagina’s). Want hoewel de man zijn werk als recensent moet opgeven wegens gordelroos met een depressie tot gevolg, komen we echt niet veel meer te weten over het koppel zelf. Dat ze weldra moeten verhuizen vanwege de verkoop van het huis, waar zij een deelwoning van huren, blijkt een klein drama te zijn, vanwege het gemis aan “Pukkie”, de kat, die toebehoort aan de buren. En dan, beste lezers, hebben we het zowat gehad ! Zoek ik het misschien te ver…of juist niet ? Is dit gewoon een verhaal over een koppel en een kat, of een parabel (die ik helaas langs geen kanten of wegen heb kunnen ontdekken !) ? Zo hebben ze Pukkie leren kennen door hun verhuis naar hun deelwoning. Op welke manier ? Door een waarzegging : “zoek in de richting van het vuur, de derde van de tien hemelse stammen, die zich opent op 15 graden. En in deze uiterst nauwe sector troffen we met onverwacht gemak deze huurwoning aan.” En dat ik van enkele fijne Japanse uitspraken niet vies ben, weten jullie reeds. Maar wat ik moet aanvangen met “Observatie is de kern van liefde die niet vervalt in sentimentaliteit”…ik zou het niet weten ! En terwijl je bij Jacques Westerhoven alle Japanse uitdrukkingen, woorden of gebruiken netjes onderaan de pagina vindt, heeft Luk Van Haute gekozen voor een woordenlijst. Niet erg…als je dat ergens aangeeft…Ik heb hem pas gevonden toen ik het boek sloot na de laatste zin.

Besluit :

Als jullie vallen voor ‘tags’ op de achterkant : meer dan voldoende te vinden : “poëtisch en betoverend”, een “literair juweel”, “intelligent, humoristisch (heb zelf niet één keer kunnen glimlachen !) en filosofisch”, “betoverend verhaal over verlangen en de pijn van verlies”, en ga zo maar door, is dit iets voor jullie ! Ik laat alvast mijn kimono in de kast hangen en de vlaggen netjes opgevouwen tot Haruki Murakami’s nieuwste boek in de rekken ligt. Dit boek leent zich eerder tot in fluwelen broeken gestoken mannen, die tijdens het roken van een pijp en het drinken van een dure “single barrel”, af en toe het boek naast zich leggen en diepzinnig ‘mmmm’ mompelen.
Sorry, ik mompel niet mee!

Paul Smeyers