Het boek wil helpen het taboe op seksverslaving te doorbreken, staat in het laatste hoofdstuk. Daar wordt dan wel mee bedoeld dat het voor een partner makkelijker wordt om over het probleem van de ander te praten. De verslaving zelf wordt wel genoemd als ziekte en gelukkig wordt ook het Minnesota model genoemd met het levenslange onderhoud wat een verslaafde moet doen om niet terug te vallen, maar elders wordt gesproken van een ‘walgelijke aandoening’ en de verslaving wordt bestempeld als slecht en vies. Niet echt bevorderlijk voor het doorbreken van het taboe op seksverslaving.
Ik snap de boosheid en de slachtofferrol van een partner van een verslaafde. Toch blijft de hoofdpersoon daar naar mijn mening wel erg lang inhangen en gaat de overgang van passieve zielepiet naar krachtige vrouw die het leven in eigen hand neemt mij te snel.
Het gebeuren in de verslavingskliniek lijkt een ideaalbeeld. Welke kliniek mag je als naaste van een verslaafde dag en nacht bellen? De systeemgesprekken en schadebrieven zijn dan weer wel realistisch.
Als je naaste bent van iemand met een seksverslaafde en je zit nog volop in de boosheid, dan kan dit boek wel steun bieden, denk ik. In andere gevallen zou ik het laten liggen.