Ik weet niet goed wat ik over dit boek moet zeggen. Aan de ene kant vond ik het makkelijk leesbaar, met vlotte zinnen en geen moeilijk taalgebruik. Maar aan de andere kant (en die weegt veel zwaarder voor mij) vond ik het boek helemaal niks. Ik vond de hoofdpersoon passief en depressief; kon er niks cynisch of scherps aan ontdekken. Wel veel boosheid over het feit dat ze in de steek is gelaten, alweer. En die boosheid wordt het hele boek door geëtaleerd, zonder dat ze er een steek verder mee komt. Als los zand komt daarbij dan nog een deel over de tocht met haar broers naar een oud vakantiehuis.
De flaptekst belooft veel meer dan er daadwerkelijk uit het boek komt.

Het enige mooie aan het boek vond ik de messcherpe observatie van de hoofdpersoon na het zien van de dvd, wanneer zij haarfijn de gevoelens van de moeder aanvoelt waarvoor de zoon (nog wel filmer, dus iemand die dingen scherp moet zien) geen oog heeft.