De waanzin van whisky speelt zich af tijdens de Amerikaanse drooglegging in de jaren twintig. George Remus, belangrijk en gevreesd illegaal drankverkoper, schiet op een mooie oktoberochtend zijn vrouw Imogene dood. Aangezien er vele getuigen zijn, wordt hij spoedig opgepakt. Openbaar aanklager Charlie Taft valt de eer te beurt Remus aan te klagen. En dat is geen gemakkelijke klus. Remus staat er op om zichzelf te verdedigen, maar laat zich bijstaan door een gehaaide advocaat. Het proces tegen Remus is lang en ingewikkeld, niet in de laatste plaats door de enorme woedeaanvallen waar hij onder lijdt. Verder blijkt gedurende de loop van het proces dat vele betrokkenen geheimen met zich meedragen.

Dit schijnbaar eenvoudige verhaal (man schiet echtgenote dood en wordt opgepakt) wordt verteld vanuit een aantal standpunten, waarbij ook nog gebruik wordt gemaakt van flashbacks. Schrijver Holden neemt hierbij heel duidelijk een alleswetend standpunt in. Elke handeling, elke gedachte van de in het boek voorkomende personen wordt welhaast afstandelijk door Holden neergezet. Dit geeft het verhaal een zekere kracht, maar ook een zwakheid. Kracht, omdat de schrijver de lezer langzaam maar zeker meevoert in het verhaal. Zwakheid, omdat het bijzonder moeilijk is voor de lezer om zich met ook maar een van de medespelers te identificeren.

Voor lezers die geïnteresseerd zijn in het tijdperk waarin het verhaal zich afspeelt, is dit een interessant boek. Immers, de achtergrond en de daden van de medespelers worden gekleurd door hun tijd, een tijd die naar ik aanneem door de gemiddelde lezer van thrillers niet bewust is beleefd.