Seb is een ‘bijzondere’ jongen, altijd al geweest. Hij sluit vriendschap met het meisje Billy, maar als zijn door een ongeval op een trampoline in coma raakt, weet Seb niet meer wat hij moet.
Zijn ouders geven hem een namaak geweer voor ‘soft-air’, schieten met plastic pellets. Daarmee gaat hij de deur weer uit, met zijn vrienden een schietspel op het terrein van Urbain.

Het hele boek broeit. Kleine stukjes informatie worden vrijgegeven. Wat is er aan de hand met Seb, wat is de rol van “Oom”, wat is er in de oorlog gebeurt op het terrein van Urban, wat is er precies gebeurt met Billy.
Toch lijkt het nergens naar toe te gaan.

Vaag blijft ook de locatie en de tijd waarin het zich afspeelt. Vader noemt het een eiland, maar het is gewoon verbonden aan land. Het is een landtong met gaspeldoorn, wat in het hele boek terug komt. Gaspeldoorn komt voornamelijk voor in Engeland, maar dat klopt niet met dit verhaal. Het taalgebruik doet soms wat Vlaams aan (zot – allez – de Brabander), maar dat stoort verder niet.

De opbouw van het verhaal is vreemd, deels in de huidige tijd, met veel flashbacks die duidelijkheid moeten geven over de keuzes van nu, maar niemand neemt die, ze blijven allemaal hangen in hun eigen gedachten en komen niet echt verder.

Het verhaal is traag en moeizaam, een worsteling om door te lezen tot het einde, wat jammer is, want de potentie tot een interessant verhaal is er zeker.