Lindqvist doet diepzinnig met een allegorie over een tiental archetypische Zweden in een surreële droomwereld waar het gras altijd groen is en de lucht altijd blauw. Uit de radio klinkt alleen nog de weemoedig stemmende en de nostalgische muzak van de overleden tekstschrijver Peter Himmelstrand. De soort schlagers waarmee je kennelijk moorddadige gevoelens bij mensen oproept, want soms knapt er iets bij sommige personages en gaan ze elkaar redeloos gewelddadig te lijf. Ook spoken er paranormale entiteiten rond die af en toe de vorm aannemen van hun grootste angsten en verlangens, terwijl ze zich voeden met het bloed van de mensen. Andere entiteiten duiken dan weer op die geestverschijningen als een soort getormenteerde zombies of vampiers.

In het enige vermakelijke stuk valt er een vlees en metaal verschroeiende zure regen uit de lucht. Even laat Lindqvist zien dat hij best zijn naam van 'de Zweedse Stephen King' waar kan maken, met ijzingwekkende beschrijvingen van menselijk leed. De pret mag niet blijven duren, want aan het slot gebeuren er allemaal willekeurige dingen. Volgens mij probeert de Zweedse auteur een kritiek te geven op hoe connectiviteit mensen van elkaar heeft vervreemd, waarbij ze zich wentelen in een soort mengeling van nostalgisch verlangen en continue angst voor de toekomst. Het verhaal is rommelig opgezet, de personages zijn irritant en onaangenaam en de absurde wereld die de auteur schetst komt nooit tot leven. Oh ja, en een hond en een kat sluiten een vriendschap met elkaar. (symboliek!)