Antoine, twaalf jaar, is gek op de hond van de buren, hij neemt hem overal mee naar toe, vooral de bossen in. Op een dag raakt de hond gewond en de eigenaar van de hond vindt er niets beter op dan de hond dood te schieten, voor de ogen van Antoine. Die is heel kwaad. Hij trekt het bos in waar hij een boomhut heeft. Wanneer het zoontje van de buren, van de hond dus, daar ook aan komt, vermoord hij het zesjarige buurjongen. Zodra hij beseft wat hij gedaan heeft, begint hij sporen uit te wissen. Terug thuis probeert hij te doen alsof er niets aan de hand is, maar dat lukt niet.
Wanneer enkele uren later blijkt dat de buurjongen vermist is, gaat men op zoek naar de laatste persoon die hem gezien heeft. Ook Antoine wordt ondervraagd. Hij krijgt hevige angstaanvallen, zo erg dat de dokter eraan te pas moet komen.

Psychologisch een sterk boek. Niet een spannende thriller omdat van in het begin bekend is wie de dader is. Je volgt ook niet het onderzoek naar de misdaad, want er is amper een onderzoek. Nee, je zit de hele tijd in het hoofd van de dader. Een dader waarmee ik in het begin sympathie voelde, maar minder en minder naar het einde toe. Alhoewel het dus geen spannende thriller is, moest ik toch verder blijven lezen. Altijd in de verwachting dat het einde voor Antoine er nu toch echt aan zat te komen.