Harriët Plantinga schrijft sinds 2010 naast haar werk in de gezondheidszorg. Ontwricht is haar vierde boek. In Ontwricht laat Plantinga ons kennis maken met Cordelia (Cor) de Wild, bijna 45, getrouwd met Paul en moeder van twee dochters, Jule en Louise. Zij is in Berlijn voor een congres. Haar collega Ben zou een lezing geven maar hij wordt met een hartinfarct in het ziekenhuis opgenomen en Cor neemt zijn presentatie over. Na haar lezing wordt zij aangesproken door Renardo Spiaggia, een wetenschappelijk onderzoeker. Tijdens hun gesprek blijkt dat beiden het Rijksdaggebouw willen bezoeken dus besluiten ze samen te gaan. Maar, nadat Cor bij Renardo in de auto is gestapt, blijkt al snel dat hij niet van plan is om naar het Rijksdaggebouw te rijden. Hij vraagt naar haar telefoon, stuurt daarmee nog een laatste berichtje naar haar dochters en daarna gooit hij hem weg.

Inmiddels is er in huize de Wild paniek ontstaan vanwege het vreemde berichtje en het feit dat Jule haar moeder maar niet te pakken kan krijgen. Ook telefoontjes van Paul naar haar hotel in Berlijn leveren niets op. Als ook Jessica, de beste vriendin van Cor, niets meer van haar verneemt, wordt besloten de politie te waarschuwen. De zaak komt in handen van Anke Koning en zij komt er al snel achter dat Paul iets te verbergen heeft. Als zij hem met deze gedachte confronteert, zegt hij dat dit niets te maken heeft met de verdwijning van Cor. Maar, waar haalt Anke dan andere aanknopingspunten vandaan en hoe moet ze te weten komen wat er met Cor is gebeurd?

Ontwricht is een vlot geschreven verhaal dat zich gemakkelijk laat lezen. Simpel taalgebruik en simpele dialogen met uitzondering van af en toe wat wetenschappelijke toevoegingen.

Al snel blijkt dat niet alleen Cor zo haar problemen heeft. Ook haar beste vriendin Jessica en zelfs Anke worstelen ieder met zaken in hun privéleven. Dit alles heeft, toeval of niet, in alle gevallen te maken met hun echtgenoten. Dat maakt meteen dat al deze mannelijke personages niet echt sympathiek overkomen, terwijl de vrouwen min of meer in een slachtofferrol terecht gekomen zijn en, behalve Anke zo nu en dan, niet heel veel doen om onder deze rol uit te komen. In het verhaal zitten dus een groot aantal gemeenplaatsen en de meeste gebeurtenissen zijn dan ook niet echt wereldvreemd te noemen.

De ontknoping is uiteindelijk heel simpel en eigenlijk is het einde inderdaad verrassend te noemen, maar niet op die manier waar je als lezer in eerste instantie aan zou denken of wellicht op zou hopen.

Ontwricht is eigenlijk nauwelijks een thriller te noemen. Van enige spanning is totaal geen sprake. De thema’s in het verhaal, ontvoering en ontrouw zijn niet echt opzienbarend en/of origineel en de verhaallijn zelf is, mede daardoor, niet echt opwindend of spectaculair. Dit geldt helaas ook voor de personages, weinig opvallend en onderscheidend.

Al met al een aardig boek voor een druilerige middag maar verwacht er, zeker als thriller liefhebber, niet al te veel van.