De Jessica Haider boeken beginnen altijd met een “wat voorafging” en dat is heel fijn, want er is al veel gebeurd in de vorige delen, dus zo ben je weer een beetje op de hoogte.
Doodskleed begint meteen goed, al in hoofdstuk drie valt de eerste dode en twijfel je aan Jessy’s geestelijke gezondheid. Je vraagt je dan ook af of het verstandig is dat ze naar Mexico vertrekt. Maar daar komt toch de oude Jessy weer een beetje naar boven, met haar enorme drang naar rechtvaardigheid, goedschiks of kwaadschiks, maar wel vanuit haar hart.
Wat baal ik dat deze serie met dit vijfde deel aan zijn einde is gekomen! Ik ben enorm fan van de onconventionele Jessy Haider. De stoere Pink Floyd liefhebster, met haar drank, sigaretten en drugs en haar seksverslaving. Een keiharde en beschadigde vrouw, maar diep vanbinnen toch een gevoelige dame.
Doodskleed is een steengoed, bloedstollend slotdeel in de serie en heeft een knallend einde. Echt een boek dat je in één ruk uit wilt lezen, continue op het puntje van je stoel: wat gaat ze doen? Wat gaat er gebeuren? Weet ze alles weer op een rijtje te krijgen?
Ik neem met pijn in mijn hart afscheid van Jessica Haider, maar niet van Corine Hartman! Benieuwd naar wat er nu gaat komen…