Minette Walters heeft in het verleden diverse prijzen gewonnen zoals de 'Golden Dagger Award'. Ik ben in het bezit van alle boeken van Walters en heb zelfs een website besteed aan haar leven en werk, dus ik beschouw mezelf als een liefhebber van haar thrillers. Het was dan ook vanzelfsprekend om Vossenhuid aan te schaffen.

In diverse interviews heeft Minette Walters verteld dat zij aan een boek begint zonder de afloop of het plot te weten. Dit doet ze onder andere om onbevangen te kunnen schrijven. Na het lezen van dit boek heb ik me afgevraagd of deze methode wel altijd geschikt is.

Vossenhuid is naar mijn mening een ingewikkeld boek. In het begin is het een behoorlijke opgave om de verschillende verhaallijnen uit elkaar te houden. Daar komt dan nog bij dat ze, zoals gebruikelijk, werkt met verschillende 'vormen' zoals : plattegrondjes, krantenberichten en brieven. Na ongeveer 1/3 van het verhaal gelezen te hebben, waren voor mij de lijnen wel duidelijk en kreeg ik beter zicht op de hoofdpersonen. Daarna heb ik een tijdje met plezier gelezen, hoewel Walters het de lezer nergens gemakkelijk maakt. Maar dat hoeft voor mij ook niet, ik ben best bereid 'zware' kost te verstouwen.

In dit boek is de kracht van Walters het weergeven van een plattelandsgemeenschap op zijn 'smalst', met leugen, bedrog, roddel en achterklap. Uit kleingeestigheid worden mensen bezoedeld door verveelde vriendinnen van middelbare leeftijd. Deze sfeer heeft Walters goed verwoord. Ook was ik op sommige momenten geroerd door het noodlot van het jongetje 'Wolfie'. Maar aan het eind van het boek was ik toch teleurgesteld. Waarom? Het thema vossen vind ik te geconstrueerd. Zo is er bijvoorbeeld een verhaallijn over de jacht op vossen die helaas doodloopt. En er zijn variaties op het thema 'vos', zoals Fox, Lockyer-Foxen, vossenjacht en ook min of meer 'Wolfie'. Zij komen op mij te gezocht over. De uiteindelijke ontknoping vond ik tegenvallen. Ook heeft ze deze keer, naar mijn smaak, de karakters minder goed uitgewerkt dan ik van haar gewend ben.

Vandaar dat ik dit boek twee sterren geef, een redelijk verhaal, maar minder goed dan ik van Walters gewend ben. Toch zal ik haar blijven volgen, want bijna al haar voorgaande boeken zijn mij uitstekend bevallen.