Dit vond ik werkelijk een prachtig verhaal, een meeslepende geschiedenis over vriendschap, ouderliefde, elkaar loslaten en aantrekken, maar vooral over het berglandschap in Italië, waar de ikverteller (de schrijver is zelf ook documentairemaker, net als de ikverteller) steeds weer naar terugkeert. En naar zijn vriend Bruno, een echt natuurmens, boerenzoon, eenzaam maar voor altijd iemand die in de bergen thuishoort en wil thuishoren. De vader van Pietro is ingenieur en tegen zijn zin werkt hij in Milaan. Maar eigenlijk wil hij niets anders dan hoger en hoger de bergen in, liefst vergezeld van zijn zoon. Als zijn vrouw hem overhaalt een huisje te kopen in de bergen bij Grana, is hij daar alleen de weekends, terwijl zijn vrouw en zoon er zich helemaal thuisvoelen. De moeder van Pietro haalt hem uiteindelijk over vriendschap te sluiten met Bruno en die vriendschap duurt dertig jaar. Wat me vooral boeide in dit boek zijn de melachnolieke sfeer, de beschrijvingen van het berglandschap, de ogenschijnlijk onbedoelde filosofie. Erg mooi!