Dit boek stond al een tijdje op mijn wensenlijst, dus ik was heel blij toen ik hem voor de Xander Leesclub mocht lezen. Ik vind het interessant om te lezen over een oorlog die voor mij zo ver weg is, maar die voor velen nog heel dichtbij is. En het effect wat de vreselijke gebeurtenissen uit die tijd nog altijd op mensen kunnen hebben.

In Rivka wordt dat pijnlijk duidelijk. De Tweede Wereldoorlog leeft niet alleen voort in de mensen die het hebben meegemaakt, maar heeft ook effect op hun (klein)kinderen. Rivka’s vader die mentaal beschadigd uit de oorlog is gekomen is zeer veeleisend, niet alleen naar zijn vrouw die altijd voor hem klaarstaat, maar ook naar zijn dochters. Rivka, die altijd erg naar haar vader heeft opgekeken en een sterke band had met hem, krijgt ongemerkt al op jonge leeftijd veel mee van het leed van haar vader. Zij heeft als volwassene allerlei angsten en zit aan de antidepressiva. Ook lijkt ze zichzelf geen geluk te gunnen, een relatie aangaan en tot slagen brengen lijkt dan ook niet voor haar weggelegd.

Na de proloog zit je meteen in het verhaal en wil je weten wat er verder gaat gebeuren. Heden en verleden worden in het begin afgewisseld, waardoor je het verhaal van Isaac en van Rivka meekrijgt. Deze wisseling tussen heden en verleden had van mij het hele boek door wel gemogen, dan denk ik dat ik wat meer feeling met Isaac had gekregen.
Ik heb de personages niet echt in mijn hart kunnen sluiten en dat had ik wel gehoopt. Ook miste ik (in de e-book versie in ieder geval) een verklarende woordenlijst voor alle Joodse uitdrukkingen.
De gesprekken die Rivka in haar hoofd hoort tussen haar dode ooms en oma vond ik een grappig element. Het boek las lekker weg en Rivka is gewoon een boeiend, psychologisch, verhaal. Alleen ik had verwacht dat het verhaal me enorm zou raken, maar dat was helaas niet helemaal het geval.