Mensen die de drie trilogieën over de Zes Hertogdommen in de kast hebben staan prijken zullen (héél begrijpelijk) een rondedansje hebben gemaakt toen bleek dat Fitz en de Nar terug zouden komen in een nieuwe trilogie. Beetje met een dubbel gevoel misschien, want de verwachtingen erg hoog gespannen, maar hoe dan ook: méér magisch genieten van Hobbs heerlijke personages. Goed, het duurt even eer de oude Fitz (echt) terug is, bedaarde huisvader als die oude moordenaar geworden is. En het neemt helemaal zijn tijd voor de immer ongrijpbare Nar ten tonele verschijnt. Verwacht dan ook niet teveel actie in dit eerste deel. Het verhaal komt eigenlijk pas goed – maar dan ook wel echt góed- op gang in de laatste paar hoofdstukken die je vervolgens snakkend naar meer achterlaten. Hobb zet op haar zo kenmerkende wijze haar verhaal zorgvuldig en liefdevol uiteen, bouwt langzaam een nieuw, tot de verbeelding sprekend decor en introduceert met aandacht nieuwe personages. "De moordenaar van de Nar" is eigenlijk een wonderlijke mix van nieuwigheden en herinneringen. Nostalgisch en tegelijkertijd veelbelovend. Heel fijn is een belangrijk nieuw perspectief vanuit een personage die omwille van de plot hier beter niet nader genoemd kan worden. Haar beleving, haar onwetendheid van de geschiedenis van de oorlogen met het Vermogen, haalt de banden met dit verleden weer aan: geeft de lezer de gelegenheid zijn geheugen op te frissen. Daarnaast maakt dit het boek ook geschikt voor lezers die nog níet bekend zijn met de drie trilogieën. Bijgevolg is dat de vaart in het verhaal dus nog wat ver te zoeken is- tegelijkertijd raak je hier wel weer onherroepelijk betrokken bij Fitz en vele anderen. Na een betrekkelijk vreedzame periode zijn ze gedwongen een nieuwe weg in te slaan: het geslacht van de Witte Profeten wordt bedreigd. Alles wat Fitz en de Nar destijds hebben bereikt lijkt nu voor niets te zijn geweest. De oude instincten van Fitz worden zonder pardon weer opgerakeld, want wee je gebeente als iemand aan zijn geliefden komt…