Een titel als 'De dag waarop ik Johannes Klein doodreed', heeft meteen mijn aandacht en maakte me erg nieuwsgierig naar dit verhaal. Helaas werden mijn hoge verwachtingen niet waargemaakt..

In dit boek staan drie verhaallijnen centraal. Je hebt Vanessa, de jeugdboekenschrijfster die er alles aan doet haar kinderwens te vervullen. John, die voor zijn werk de hele wereld over reist en zijn zoontje Johan die opgevoed wordt door opa omdat zijn moeder in de Verenigde Staten woont. Eerlijk gezegd vond ik Vanessa een verschrikkelijk mens en ergerde ik me aan alle hoofdstukken die vanuit haar perspectief geschreven waren. Bovendien is dit het type personage dat je in heel veel boeken tegenkomt. Weinig origineel dus. De kleine Johan daarentegen is super schattig en het vertelperspectief van deze tienjarige is overtuigend, jong en fris. Ik keek iedere keer uit naar de hoofdstukken in Johans belevingswereld.

De schrijfstijl van Elle van Rijn leest prettig weg, maar aanbeland op pagina 200 bedacht ik me dat het verhaal in dit boek wel erg traag gaat. Alle gebeurtenissen vinden plaats op één dag en op pagina 200 besefte ik me opeens dat die ene dag wel heel lang lijkt te duren. Het hele boek zit je eigenlijk te wachten op DE aanrijding uit de titel en wanneer dat uiteindelijk gebeurt krijgt het boek toch nog een verrassende wending..

Daarna volgt er nog een epiloog onder de titel '1 jaar later'. Dit had van mij echt weggelaten mogen worden. Het is voorspelbaar, enigszins ongeloofwaardig en voegt niks toe aan het verhaal. Van mij had het boek bij het ongeluk mogen eindigen. Dan laat je de lezer pas echt verrast achter.

Al met al is dit een boek dat je in enkele uren kunt lezen. Prima voor tussendoor, maar allesbehalve spectaculair. Ik zou dit boek niet aanraden. De meeste hoofd- en bijpersonen gingen me al snel irriteren, met uitzondering van Johan, het enige personage dat dit boek de moeite waard maakt. De onverwachte wending heeft een extra ster opgeleverd, daarom twee sterren in plaats van één.