Wanneer Sheila Webb de opdracht krijgt van haar uitzendbureau om zich als stenotypiste aan te bieden op het adres van de blinde Miss Pebmarsch om 15u stipt, had ze zich allerminst verwacht aan de dode man die in de huiskamer op de grond blijkt te liggen. De politiediensten staan voor een raadsel, niemand blijkt de vermoorde man te kennen! Bovendien komt Miss Pebmarsch uit de lucht vallen wanneer ze te horen krijgt dat ze om een stenotypiste gevraagd heeft. Wie heeft Sheila Webb naar dit adres gelokt en om welke reden? En waarom staan er vier onbekende klokken in de woonkamer, die bovendien allen het verkeerde uur aangeven?

De inspecteurs hebben het moeilijk om de zaak op te lossen en gaan te rade bij Poirot. Hoe hij de zaak al weet uit te klaren vanuit zijn luie zetel, komt op mij nogal onrealistisch over. Als hij daarenboven de inspecteurs niet onmiddellijk duidelijkheid brengt omtrent zijn inzichten, maar ze verwoordt door middel van rijmpjes en spreuken, voel ik hun frustratie om de zaak te willen oplossen zelf. Poirot blijkt uiteindelijk gelijk te hebben: een op het eerste zicht ingewikkelde zaak blijkt niet zo gecompliceerd te zijn als men dacht!

Door verschillende gebeurtenissen die op het eerste zicht niets met elkaar te maken lijken te hebben en het onvoorspelbare einde, blijft het verhaal je nieuwsgierigheid prikkelen. Persoonlijk zie ik Poirot liever meer betrokken in de zaak, dan dat hij het nu van op een afstandje allemaal weet op te lossen.