P.F. Thomese is een aparte schrijver. In het boek steekt hij een dikke middelvinger op naar het literaire establishment door zijn schitterende taalgebruik in te zetten om de meest platte situaties voort te brengen. Maar zijn bloemrijke zinnen over druipende negerlullen, vrouwelijke rondingen en hoeren spreken mij niet aan. . Zeker in de laatste passages wordt weer duidelijk dat Thomese een schrijver van formaat is, maar laat hem een vorm kiezen die niet zo plat en ranzig is.