Of het ligt aan de wijze waarop het werd voorgelezen en de hoofdpersoon daarmee nog onsympathieker werd, weet ik niet... maar jeetje wat een vervelend nest! Ik denk dat dit een ontroerende, prachtige roman zou zijn geweest als de hoofdpersonen geen houten poppen voorzien van een bandrecorder vol zinnen en ideeën uit literaire werken waren geweest.

Neem nu dit stukje: "I lay down on the bed, unsure of what to do. I closed my eyes. I pictured Walter Benjamin sitting with his head in his hands in Portbou, then I, too, sat that way. Hours later, I got myself together and read his mystical sentence several times in the bleak light of the lamp. Even the most perfect reproduction of a work of art is lacking in one element: its presence in time and place, its unique existence at the place where it happens to be. The more I lingered on the phrase and its community of ideas, the more I felt as though I had encountered a loose thread from my own multiple minds, smeared and flattened onto the page.
In my father's absence, my thoughts began to congeal like the night air. They became focused and took on gargantuan proportions. I, too, am a reproduction. My consciousness, battered by multiple exiles, is a constellation of distorted reproductions of my childhood self; in other words, just like a reproduced work of art, I had been detached from the domain of tradition, expelled from my home, banished from my origins; like an uprooted tree, I had been cut off from fertile soils and light, drained of my verdant aura, tossed into the shadowy pile of ruins. "

Fraai, doordacht, treffend en triest... maar op geen enkel moment komt het over als iets dat Zebra daadwerkelijk gedacht of overpeinsd heeft. De wijze waarop het voorgelezen wordt, helpt daar niets bij. Het wordt je oren in gesmeten alsof Zebra niet wanhopig is, maar een enorme rothekel aan je heeft. Elk woord, elke zin, elke pagina wordt in je gezicht gesmeten, zonder een greintje verlichting of een adempauze. Ik gaf het op, legde me erbij neer en ontving gelaten deze martelende, harde woorden, in de hoop dat Zebra snel in haar eigen 'void' zou verdwijnen.