Ik heb me echt moeten worstelen door de eerste 10 tot 15 hoofdstukken. Dat was me veel te langdradig, te gemaakt. Te voorspelbaar ook. Vanaf dat Bobbie in Ierland is, begon ik het boek pas leuk te vinden. Dat komt ook met name door de familie en aanverwanten van het kasteel. Elk lid heeft zijn eigen grappige of trieste inbreng, inclusief de dieren. Elke dag is weer andere bijzondere, drukke dag waar Bobbie weer de gekste dingen beleeft/hoort en het probeert te verzorgen wat ze kan. Daarnaast laat ze zien en komt ze met ideeën hoe het ook anders kan. Je ziet de meeste leden één voor één veranderen op een positieve manier. Helaas komen er daarna een paar hoofdstukken in Engeland die afgeraffeld lijken te zijn. De dagen, soms zelfs maanden, gaan dan in een sneltreinvaart, waardoor je het gevoel hebt dat je een boel hebt gemist. Van mij had er nog wel een hoofdstuk achter de laatste gemogen, want het laatste hoofdstuk eindigt dan weer als een mierzoete roman, ook al had dat met een extra hoofdstuk ook wel het geval geweest, maar dat was dan toch anders. Voorspelbaar vond ik het op een gegeven moment ook wel, al had ik wel een andere gebeurtenis verwacht.