Componist Adriaan Hoorndrager (…) zoekt zijn heil na de breuk met z’n geliefde bij een one night stand van weleer. Daarvoor moet hij echter wel naar de Balkan afreizen. Op zeker moment dwingen de weersomstandigheden hem te stoppen en hij belandt in hotel Alfabet. Daar ontsluit zich een surrealistische wereld voor hem.

Ondanks de korte tijdsspanne waarin het verhaal zich afspeelt, ontmoet Adriaan een aantal markante figuren met wie hij diepgaande gesprekken voert. Professor Quast ziet in hem het ultieme resultaat van de eugenetica, de weduwe Kloos-de-Ranitz vraagt hem verwachtingsvol een opera te schrijven en Troela, dochter van de hotelier, brengt zijn hoofd op hol. En dat in zo’n korte tijdsspanne… Tja, daarmee duid ik direct een van de bezwaren die ik met deze roman heb. Ongeloofwaardig. Wat me ook stoort is dat Hoorndrager bij iedere vrouw die hij in het hotel tegenkomt erotische fantasieën heeft, of het nu een meisje van zestien is of een verkreukelde dame die al met anderhalf been in het graf staat. Verbluffend hoe Ten Holt kansen laat liggen: de sneeuw is ineens als, juist, voor de zon verdwenen. Maar waarom pakt Adriaan zijn biezen dan niet? Is hij daadwerkelijk een componist? Ieder muziekstuk dat door het strijkkwartet in het hotel wordt gespeeld, schrijft hij toe aan de verkeerde componist. De gesprekken met Quast zijn de basis voor een roman op zich, maar Ten Holt strooit ze uit als losse pamfletten, achteloos, en betekenisloos. Zoveel meer had er in dit verhaal gezeten. Nu is het een chaotische verzameling anekdotes waarmee hij me niet heeft weten te raken. Een zeer oppervlakkig boek. Ik begrijp nu ook de aanprijzing van uitgever Joost Nijssen: “De grootste vergissing die de lezer kan maken is dit boek niet met overgave en van begin tot eind te lezen.” Als je de lezer al moet manen een boek met aandacht te lezen, dan besef je blijkbaar zelf dat het voorwaar geen sinecure is dit boek tot de laatste pagina vol te houden.

De redactie van het boek was goed, daarom toch nog twee sterren.