Rachel neemt dagelijks dezelfde trein...Ze kijkt door het raam en fantaseert dat de levens van de mensen in de huizen die ze iedere dag ziet perfect zijn. Ooit had zij ook het perfecte geluk...Op een dag ziet ze iets onverwacht in een van de tuinen...Het perfecte koppel "Jess en Jason" (zo heeft ze de mensen genoemd in haar fantasie) zijn misschien iets minder perfect dan ze aanvankelijk dacht. Als Jess dan nog eens vermist wordt kan ze het niet laten om zich met de zaak te moeien...Maar wie kan je nog geloven...Wat heeft ze echt gezien?

Rachel is een echte "anti-held", moeilijk om sympathie voor te krijgen, vol zelfbeklag en een zekere drang naar zelfvernietiging, maar ook de andere personages hebben meer geheimen dan je op het eerste zicht zou denken.
Je wordt een aantal keer op het verkeerde been gezet, en dat is knap.

Ik vind de manier van vertellen, door 3 verschillende personages, een leuke en verassende manier om in het verhaal te komen...Maakt het in het begin wel wat verwarrend, omdat de tijdlijn helemaal verstoord raakt, maar eenmaal je daar in mee bent vind ik het een schitterende vondst.
Misschien geeft dit net die bijzondere twist aan het verhaal. Het verhaal leest het als een "trein" ...ik begrijp de heisa en de aandacht die het boek kreeg.