De rode draad in dit boek is het verkopen van een klein meisje, Pari, aan een kinderloos echtpaar. Op zich een gegeven waar ik geschokt van raak, maar je moet het zien tegen de achtergrond van de armoede in Afghanistan. De vader neemt het vreselijke besluit om zijn dochtertje verkopen om voor de rest van het gezin een beter leven te verkrijgen.
Helaas wordt niet geheel duidelijk hoe het het gezin verder is vergaan, of ze het inderdaad beter hebben gekregen. Dat is ook gelijk het enige minpunt van het boek, want verder vind ik het prachtig.

Er lopen verschillende verhalen door het boek over mensen die allemaal te maken hebben gehad met de oude en nieuwe familie van Pari. Ook het leven van Pari zelf wordt beschreven.
Hosseini kan prachtig en beeldend vertellen en neemt de lezer mee in de levens van mensen met een heel andere achtergrond dan die van West- Europeanen, en hoe zij in verschillende delen van de wereld hun leven leiden.

Komt Pari uiteindelijk weer in contact met haar echte familie? Dat verklap ik hier natuurlijk niet, ik zou zeggen lees het boek en vind het zelf uit.

Ik heb echt genoten van dit boek, het heeft me geëmotioneerd en me dingen geleerd over Afghanistan en zijn bevolking. En het heeft me nieuwsgierig gemaakt naar Hosseini's andere boeken.