Deze streekroman speelt zich af in een klein dorp dicht bij Zierikzee omstreeks 1912. Coby Dingemanse woont met haar zussen Neeltje, Nelly en hun vader in een armetierig huisje. Moeder is al jong gestorven.
De sociale geschiedenis van deze tijd wordt beschreven aan de hand van thema's  als lief en leed, armoede, honger, standsverschil en de invloed van het geloof op het doen en laten van de mensen. De briefwisseling van Coby met zwerver Klaas loopt als een rode draad door het verhaal.

De schrijfstijl van Gerda van Wageningen leest niet prettig weg. Ik vind haar woordkeuze vormelijk en onnatuurlijk. Zinnen zijn vaak, door veelvuldig gebruik van uitleggerige bijzinnen, te lang. Ze weet een aardig beeld te schetsen van het dagelijkse leven in een kleine gemeenschap zo'n honderd jaar geleden. Dat doet ze prima, alleen het opvoeren van de zwerver en de daaruit voortvloeiende briefwisseling vind ik nogal vergezocht. Misschien was het een idee geweest om het beschreven dorp niet in Zeeland, maar in Drente, dichtbij Veenhuizen, te situeren. Het leven in de dwangkolonie Veenhuizen is een boeiend onderwerp, maar het wordt zijdelings en geforceerd in dit verhaal verweven. Het zou zomaar kunnen dat de schrijfster zich heeft laten inspireren door "het pauperparadijs" van Suzanna Jansen. Voor wie in "Veenhuizen" geïnteresseerd is, zeer de moeite van het lezen waard. Waarschijnlijk weegt in mijn oordeel mee dat ik niet echt een liefhebber van het genre ben.