Biografie niet van groot historisch en intellectueel belang.

Het boek is bepaald niet boeiend geschreven. Maar het boek is wel een goede insteek voor iemand die helemaal niets weet over de achtergrond bij de burgeroorlogen in Centraal Afrika. Via het boek kun je je goed identificeren met prinses Esther. Door haar ogen krijgt de recente historie van Burundi wat meer de empathische lading die Wikipedia niet biedt. Tip: Wikipedia even raadplegen voor je het boek gaat lezen.

Prinses Esther Katamari is een nichtje van de op een na laatste koning van Burundi. Die koning is dus haar oom. Het boek is een biografie opgesteld door de prinses zelf. Daardoor kent het boek maar één visie en dat is haar visie. De meeste zinnen beginnen in de ik-vorm. De ik-persoon maakte de keuzes, de ik-persoon heeft de visie. Dat is voor de ik-persoon een aangeboren vanzelfsprekendheid. De ik-persoon, de prinses, heeft de Koninklijke verantwoordelijkheid. Zelfkritiek is er zelden, laat staan dat er kritische kanttekeningen gezet worden bij de rol van haar familie, haar moeder, haar vader, de koning, of de Parijse topmodellenwereld waarin ze jaren haar brood verdiend.

Dit soort zaken krijgen te veel positieve ruimte in het boek. Volgens mij was het echter de oprechte bedoeling van de schrijfster dat het boek aandacht zou gaan geven aan de burgeroorlogen in Centraal-Afrika. Aandacht voor de verschrikkingen die die oorlogen met zich mee brengen. Dat komt te weinig uit de verf. Daarvoor heeft het boek niet de goede balans. Het boek blijft steken in een opsomming van al de goede daden en acties die de ik-persoon heeft volbracht en het netwerk dat daarvoor met veel moeite werd opgebouwd. Op zich prijzenswaardig natuurlijk. Echter tot de echte gruwelijkheden enerzijds en de politieke oplossingen anderzijds neemt zij in dit boek te vaak Koninklijke afstand. Daardoor zal dit boek niet van groot historisch en intellectueel belang gaan zijn.