De schrijfster van het boek gaat voor het schrijven van dit boek langs verschillende honderjarigen in Japan om zo hun levensverhaal te ontdekken en om zo de beste ingrediënten te vinden voor een langdurig en gelukkig bestaan.

Door het lezen van het boek leer je veel over het oude en nieuwe Japan dat sprak mij aan. Daar tegenover staat dat de schrijfster een heel aantal beweringen doet over hoe je lang en gelukkig moet leven op basis van anekdotisch bewijs. Als wetenschapper opgeleid stoot me dit tegen de borst en erger ik me hieraan gedurende de hele boek. Initieel dacht ik nog: 'Zou het wellicht humoristisch en licht sarcastisch bedoeld zijn?' maar dat heb ik niet kunnen ontdekken in het boek.

Kortom, een vermakelijk boek over Japan en haar gewoontes en verleden, maar niet erg geloofwaardig in mijn ogen.