Het valse seizoen van Weijts is absoluut geen standaard roman.
In dit boek leert de lezer 3 hoofdpersonages kennen, die zich één voor één ontplooien in het boek.

We maken kennis met Pablo Sleedoorn: een groot man in de muziekwereld, die later als taxichauffeur aan het werk is.
Camiel, zijn jonge leerling, die als tweede violist in een kwartet speelde, dat helaas uit elkaar is gevallen.
Nadege: een jonge Franse dame, die vooral wordt neergezet als prostitue en daarnaast een hele goede violiste is.

Weijts heeft gekozen voor een brievenuitwisseling tussen de drie personages. Deze vormgeving van het boek is niet voor alle lezers weggelegd. De zoektocht naar het leren kennen van de personages worden hierdoor wat ingewikkeld en in het begin ontzettend lastig te volgen.

Aan de hand van muzieksleutels houdt Weijts de personages uit elkaar. De lengte van de brieven verschillen erg, dit heeft te maken met wie er aan het woord is en wat deze persoon te vertellen heeft. De brieven onthullen geheimen uit het verleden en laten je als lezer langzaam steeds meer kennis maken met het personage dat aan het woord is.
Uiteindelijk worden de personages goed weergegeven.

Het zoeken naar wat echt is en wat vals is, wordt een verwarrende zoektocht voor de lezer. Vooral door de verwijzingen dat alles gelogen zou zijn, maar omdat je dat niet zeker werd ontstaan er veel vragen.
Weijts zet de lezer hiermee echt aan het denken.

Duidelijk is wel dat de lezer de meeste ontwikkeling doormaakt. Echter maakt de onderlinge band tussen de personages dat je als lezer het gevoel krijgt dat je op afstand wordt gehouden.
Ik miste persoonlijk de aansluiting met een personage en de kennis over het onderwerp.