Mooi, dramatisch en toch subtiel verhaal dat steeds nieuwsgierig maakt naar hoe het verder gaat en dat regelmatig verrast door mooi taalgebruik.
De liefde voor de muziek van de hoofdpersonen en de gevechten die ze voeren om op hoog niveau te kunnen musiceren bindt in dit drieluik de drie generaties. Er blijken overeenkomsten te zitten tussen de generaties ook al weten ze dat zelf niet. Daar zit tragiek in omdat je als lezer meer weet dan de hoofdpersonen en soms denkt: Neem nog één stap en dan zie je wat ik ook zie.
Het boek zit vol prachtige zinnen: “Jet klemde de Heilige Schrift tegen haar borst, klauwde zich aan de ogen van haar vader vast en zwoer dat ze nooit, maar dan ook nooit meer kinderen zou krijgen. Dat was niet wat God van haar vroeg, meende moederoverste. ‘Uw God heeft niets meer van mij te vragen!”
Of “En nu was ze weg. Het trof hem als het ontbreken van de juiste klank wanneer instrumenten ontstemt waren. Dan stak het in zijn oren en in zijn maagstreek.”
Een meeslepend verhaal dat ik in een keer uitlas.