Ooit hadden hij en zijn Marie een gelukkige relatie. Marie hield ervan zich speciaal voor hem mooi te maken en de seks was goed, zeer goed zelfs, vond hij.
Totdat er iets gebeurde wat hier een eind aan maakte. En dat was al heel, heel lang geleden. Vanaf dat moment houden hij en Marie elkaar gevangen in een vreugdeloos huwelijk. Geen liefde, geen tederheid, geen seks, slechts minachting van de kant van Marie is zijn deel. Zo rijgen de jaren zich aaneen totdat de inmiddels bejaarde man van Marie ’s ochtends wakker wordt naast een levenloze Marie. Zijn ritme van alle dag, opstaan, kniebuigingen, koffie zetten, hout kloven, wordt hierdoor dermate verstoord dat hij, toch al verward, alle grip op zijn leven verliest.
De verwarring van de man wordt prachtig weergegeven door de van-de-hak-op-de-tak-springende gedachten die heen en weer gaan tussen herinneringen aan een ver en minder ver verleden, doordat zijn normaliter routineuze handelingen nu voortdurend onderbroken worden, door zijn gekluns met de koffie, zijn badjas en zijn druppelende penis.
Hermans heeft niet veel pagina’s nodig, slechts 114, om de troosteloosheid en eenzaamheid van een echtpaar dat ondanks alles bij elkaar blijft, uit te beelden. Dat doet hij in evenwichtig, helder proza.
We volgen de man van Marie slechts een dag van zijn leven; dat zou misschien een eenvoudige en saaie dag hebben kunnen worden, als de schrijver niet op twee fronten de spanning tot op het laatste moment erin gehouden had: welke gebeurtenis zorgde voor een dramatische omslag in het leven van de man en zijn Marie? En loopt het af met de man zoals de lezer langzamerhand verwacht dat het gaat aflopen?
4 schitterende sterren!