Ik heb het boek met dubbele gevoelens gelezen. Het boek vertelt een goed verhaal waarin de onderliggende boodschap gedurende het boek mooi wordt verweven. “Neem het leven zoals het is en ga er voor ondanks alle tegenslagen”. Echter vind ik het boek teveel toevalligheden hebben waardoor ik de bekoring miste die ik had verwacht bij het boek. Tevens zit er mijn inziens ook een foutje in. De vrouw laat haar GSM thuis maar belt wel op een gegeven moment haar vriendin.

Het verhaal op zich wordt mooi beschreven. Ik vind de schrijfstijl prettig en er zit zeker een opbouwende lijn in het verhaal. Ook de relatie met Tumi, de slechtziende en bijna dove jongen van 4 jaar, beschrijft ze mooi. Haar twijfels aan het begin en de steeds meer groeiende moedergevoelens naar Tumi worden steeds intenser.

Van mij had het boek wat meer mogen leven gedurende het boek. Nu wordt in het begin van het boek al beschreven wat in hoofdlijnen zijn in de daarop volgende hoofdstukken. Ik heb het boek zeker niet met krommende tenen gelezen maar het boek "riep"ook niet om snel verder gelezen te willen worden als ik een moment voor mezelf had.