Door een juist antwoord en een gunstige loting was ik een van de winnaars van "Harry, de verbeterde versie".
Gisteren had ik een lange treinreis voor de boeg: 4 uur (vv). Ik heb Harry meegenomen. Dankzij onze geweldige NS mocht mijn terugreis zelfs 3 in plaats van 2 uur duren.
Waarom deze lange inleiding? Omdat mijn oordeel mogelijk getroubleerd is door de omstandigheden. En omdat je een gegeven paard niet in de bek behoort kijken.
Maar een eerlijke (doch persoonlijke!) recensie is voor Dizzie ook van belang. Dus hier komt ie.

Het begin was stroef, veel lange zinnen, met veel lange tussenzinnen - tussen haakjes ook nog.
Halverwege het boek had ik nog het idee/de hoop dat er misschien nog een leuke draai zou volgen; een onverwacht einde, wellicht. Maar nee.

Echt lekker lachen kwam er ook niet van.
Ik bleef het hele boek het gevoel houden dat Sarvas het boek "Wilt" van Tom Sharpe aan het herschrijven was. Hetgeen niet is gelukt. Harry kan niet in de schaduw staan van Wilt. De hilarische schrijfstijl van Sharpe heb ik niet gevonden bij Sarvas.

Ik vond bovendien, en ik dacht dat ik een redelijke woordenschat heb, dat er relatief veel moeilijke woorden/termen in het boek voorkwamen voor de gemiddelde lezer die zin heeft in een "bijzonder grappig en ontroerend boek".
Voorbeelden: een tautologische impasse (p. 244) en "flux de bouche" (p. 274)

Voor het evenwicht ook 2 voorbeelden van práchtige zinnen vol humor:
... en daarmee zet hij met grimmige overgave de bijl in zijn eigen reddingsloep (p. 11)
En: Hij schrikt zo dat zijn bloed slippend tot stilstand lijkt te komen in zijn aderen. (p. 196)

Eindconclusie: wat mij betreft geen aanrader.
Als ik het boek geleend zou hebben, zou ik het al vroegtijdig voor altijd gesloten hebben.

PS: nu win ik natuurlijk nooit meer iets, hier..