Een verhaal dat me tot en met de laatste bladzijde heeft weten te boeien.
Het lijkt alsof de hoofdpersonen helemaal niets met elkaar te maken hebben, behalve dat hun naam met een H begint, ze problemen hebben met hun geheugen en dat de Tweede Wereldoorlog belangrijk is geweest.
Vooral Heinrich herinnert zich kleine gedeelten van wat zich afspeelde tijdens zijn jeugd bij de Hitlerjugend, maar niet alles.
De verhalen worden niet chronologisch verteld en laten steeds een stukje zien uit het leven van Hank of Heinrich. Hoe belangrijk deze kleine stukjes zijn wordt pas aan het einde van het verhaal duidelijk.

'Wanneer Hank 's ochtends opstaat heeft hij een plan voor een fotoserie. Het komt uit het niets. Heb ik gedroomd over oude mensen, vraagt Hank zich af, en dat iemand een stap naar voren doet en een wapen op mij richt? Schoot de deksel van mijn moeders kost los? Stond ze bij mijn bed en zwaaide ze? Wilde ze wat vertellen?'

Wat Hans Muiderman de lezer met het schrijven van Hank & Heinrich duidelijk heeft gemaakt is hoe belangrijk herinneringen zijn.
Het zich herinneren van personen, dingen en gebeurtenissen die plaatsgevonden hebben maken mensen tot de personen tot wie ze uiteindelijk uitgroeien.
Soms mag je van jezelf en je omgeving iets niet vergeten terwijl je datzelfde in een ander tijdperk niet mag onthouden omdat men zich er dan voor schaamt. Herinneringen die bewust verwijderd moeten worden om jezelf op dat moment in het leven te kunnen accepteren.

Een boeiende opbouw van een prachtig verhaal!
Hank & Heinrich heb ik graag gelezen.