Vol enthousiasme keek ik uit naar dit boek. Ik ben namelijk opzoek naar hèt nieuwe YA boek dat mij net zo omver kan blazen als de Hunger Games. Helaas heeft Showstopper mij niet kunnen overtuigen ondanks dat het boek op de achterkant vergeleken wordt met de Hongerspelen van Suzanne Collins en de cover erg aantrekkelijk oogt.

Ik krijg het gevoel dat de uitgever Scholastic ook opzoek was naar ''the new next big thing '' het daarom graag snel wilde uitgeven en dat het verhaal van de auteur daardoor oppervlakkig is gebleven. Het mist diepgang zowel het verhaal als de personages in het verhaal. Goed en slecht worden tegen elkaar opgemeten maar zelfs een slechterik als Voldemort in Harry Potter heeft een achtergrondverhaal. Dat mist dit boek, een diepere laag waardoor je begrijpt waarom de slechteriken, de antagonisten, zo neerkijken op de droesems die het onderspit delven in dit verhaal.

In showstopper volgen we het verhaal van Hoshiko en Ben. Hoshiko is een koordanseres die wordt gedwongen om op te treden in een levensgevaarlijk circus onder leiding van de demonische ringmeester Silvio. Het circus is een plek waar Droesems ( de arme bevolking) moeten werken en gevaarlijke stunts moeten doorstaan om de rijkere bevolking (zuiveren) te vermaken. Ben daarentegen is de zoon van een rijke en belangrijke minister (die een hekel heeft aan droesems ) en die opgroeit in een mooi groot huis op de heuvel. Hij zet zo zijn vraagtekens bij de verdeeldheid tussen de rijken( zuiveren) en de armen (droesems). Ben wordt verliefd op Hoshiko wanneer hij haar ziet optreden in het Circus....ook dat is een van de zwakkere aspecten binnen het verhaal.

Er worden regelmatig dezelfde woorden gebruikt om emoties of blikken te omschrijven. Zo ''grijnst '' de moeder van Ben wel meer dan 30 keer in een korte tijd (oké, misschien een beetje overdreven, heb ze niet allemaal geteld ;)) om te laten merken dat ze haar zoon niet serieus neemt in zijn opvattingen. Ze is puur gemeen, het motief hiervoor zwak aangewakkerd.

De achterliggende boodschap stuurt natuurlijk op discriminatie en de onderdrukking van minderheidsgroepen en dat is een heldere en goede gedachtegang om te belichten in een verhaal maar oh wat slecht uitgewerkt. Iedereen is of ''pure evil'' of een droesem.

Daarnaast vertellen de wisselende perspectieven vaak hetzelfde verhaal waardoor je onnodig veel dezelfde informatie leest. Waarom? Het circus in dit verhaal klonk veelbelovend maar net als de wereld die hierin geschetst wordt staat het niet sterk. Waar is de menselijkheid? Goed, ik snap dat de auteur probeert de wereld grauw en slecht te laten overkomen om de treurige situatie waarin de droesems leven duidelijk te willen maken, maar nee, het is nooit zwart of wit. Er moet menselijkheid in zitten en dat zit hier niet in. Geen één personages kon mij interesseren ook Hoshiko en Ben niet.
Dan kan je misschien nog zo goed idee hebben, als je verhaal, je personages en je wereld niet staat dan score je bij mij niet hoog! Erg jammer