De Amerikaanse journalist Fields belandt in een kast met lamellen deuren in het West-Friese Voorhorst waar hij twee jonge vrouwen bespiedt, schrijfster Iris Kouwenaar en haar vriendin Kay Idle. Hoe hij daar terecht komt en waarom, wordt langzaam uit de doeken gedaan in het boek Vergeet de meisjes van Alma Mathijsen. Fields heeft de opdracht gekregen Iris Kouwenaar te interviewen die bijna 20 jaar geleden met haar debuut Antidote internationaal doorbrak. Fields heeft het boek nooit gelezen want bij zijn eerste, toevallige kennismaking met Iris Kouwenaar ontwikkelde hij een instant antipathie tegen haar. Een pedant meisje, was zijn oordeel. Hij weigert mee te doen aan de hype die haar boek teweegbrengt. Ook in de andere boeken die ze daarna schreef, is hij niet geïnteresseerd. Sinds enige tijd is het echter stil rondom Iris Kouwenaar, ze heeft al een aantal jaren niets meer gepubliceerd. Aangezien Antidote met de tijd steeds actueler lijkt te worden en het 20-jarig jubileum van het boek in het verschiet ligt, is het tijd dat Iris Kouwenaar met een interview weer tot ‘leven’ wordt gewekt. Tegen zijn zin in krijgt Fields deze opdracht.

Het begin van Vergeet de meisjes is spannend en intrigerend. Wat doet een journalist in vredesnaam in een kast en wat is er met de twee vrouwen aan de hand die hij vanuit die kast observeert? Fields eerste indrukken zijn positief. Iris blijkt heel ziek te zijn en wordt liefdevol verzorgd door Kay. Maar al snel komen er barsten in de idyllische taferelen die hij waarneemt. De vriendschap of liefdesrelatie (minus de seks) tussen de twee vrouwen blijkt niet te zijn wat het lijkt. M.n. Kay heeft speelt een vreemde rol. Ze zorgt vol overgave voor Iris maar hun relatie heeft het meest weg van een verboden liefde. Als de deurbel gaat, schrikken de vriendinnen. Als een bouwvakker de schade komt opnemen die een omgezaagde boom in de straat veroorzaakt aan het slaapkamerraam van Iris en Kay, gooit de laatste snel een laken over Iris heen. Waarom wordt in het verhaal niet duidelijk. De kans dat de bouwvakker Iris Kouwenaar herkent, lijkt niet erg groot waardoor het eigenlijk meer een demonstratie lijkt van de claimende aard van Kay. Zij wil Iris kost wat kost voor zichzelf houden, zonder invloeden van buitenaf. Steeds meer lijkt de ziekte van Iris een noodzakelijke voorwaarde te zijn voor het behoud van de vriendschap. Wordt er zelfs in het boek gesuggereerd dat Kay Iris zieker maakt dan ze in werkelijkheid is? Daar zijn aanwijzingen voor want ondanks de ogenschijnlijk goede zorgen van Kay belandt Iris uiteindelijk ondervoed en uitgedroogd in het ziekenhuis. Schrijft Kay de doseringen van de medicijnen van Iris in haar geheime dagboek om ze te kunnen manipuleren? Is dit haar manier om Iris in toenemende mate afhankelijk te maken, zodat ze letterlijk niet weg kan? Is er in de relatie die ooit begon als een ‘vriendschapsliefde’, zoals Iris het in een interview noemt, eigenlijk nog wel sprake van liefde of vriendschap?

Het boek is onderhoudend, het verhaal wordt met vaart verteld en Iris vertelt prachtige verhalen over vrouwen die het heft in eigen handen nemen aan Kay. Het grootse bezwaar tegen het verhaal zijn de toch wat al te onwaarschijnlijke situaties waar Fields in terecht komt. Zo staat hij vanuit een slaapkamerkast de vrouwen urenlang te observeren waarbij geen detail zich aan zijn zicht onttrekt. Dat lijkt me in een kast met lamellen deuren eigenlijk onmogelijk. Hij belandt regelmatig in een slapstickachtige situatie (onder het bed, achter het gordijn, onder een dekentje op de achterbank van een auto). Er zijn er te veel toevalligheden, die afbreuk doen aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Dat is jammer, ook omdat er met een website vol biografische en bibliografische informatie over Iris Kouwenaar moeite gedaan wordt om ons te doen geloven dat zij bestaat en dus ook in zo’n beklemmende relatie als ze heeft met Kay, terecht zou kunnen komen. Sommige boeken lees je met een zeker plezier maar zijn uiteindelijk onbevredigend. Wat mij betreft geldt dit voor Vergeet de meisjes. Ik geef het 2,5 ster.