Vol enthousiasme ben ik aan dit boek begonnen. Ik dacht: 'Eindelijk eens een commissario die niet gebukt gaat onder depressies, die een gelukkig gezinsleven heeft en eigenlijk best tevreden door het leven gaat'. Ik moest echter vaststellen dat deze brave commissario me al vrij snel begon te vervelen. Het interesseert me niet zo erg wat hij allemaal voorgeschoteld krijgt of welk kleur pull hij gaat kopen. Het feit dat Brunetti in dit boek ook nog eens bitter weinig omhanden heeft (de moord gebeurt pas halverwege het boek, en voordien doodt hij de tijd met een privé-onderzoekje), vond ik al evenmin bevorderlijk voor het thrillerniveau.
Even vreesde ik nog voor een open einde, maar dat werd gelukkig op het laatste nippertje vermeden. Kortom: een redelijk verhaal (dus twee sterren), maar ik zit niet direct te springen om nog een Donna Leon te lezen.