Een voetreis naar Santiago de Compostela, dat hebben we vaker gelezen... En dat gevoel blijft me dit hele boek door bij. Het eerste deel is nog verrassend, de schrijfster loopt een deel van de route met haar 12 jarige dochter. De rest van het boek zit vooral vol clichés, van de haperende knie, tot het 'vind ik wel een slaapplek', via wandelen in de stromende regen. De schrijfster loopt om de dood in de ogen te kijken,maar nergens in het boek heb je het gevoel, dat je als lezer de schrijfster begrijpt of zelfs maar het begrijpen benadert. Ze blijft op afstand en dat is jammer bij zo'n persoonlijke en potentieel diepgaande wandeling.