Wow, wat een fantastisch boek mocht ik weer lezen van uitgeverij De Fontein. Sinds ik dit boek gelezen heb zit het nog steeds in mijn hoofd. Een aangrijpend, hartverscheurend, maar ook warm verhaal. Een boek wat je aangrijpt en moeilijk loslaat. Een boek wat zeker in mijn favorieten lijst komt van dit jaar, dat kan ik nú al zeggen!

Diney Costeloe
Diney Costeloe is een dochter van een Londense uitgever. Niet zo gek dat zij met boeken is opgegroeid. Voordat zij zich volledig ging wijden aan schrijven heeft ze gewerkt als lerares. Ze schreef ook moderne historische romans en een aantal korte verhalen voor krant en radio. ‘De verloren kinderen’ is haar meest recente boek.

Samenvatting
Engeland, 1948. Rita en Rosie Stevens zijn pas negen en vijf jaar oud als hun moeder Mavis, een oorlogsweduwe, zwanger raakt van de gewelddadige Jimmy Randall. Hij stelt haar voor de keuze: als zij wil trouwen om hun zoon te erkennen moet ze haar dochters opgeven. Mavis tekent de papieren van het weeshuis waar Jimmy de kinderen naartoe wil sturen zonder te beseffen dat ze daarmee al haar ouderlijke rechten overdraagt. Als het weeshuis een groep kinderen naar Australië stuurt ‘om daar een nieuw leven op te bouwen’, maken Rita en Rosie deel uit van die groep – en er is niets wat Mavis daaraan kan doen…

Al meteen vanaf het begin zit je in het verhaal. Je zit meteen in de wereld van Rita Stevens, het negenjarige meisje die voor haar leeftijd al over zoveel lef beschikt. Gedurende het verhaal zat ik geregeld met tranen in mijn ogen. Het idee dat vlak na de Tweede Wereldoorlog dit soort praktijken gebeurden is bijna niet te bevatten. Ik kreeg tijdens het lezen zo ontzettend veel sympathie voor de oma van Rita Stevens, Lily, die alles op alles zet om haar geliefde kleindochters weer terug in haar leven te krijgen. Die dapperheid zie je ook terug in de kleine Rita, want dat zij dapper is dat moge duidelijk zijn. Rita probeert al die jaren zich te ontfermen over haar jongere zusje en beschermt haar zoveel als binnen haar mogelijkheden ligt.

De periode in de weeshuizen is verschrikkelijk. Harteloos, verdriet, pijn, zijn aan de orde van de dag. Als moeder heb ik echt met pijn in mijn hart sommige passages gelezen. Zó verdrietig dat je hoopt dat er aan het einde toch nog een mooie periode voor de meisjes in het verschiet ligt.
Het verhaal is zó realistisch geschreven dat het je grijpt. Een verhaal wat niet zou misstaan als een prachtige film. Over hoe het leven van personen door het lot bepaald kunnen worden. ‘De Verloren Kinderen’ is een boek waar je zeker een doos tissues bij je moet houden.

Het ergste van het hele verhaal is eigenlijk nog wel dat het hele kindertehuis niet had gehoeven. Rita en Rosie hebben een liefdevolle oma die ze met zoveel liefde had willen opvangen. En door de wijze hoe (illegaal) het kindertehuis haar beleid voert wordt dit Lily ontzegt. Zo verdrietig….
‘De Verloren Kinderen’ is een boek die ik iedereen kan aanraden. Een prachtig, verdrietig boek die je zal aangrijpen. De personages worden heel goed beschreven zodat je echt een band met ze krijgt. Het verhaal leest van begin tot einde vlot en is moeilijk weg te leggen. Dit boek heeft bij mij écht een warm plekje in mijn hart veroverd.
Dit boek krijgt van mij 5 sterren!

Deze recensie stond als eerste op mijn blog hillybillybeauty.nl