Dit boek had een mooi boek kunnen zijn, ware het niet dat het regelmatig gekunsteld overkomt en van bepaalde situaties even heel snel een negatief beeld wordt geschetst en er ook situaties worden beschreven die zo niet toegegaan zouden zijn (Bijvoorbeeld het avondmaal vieren van de dominee met alleen zijn joodse pleegdochter. Dat kon helemaal niet volgens protestantse opvattingen). Dat er fouten gemaakt zijn t.a.v. interculturele adoptie is een feit. Ook de bevoogding t.a.v. een niet-joodse, maar wel christelijke opvoeding was aan de orde. Maar het was zeker geen onomstreden zaak. Dat dat in het boek allemaal buiten beschouwing wordt gelaten is niet gek, maar in het boek wordt tegelijkertijd wel een erg eenzijdig beeld geschetst en het wekt de indruk dat de adopties zowel door pleegouders als door de autoriteiten doorgaans ingegeven werden door negatieve motieven.
Verder is er in het boek een wirwar van voortdurend heen- en weer springen in de tijd zonder verdere verduidelijking. Bij goed lezen is dat te doen, maar het maakt het er allemaal niet overzichtelijker op.
Waar de schrijfster aan de ene kant heel gedetailleerd vertelt over het leven van Rivka/An, worden aan de andere kant zaken weggelaten die een gevoel geven van incompleetheid.
De vorm van de vernederingen en verwaarlozing door An van haar kinderen lijken vanuit de beschrijvingen weinig te maken te hebben met haar ontworteling en plicht tot zwijgen daar over. En het past al helemaal niet bij de beschrijvingen van haar verdere gedrag en persoonlijkheid. Er wordt als oorzaak gegeven dat ze geen kinderen wilde hebben, dat ze zich verder had willen ontwikkelen en dat haar dochter Sandra haar bovendien irriteerde omdat ze op An's broer Simon leek, waarvan ze afstand had genomen. Dat laatste heeft dan wel een link met het feit dat ze niets met haar jood-zijn van doen wil hebben, maar het wordt allemaal nogal pathetisch en niet geloofwaardig gebracht, vind ik.
Hoewel bepaald geen prettige moeder, was ze wel een voorbeeldige schooljuf. Ze had plezier in de kinderen en de kinderen waren gek met haar. Ook dat rijmt gevoelsmatig niet helemaal.
Verderop in het boek wordt, nadat haar moeder haar levensverhaal heeft verteld, erg gemakkelijk over de verwaarlozing en vernederingen heen gestapt door dochter Sandra.
Joost heeft al dagen waarop hij totaal zwijgt, maar de mishandeling van zijn kinderen en plotseling ook van An komt voor mijn gevoel behoorlijk uit de lucht vallen. En geen van drieën verzet zich hier ook maar een moment tegen. Ze leveren zich willoos uit, lijkt het en An als moeder protesteert ook niet bij haar man. Moet dat misschien slaan op het feit dat de joden bij hun wegvoering ook niet teruggevochten hebben en dat het Jood-zijn op deze manier in hun gedrag tot uiting komt, waarnaar vaker verwezen wordt in het boek? Dat zou ongeloofwaardig zijn. Hoe dan ook, er is sprake van stelselmatige mishandeling en vernedering door de ouders, waarna de kinderen bij hen weggehaald worden. Dit alles wordt dan toch tegen het licht gehouden van hun eigen ontworteling en de kampsituatie van Joost, dat maar uiterst summier aan de orde komt. Erg aannemelijk maakt ze dat met haar verhaal en beschrijvingen niet, al is het boek doorspekt met (verdrongen) herinneringen.
Ik vind het boek verre van realistisch en het geeft mij een gevoel van gemakkelijk effectbejag.