'In een donker donker bos', het debuut van Ruth Ware, kreeg van mij drie sterren en was ondanks puntjes van kritiek veelbelovend. Sowieso is het interessant om de ontwikkeling van een beginnend thrillerauteur te volgen, nieuwsgierigheid naar 'De vrouw in suite 10' volgt daaruit. Maar wat een tegenvaller! Het is van alles een beetje, uitmondend in van alles niks. Een mix van de geslotenkamermysteries van Arthur Conan Doyle en Agatha Christie, 'Het meisje in de trein' van Paula Hawkins en 'Passagier 23' van Sebastian Fitzek. De schrijfstijl van Ware mag geen naam hebben, die is eenvoudig, traaaaag en saai. Ware probeert de opbouw interessant te maken door aan het eind van elk deel van het boek - acht delen, zevenendertig hoofdstukken - sms'jes, e-mails en krantenberichten te plaatsen; dat werkt niet, triggert niet. De 'proloog' lijkt wel door iemand anders geschreven, zo poëtisch:

- QUOTE -
"In mijn droom dreef de vrouw in de koude donkere Noordzee, ver beneden de woeste golven en het gekrijs van de meeuwen. Haar lachende ogen waren gezwollen en wit uitgeslagen door het zoute water, haar huid was bleek en gerimpeld, en haar halfvergane kleren waren aan flarden gescheurd door grille rotsen. Alleen haar lange zwarte haren bleven over. Ze wuifden als donker zeewier door het water, wikkelden zich om schelpen, raakten verstrikt in visnetten en spoelden in rafelige plukken aan op het kiezelstrand, te midden van het donderderende geraas van de branding."
- /QUOTE -

Het verhaal:
Hoofdpersoon Laura, roepnaam Lo, zit in een dip vanwege angsten als gevolg van een inbraak in haar woning. Voor haar werk als journaliste gaat ze op een luxe cruisetrip van Hull naar Bergen; plan is, dat ze tijdens de vaartocht interviews afneemt van belangrijke mensen aan boord. Het gezelschap is beperkt, het schip beschikt over slechts tien hutten. En er is uiteraard personeel. Lo verblijft in hut 9. Zij hoort een gil vanuit hut 10 en daarna een plons. Is er iemand vermoord en overboord gegooid of spelen haar angsten en verbeeldingskracht Lo parten? Lo waagt zich aan een onderzoek.

'De vrouw in suite 10' bevat meerdere dubieuze elementen. Bijvoorbeeld: Lo's angsten worden aan het begin van het boek te sterk benadrukt, alsof de auteur dit aspect erin wil stampen bij de lezers. Lo gaat een mascararoller lenen, vreemde actie ... Zag Ware geen betere manier om contact te leggen? Een plons in de Noordzee is van een andere orde dan een plons in een zwembad, je hoort hem niet vanuit je hut (je hoort alleen de motoren van het schip). Bij toeval is een ex-vriend van Lo een van de gasten aan boord. Waarom vraagt Lo niet aan haar medegasten of het personeel of zij ook internetproblemen hebben? Stond de relatie van Lo met haar huidige vriend Judah niet op scherp toen zij inscheepte op de Aurora? De clou van 'De vrouw in suite 10' blijkt weinig verrassend. De slechterik(en), ach ... makkelijk afgedaan, met nog één opleving die in feite als mosterd na de maaltijd komt.

Dun verhaal, lichtelijk nep en simpel. Zeker niet "de nieuwe, razend spannende thriller" zoals het boek aangekondigd staat. Welke spanning dan? Het kleine beetje dat daarvan aanwezig is verdwijnt door de traagheid. Eén perspectief ook maar, dat van Lo. Voor meer diepgang zou de visie van de slechterik(en) of die van de vrouw in suite 10 een goede toevoeging zijn geweest.
Ongetwijfeld gaan velen mee in de (succes)flow van Ruth Ware, met name lezers die houden van boeken die zoals dat heet lekker weglezen. Niets mis mee, maar het is niet míjn ding. Ik had beter verwacht.

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 3, leesplezier 3, originaliteit 1, psychologie 2]