De kleine groene wezens zijn onder ons. Sterker nog, ze waren er al miljarden jaren voordat wij mensen kwamen. En in de ogen van Peter Mooij is de kans groot dat ze er nog steeds zullen zijn als de mens niet meer bestaat. We hebben het hier over de alg. Microscopisch klein, maar efficiënt en veelzijdig, aldus Mooij. Net als bij schildpadden en krokodillen gaat het 'ontwerp' van de alg al een eeuwigheid mee. De mensheid, destructief en verspillend, is nog maar een paar miljoen jaar oud. 'Of die een blijvertje wordt, valt nog te bezien', aldus de auteur.
Mooij ziet de natuur als een ontwerpfabriek die als een razende proefmodellen produceert die moeten concurreren met weer andere modellen. Zo ontstonden diep in de oceaan, waar het vernietigende UV-licht van de zon was weggefilterd, de eerste soorten eencellige wezentjes. Belangrijk bestanddeel in deze 'oersoep' was - daar is-ie weer - de alg. Honderdduizenden soorten stierven even snel weer uit, maar de alg bleek zich aan alles te kunnen aanpassen.
Vol lof is Mooij over de rol van de alg toen het CO2-gehalte begon te te stijgen: zo effectief als algen daarmee wisten om te gaan, dat lukte andere modellen niet. Het land, stukgebrand door straling van de zon die zonder ozonlaag en wolken onafgebroken brandde, opkruipen was er nog niet bij, maar ze ontwikkelden zich met miljoenen tegelijk. Die planten en bomen waar we het altijd over hebben, die bestonden nog niet eens.
Nog steeds produceren algen de helft van de zuurstof op aarde. En misschien kunnen ze ons op nog meer manieren helpen. Door algen vet te mesten (vandaar de titel) produceren ze een olieactige stof waaruit je duurzame benzine kan maken als je erin slaagt die eruit te persen. En dat lukt. Nog maar met kleine beetjes tegelijk, maar aangezien we voor veel toepassingen nog niet van de verbrandingsmotor afkunnen, is dat al heel mooi. Stel je voor dat algenkwekerijen een alternatief zouden zijn voor al die onvervangbare fossiele brandstoffen! De auteur is er helemaal vol van.
Peter Mooij en en zijn knutselende maat Ritsert Mans zijn een stel dromers. Van consumentenproducten moeten ze niks hebben. Juist daarom hebben jongens als zij de toekomst. Hoe we de wereld naar de verdommenis kunnen helpen, weten we nu zo langzamerhand wel, maar wat zijn de alternatieven? Deze jongens zitten niet bij de pakken neer en organiseren monter een duurzaamheidsfestival op een Waddeneiland, dat in de kortste keren duzienden bezoekers trekt. Dat stemt je hoopvol over de mensheid. Op dezelfde manier gaan ze met hun algenmotorfietsproject aan de slag. Het boek is al even speels vormgegeven door Yara Francken.
Prutsen met groene troep in een laboratorium, over het strand scheuren met je zelfgebouwde motor - een jongensdroom die uitkomt. Het boek gaat iets minder over algen dan je zou denken, en wie heeft opgelet bij biologieles op school komt het verhaal bekend voor, maar wat geeft het. Mooij weet zijn verwondering over de volhardende oceaanbeestjes goed over te brengen en de foto achterin het boek van die roekeloze Ritsert op zijn houten motorfiets over het strand racet, steelt je hart. Van dit soort jongens moeten we het hebben.