Tja, ik vond het wat tegenvallen. Ben Moordkuil gaan lezen na het vermeende plagiaat dat Henning Mankell zou hebben gepleegd met het spannende boek geschenk Het graf, waarbij ik heb geconstateerd dat het vermeende plagiaat erg ver gezocht is. Ik heb Het graf met meer plezier gelezen dan Moordkuil. Mankell schrijft beeldender en dat vind ik een eerste vereiste van een boek. Indridason schrijft me te vlak, te statisch. Ook heb je na een tiental bladzijden door wie het lijk zou kunnen zijn (er zijn twee mogelijkheden). Dat houdt in dat bij het verhoren van getuigen die licht zouden kunnen werpen op eventuele andere slachtoffers naar je gevoel overbodig zijn. Wel erg sterk is de gezinsterreur beschreven, die zich in het verleden afspeelde. Ik ben naar verhouding erg lang met Moordkuil bezig geweest. Bepaalde gedeelten lezen als een page-turner, andere gedeelten zijn erg traag.