Wanneer de vader van Arden overlijdt, blijkt dat zij het familiehuis Arrowood heeft geërfd. Hetzelfde huis als waar jaren geleden haar twee zusjes zijn ontvoerd en tot op de dag van vandaag niet zijn gevonden. Sinds die vreselijke dag heeft Arden moeite met haar leven normaal te leiden en gaat soms onderdoor aan herinneringen. Wanneer zij het huis erft, denkt ze dat het een goed idee is om terug te gaan naar het huis en naar het verleden. Ze komt weer in contact met oude kennissen, vrienden en geliefden. Ook leert ze John kennen, een jongeman die zich graag vastbijt in cold cases en erg geïnteresseerd is in de waarheid achter de verdwijning van de zusjes Tabitha en Violet...

Klinkt als een waanzinnig en spannend plot toch? Dat dacht ik ook!
Helaas was het tegenovergestelde waar. De manier van schrijven is mooi te noemen en ligt zelfs tegen het poëtische aan. Maar meer dan een roman waarin verleden en heden samenkomen is het niet. Wat op het begin nog mooi, aanslepend en gedetailleerd is, wordt op een gegeven moment gewoon saai. Nergens wordt het spannend en doordat het verhaal vaak via herinneringen terugzakt in het verleden, zakt het beetje spanning dat soms onder de oppervlakte roert ook meteen weer af.

Laura McHugh lijkt een voorliefde voor metaforen te hebben en gebruikt dit erg vaak in Onvindbaar. Soms zijn de begrijpelijk en mooi, maar vaak slaan ze helaas nergens op en maken ze de tekst onnodig lang en verwarrend. En bovenal: het haalt de spanning en snelheid uit het verhaal. Zonder al deze woordjes en zinnetjes was er veel meer ruimte geweest voor spanning. En dat is toch het grote punt wat in dit boek mist, gezien het verkocht wordt als psychologische thriller. En dat is het zeer zeker niet.

Her en der zijn wat foutjes in het boek te vinden, zoals verkeerde getallen en leeftijden, maar gelukkig hebben mij deze niet zodanig afgeleid dat ik op het verhaal afknapte. Het idee en verhaal zijn ontzettend leuk en het was zeker geen vervelend boek om te lezen, al was de uitwerking niet helemaal mijn ding en heeft het zich nergens vastgeklampt. 2,5*.