Wanneer Sander en zijn vrouw een serieuze kinderwens hebben komen ze in de mallemolen van het ziekenhuiswezen terecht. Het wordt een lang proces vol stress. Toch hebben ze het ervoor over. Uiteindelijk wordt hun inzet dubbel en dwars beloont met een tweeling. De twee jongens ogen beide in eerste instantie volledig gezond. Al snel blijkt echter dat een van de twee tijdens de zwangerschap een hersenbeschadiging heeft opgelopen. Later blijkt dat zijn broertje autistisch is.

Sander Verheijen beschrijft in zijn boek Ik kan er net niet bij de eerste pittige jaren van zijn unieke gezin. Een liefdevol verslag over tegenslagen, een weg van continu vallen en weer opstaan. Het leed dat het gezin mee maakt is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Toch is het Sander Verheijen gelukt zijn verdriet, twijfels en tegenslagen en dat van zijn gezinsleden heel helder op papier te zetten. Zijn toch hartverscheurende gezinsleven beschrijft hij met zoveel passende humor, zelfspot en relativering dat je alleen maar bewondering kunt hebben voor dit gezin. Een indrukwekkend waargebeurd verhaal dat ondanks het pittige onderwerp toch vlot wegleest. Een pakkend verslag over onvoorwaardelijke liefde, levenskracht, klein geluk, hoop en doorzettingsvermogen.