Ik las het boek in het Engels (The Buried Giant).
Het verhaal gaat traag vooruit. De omgeving en de personages worden met zorg uitgewerkt en zijn belangrijker dan de gebeurtenissen. Ishiguro heeft niet veel woorden nodig om een bepaalde sfeer op te wekken: “He said nothing, looking like an angry man who had completely forgotten why he was angry.” De poëtische toon draagt bij aan de sfeer van het verhaal, maar ik voelde me meermaals verdwaald in de symboliek. Het is bovendien erg wennen aan het archaïsche taalgebruik van Axl en Beatrice dat doorspekt is van herhalingen en nergens naartoe lijkt te leiden.

Ik hou helemaal niet van Fantasy en daar kan de gelaagdheid van het verhaal en de fantastische schrijfstijl van Kazuo Ishiguro weinig aan veranderen. Hoewel ik het boek met moeite uitgelezen heb, ben ik wel blij dat ik doorgezet heb. Het einde is absoluut een van de prachtigste passages van het boek. Voor fans van dit genre lijkt het me een absolute aanrader, maar ik zal niet in de verleiding komen dit boek te herlezen.

Mijn volledige recensie vind je op mijn blog: https://www.hebban.nl/spot/smakelijk-lezen/nieuws/verborgen-fantasy-the-buried-giant-kazuo-ishiguro