En ik herinner me Titus Broederland - Auke Hulst
De eeneiige tweelingbroers Broederland wonen samen met hun vader op een afgelegen plek in het bos, ver van de bewoonde wereld. Eén van de broers, “brae”, vertelt zijn herinneringen aan zijn broer Titus en hun leven samen. “Brae” is de zachtere broer, terwijl Titus de hardere is. Ze worden verwaarloosd, aan hun lot overgelaten en gaan niet naar school. Ze zijn “duivelskinderen” ; hun moeder heeft volgens de dorpsbewoners geslapen met de duivel, met de tweeling als resultaat. “…omdat de een een echo was van de ander, even oud, met dezelfde ogen en naar men dacht – want zo luidde de mythe – een gedeelde zwarte ziel. Duivelskinderen”. Na hun geboorte hadden ze gedood moeten worden, omdat ze tweelingen zijn. Dat schrijft het, fundamentalistische, geloof voor. Moeder is in het kraambed overleden en vader heeft ervoor gekozen de kinderen in leven te laten en ver van de vijandige buitenwereld te laten opgroeien. Overdag trekken de broers er samen op uit, steeds een stukje verder.
Na de dood van hun vader worden de broers gedwongen hun woonplek te verlaten en een nomadisch bestaan te leiden: de aarde om hen heen verdwijnt in een geheimzinnig “zinkgat” (ontstaan door boringen naar “aardbloed” - olie), dat alles en iedereen verzwelgt. Ze gaan op pad met niets anders dan de kleren aan hun lijf, hun gitaar en een oude revolver, op zoek naar de zee.
“Brae” ervaart het leven heel anders dan zijn broer Titus. De verteller ziet veel positiefs en heeft goede jeugdherinneringen, terwijl Titus de wereld ervaart als hard en negatief. De verteller houdt zich het liefst op de achtergrond, Titus gaat graag de confrontatie aan en zoekt het gevaar op.
De roman is indrukwekkend door de inhoud: het levensverhaal van twee jongens in een keiharde, vijandige wereld, waarbij talloze levensvragen centraal gesteld worden. Het is ook indrukwekkend door de vele thema’s, die heel mooi met elkaar verweven zijn. Thema’s als verwaarlozing, eenzaamheid, ontbering, wreedheid, armoede, geweld, geloof (Bible Belt), identiteit, de trek naar het Westen, komen allemaal aan bod op een onnadrukkelijke manier. Tenslotte is de roman indrukwekkend door de prachtige taal die van hard, kil en rauw moeiteloos overgaat in liefdevol, poëtisch en beeldend. Het verhaal staat vol met oude, vergeten woorden en zelfbedachte woorden.
Een prachtig verhaal dat diepe indruk heeft achtergelaten.