"Zeggen ze niet dat ouders altijd hun kinderen vergeten?" ~ p43.

Terwijl ik begin met lezen vraag ik me af in wat voor rare wereld ik terecht ben gekomen. Kinderen van 10 die het huis uitgestuurd worden omdat ze volwassen zijn? Maar nadat ik het boek dicht sloeg kan ik maar 1 ding zeggen: dit verhaal is GE-NI-AAL!!! En het ergste van alles is dat ik niet kan zeggen waarom, omdat het essentieel is (vind ik tenminste) dat je het zelf ontdekt.

"Niemand zegt iets. Ze hoeven niets te zeggen. We weten allemaal wie hier de leiding heeft en hoe de dingen gaan." ~ p91.

Het eiland is doormiddel van een grote muur verdeeld in 2 groepen, de dwazen en de ongelovigen. Tenminste, zo noemen ze elkaar, maar elkaar echt kennen doen ze niet. De kennis is gebaseerd op de verhalen die overgedragen worden van generatie op generatie, verteld door de leiders. Het verhaal focussed zich met name op de kinderen, hoewel er ook volwassenen op het eiland wonen. Tijdens het lezen bleef ik me afvragen in wat voor een wereld ik terecht was gekomen. De gewoontes en de, noem het maar even "geloofsovertuigen" van beide kanten van het eiland zijn nogal anders dan je in de normale wereld tegen komt. De manier waarop uiteindelijk alles duidelijk werd vond ik dus echt geniaal. Die zag ik echt niet aankomen...

"Ik weet dat het moet, dat we onze kop niet meer in het zand kunnen steken, maar het maakt me alsnog bang." ~ p160.

Het boek van voorheen is een compleet ander soort verhaal dan Schaduw van de Tijd, die ik vorige week las. Dat maakt het echter niet minder goed!!! Jen heeft een manier van schrijven die je als lezer goed weet vast te grijpen, en tussendoor ook weet te verrassen. Ik hou ervan als een boek anders is dan andere verhalen, en helemaal als deze je kei hard laat proesten als je iets ontdekt. Ik heb het al eerder gezegd: IK BEN FAN! Een absolute mustread ♡