Gebalsemd lichaam is het tweede deel in een reeks van vier rond de historische figuur Efisio Marini, een Sardinische arts en balsemer. Dat laatste is waar Efisio zich vooral mee bezighoudt: met het conserveren van lichamen met allerlei zouten en mineralen. De eerste bij wie het echt lukt, is de advocaat Giovanni Làconi, die vermoord is door de Angst. Letterlijk, want zijn arm werd pas na zijn dood afgehakt, net zoals zijn hoofd pas achteraf werd ingeslagen. Efisio wordt door het gerecht aangesteld als deskundige en heeft zo een aanleiding om de angstaanjager op te sporen. Erg snel gaat dat niet, want eerst verliezen ook nog Làconi's vrouw en een paar anderen het leven. Nochtans ligt de oplossing, achteraf bezien, nogal voor de hand. Maar er is een excuus voorhanden: de aandacht wordt afgeleid door de opiumsmokkel vanaf de andere kant van de Middellandse Zee.

Was Gebalsemd lichaam een kerk geweest, dan was het zeker en vast een barokke jezuïetenkerk, met veel gouden ornamentjes, overladen schilderijen en theatrale aandachtsafleiders. De zinnen die Todde neerschrijft zijn zodanig doordacht en volgepropt met denkbeelden dat je er het noorden bij verliest. Een voorbeeldje: 'De ideeën lijken grootser en ze wapperen als witte lakens in de wind, maar daardoor raakt hij wel in de war, omdat ze over elkaar heen vallen. De ideeën geven hem een gevoel van welbehagen, hij transpireert, maar voelt een koelte die aanvoelt als de essentie van koelte, die vanuit zijn maag komt en alle kanten op wordt geblazen. Het lijkt net alsof de stad met haar straten heuvel op en heuvel af, in de vlakte ligt.' Erg vlot kan ik dat niet noemen. Mogelijk nog erger is dat ook de dialogen lijden onder die breedspakigheid, zodat uiteindelijk de personages niet meer zijn dan gebalsemde lichamen: ze zijn er, er is zelfs hard aan gewerkt, maar de ziel is eruit verdwenen. Het had nochtans mooi kunnen zijn: een historische thriller over een beginnende balsemer. Het heeft niet mogen zijn.