'De een zijn dood' is op geen enkele manier stilistisch of thematisch vernieuwend, maar het is nog altijd prettig vertoeven in de geschetste bitterzoete mistroostigheid. Ergens zal ik altijd een zwak houden voor het kale taalgebruik waarmee Bernlef eenzame mannen laat mijmeren over de eigen vergankelijkheid en de mysteriën van het menselijke geheugen.Toch wringt het hier dat de psychologische nawerking van seksueel misbruik versimpeld wordt tot een onwaarschijnlijk misdaadplotje rond identiteitsfraude en vergelding. Onverwachte perspectiefwisselingen kunnen niet verhullen dat de centrale verhaallijn middelmatig is uitgewerkt.