Wat een goed boek! Geloofwaardige personages die reageren zoals echte mensen zouden reageren. Eindelijk. En dan ook nog geschreven door iemand die erin slaagt met zijn schrijfstijl iets toe te voegen aan het interessante verhaal. Heerlijk.

Aangezien ik het altijd wat makkelijker vind om minpunten te vinden dan pluspunten zal ik die hier maar meteen noemen. Het gebruik van metaforen loopt een beetje uit de hand in dit boek. Te veel en vaak ook volkomen onnodig. Een metafoor moet of heel erg mooi/geestig/origineel zijn of iets verduidelijken en natuurlijk het liefst allebei. De helft van de metaforen in dit boek voldoet aan geen van beide criteria. Soms zijn de metaforen zelfs ronduit verwarrend.

Verder vind ik het jammer dat de twee hoofdpersonen Herman heten. Moest dat echt dezelfde naam als de schrijver zijn? Ik zie het nut daarvan niet echt.

Maar dit zijn maar kleine dingetjes die je amper opmerkt en de rest van het boek is meesterlijk geschreven. Ik geloofde alles. Ik geloofde de zielige wanhoop van de leraar. Ik geloofde de lichtelijk psychopathische trekken van Herman de leerling. Ik geloofde in de verliefdheid van Laura. Ik ging overal in mee, omdat het allemaal klopte. Ik vond het spannend. Ik vond het grappig. Ik heb echt genoten. Tot nu toe is dit mijn absolute favoriet voor de NS Publieksprijs.