Normaal gesproken gaat de Oekraïense Alina Simone door het leven als zangeres. Naast zingen heeft ze ook het schrijven opgepakt. Ze schreef al eerder de essaybundel You must go and win en tegenwoordig verschijnt haar werk in The New York Times Magazine, The Wall Street Journal en de Los Angeles Review. Notities voor een beter leven is haar eerste roman.

Anna is verslaafd aan internet. Net zoals sommigen van ons verslaafd zijn aan roken of eten, kan Anne geen moment zonder internet. Als ze ontslagen wordt op het advocatenkantoor waar ze werkt, verliest ze zich helemaal in het wereldwijde web. Er moet actie ondernomen worden. Samen met haar vriendin Leslie probeert ze de verslaving te lijf te gaan. Op een dag heeft Anne het. Ze koopt een goede camera en besluit regisseur te worden.

Anna verliest zich in het internet. En niet alleen Anna. Ook jij als lezer wordt de onsamenhangende wereld van Anna ingetrokken. Iets dat niet prettig is. Al meteen in het begin dwalen Anna’s gedachten tijdens een gesprek met Leslie af. Spam, spam, spam, is alles wat ze kan denken. Dat is al een tikkeltje vreemd. Het verhaal, en het beeld dat je van Anna hebt, wordt nog vreemder als ze een paar pagina’s later opeens een documentaire aan het kijken is over iemand die porno leest. Tot in detail verteld.

Het probleem met dit boek is dat het niet boeit. Het is leuk dat Anna een verslaving heeft. Nou ja, leuk is natuurlijk niet het juiste woord, maar in het onderwerp verslaving kan best een goed verhaal zitten. Maar dat doet het niet in dit geval. Anna’s uitspattingen zijn bizar en totaal niet interessant. Steeds wanneer ze weer gaat surfen of afdwaalt, ontstaat de neiging om het boek weg te leggen en nooit meer vast te pakken.

De stukjes op het net zijn vaak aangegeven in een ander lettertype. Soms werkt dat goed. Dan springt een deel van het verhaal eruit. Het valt op en trekt aandacht. In Notities voor een beter leven niet. Elke keer er zo’n stuk voorbij komt, slaakt de lezer een zucht en denkt: nee, niet weer. Een zucht van ergenis is er ook bij de enorm platte seksuele scènes in het boek. Waarom? Seks moet iets aan het verhaal toevoegen, dat doet het ook hier niet.

Anna is dan ook geen personage dat je in je hart sluit. Ze wordt enorm afstandelijk en vooral als raar persoon neergezet. Op sommige momenten lijkt ze toch wat normale eigenschappen te hebben, maar die worden dan door haar vreemde verslaving meteen weer teniet gedaan. Jammer, want de kracht van dit verhaal had bij Anna kunnen liggen. Als Anna een persoon was om in je hart te sluiten, zou je als lezer waarschijnlijk ook beter je best doen om haar verslaving te begrijpen. Nu heb je dat niet.

Volgens de cover is Notities voor een beter leven een scherpzinnig, hilarisch en ontroerend verhaal. Scherpzinnig? Neuh. Hilarisch? Nergens. Ontroerend, dat wel enigszins. Het is toch wel sneu dat Anna op deze manier door het leven ‘moet’ en zich mede daardoor niet kan richten op gelukkig zijn en het leven in het hier en nu. Maar een tranentrekker? No way!

Notities voor een beter leven is een gemiste kans. De hoofdpersonen spreken totaal niet aan en het verhaal weet, door de vele zijrichtingen van Anna’s verslaving, niet vast te houden. Velen zullen het boek aan de kant zullen leggen en zullen het laten liggen. Het beste advies voor een beter leven: sla dit boek over.