Viktor Mann, broertje van de beroemde Heinrich en misschien nog wel beroemdere Thomas schreef dit boek vlak voor zijn dood. Terugkijkend op zijn leven als benjamin van de gegoede familie Mann. Ook Viktor kon dus schrijven, maar met twee zulke broers is het goed voor te stellen dat hij zich er (heel lang) niet aan waagde.
Het is geen Toverberg of Buddenbrooks of Blauwe Engel geworden. Geen filosofisch traktaat of scherpe satire. Het is een verhaal over een bijzondere familie in een bijzondere tijd. Twee wereldoorlogen, waarbij in de aanloop naar de eerste de broers Heinrich en Thomas van elkaar vervreemd raken. Viktor bagatelliseert dat door steeds maar te benadrukken dat ze geen ruzie hadden, maar elkaar vermeden. Maar dat het doordreunt in de familie is duidelijk.

Viktor, als benjamin, staat eigenlijk overal een beetje buiten. Zelfs buiten de oorlogen, omdat hij tijdens de eerste ziek wordt en teruggehaald wordt van het front, terwijl hij over de wijze waarop hij de tweede WO overleeft niet al te veel vertelt. Hij vertelt wel veel over de wijze waarop hij de boeken van zijn broers leest, wat hij erin herkent en wat hij eruit begrijpt. Het maakt duidelijk hoe anders een 'ingewijde' de verhalen kan lezen. Aan het einde concludeert hij ook dat hij moet ophouden met zoeken welk personage welke levende persoon vertegenwoordigt.

Ik had gehoopt meer over de achtergronden van de boeken van Heinrich en Thomas Mann te weten te komen. Dat was een teleurstelling... sterker nog, achteraf zou het beter zijn geweest, denk ik, een aantal boeken, zoals De onderdaan, De blauwe engel, maar vooral Buddenbrooks en Dr Faustus, vooraf te hebben gelezen. Als het boek echter (ook) de bedoeling heeft om de nieuwsgierigheid naar deze boeken op te wekken, dan is dat uitermate goed geslaagd!