Je mag me dan al een oversekst mannelijk zwijn vinden, ik heb zo mijn twijfels over mensen die nooit enige interesse in gezonde vuile manieren betonen. Dat zegt brigadier Stefaan Athenus zelf, en wie ben ik om hem tegen te spreken? Pierreux is in hetzelfde bedje ziek als zoveel van zijn (Vlaamse) collegas: verbied het maken van platvloerse grapjes en de helft van het boek is eraan. Athenus is niet eens het enige karikaturale personage in De dode die met zn tweeën was: er is ook nog de rondborstige retteketet Mariëtte, en inspecteur Daniël Pisters die er tot treurens toe op staat zijn verdronken zesentwintigjarige (!) zoon aan te spreken met Bertie-Bert. Als klap op de vuurpijl is er een volstrekt incompetente politiekorpsoverste Mangels. Dat soort kom je wel meer tegen, maar overdrijven is nergens voor nodig. De enige die nog een beetje sympathiek overkomt is inspecteur Luk Borré, die geconfronteerd wordt met relatieproblemen met call-girl Miranda alias Rena. Hoe dit korps, dit zootje ongeregeld, erin slaagt een verdwijning, een moord én een geval van grafschennis op te lossen, het is me nog steeds een raadsel. Maar ze doen het, en toegegeven, het zit allemaal nog zo slecht niet ineen.