Ik houd van de boeken van Unni Lindell en haar helden Cato Isaksen en Marian Dahle. En eigenlijk ben ik nog nooit echt teleurgesteld. Ook het 10 de boek is van een zeer acceptabel niveau. De korte hoofdstukken zorgen voor vaart, al moet je er met veel personen met je hoofd wel bij blijven. En zoals in zoveel verhalen blijken zaken uit het verleden toch niet zoals ze zich in eerste instantie voordoen. Langzaam ontstaan er steeds meer duidelijkheid en het verhaal is een mooi voorbeeld dat als er eenmaal een steen gaat rollen ook andere niet meer op hun plaats kunnen blijven. Al kan dat soms even duren. De onderhuidse spanning tussen Cato en Marian is mooi voelbaar. Prima 10de deel dus...