Miljoenen lezers kunnen natuurlijk niet ongelijk hebben. Toch? Van de andere kant: ik ben niet de enige die zich afvraagt of de bijna onmenselijke productie van Baldacci de kwaliteit van zijn boeken in de weg staat. Dit tweede Amos Decker deel valt me nogal tegen. Stak het eerste deel nog met kop en schouders boven de enorme golf aan thrillerboeken uit, dit tweede deel blijft onder de maat en onderscheidt zich daarmee niet meer van duizenden anderen detectives.

Juist de bijzondere (ietwat bovennatuurlijke) gaven maken van Decker een interessante protagonist. Helaas worden die gaven in dit verhaal niet verder uitgewerkt. Het ‘zien in kleuren’ blijft steken bij het blauw van een sterfgeval en het ‘denken in nummers’ komt helemaal niet meer terug. In het eerste deel maakt Decker kennis met journaliste Alex Jamison en zij krijgen aan het eind van dat boek als team een baan aangeboden bij de FBI. Hun onderlinge relatie wordt in deel twee niet verder uitgewerkt. Nog sterker: Jamison speelt nauwelijks een rol van betekenis. Dat zijn we toch wel anders gewend bij de duo’s van Baldacci: King & Maxwell en Robie & Steel.

En opeens valt mij de mindere schrijfstijl op. Vooral de dialogen zijn soms tenenkrommend. Ook het vertaalwerk laat te wensen over: twijfelachtig woordgebruik en rommelige zinsbouw. Was er geen tijd voor fatsoenlijk redactiewerk? Tja … zo kom ik niet verder dan twee sterren. Inmiddels ben ik al begonnen aan het derde Amos Decker deel. Hopelijk gaat die weer de goeie kant op.