Blinde wilg, slapende vrouw bevat 25 korte verhalen. De verhalen onderscheiden zich van surrealistisch tot ‘normaal’ -want: wat is normaal in de wereld van Haruki Murakami? Het ene verhaal spreekt meer tot de verbeelding dan het andere, en er zitten verhalen tussen die veel raakvlakken hebben met romans die later zijn verschenen. Zo is er het verhaal Mensetende katten. Hierin komen elementen uit zowel De opwindvogelkronieken (een kat die verdwijnt in een boom in de tuin van de mannelijke hoofdpersoon) en Spoetnikliefde (een geliefde die verdwijnt in Griekenland). Beide romans verschenen pas na het schrijven van Mensetende katten, die dateert namelijk van 1991, en het is fraai om te zien hoe Murakami toen al verschillende verhaallijnen uitzette.

Andersom is het met Folklore van onze tijd – het voorstadium van het geavanceerde kapitalisme. Dit korte verhaal verscheen na Norwegian Wood, maar ademt wel dezelfde sfeer en heeft eenzelfde, gevoelig maar besluiteloos personage. Norwegian Wood wordt verder nog vertegenwoordigd in het verhaal Vuurvliegje. Dit verhaal stamt uit 1984, dus drie jaar voor Norwegian Wood werd uitgebracht. Het is, in grote lijnen, het eerste hoofdstuk van Norwegian Wood. Op anders momenten toont Murakami zich juist van een geheel andere kant. De spiegel is even surrealistisch als levensecht. Het verhaalt over een nachtbewaker op een school die, ook al gelooft hij niet in het paranormale, een doodenge ervaring heeft met een spiegel. Het verhaal is spannend, griezelig en vooral erg goed.

Het tweede verhaal in de bundel, Het jarige meisje, is er eentje waar de Murakami-stempel onmiskenbaar op gedrukt staat. Het is verrassend, mysterieus en bevat uiterst interessante conversaties. Heel anders is Het spaghetti-jaar. Typisch aan Murakami’s werk is dat hij gedetailleerd kan vertellen over de kookrituelen van zijn personages. Het spaghetti-jaar lijkt een ode aan deze kant van Murakami.

“In 1971 bleef ik spaghetti koken om te leven en bleef ik leven om spaghetti te koken. De stoom die oprees uit de aluminium pan was mijn trots, de tomatensaus die pruttelde in de sauspan was mijn hoop.” (blz. 198)

Het is het begin van een bijzonder verhaal, zoals alleen Murakami die kan vertellen. En dat geldt voor veel meer verhalen. De zevende man, over een tsunami die de beste vriend van de hoofdpersoon verzwolg, en De baai van Hanalei, over een Japanse vrouw die elk jaar terugkeert naar Honolulu waar haar zoon werd gedood door een haai, zijn onderhoudend, scherp en getuigen van het grote verteltalent dat Murakami zo siert. Het zijn mijn favoriete verhalen, op de voet gevolgd door Tony Takatani, een tragisch levensverhaal over een man die alles kwijtraakt en uiteindelijk alleen overblijft.

In Blinde wilg, slapende vrouw zit voor iedereen een geschikt verhaal. Het ene verhaal is bizar (Een armetanteverhaal), het andere onverwachts goed (New York Mining Disaster). Dan zijn er nog de verhalen die nergens over gaan maar toch heerlijk weglezen, zoals Een perfecte dag voor kangoeroes. Er zijn verhalen die afstevenen op een bizarre wending maar toch alledaags blijven, zoals Jachtmes, en verhalen die uitblinken in surrealisme, zoals Puntmopjes en Dodaars (waarbij ik qua insteek even sterk aan The Strange Library moest denken).

Voor de geoefende Murakami-lezer is Blinde wilg, slapende vrouw een feest der herkenning. Veel opzetjes voor latere romans worden in deze verhalenbundel gepresenteerd, en de Murakami-handtekening die zo nadrukkelijk in zijn romans aanwezig is, komt ook in deze verhalen om het hoekje kijken. Voor de lezer die nog niet zoveel van Murakami’s werk lazen is deze bundel een perfecte kennismaking met zijn werk, dat hij later bijschaaft, uitbreidt en meer diepgang geeft. Het boek is hoe dan ook een must read, voor eenieder die in het werk van Murakami geïnteresseerd is.

Deze recensie verscheen eerder op tessaheitmeijer.com