Christina Dalcher, doctor in taalwetenschap en genomineerd voor vele prijzen op dit gebied, beschrijft in Vox een wereld waar taal voor een groot deel van de bevolking onbereikbaar is.

Van de een op de andere dag wordt in Vox, wat zich afspeelt in Amerika, de vrouw van haar stem berooft. Binnen 1 dag krijgen alle vrouwen een armband om die het aantal woorden bijhoud die ze uitspreken, de teller staat op 100 en telt af. Wanneer de 100 woorden zijn gebruikt en er wordt toch gesproken volgt een elektrische schok, deze loopt op in intensiteit bij elk woord dat na de 100 toegestane woorden wordt uitgesproken.

Het houdt echter niet op bij alleen deze beperking, vrouwen mogen niet meer lezen, niet meer werken, geen telefoon bezitten en de toegang tot internet is hen ontzegt. Deze maatregelen komen voort uit de Pure-Movement, die vind dat vrouwen voor de kinderen, het huis en het eten moeten zorgen.

De hoofdpersoon in Vox, Jean was voor deze bizarre maatregelen een vooraanstaand wetenschapper en Docter op het gebied van neurowetenschappen. Ook zij is uit haar functie ontzet en moet de regels van de Pure- Movement volgen, ze raakt hierdoor verbitterd en krijgt zelfs een hekel aan haar eigen man en zoon. Door een ongeluk van een vooraanstaand man mag Jean haar werk tijdelijk weer oppakken om hem te genezen en zelfs haar armband wordt voor die periode afgedaan zodat ze kan spreken.

Jammer genoeg is Vox juist niet uitgewerkt op de punten die je zou verwachten. Vraagstukken als wat gebeurt er als je in één klap alle vrouwen uit het arbeidsproces haalt, worden niet uitgewerkt. Het verzet, waarvan je verwacht dat het groot is, wordt nauwelijks beschreven. De personen in het verhaal zijn veelal gereduceerd tot stereotypen met weinig diepgang.

Dalcher had echt een meeslepend verhaal kunnen neerzetten maar dat is niet gelukt. Ze hoopt dat haar boek aanzet tot nadenken en zelfs tot een beetje boosheid, dat is wel gelukt omdat het wel een interessant onderwerp is dat ook in deze tijd nog steeds leeft., maar niet omdat het in Vox zo goed is uitgewerkt en dat is jammer.