Dit boek mag dan een geramde bestseller zijn, het viel echter helaas, ondanks de ronkende recensies op de achterflap, toch wel behoorlijk tegen.
Het boek begint best aardig, als Koch hoofdpersoon Paul opvoert, die die avond een etentje heeft met zijn broer Serge, toevallig ook de gedoodverfde nieuw premier van Nederland, en hun beider aanhang. De stijl is soepel en er komen wat aardige observaties voorbij. Koch laat het niet na de pretentieuze maniertjes in dure restaurants belachelijk te maken, hetgeen ook best geestig is (alhoewel Koch dit wel veel te lang doorvoert, tot het irritant begint te worden).

Maar intussen moet er ook nog een plot ontvouwd worden en dat doet Koch wel heel traag. Uiteindelijk blijkt het hete hangijzer de zoons van Paul en Serge, Michel en Rick, te zijn. Die hebben namelijk na een avondje stappen, min of meer per ongeluk, een zwerver in een pin-hokje in brand gestoken. Doodslag dus, maar ze zijn nog niet gesnapt. En zo lijkt het centrale thema van het boek te zijn: ga je als ouders je eigen kinderen aangeven in zo’n soort geval?

Een boeiende vraag, die echter ‘vakkundig’ om zeep wordt geholpen door Koch. Dat de ouders zo’n uiterst gevoelig onderwerp gaan bespreken in de publieke omgeving van een restaurant, terwijl je nota bene weet dat Serge toch al veel aandacht krijgt, is wel erg ongeloofwaardig. Net als dat de beide stellen eerst nog doodleuk wat koetjes-en-kalfjes-praat tegenover elkaar uitslaan.

Nee, zelfs met veel goede wil, kun je dit naar mijn idee geen gelukt boek noemen… Laten liggen is mijn advies.