Na het persoonlijke en informatieve voorwoord is daar direct een landkaart. Dat vind ik echt een kadootje en ik heb het regelmatig tijdens het lezen weer even bekeken, heerlijk! Eigenlijk bij toeval stuit ik op de namenlijst achterin in het boek. Perfecte aanvulling ook tijdens het lezen, niet heel noodzakelijk maar ook hier weer; een verrijking tijdens het lezen.

De proloog is een prachtige, nieuwsgierig makende voorbode op alles wat komen gaat. De geboorte van Kay en Lameira, vreemde termen en personages die natuurlijk aandoen. Ik zit er gelijk in en zie het met gemak voor me, wat een begin!

De hoofdstukken zijn wisselend in perspectief; de weg van Lameira tot senhiar en van Kay tot Aisor houdt je aan de bladzijden gekluisterd. De personages worden meer dan goed neergezet, de verhaallijnen laten je niet los en het is spannend wanneer deze wegen zich dan toch zullen gaan kruisen en wat dat met zich mee gaat brengen. Wanneer dit gebeurt, deze spanning dan wegvalt, dient de volgende spanningsboog zich gewoon weer aan. Gaat het kwaad overwonnen worden, wie zijn te vertrouwen en wie niet en wie blijken bondgenoten?

Actie, draken ( ik ben helemaal stapel op Paladin), elfen, arafen, oorlog. Vriendschap, liefde, magische stenen, eenhoorns, het is een kleine opsomming van ‘ingrediënten’ in een groot geheel wat je beleeft als een film.

Nèhmoura werkt op sublieme wijze naar het einde toe en wanneer daar dan de epiloog volgt…..Ik ben een gelukkig lezer. Dit is fictie wat je tegen beter weten in lekker voor waar aanneemt.

Fantasy op z’n best!

Conclusie:

Vier en halve sterren voor De Erfwachter.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker