Winnares van de Millennium Prijs 1999. Eén van Nederlands meest fijnzinnige fantastische schrijvers. Vijfsterren beoordelingen voor een boek dat nog niet eens is uitgebracht. Hoop van de Nederlandse genreschrijvers. Dat heb ik gehoord over Sophia Drenth. Maar zelfs zonder al die lofuitingen serieus te nemen, valt het boek bitter tegen.

Bloedrood morgenzwart is een verhalenbundel van nieuwe verhalen en eerder gepubliceerde verhalen. De bundel is uitgegeven bij een kleine, doch reguliere uitgeverij. Dan zou je enige redactie op het werk mogen verwachten. En inderdaad, grammatica- of spelfouten ben ik niet tegengekomen. Overigens is een aantal verhalen los via Smashwords te downloaden, waarvan twee 'free': https://www.smashwords.com/profile/view/SophiaDrenth

Wat er tegenvalt:
- een overvloed aan zinnen die niet soepel lopen, vooral met draken van tangconstructies en onzorgvuldige opbouw van de zinnen. Dit leest niet lekker. Het is als een wandeling die een hordenloop blijkt te zijn.
- zinnen die op geen enkele manier aansluiten op de vorige zin. Alsof het een nieuwe alinea is. Alsof gedachten lukraak neergepend zijn. Vooral voegwoorden en signaalwoorden, die dit euvel zouden kunnen verhelpen, ontbreken.
- er zit geen ritme in de tekst. Dat is in de zinnen, maar de zinnen zelf zijn altijd kortaf; ze worden zelden afgewisseld door langere zinnen, al dan niet samengesteld.
- voorspelbare verhalen die veel te lang uitgemolken worden.
- verhalen zonder enige point of zinnige inhoud. Alsof het een neergekrabbeld idee is voor een echt verhaal. Aan het einde van zo'n verhaal denk ik: "Ja, en?" Ik wil denken: "Zo, hé!"
- weinig gebruikte woorden die, bij controle in het woordenboek, verkeerd worden gebruikt of worden gebruikt in een nietszeggende vergelijking (mogelijk doordat het woord niet betekent wat de schrijver dacht dat het betekent). Verder ook veel oubollige woorden die de tekst onbedoeld potsierlijk maken.
- onzorgvuldige beschrijvingen, vooral als het om voorzetsels gaat.
- verkeerde dosering van informatie. Het zijn geen echte "info-dumps", maar informatie die ergens wordt neergezet waar het a) niets toevoegt en b) wat er nog is aan vloeiende tekst bruut doorbreekt.

Daarnaast richten de verhalen zich op de personages, met tamelijk veel dialoog, waardoor weinig aandacht wordt besteed aan de omgeving, de actie of de verhaallijn. Er is hierdoor, en door de beroerde manier van schrijven, geen sprake van het opbouwen van spanning en sfeer, waar de verhalen het wel van zouden moeten hebben.
Ik heb in een interview gelezen dat de schrijver "character driven" schrijft. Ik vind alles best, maar hoe een schrijver schrijft, zou de lezer niet moeten opvallen: het moet gewoon een goed verhaal zijn. Bovendien lijkt me de bewering niet waar: bij vrijwel alle verhalen wordt het verhaal voortgestuwd door de plot, waar de personages aan onderworpen worden, ze ondernemen zelf geen actie, maar reageren op dat wat de plot voor ze in petto heeft, waardoor de verhalen een hoog "en toen..."-karakter hebben. Wat overigens ook geen "plot driven" is, maar gewoon slecht verteld.

Er is hoop voor het Nederlandstalige genre: de meeste beginners schrijven beter.