In ‘De zoektocht naar Madeleine Merano’ van Pauline J. Munster lijkt de hoofdrol weggelegd voor het vermiste meisje Madeleine Merano. Maar niets is minder waar. De zoektocht naar het meisje is van ondergeschikt belang en de auteur gebruikt dit vooral als kapstok voor de personages die voornamelijk bezig zijn met een zoektocht naar zichzelf, hun eigen identiteit en hun eigen achtergrond. Het fictieve eiland Fortuna is een kleine gesloten gemeenschap die door de verdwijning van Madeleine opeens wereldwijd in de belangstelling staat. De auteur voert een groot aantal personages op die rechtstreeks dan wel zijdelings een rol vervullen in de vermissingszaak. De perspectiefwisselingen zorgen ervoor dat je steeds meer over hun persoonlijke leven te weten komt en inzicht krijgt in hoe de keuzes die ze maken hun verdere leven zal gaan bepalen.

Het boek is opgebouwd in zes dagen, waarin per dagdeel de personages een eigen hoofdstuk krijgen. Als lezer kan je de conclusie trekken dat een gebeurtenis waar je geen invloed op hebt, je bijna kan dwingen om je eigen leven onder de loep te nemen en als trigger functioneert om in een relatief korte periode het roer volledig om te gooien. Deze kijkjes in de gedachtewereld maken het interessant om te lezen. Je krijgt Natuurlijk hoop je dat Madeleine gezond en wel gevonden wordt, maar eigenlijk is dat van ondergeschikt belang. De schrijfstijl is soms kort en krachtig en op andere momenten iets te beschrijvend en te bespiegelend. Toch stoort dat geenszins Vaak past het taalgebruik bij het personage waar het hoofdstuk over gaat.

Het ene personage spreekt meer aan dan het andere. Een intrigerend karakter vond ik Parva Manolito, een kind nog. Hij is eenzaam en mist de liefde van zijn moeder die nog altijd treurt om de dood van zijn oudere broer en haar jongste kind niet de aandacht geeft waar hij zo naar snakt. Hij voelt zich bijna onzichtbaar, alsof hij niet bestaat. Zijn enige gezelschap is zijn stomme chauffeur Fyrgil, die behalve dan dat hij Manolito overal heen geen stem heeft in het verhaal. Je hebt constant het gevoel dat Manolito meer weet over de verblijfplaats van Madeleine, maar dat voor zichzelf houdt totdat hij als redder in de nood kan zegevieren en zichzelf zichtbaar kan maken voor de hele wereld. Hij gebruikt Abel als bondgenoot door vriendschap met hem te sluiten, maar later besluit hij als bewijs van zijn vriendschap de eer aan Abel te laten.

Op het eind van het boek is eigenlijk het enige dat echt afgesloten wordt, de zoektocht naar Madeleine. Alle andere verhaallijnen hebben een open einde. Hiermee geeft Pauline J. Munster je de vrijheid om je eigen conclusies te trekken en de karakters de mogelijkheid om hun leven alsnog anders in te vullen. Ze hebben, net als in het echte leven, tenslotte nog een heel leven voor zich waarin zich telkens nieuwe gebeurtenissen zullen voordoen. Gebeurtenissen, die op hun beurt weer voor nieuwe veranderingen in hun leven zullen zorgen. Niets is tenslotte voor eeuwig.