Na de moord op haar vader, tien jaar geleden, is Canada Gold naar Las Vegas gevlucht. Tijdens haar tienerjaren is in haar hoofd een neurostimulator ingebracht. Sindsdien beschikt ze over bijzondere en speciale begaafdheden. In de casino's van Las Vegas heeft ze daar handig gebruik van gemaakt. Voor een nogal merkwaardige opdracht keert ze terug naar haar geboorteplaats Chicago. Daar vindt ze uit dat haar ouders lid waren van De Duizend, een geheim genootschap. Ook ontdekt ze dat er een verband is met dit genootschap en de moord op haar vader. Vanaf dat moment wil Canada weten wie er werkelijk verantwoordelijk is voor de dood van haar vader.

De Duizend is de tweede thriller van journalist, schrijver en humorist Kevin Guilfoile en is vijf jaar na de uitgifte van zijn eerste boek, Moordenaar zonder gezicht, verschenen. Het boek werd een internationaal succes voor deze bij ons toch relatief onbekende schrijver.

Het boek is ingedeeld in verschillende delen die wiskundige benamingen zoals monade, dyade en triade hebben. Deze wiskunde is een beetje de rode draad in het boek, want De Duizend wil de geheime leer van Pythagoras in stand houden. Dat wiskunde een belangrijke rol in het boek heeft, is zeker in het begin goed te merken. Want pagina's lang wordt er doorgezeurd over allerlei wiskundige terminologie.

Omdat Canada's vader, Solomon Gold, een beroemde componist was, wordt er in het verhaal ook veel aandacht besteed aan de klassieke muziek, en dan in het bijzonder een onafgemaakte requiem van Mozart. Dat is natuurlijk niet erg, maar ook hiervoor dat dat soms veel te veel is waardoor het verhaal wel heel erg langdradig wordt.

Onder andere deze factoren zorgen ervoor dat het boek bijzonder moeilijk leesbaar is. Sommige zinnen en paragrafen moet je zelfs opnieuw lezen om goed tot je door te laten dringen wat Guilfoile precies bedoelt. Daarna kun je het met enige moeite wel volgen en wordt het iets duidelijker. Bovendien lijkt het hele verhaal een onsamenhangend geheel waardoor het boek grotendeels verwarrend is.

Wat ook niet meewerkt aan een aangename leesbelevenis is de snelheid van het verhaal. Deze ontbreekt volledig. De schrijver probeert het op sommige momenten wel, maar is daarin helaas niet geslaagd. Het verhaal worstelt zich vanaf het allereerste moment naar een ontknoping toe die erg gezocht lijkt te zijn. De Duizend is, ondanks de lovende woorden op de achterkaft, een slaapverwekkende teleurstelling zonder enige mate van spanning.