De vele herinneringen zijn hartverwarmend door de openheid waarmee ze neergeschreven zijn; je leest hoe een klein kind met haar ouders over de SS131 door Sardinië rijdt omdat ze wegens kinkhoest in quarantaine gebracht wordt. Volgens haar moeder kan ze dat niet weten.
Je ziet voor je ogen hoe het kleine meisje tijdens het verblijf bij haar familie op Sardinië meedoet met de rest van de familie en deze herinnering ook ergens opgeslagen heeft. Ze leert zwemmen van een oom, maakt een maansverduistering mee en neemt onbewust afscheid van vele geliefden.

Haar vader wil dat de kinderen zich bewust blijven van de verschrikkingen van De Tweede Wereldoorlog; de manier waarop hij dat deed heeft blijkbaar gewerkt, want ook hier wordt aandacht aan geschonken in deze bundel!https://graaggelezen.blogspot.com/2018/06/ik-las-kop-leeg-geschreven-door.html

Ook prachtig om te lezen zijn de stukken die handelen over ‘als kinderen afspraken maken’: je verdwijnt weer terug in je eigen jeugd.
De geur van sommige mensen en dingen zijn ergens in haar herinnering blijven hangen, samen met een soort van foto van hoe deze er uit zagen, toen.

Een mooie bijkomstigheid is dat ik met de neus op de feiten gedrukt werd; Sardinië (Italië) was vroeger even van Aragon (Spanje) en het hertogdom Savoye lag vroeger grotendeels in Italië. Deze herinneringen uit geschiedenislessen kwamen weer naar boven tijdens het lezen.

Ondanks dat dit een dichtbundel is die gebaseerd is op de kindertijd van de auteur, bracht veel van hetgeen ik las een herinnering bij mij naar boven. Zelfs herinneringen die ik had maar waar ik het bestaan niet meer van wist.
Ik ben dankbaar dat ik deze bundel mocht lezen van Patrizia; ook ik ging weer even terug naar toen...

NB: de eerstvolgende volledige maansverduistering is te zien op 27 juli 2018 (bloedmaan)