Een van de vele onbekende Nederlandse schrijvers is Hugo Brouwer. In zijn De naam van de angst beschrijft hij het onderzoek van privé-detective Paul Hinde naar de verdwijning van driekwart miljoen euro van de rekening van Patrick Perdus. Deze Perdus is onlangs bij een ongeluk om het leven gekomen. Hij was een succesvol ondernemer. In opdracht van Mariah Perdus probeert Hinde het geld te traceren. Daarbij ontdekt hij al gauw dat het auto-ongeluk van Perdus wel eens een handig opgezette moord kan zijn.

Waar Brouwer in zijn boek zeker in slaagt, is het gebruiken van allerlei leuke vondsten. Zo is er een grappige passage waarin de assistenten van Hinde, Nico & Geoffrey, zich op een toilet verbergen van een huis waarin zij juist ingebroken hebben. Ook lukt het de schrijver redelijk om markante persoonlijkheden neer te zetten, zonder dat het typetjes worden. Maar het is vaak niet erg realistisch. Geoffrey die met de botte-bijl-methode onderzoek doet, is verre van geloofwaardig.

Daarom heeft De naam van de angst mij niet overtuigd. Aan de stijl schort ook veel. Zo heeft Brouwer gedachten van de personen in de kantlijn gemarkeerd met koppeltekens. Die stukje laat hij vaak erg geforceerd overkomen, in plaats van ze op natuurlijke wijze in de tekst te laten samensmelten. Het stoort mij in elk geval. Ook de beschrijvingen van de personen schieten tekort. Hinde zou psychologie gestuurd hebben. Toch weet hij niet wat sociale intelligentie is, terwijl zijn taalgebruik dat van de gemiddelde VMBO-scholier niet overstijgt. En dan nog het vele onzinnige gevloek en Hinde's lompheid in relaties...

Helaas! Ondanks de goede ideeën en de originele benadering van de privé-detective, heb ik nauwelijks plezier aan De naam van de angst beleefd. Dit is een boek waar ik me doorheen heb moeten slepen. Maar met wat meer inspanning valt er zeker een beter product van te maken. De tweede ster is daarom vooral als aanmoediging bedoeld.