Het verhaal is aangrijpend. Nee, dat zeg ik verkeerd. Het verhaal zou aangrijpend moeten zijn. Het is immers waargebeurd en tragisch. Terwijl ik aan het lezen was betrapte ik mezelf er echter op dat ik wenste dat het boek niet door Isa Hoes geschreven was. Gevoelens verwoorden is moeilijk (zo niet onmogelijk) maar het is de taak van de schrijver om er zo dicht mogelijk bij te komen. Isa Hoes is duidelijk geen schrijver.

De emoties en de gevoelens zijn absoluut aanwezig, maar door de manier waarop het boek geschreven is komen ze maar moeizaam over. Het boek stijgt nooit uit boven het niveau van de gemiddelde tranentrekker. Het wordt nooit echt intiem. Ondanks het ongelofelijk pijnlijke en persoonlijke onderwerp blijft het vlak.