Onlangs las ik met gepaste nieuwsgierigheid de Celestijnse belofte.
Het zou een nieuwe blik op de toekomst van ons mensen werpen, het
zou ons de zin van het leven openbaren(!) èn – als wij die
geestelijk heil belovende belofte zouden vervullen (ja, die
"belofte" moeten wij dan wel zelf gestalte geven) – ons in het
derde millennium de hemel op aarde verschaffen. Nu: zoals zovaak
bij beloften in dit soort levenslesmateriaal, vielen de inlossingen
ervan ook hier weer tegen; en ook die laatste toezegging gaat in
ieder geval niet op de beschreven manier plaatsvinden. Binnen de
verpakking van een avonturenroman probeert Redfield zijn serieus
bedoelde ideeën te verkondigen. Echter: het merendeel van die (soms
zinvolle) levenslessen is niet nieuw te noemen, en daarnaast
getuigt een aantal ervan van een tenenkrommend zweverige fantasie.
Daar bovenop wordt de spirituele boodschap ondergesneeuwd door die,
uiterteraard inspirerend bedoelde, verpakking: een literair gezien
matig werk, met houterige dialogen, knoesterige verhaallijnen en
met wel heel veel “handige” toevalligheden. In de Celestijnse
belofte heeft menigeen een licht gezien; ik heb dat, helaas, weer
niet kunnen ontdekken. Ik hoef niet te vermelden dat mijn
(ongezouten) mening over dit boek een zeer persoonlijke is; maar
uit een welgemeend respect voor andersdenkenden heb ik dat, bij
deze, toch gedaan.