De relatie van moeder Elisabeth en dochter Coco beantwoordt op geen enkele manier aan wat je zou verwachten. Ze maken het elkaar knap lastig, begrijpen elkaar niet, ieder leeft in haar eigen wereld. Als lezer voel je je dan ook behoorlijk ongemakkelijk, maar het is juist dat, wat het boek zo bijzonder maakt.
Als Elisabeth op straat haar dochter tegenkomt, weet ze dat ze haar moet vertellen dat ze ziek is, heel ziek. Dat is niet eenvoudig, de hele Overtoom ligt tussen hen, maar die is nog te overbruggen. De geestelijke afstand tussen de twee vrouwen is veel groter.
‘Vaak weet ze niet wat ze tegen haar dochter moet zeggen, maar nu heeft ze toch echt iets. Onmiddellijk daarna beseft ze dat zoiets niet te enthousiast gebracht mag worden en misschien ook niet nu’.
Het is tekenend voor de moeder, die een probleem heeft met de als normaal geldende sociale regels. Ze zijn haar geleerd. Ze voelt ze niet aan. Elisabeth vraagt zich dan ook voortdurend af of ze wel handelt zoals van haar verwacht wordt. En meestal is dat niet zo.
Coco op haar beurt, heeft het ook niet makkelijk. Ze geniet stiekem van het moment waarop ze haar vader en diens vriendin op de hoogte kan brengen van de ziekte van Elisabeth. Ondanks de weerzin van beide vrouwen ten opzichte van elkaar, besluit Coco bij haar moeder te gaan wonen om voor haar te zorgen. Die laatste zit daar overigens niet op te wachten.
De moederrol was voor Elisabeth toch al niet weggelegd. Tot het geven van liefde was ze ook toen niet in staat. Ze noemde haar kind dan ook “vis”. Te glibberig om vast te houden. Het heeft Coco getekend. Als ze hoort, dat haar moeder haar als tweejarige al opsloot in haar kamertje, is de enige verklaring die ze krijgt “je huilde niet harder dan daarbuiten”.
Coco heeft een nogal ongelijkwaardige relatie met een oudere psycholoog, Hans. Hij beschouwt zichzelf als haar meerdere en misschien ook wel als haar therapeut. Coco is ongelukkig, ze is onverzadigbaar, ze eet te veel, wordt te dik wat haar nog ongelukkiger maakt en ook seks bevredigt haar niet. Als ze, na een periode van onthouding, weer gaat drinken, slaat ze helemaal los.
De afstand tussen beide vrouwen krijgt nog meer nadruk door de manier waarop het verhaal tot de lezer komt. Het perspectief wisselt tussen hen beide.
Esther Gerritsen verstaat de kunst om in een ogenschijnlijk zwaarmoedig verhaal een humoristische toets aan te brengen. Zonder dat was het nooit zo’n krachtig boek geworden. De inhoud blijft je bij, al was het alleen al de denkwijze van een vrouw die haar leven lang heeft moeten vechten tegen haar onvermogen tot liefhebben. Met alle gevolgen van dien.

In 2000 debuteerde Esther Gerritsen met een verhalenbundel, Bevoorrecht bewustzijn. Ze schreef voor Dorst nog twee romans Tussen een persoon en Normale dagen. Wekelijks verschijnt een column van haar in de VPRO-gids.