Deze novelle begint en eindigt met de dood van Ivan Iljitsj. Ik werd wel wat treurig van dit boek. Het is wel mooi geschreven maar het beschrijft zo'n verschrikkelijk triest leven. Ivan is een ambitieuze ambtenaar,hij maakt carrière o.a. door (niet nader genoemde) dingen te doen waar hij eigenlijk van walgt maar waarvan hij ziet dat ook hoger geplaatsten ze doen.
Hij is getrouwd met een jaloerse en knorrige vrouw. 'Het huwelijksleven werd voor hem een moeizame en ingewikkelde aangelegenheid, hij verlangde slechts gemakken als thuis eten, het bed, uiterlijk fatsoen...- ...Het werk was alles voor hem, slokte hem geheel en al op. Hij genoot van zijn macht, zijn succes bij hoger geplaatsten en ondergeschikten, van diners en kaartspelen'
Na een val wordt hij ziek, dokters weten niet goed wat er aan de hand is. Ivan vindt weinig troost en medeleven bij zijn naasten, hij wordt steeds zieker en komt tot het besef dat het enige wat mensen nog aan hem interesseert, is wanneer hij dood zal gaan.
Uiteindelijk wordt zijn sterven door iedereen om hem heen omlaag gebracht tot het niveau van toevallig ongemak. Niemand knuffelde of aaide hem, niemand huilde om hem. Wanneer hij zich in de laatste dagen voor zijn dood afvraagt waarom het leven zo zinloos is, waarom hij zo moet lijden, komt hij tot de conclusie dat hij niet heeft geleefd zoals het moest, dat zijn hele carrière, zijn gezin, zijn leven verkeerd zijn geweest. Dat de aanvechtingen die hij af en toe had om zich te verzetten , bijvoorbeeld tegen de hooggeplaatsten die hij altijd heeft gevolgd, juist goed waren. Na dagen fysiek en moreel lijden, sterft hij toch zonder doodsangst en ziet hij licht in plaats van de dood.