Ik moet bekennen dat ik veel verwachte van dit boek van Molist. Ik hoopte in de eerste plaats dat het niet weer een zoveelste slap aftreksel zou zijn van de Da Vinci Code hype. Op de tweede plaats hoopte ik dat dit boek me mee terugnam naar Barcelona, daar waar Carlos Ruiz Zafon me achter had gelaten. Op beide fronten heeft het deels mijn verwachtingen waargemaakt.
Het verhaal begint goed en leest lekker weg, de vaart zit er meteen goed in. Maar dan heb ik ook één van de grootste struikelblokken ter sprake gebracht. Waar de vaart waarmee alles geschreven is op het begin functioneel is, gaat het al snel tegen staan. Molist neemt nergens echt de tijd voor. Complete dagen worden in twee pagina's beschreven. Dit zorgt er ook voor dat je nooit echt het gevoel hebt met de hoofdpersonage's mee te leven, laat staan ze te leren kennen. In mijn ogen heeft Molist zich er te snel van af willen maken. Het uitgangspunt is immers goed, maar de uitvoering laat te wensen over. Een ander minpunt was de sluimerende liefde die door het verhaal heenspeelt. Molist trachtte met deze liefde het boek wat meer diepgang te geven, maar is daar nooit in geslaagd. Integendeel, je gaat je langzaamaan ergeren aan de momenten waarop hij de lifde voor Oriol ter sprake brengt. Ook ga je je ergeren aan de snelheid waarmee hij beschrijft dat de hoofdpersoon op het ene moment kiest voor haar verloofde, terwijl ze bij wijze van spreken een pagina later besloten heeft haar relatie definitief te verbreken. Maar meedere zaken zijn niet goed uitgewerkt en roepen zo nu en dan vraagtekens op.Het feit dat Luis (één van de hoofdrolspelers) zomaar ineens uit het verhaal verdwijnt en niet terugkeert is zo'n geval, en geeft aan dat het boek niet af is.
Molist heeft getracht een stukje historie over de tempelridders in een hedendaagse triller te gieten. Als hij het hierbij gelaten had, had dit boek een kans van slagen. Helaas heeft hij er een liefdesverhaal en familie intriges doorheen gesponnen. Als hij meer rust had genomen met het uitdiepen van de karakters en het beschrijven van situaties zou dit niet storend zijn, maar omdat dit alles gebeurt in 350 pagina's komt het extreem gehaast over. Het lijkt of Molist plannen had voor een boek van 600 pagina's, maar dat de uitgever daar niet aan wilde. Vervolgens heeft Molist de uitgever z'n zin gegeven, zonder te willen snijden in de verhaallijn en verhaalelementen, terwijl hij dit toch echt beter had kunnen doen. Jammer, want in potentie is het verhaal een goed uitgangspunt en had het meer rust en een betere uitwerking verdiend.