Literaire thriller staat er op de kaft, maar dit is niet literair en ook geen thriller. Vroeger zouden we dit een damesromannetje hebben genoemd. Goed, er vallen doden, maar dat maakt het nog geen thriller. De spanning ontbreekt in het boek, er zijn geen raadsels of mysteries, geen onverwachte ontwikkelingen. Er gebeurt iets ergs, maar omdat de hoofdpersoon weinig doortastend is en alleen maar “in shock” lijkt te zijn, biedt dat verder geen spanning via “wat als” scenario's of bijbehorende acties: het leven sukkelt verder zonder dat de hoofdpersoon er invloed op heeft. In de epiloog blijkt alles anders te zijn dan je dacht, maar nergens in de voorafgaande hoofdstukken werd daarop gezinspeeld, wat een gemiste kans is – en de epiloog had net zo goed weggelaten kunnen worden.

Ik ken Tineke Beishuizen uit de Libelle “van vroeger”. Haar eigen column “Bij mij thuis” (sinds 1973) was toen nog wel te pruimen, maar Anne-Wil (wat ze aanvankelijk als een soort ghostwriter schreef) heb ik nooit gemogen. Helaas neigt dit boek erg naar Anne-Wil, met dezelfde huishoudelijke mededelingen als in "Bij mij thuis".

Zo valt er ergens een vaas om, maar waarom dat in het verhaal moet blijft een raadsel, zoals heel veel details over het huishouden van de hoofdpersoon die worden gegeven.