Onbekend met het werk van de Hammers en dus ook met de hoofdinspecteur Konrad Simonsen-reeks, begon ik aan deel 3 hiervan, met slechts een oppervlakkig gemis wat betreft achtergrondinformatie van de hoofdinspecteur en diens collega Pauline Berg.

Het verhaal start met een schietincident op school. Een collega van de hoofdinspecteur wordt belast met de leiding van dit onderzoek. Simonsen zelf krijgt , omdat hij net is hersteld van een hartaanval, een zaak met lage prioriteit, de dood van een postbode. Dan wordt geconstateerd dat er een link is tussen deze twee gebeurtenissen. Bovendien blijkt tijdens het spitten in het verleden van de postbode dat er een verband is tussen hem en een meisje dat al veertig jaar vermist wordt.

De jaren 60/70 roepen bij Simonsen zelf herinneringen op. Als jonge politieman diende hij orde te handhaven bij demonstraties. In die periode treedt hij op tegen Rita, een jonge activiste, met wie hij een relatie krijgt. De uitgesproken mening van Rita op politiek vlak botst regelmatig met die van Simonsen. De relatie loopt stuk, maar hij helpt haar om een nieuw leven in Amerika te kunnen beginnen. Jammer genoeg voegt deze verhaallijn niets toe aan het boek en was het achterwege laten ervan de leesbaarheid ten goed gekomen.

Het schietincident verdwijnt heel snel naar de achtergrond. De onderzoeken inzake de postbode en het vermiste meisje staan centraal en de verbanden tussen deze zaken zijn mooi berekend en beschreven. Spanning in dit boek is niet terug te vinden in hevige acties, maar in het naar boven krijgen van de ervaringen daterend uit eind jaren 60 van nog levende betrokkenen. Pesterijen en buitensluitingen hebben geleid tot een dramatische gebeurtenis. Een levenslang gebrek aan gemoedsrust is daardoor hun lot geworden. Uiteindelijk weet Konrad Simonsen hen zover te krijgen met de waarheid te komen en heeft hij zelf op het einde ook nog wat op te biechten.

Ik mis de balans in dit boek!