Dat andere boek, Een kleine geschiedenis van bijna alles, daar moest ik aan denken toen ik de promotietekst van Axel Bojanowksi’s debuut las. Want net als in Brysons fascinerende meesterwerk gaat het in Na twee dagen regen volgt maandag over dat wat ons aardlingen blijft boeien: de raadselachtige aard van de aarde. Geoloog en wetenschapsjournalist Bojanowksi dook in talloze studies over zee, land en lucht om zijn lezer mee te kunnen nemen naar mysteries als een megawaterval in de Atlantische Oceaan, een millennialange ondergrondse brand in Australië en een ijsbom uit de heldere Spaanse hemel. Maar waar het Bryson lukte om pagina’s lang te boeien, zelfs als het ging over iets kansarms als de ambitieloosheid van korstmossen, komt Bojanowksi niet veel verder dan een journalistieke opsomming van gebeurtenissen en meningen. Waar de lezer uiteindelijk nauwelijks wijzer van wordt.

Neem die ijsbom, waar het boek mee opent. Ze schijnen wel vaker plotsklaps op aarde neer te komen. Bojanowksi weet te melden dat er nog veel onduidelijk is. Hij schrijft ook dat “wetenschappers inmiddels bijna voor een raadsel staan.” En daar blijft het dan bij. In het hoofdstuk over de geheimzinnige knallen die her en der in de wereld te horen zijn, leren we dat deze best eens door brekende golven kunnen worden veroorzaakt. “Maar hard bewijs ontbreekt. Ook onderzeese gaserupties kunnen de oorzaak zijn. Of iets heel anders.” Dan weet je dus nog niets. Waar is de stem, de mening van de auteur zelf? Wat is het meest waarschijnlijke, beste Axel? De conclusie die ergens halverwege het boek getrokken wordt, “dat de aarde een zeer complex geheel is en dat we haar geheimen misschien ooit zullen ontrafelen”, is even makkelijk als onbevredigend.

Op momenten spreekt Na twee dagen regen volgt maandag best tot de verbeelding. De verhalen over spookeilanden, de verdwenen stad Atlantis en het orakel van Delphi zijn eeuwige successen. En Bojanowski’s relazen over een berg die in een Italiaans meer viel en over die ondergrondse branden die niet alleen Australië teisteren, zijn, hoewel weinig mysterieus, heel interessant. Maar steeds is de uitwerking van het onderwerp matig en blijft de lezer vol vragen achter. Bryson had daar in ieder geval geen genoegen mee genomen.