Ani FaNelli is druk bezig met de voorbereidingen voor haar bruiloft. Ze heeft een knappe, rijke verloofde, een leuke baan bij The Women’s Magazine en haar gewicht blijft maar slinken. Ani is continu bezig met haar imago: vinden mensen haar mooi, denken ze dat ze van goede komaf is? Eruit zien of ze tot de upperclass behoort is heel belangrijk voor haar. Maar ondanks haar mooie uiterlijk en het perfecte plaatje eromheen heerst er de vraag: is ze wel gelukkig?

Ani heeft een donker randje aan haar persoonlijkheid, als ze bijvoorbeeld op straat loopt ergert ze zich aan mensen die te blij overkomen en botst expres tegen ze aan want ‘niemand heeft het recht om zo gelukkig te zijn’. Langzaamaan leer je Ani beter kennen door flashbacks naar haar schooltijd op de prestigieuze middelbare school Bradley. Als veertienjarige heeft ze daar een traumatische tijd meegemaakt en langzaamaan wordt er prijsgegeven wat er allemaal in die tijd is gebeurd. Ani vindt het moeilijk om met haar verleden om te gaan: ‘Het woord “overlever” houdt voor mij in dat ik iets uit mijn geheugen moet wissen wat ik niet kan en niet wil vergeten.’

Het boek is geschreven door Jessica Knoll, een voormalig redacteur voor de Cosmopolitan en Self. Knoll weet goed een The Devil Wears Prada- wereld neer te zetten met een naargeestige sfeer op de achtergrond: want dat Ani iets vreselijks is overkomen is vanaf het begin duidelijk. Het is geen thriller in de manier van de aanwezigheid van een dreigend gevaar van geweld of moord. In dit verhaal wat veelal draait om uiterlijk vertoon en prestige is er een sluimerende, onderhuidse spanning dat zich vooral uit in een nieuwsgierigheid om erachter willen komen wat er eerder met Ani is gebeurd. Die spanning komt na de helft van het boek in een stroomversnelling.

Ani is een karakter die niet erg sympathiek overkomt en langzaamaan leer je wat haar gevormd heeft. Ani is enorm bezig hoe ze zichzelf moet presenteren en probeert de mensen om haar heen zo te manipuleren dat ze haar geweldig vinden. Ze is heel veroordelend naar andere mensen, maar nog strenger voor zichzelf. Omdat het boek geschreven is in de ik-perspectief lees je haar waarnemingen en daardoor weet je niet hoe gekleurd haar waargenomen beeld is.

'Het gelukkigste meisje ter wereld' is een aangrijpend boek dat je aandacht vasthoudt tot het eind. Ani’s verhaal bleef nadat ik het uit had nog in mijn hoofd spoken omdat ik het zo indrukwekkend vond. Ani is een gelaagd, bijzonder personage: ze is niet heel sympathiek, ze is juist manipulatief, gemeen. Maar tegelijkertijd is ze ook meelijwekkend en bewonderenswaardig sterk. Het ene moment denkt ze na hoe ze iemand het beste kan manipuleren en het andere moment denkt ze diepgaand na over zichzelf en wat ze nodig heeft:
‘Inmiddels betekent geloof voor mij dat iemand iets in je ziet waar je jezelf nog niet bewust van bent en dat iemand je niet opgeeft tot jij het zelf ook ziet. Dat heb ik nodig. En dat mis ik.’