Vergeet de meisjes (2017) van schrijfster Alma Mathijsen gaat over de journalist Fields, de schrijfster Iris Kouwenaar die als een kluizenaar leeft en haar bijzondere vriendin. Fields krijgt de opdracht om naar Nederland af te reizen om Kouwenaar de interviewen naar aanleiding van de twintigste jaar van haar boek Antidote. Het probleem is echter dat Fields door de jaren heen een aversie tegen de schrijfster heeft gekregen en eigenlijk de opdracht niet wil doen. Hij heeft echter geen keuze en probeert een interview met Kouwenaar te regelen. Maar hij stuit op problemen want de vriendin van Iris Kouwenaar, Kay, zorgt ervoor dat haar vriendin geheel van de wereld wordt buitengesloten. Ze maakt het onmogelijk voor Fields om de schrijfster te spreken. Toch krijgt Fields het op een bijzondere manier voor elkaar om veel van de schrijfster te weten te komen. Dit gaat echter niet zonder problemen.

Vergeet de meisjes is een apart verhaal. Een verhaal die je niet vaak zal lezen. Mathijsen heeft dus een bijzonder idee gehad voor ze begon met schrijven. Ook wordt het al snel duidelijk dat ze veel oog voor details heeft. De schakeling tussen het ik-perspectief van het eerste deel van het boek naar het tweede deel met een derde persoon-perspectief is echter te abrupt. De chronologie van het verhaal wekt ook te vaak verwarring op. Het gaat eigenlijk al fout wanneer Mathijsen de verhalen van Fields en Iris in elkaar verweeft. De manier waarop zij elkaar ontmoeten is door de schrijfster erg geforceerd beschreven, alsof ze eigenlijk niet helemaal wist hoe ze dit moest aanpakken. Dit is jammer, want het idee is erg origineel. Bovendien is de snelle afwisselingen van vreemde gebeurtenissen eigenlijk niet nodig. Het kan zelfs resulteren in een vervreemding van de lezer tot het verhaal. En dan de grootste vraag die speelt na afloop van de roman: wat is nu de boodschap van dit verhaal? Is het de bedoeling geweest om het verhaal onderschikt te maken aan de feministische kant van het boek?