In de zomer van 2008 kreeg ik van Loes den Hollander de tip om eens iets te lezen van Gauke Andriesse, een voor mij toen nog onbekende auteur van misdaadromans rondom de privédetective Jager Havix. Zijn boeken verschenen bij uitgeverij Atlas en toen ik contact met hun opnam voor wat meer informatie, kreeg ik een paar dagen later zijn drie tot op dat moment verschenen boeken toegezonden: De dode opdrachtgever, De verdwenen schilderijen en Stilzwijgen. Na het lezen van deze drie thrillers wist ik meteen waarom Loes den Hollander zo enthousiast was over Gauke Andriesse. De boeken waren uitstekend geschreven en hoofdpersonage Jager Havix was zondermeer een schot in de roos. Voor Ezzulia deed ik een interview met de auteur en een klein jaar later bleek Stilzwijgen ook nog eens goed genoeg voor een nominatie voor De Gouden Strop. Uiteindelijk ging de prijs aan Andriesse voorbij, maar hij had wel degelijk zijn visitekaartje afgegeven.

Inmiddels ligt De handen van Kalman Teller, het vierde boek van Gauke Andriesse, alweer enige maanden in de winkels. Hoewel de auteur in het bovengenoemde interview aangaf enigszins te twijfelen aan de rol van zijn vaste hoofdpersoon, speelt Jager Havix wederom de hoofdrol. Gelukkig maar, want ondanks de angst van Andriesse is de houdbaarheid van de privédetective nog lang niet verlopen. Integendeel zelfs, want juist door de manier waarop de auteur met Havix omgaat, zal de lezer nauwelijks uitgekeken raken op dit personage. Jager Havix is een gewoon mens en zeker geen type als Hieronymous Bosch, Jack Reacher of James Bond. Hij is een normale man, goed in zijn werk en geïnteresseerd in boeddhisme. Hij heeft zijn vrouw verloren en vraagt zich soms af wat de zin van het leven is, maar is absoluut geen man om medelijden mee te hebben. Hij slaat zich, net als iedereen, door het leven en heeft genoeg momenten waarin hij simpelweg gelukkig is.

In De handen van Kalman Teller krijgt Havix te maken met de jonge Mira Roes die het slachtoffer is geworden van een verkeerd uitgevoerde medische ingreep. Ondanks een strijd van vele jaren lukt het haar niet om de nalatige arts voor het gerecht ter verantwoording te roepen. Haar protegé, de rijke Joodse zakenman Kalman Teller, vraagt de privédetective om zijn hulp maar ook Jager Havix komt in eerste instantie niet veel verder. Wel krijgt hij allerlei geruchten te horen over zijn opdrachtgever Kalman Teller, een man die Auschwitz wist te overleven maar mogelijk ook het een en ander heeft te verbergen.

Met zijn vierde thriller heeft Gauke Andriesse wederom bewezen een zeer begenadigd auteur te zijn. De handen van Kalman Teller is zijn beste boek tot op dit moment en hopelijk krijgt hij nu volop de erkenning die hij verdient. Het verhaal is zeer meeslepend, spannend, intrigerend en zit uitstekend in elkaar. Dat laatste geldt ook zeker voor de plot, iets wat in zijn vorige boeken nog wel eens een verbeterpuntje bleek te zijn. Wat mij betreft is dit één van de beste thrillers van eigen bodem van dit lopende jaar en hopelijk weer kandidaat voor De Gouden Strop. En dan zijn er waarschijnlijk maar weinig andere auteurs die hem en Jager Havix kunnen afstoppen.

Mei 2010 / Ezzulia.nl