Pa, ma, Seb van zeventien en Liza van een jaar of vier schat ik.
Er is iets met Seb, eerst dacht ik dat hij autistisch was, maar het is misschien eerder iets in het Asperger spectrum. In ieder geval reageert hij niet zoals een ander, hij voelt niet zo veel. Toch is hij nu van slag want zijn maatje Billie ligt in coma en hij mag haar niet bezoeken.
Om hem te troosten heeft hij een geweer gekregen van zijn ouders. Geen echt geweer, maar wel een waarmee je iemand kan verwonden als je er van te dichtbij mee schiet, een waar met plastic pellets geschoten wordt. Het geweer maakt wel dat hij terug buiten komt met enkele van zijn vrienden, Johan en Sam. Samen spelen ze oorlog bij een verlaten boerderij met een verleden. Er is daar iets gebeurd tijdens de oorlog, maar wat precies is niet helemaal duidelijk.
Er is ook nog een oom, broer van de vader, die geregeld langs komt. Hij heeft precies al door wat er gaat gebeuren voordat het gebeurd is.

Het is een vreemd verhaal waarvan je wel aanvoelt dat er onheil aan komt en in welke richting je daarbij moet denken. Het is ook wel een beetje een raar huishouden want dat wat er met Seb is, dat wordt genegeerd, daar mag niet over gesproken worden lijkt het wel. Zijn moeder is heel beschermend en dat helpt ook niet.

De sfeer en setting heeft van ver wel iets van de roman van Lise Spit.
Het is allemaal zo negatief en zo laten we maar niets doen of negeren dan is het er niet. Een beklemmend verhaal, dat precies niet af is.
Verder is er ook iets vreemd met de eerste zin van hoofdstukken, die beginnen zonder hoofdletter en dat ziet er raar uit.