Ben ik dan gek? Pas toen ik heb boek tot mijn grote opluchting uit had (ik las het voor onze familie-boekenclub: die boeken lees ik doorgaans uit), beleefde ik nog enig plezier in het 'puzzelen', lijntjes met elkaar verbinden, verbanden zoeken, al lukte het me niet om álle puzzelstukjes op hun plek te krijgen. Tijdens het lezen zelf beleefde ik geen enkel plezier. Van empathie, herkenning, ontdekking , (levens)lessen -alles wat lezen voor mij zo leuk maakt- was voor mij geen sprake. Ik vind het boek té fragmentarisch. De diverse vertelperspectieven, de wisselingen in tijd...het maakt het voor mij tot een onrustig boek. Nét als ik met 'n personage ga meeleven, begint er een nieuw hoofdstuk, met weer een ander personage, al of niet in een andere tijd. Pulitzerprijs of niet...ik vind het een gezocht, overgecompliceerd en gekunsteld knutselwerkje.
En dan:..."Hij nam een slok, en het genot vulde zijn lichaam, zoals een sneeuwbui de lucht" (pag. 35), "(...)begon zijn pik zich plotseling te roeren als een oude hond die een trap krijgt", "(...)terwijl de mist langs de ramen galoppeert"...wat een wanstaltige vergelijkingen! Of was dit misschien juist de bedoeling?
En wie helpt mij de subtitels in hoofdstuk 4 (Safari) te begrijpen: Gras, Heuvels, Zand? Ook hier trouwens van die vreselijke metaforen: "Zijn hartslag klinkt
alsof er iemand op een zware deur staat te bonzen" (pag. 80) en "En de warrige massa van Charlies gouden haar stort als een stukgegooid raam op haar schouders neer".
Ik vind het prima om als lezer aan het werk te worden gezet. Maar in dit geval los ik liever een sudoku op.