Uitgeverij Ambo Anthos

Radeloos na weer een hongerwinter verlaat Marja met haar twee kinderen haar boerderij in het ondergesneeuwde Finland. Haar stervende man laat ze achter. Meteen is in Witte Honger de toon gezet voor een neergangsverhaal van het zuiverste sneeuwwater, want de ijzige kou giert door de bladzijden van dit dunne boekje. Met de moed der wanhoop zet Marja de voetreis in naar Sint-Pietersburg, de plek waar ze voor haar kinderen niet alleen brood, maar ook een betere toekomst hoopt te vinden. Maar de weg is lang, het witte landschap desolaat, de snijdende vrieskou meedogenloos en de mensen onderweg al even kil en harteloos. Tot ze een jongeman ontmoet die hen een stukje vergezelt. Bij hem vindt ze enig mededogen. Maar het noodlot slaat nogmaals toe. Slaagt Marja er uiteindelijk in Sint-Petersburg heelhuids te bereiken?

Ollikainen schrijft op het scherp van de snee, maar blijft mijns inziens te veel op hetzelfde been knagen. De verhaallijn is mij te vlak en daardoor mis ik spanning. Actualiteitswaarde heeft Witte Honger anderzijds wel. Draai Marja’s tocht van Finland naar Sint-Petersburg op zoek naar brood en veiligheid om -laat ons zeggen van Griekenland naar Brussel- en we vergezellen de naar veiligheid hongerende vluchtelingen die, net als Marja, have en goed hebben achtergelaten en levens op het spel zetten voor een broodnodig vredig bestaan.

http://iboek.weebly.com/recensies/witte-honger