Niets vervelenders dan een boek waarin geen enkele van de hoofdspelers er in slaagt enige emotie of begrip voor zijn/haar handelen van de lezer af te dwingen. En dat is het probleem van dit boek: alle personages zijn weirdo's. Grey, een vrouw die door haar ouders op alle gebied dom werd gehouden, reist zonder geld of plan af naar Tokio en gaat dan maar als gastvrouw in een nachtclub werken (blijkbaar een autobiografisch gegeven)??? Jason kickt op bizarre vrouwen? , de verpleegster?, Fuyuki?, Strawberry met haar Marilyn Monroe complex?, de Russinnen? Hoewel professor Shi Chongming erg karikaturaal wordt voorgesteld (zowel in heden als verleden) is hij misschien nog de meest normale van de bende. Als dan ook nog de plot te vergezocht is heb je wat mij betreft geen meesterwerk geschreven.
Het verhaal wisselt volgens een klassiek structuur tussen heden en verleden en beide verhaallijnen komen uiteindelijk samen. Met 63 hoofdstukken voor 395 pagina's vallen de hoofdstukken vaak erg kort uit. Meestal eindigen de hoofdstukken met een cliffhanger en springt Hayder naar de andere verhaallijn in het erop volgende hoofdstuk. In plaats van de spanning op te drijven vond ik het allemaal erg irritant: je krijgt nooit de kans om je in te leven.
"Het allerbeste dat een schrijver kan doen is de lezer totaal onderdompelen in een vreemde nieuwe wereld. Mo Hayder doet dat perfect met Tokio" staat er op de achterflap. Dit deed me bij aanschaf van het boek vermoeden dat ik de meesterlijke sfeerschepping van Sofia Coppola's Lost in translation zou terugvinden in Tokio, maar buiten de steeds weerkerende reclameaffiche waarin Hayder Bill Murray's greins vervangt door die van Mickey Rourke bleef ik op mijn honger.
De historische gebeurtenissen in Nanking zijn gruwelijk en verdienen beter dan dit boek om er aan herinnerd te worden!