Ergens in Engeland wordt door een eenheid van de Britse Special Forces een gezin van hun bed gelicht. Inlichtingen wijzen erop dat vanuit de woning van het gezin de firewalls van de best beveiligde databank in de Verenigde Staten zijn gekraakt. Iets dat onmogelijk werd geacht. De dader is de oudste zoon van het gezin, een verlegen jonge die aan Het syndroom van Asperger lijdt. Sir Adrian Weston, het voormalige hoofd van de Britse geheime dienst leidt het onderzoek in deze belangwekkende zaak. Het blijkt al snel dat het leven van de jongen die de bijnaam De Vos heeft gekregen, niet meer veilig is als buitenlandse mogendheden ontdekken dat hij een belangrijk wapen kan worden in de cyberoorlog die zich onzichtbaar voor de buitenwereld afspeelt.

De Engelse schrijver Frederick Forsyth (1938) is een van de meest vooraanstaande auteurs in het thriller en spionagegenre. Hij werd wereldberoemd met boeken als De dag van de jakhals, De honden van de oorlog en Geheim Dossier: Odessa. De vos is zijn laatst verschenen boek. Ondanks het feit dat het boek goed geschreven is en feiten en fictie goed met elkaar verweven zijn, is het als thriller middelmatig.

De personages blijven oppervlakkig en komen niet echt tot leven. Ze spelen een rol in een verhaal dat een vloeiend ritme mist omdat er veel sprongen in de naoorlogse geschiedenis worden gemaakt en dat wekt een soms rommelige indruk. Het lijkt meer op een geo-politieke analyse dan op een spannende thriller met een boeiende verhaallijn.

Het verhaal gaat over de cyberoorlog die zich tussen de grote mogendheden afspeelt en waarin een geniale hacker met het syndroom van Asperger het wapen is dat deze oorlog in het voordeel van het westen moet beslissen. Achtergrondinformatie over hoe hij de ondoordringbare codes kraakt, blijft achterwege en dat is jammer. Het zou een interessante aanvulling op het verhaal zijn geweest. Ook staat Forsyth niet stil bij ethische vragen over de inzet van een teenager met een ernstige ontwikkelingsstoornis als wapen in deze oorlog. Het zwart/wit denken dat in het verhaal veelvuldig aan de orde komt, irriteert. Het westen wordt voorgesteld als een bondgenootschap dat op alle terreinen superieur is aan welke vijand dan ook.

De ontknoping van het verhaal is erg gekunsteld en daardoor ongeloofwaardig. De vos geeft op zich redelijk goed leesplezier maar het is ook een boek waar het een en ander aan mankeert. Het laat je achter met een onbevredigend gevoel.