Dit is het debuut van Titia Muizelaar. Het eerste deel in dit boek gaat over Alice, getrouwd met een rockster. Op een dag wordt haar man vermoord omdat hij diamanten gesmokkeld zou hebben. Als Alice deze op een geheime bergplaats vind, zal dit haar leven veranderen. Ze verkoopt een deel van de diamanten en neemt een vakantie in Spanje. Ze wordt verliefd op Antonio en krijgt een kind van hem. Maar ook nu achtervolgt het noodlood haar…Samen met haar zoontje Julien gaat ze terug naar Nederland en gaat aan de slag als journaliste.
Ruim twintig jaar later staat er ineens een oude bekende voor de deur met een vraag over de rest van diamanten. Weer die diamanten, het is een rode draad in haar leven. Ze vertrekt naar Spanje en doet daar een bizarre ontdekking. Dit kan niet waar zijn. Het is allemaal zo bizar en levensbedreigend dat ze weer vlucht , naar Miami dit keer. Samen met Julien en weer wordt ze aan haar verleden herinnerd op een nogal schokkende manier.
In het tweede deel lees je het verhaal van Julien, hij kan alle ontdekkingen maar nauwelijks verwerken en gaat terug naar Nederland, hij komt in een diep dal terecht. Tot hij een ongeluk krijgt.. En weer hebben de diamanten ermee te maken.
Je leert Alice kennen als een dappere vrouw, die risico’s niet uit de weg gaat maar tegelijkertijd ook erg kwetsbaar is. Ze is een vrouw die zelfs in de lastigste situaties ergens een lichtpuntje in ziet. Julien is in het eerste deel een normale twintiger, maar in het tweede deel een totaal ander persoon. Dat vind ik erg realistisch geschreven. In beide kan je je goed inleven. Op sommige momenten wil je ze echt waarschuwen of juist helpen. Het karakter van Sonja spreekt me ook aan, ze is een mens die alles over heeft voor anderen. Dat mag ik wel.
De proloog is spannend, je moet weten waarom dit gebeurd en hoe het afloopt. In de twee delen van het boek zit veel spanning en actie. Er gebeurt steeds wel iets waardoor je weer op een verkeerd been gezet wordt. Vriendschap en vertrouwen zijn de thema’s in dit verhaal.
Het eind is zeer verassend, dat zag ik niet aankomen.
Het enige puntje van kritiek is dat de titel van het boek in het Engels is , terwijl we hier een goede Nederlandse vertaling voor hebben die de lading ook dekt ( “wie de bal kaatst, moet de bal verwachten”)