Het wordt pas echt griezelig als collega-auteurs je gaan vergelijken met de thrillergroten van deze aarde. Dus slaakt Michael Koryta waarschijnlijk een zucht van verlichting als hij deze recensie leest. Waar Michael Connelly garandeert dat Koude rivier je ‘de rillingen bezorgt’ en Dennis Lehane vindt dat Koryta ‘tipt aan Stephen King’ kan ik niet meer dan concluderen dat er slechts enkele fragmenten zijn die zouden kunnen wedijveren met King’s minder sterke verhalen. Wie vierhonderd pagina’s bovennatuurlijke meeslependheid verwacht komt thuis van een koude… inderdaad.

Filmmaker Eric droomt van een Hollywood-succes, maar komt even niet verder dan het schieten van persoonsdocumentaires ter opvrolijking van begrafenissen. Dat doet hij blijkbaar verdienstelijk want hij krijgt de opdracht om een portret te maken van een hoogbejaarde man die zijn fortuin dankt aan het heilzame water uit de bronnen rondom zijn geboortedorp. Eric krijgt een stokoude, steeds koeler wordende fles van dat bronwater mee, kan ondanks deze merkwaardige eigenschap kennelijk niet anders dan er iets van drinken en dan begint de ellende. Hij raakt verslaafd aan het lokale spaatje blauw, wordt getroffen door helse hoofdpijnen en, da’s het ergste nog, krijgt visoenen van wat er zich ooit in het dorpje heeft afgespeeld. Koude rivier zou geen thriller zijn als er geen sprake was een bijzonder onaangename geschiedenis.

Ook in de gedachten van Stephen King zijn in de loop der jaren uiterst bizarre verhaallijnen, mysterieuze locaties en bovennatuurlijke personages opgedoken. Meestal wist hij er voldoende aardse draai aan te geven dat er een angstaanjagend goed boek ontstond. Deze gave mist Koryta. Niet alleen verloopt het verhaal op momenten tergend langzaam en blijft het tot op het eind onduidelijk wat er nu werkelijk op welk moment en om welke reden is gebeurd, het heeft er alle schijn van dat de auteur zelf het spoor regelmatig bijster was, want vrijwel geen enkel personage komt fijn uit de verf. Zo blijft Eric relatief mat onder al het bovennatuurlijke geweld. Ook Koryta’s vlucht in clichés is jammerlijk. Natuurlijk heeft het kamermeisje het halfvolle bekertje bronwater waar Eric zo naar smacht weggegooid. En natuurlijk blijkt er na weer een visioen iets tastbaars vanuit gene zijde in de werkelijke wereld te zijn achtergebleven…

Valt er van niets te genieten in Koude rivier? Jawel, er staan enkele fraai geschreven passages is. De drang van Eric om toe te geven aan zijn verslaving komt dermate sterk over dat je de auteur er bijna zelf van zou verdenken. Maar het mooist gevonden is de wijsheid dat ‘de dingen nu eenmaal zo gaan, er was altijd iemand net ietsje beter.’ In het geval van dit werk van Michael Koryta zelfs vele ietsjes.