In een kleine gemeenschap (onduidelijk blijft waar en wanneer het zich afspeelt) zorgt de komst van een aantal vreemdelingen voor veel onrust en opwinding en uiteindelijk voor zeer ernstige ontwikkelingen. Deze prachtige roman wordt beschreven vanuit het gezichtspunt van Walter Thorsk. Door zijn dienstverband bij meester Kent en vooral door het huwelijk met een dorpelinge wordt hij wel opgenomen in het dorp maar hoort er nooit écht bij. En dat wordt nu eens te meer duidelijk.
“ik ben nooit een inheemse boom geweest, gegroeid uit een zaadje in deze grond, voorbestemd om te sterven waar ik was geplant. Ik kan best worden gemist, zonder blijvende schade. Ik ben geen groot offer.”

En juist omdat hij er wel, maar toch ook niet bij hoort, krijg je een mooie ontrafeling van het dorp en van de gebeurtenissen. Mooi worden zijn gedachten, zijn aarzelingen en zijn vertwijfeling onder woorden gebracht.
Fraai is ook het deel waarin hij op pad is met de kaartenmaker, meneer Ganzenveer.
“Hij heeft ons ingekleurd en afgevlakt. Geen schaduwen en geen schakeringen. We zijn te mauve en te blauw; hij heeft overal wilgenroosjes geplant. Er zijn geen hellingen en glooiingen. Het land kent geen inspanning, het is een leugen. Hij heeft de tijd er niet op vastgelegd; hoelang het duurt om ergens heen te lopen, hoelang het werk duurt, hoelang de seizoenen of de nachten moeten zijn. Niemand heeft dit uitzicht ooit gezien. Maar het is niettemin prachtig.”
Verrassend mooi boek en ook nog spannend eigenlijk, maar misschien moet je wel iets hebben met het platteland om het te kunnen waarderen…