Die Pascal Mercier kan wel een potje schrijven: Nachttrein naar Lissabon en Perlmanns zwijgen vond ik geweldig, en 'Handwerk van de vrijheid' (een filosofisch boek dat zijn romans mooi toelicht, maar zelf geen roman, geschreven onder zijn echte naam Peter Bieri) trouwens ook. Al die boeken gaan op meeslepende wijze over 'tegenwoordigheid', authenticiteit, zoeken naar vervulling, het verlangen een echt eigen vorm te geven aan het bestaan. Niet dat de personages slagen om die tegenwoordigheid en vervulling helemaal te vinden, want ze worden te veel door angsten, twijfels en invloeden van de buitenwereld gestuurd, maar hun geworstel is prachtig. De stijl van Mercier niet minder. Dat alles is ook zo in De Pianostemmer. Alleen deugt volgens mij de plot deze keer niet: de passages zijn op zichzelf allemaal weer uitstekend en in verslavende stijl opgeschreven, maar de verhaallijn rammelt aan alle kanten. Ontzettend jammer: Mercier zet een aantal prachtige personages neer, alleen is het verhaal over hun lotgevallen (en vooral de vervlechting van hun lotgevallen) te gezocht, te afhankelijk van idiote toevalligheden. Dus ik zou zeggen: lees Mercier en geniet, maar sla DIT boek over!