Het leek een fijne structuur voor een boek: welgestelde man keert naar IJsland terug, zijn geboortegrond. Het probleem waarom dit zo'n zouteloos boek is geworden, komt door de vlakke schrijfstijl van schrijfster: recht toe, recht aan.
Het karakter van de man werkt ook niet mee: een moederskindje ondanks zijn leeftijd en leefstijl en obsessief tot en met: alle details zoals hij het ziet moeten altijd kloppen, zowel bij hem zelf als alle anderen die zijn pad kruisen.
Na zoveel bladzijden begint dit een ziektebeeld te worden.
Tegenwoordig zou men hem labellen met een paar flinke stoornissen, waar ik geen voorstander van ben, maar helemaal sporen doet hij ook niet. Je krijgt als lezer daardoor geen verbinding met hem, het werkt bevreemdend en de vlakke beschrijvingen werken bepaald ook niet mee.
Het is het zoveelste boek van Sigurdardóttir dat deze euvels heeft.