Dat dit boek vele vele uren onderzoekswerk heeft gekost druipt van ieder pagina, voeg daarbij het beproefde Kerr recept van het grote aantal “echte “ personages die naadloos in het fictieve verhaal worden opgevoerd en een volgend vakkundig verhaal rond Bernie Gunther is geboren.

Tussen 1989 en 1991 schreef Philip Kerr (1956, Edinburgh,VK) de wereldvermaarde “Berlijnse Trilogie “. Daarna duurde het tot 2006 aleer hij zijn protegé Bernie Gunther weer liet figureren. Pruisisch Blauw is inmiddels boek nummer 12.

Het is 1956, Bernie Gunther lijkt afgerekend te hebben met zijn verleden en heeft zich gevestigd aan de Franse riviera, als een schaduw uit het verleden opduikt. Erich Mielke, voormalig Nazi en tegenwoordig hoofd van de Oost Duitse geheime dienst STASI, geeft Gunther de opdracht zijn voormalige minnares Anne French te vergiftigen in Londen. Gunther heeft geen andere keus en zegt toe, maar slaat op de vlucht. Mielke heeft dit voorzien en brengt Frederich Korsch in stelling. Korsch is het volgende spook uit het verleden van Gunther en was in 1939 zijn persoonlijk assistent toen zij onder druk van een aantal Nazi kopstukken een moord moesten onderzoeken die gepleegd was op de Berghof, het buitenverblijf van Hitler. De grote druk waar het duo Gunther en Korsch in 1939 onder stonden helpt Korsch nu in de jacht op Gunther.

Zoals ook in zijn eerdere Gunther boeken maakt Kerr gebruik van meerdere verhaallijnen die uiteindelijk prachtig bij elkaar komen. Ondanks dat het concept nu wel bekend is geeft Kerr het zo veel variatie mee dat ook dit boek weer van een bovengemiddeld en zeer degelijk niveau is. Het grootste deel van het boek verhaalt over de gebeurtenissen in 1939 en zijn zo vakkundig in dat tijdsbeeld gezet dat je soms vergeet dat het allemaal fictie is.

Zoveel bij het zelfde en toch weer voldoende anders dan……… Kerr is een meester.