Marseille zou de zonnige hoofdstad van het mediterrane Frankrijk moeten zijn, maar in Izzos Chourmo regeert vooral de duisternis. Zelden las ik een misdaadroman die zo een zwartgallige sfeer naar boven brengt. De themas zijn er dan ook naar: kansarme Algerijnen (steevast naffers genoemd) die in de voorsteedse woonblokken in de armen gedreven worden van misdaad en fundamentalisme, en daartegenover een politiemacht die, onder invloed van die extreem-rechtse partij, de pedalen verliest. Je zou beginnen twijfelen waar je nu het meest voor moet vrezen.

Vorig jaar las ik het eerste deel van Izzos trilogie, Teringzooi. Een te complexe verhaallijn en een soms schokkende rol voor het openlijke racisme, waren mijn twee conclusies. Die blijven grotendeels overeind, zeker wat het beangstigende betreft. Het verhaal op zich is eenvoudiger, maar mij toch niet altijd even duidelijk (al zal dat wel aan mijn verwarde geest liggen). Intussen is ook deel drie van de trilogie, Solea, verschenen. Nog leeswerk voor de boeg dus.