Deze debuutroman van Suzanne Brink neemt je vanaf de allereerste pagina mee in de gevoelige en kwetsbare wereld van Sara – een beginnend kunstenaar die genoeg heeft van het voorspelbare en kleurloze van het gelovige milieu en het uitzicht op een ‘droevige pony’. De kunstacademie is haar ontsnappingsroute, het studentenhuis haar nieuwe leven. Wat volgt is een hunkering naar vrijheid en (echte) liefde, een zoektocht waarin Sara naar de lezer toe weliswaar een open boek is, maar in haar gedrag naar anderen immer onzeker en kwetsbaar blijft. Het is een puur en mooi verhaal, vol ijzersterke observaties en subtiele humor. Prachtig en invoelbaar verwoord, waardoor je als lezer al snel met Sara meeleeft, in de hoop dat het toch nog goed komt. Maar Sara weet intussen ook dat een goede schilder ‘de essentie van een kwetsbare, zoekende, in wezen eenzame mens’ treft. En Suzanne Brink kan prachtig schilderen.