Elvira Seminara (Catania, Sicilië, 1959) woont en werkt op Sicilië, is getrouwd en heeft 2 kinderen. Ze is journaliste, schrijfster en docente journalistiek aan de universiteit van Catiana. Ze schrijft verhalen en heeft in 2004 een onderzoek naar het leven van Siciliaanse vrouwen gepubliceerd. Verder verzorgt ze radio-uitzendingen en is redacteur van het dagblad La Sicilia. Onheil (LIndecenza, 2008) is haar eerste roman, vertaald uit het Italiaans, en uitgegeven door Sereni Libri in 2011.
De hoofdpersoon in deze psychologische thriller is een vrouw die een traumatische ervaring achter de rug heeft. Ze is getrouwd en heeft geen kinderen. Het echtpaar woont in een oude villa met een verwilderde tuin, aan de voet van de Etna. In de broeierige nadagen van de zomer wacht ze op de komst van een jonge Oekraïense hulp in de huishouding. Ludmila is een onschuldig meisje met blauwe ogen en blonde vlechten. Ze wast, strijkt en poetst alsof haar leven ervan afhangt, gaat op zondag keurig naar de kerk en leert de Italiaanse taal. Behalve haar huishoudelijke taken schenkt ze veel aandacht aan de vrouw des huizes. Aanvankelijk fleurt de vrouw op en ze geniet van een schoon huis en de jeugdige vrolijkheid die door het huis klinkt. Maar dan gebeuren er dingen. De vrouw mist plotseling sieraden en tijdens haar rusteloze nachten ontdekt ze dat haar man ontmoetingen heeft met de hulp.
Als Ludmila meer gewend raakt aan de taal en het leven in een vreemd land laat ze het huishouden versloffen en gaat ze er vaker op uit dan alleen maar tijdens haar vrije middag. Het huis verandert langzaamaan in een vuilnisbelt vol ongedierte. De vrouw komt nauwelijks haar huis nog uit, en raakt volledig in de ban van Ludmila die haar leven regeert. Geobsedeerd door dit meisje schommelt ze tussen achterdocht en vertrouwen. In deze schemertoestand vervreemdt ze van haar echtgenoot en verdwaalt uiteindelijk in de werkelijkheid van haar bestaan. Dan slaat het noodlot toe...
Onheil is een intieme 'noir', die zich voornamelijk binnenshuis afspeelt. De naderende wisseling van de seizoenen speelt een belangrijke rol in de gemoedstoestand van de vrouwelijke hoofdpersoon. In zeer visuele en prozaïsche beelden beschrijft Seminara het natuurlijk verval en laat struiken, bomen en planten spreken alsof ze levende wezens zijn. De takken zuchten tegen de ramen, klimplanten wurgen en vallen het huis aan en zelfs het overvloedige regenwater dat het huis doordrenkt, hijgt tussen de muren en onder de vloeren. Evenzo het huis lijkt een vijand te worden onder de druk van weersinvloeden, zoals de onophoudelijke regenval en de aarde die ten gevolge van een uitstoot van de Etna, het huis met een zwarte deken bedekt.
De toenemende vervuiling in het huis, de verwildering van de tuin, de vervreemding van haar echtgenoot en de metamorfose van de onschuldige Ludmila in een vrijpostige vrouw, staan allemaal symbool voor het afnemende realiteitsbesef van de hoofdpersoon.
De taal is dynamisch en rijk gevuld, hier en daar bombastisch, maar nergens overdreven omdat deze visualisering het innerlijke verval karakteriseert. Om dit kracht bij te zetten zijn de dialogen verweven in de tekst, zonder aanhalingstekens. Met een enkel woord weet Seminara op een fijnzinnige wijze de onderlinge verhoudingen te schetsen: dit als contrast met de obsessieve gedachten en bloemrijke observaties van de hoofdpersoon. Opvallend is ook dat Ludmila als enige een eigennaam heeft gekregen, en door haar Ludmi te noemen wekt dit de schijn van een vertrouwelijke relatie. Als schakel in deze driehoekverhouding, bezit Ludmi de jeugd, het raffinement en de onschuld die de hoofdpersoon, na haar trauma, aan het verliezen is.
De sfeer in Onheil is meteen broeierig, maar de komst van Ludmila lijkt een opleving en verluchting bij de hoofdpersoon te bewerkstelligen. Hoewel haar opgelopen trauma lang onduidelijk blijft, leest Onheil als een lange reis door een gekwetste ziel. Het verhaal stikt, steunt en kreunt onder het gebruik van metaforen, zinnebeelden en bizarre observaties. Het onafwendbare noodlot, dat op het einde als een snijdende winterstorm naar binnen raast, geeft niet de bevrediging die je als lezer zou wensen.
Onheil is door zijn intensiteit en prozaïsch taalgebruik misschien niet zo toegankelijk voor de hap-slik-weglezer, maar enorm de moeite waard als je de liefde voor taal en lugubere dwalingen van de geest op je netvlies durft te ontvangen. Een compliment aan de vertaler van dit opmerkelijke, psychologische drama is hier zeker op zijn plaats.