Een boek, geheel gratis en voor niks op de deurmat. Dat is prettig natuurlijk. Lippman en haar personage Tess Monaghan kende ik nog niet, maar ik betwijfel of ik na het lezen van De draad van de spin bij een nieuweling van haar naar de boekwinkel zal rennen.

Lippman beschikt over een prettige schrijfstijl, dat blijkt al snel. Want De draad van de spin leest lekker makkelijk weg, terwijl er eigenlijk niet veel gebeurt. En het resultaat is al zeker geen psychologische thriller, zo'n hokje wat al snel wordt gebruikt als er meer aandacht is voor de personages en de achtergronden en beweegredenen voor hun acties en daden. Maar dan moet de schrijver ervan toch echt wat dieper graven dan Lippman hier doet. Alle nuances over het orthodoxe jodendom creëeren een indringend beeld, maar blijken uiteindelijk toch niet veel meer dan mistsluiers die het magere verhaal moeten verhullen. En die vooral het ontbreken van emoties en identificatie moeten toedekken.

Wellicht heeft Lippman iets te grondig onderzoek gedaan naar de nuances van het orthodox jodendom. Misschien had meer aandacht voor de personages als mens beter geweest. Nergens krijg ik ook maar iets van een gevoel bij een van de personages. Ja, het is sneu voor Isaak dat hij steeds in die kofferbak moet. Het is zielig dat de tweeling ineens weer gaat broekplassen. Maar dat is bitter weinig voor een psychologisch (familie)drama.

Toch ben ik blijven lezen. De plot was bevredigend genoeg om het niet echt zonde van mijn tijd te vinden. Maar nu, een maand later, heb ik eerlijk gezegd geen moment terug gedacht aan het boek. In ieder geval niet in positieve zin. Helaas.