Dieptepunt is het thrillerdebuut van Maria Rijk. Op het achterplat van het boek staat een korte, maar opvallende bio: 'Maria Rijk groeide op in Nijverdal en studeerde Industrieel Ontwerpen aan de TU in Delft. Maria maakte reizen over zes continenten en liep twee marathons. Haar favoriete positie op het hockeyveld is linkshalf en op Twitter is ze actief als @MariaRijk. Ze won de Bergen bloedt-schrijfwedstrijd [ ... ].' Wat precies het nut is van al deze informatie wordt nergens duidelijk, het boek gaat noch over reizen, noch over marathonlopen, laat staan over hockeyen.
Waar Dieptepunt dan wel over gaat? Over Martha, die samen met haar man Willem en hun twee jonge dochters in Utrecht woont. Op een dag wordt Martha met opzet aangereden en vervolgens geslagen door een voor haar onbekende vrouw. De vrouw schreeuwt daarbij Je blijft met je poten van mijn vent af. Martha blijft achter met breuken en kneuzingen, maar is bovenal erg verward. Wat bedoelde die vrouw? Wie is haar vent? Gaat Willem soms vreemd? Martha gaat op onderzoek uit. Alleen, want niemand gelooft haar of wil haar helpen. Zelfs Willem denkt dat ze aan waanideeën lijdt. Wil iemand haar echt dood hebben? Of lijdt ze aan achtervolgingswaanzin en wordt ze echt langzaam gek?
Hoofdpersoon Martha komt behoorlijk labiel over en eigenlijk is het niet duidelijk of zij voor het ongeluk ook al zo was, Dieptepunt begint namelijk zo'n beetje met het ongeluk. Maar het vermoeden dat Martha nooit echt een stabiel persoon is geweest, wordt wel gewekt door de beschrijvingen van haar liefdeloze en keiharde jeugd en de manier waarop ze zelf met haar kinderen omgaat. Martha is niet echt een aansprekende hoofdpersoon, het is moeilijk voor de lezer om met haar mee te leven. Ook Willem spreekt niet echt aan, hij blijft een vlak personage maar hij gedraagt zich wel verdacht. En dan gebeurt het: op een gegeven moment wordt de lezer meegesleept in de gekte en verwarring van Martha. Iedereen is verdacht, wie wil haar dood hebben? Maar het volgende moment is de lezer er weer van overtuigd dat Martha gek wordt en dat er helemaal niemand achter haar aanzit. Dat is best knap van de auteur, al laat zij de lezer wel wat verward achter.
Jammer is dat er veel herhaling in het boek zit, er wordt vaak omschreven hoe de hoofdpersoon zich voelt en allerlei voorwerpen worden steeds met kleur en al beschreven. Dat maakt het verhaal wat langdradig. Ook is het hier en daar onrealistisch. Bijvoorbeeld de tekst op het geboortekaartje van Martha, die wel heel erg hard is: Ons gebed is niet verhoord. God heeft ons een dochter gestuurd. Martha Christina Elias. 12 oktober 1975. En zo zijn er wel meer dingen.
Het beste stuk aan Dieptepunt is het einde, als alles voor de lezer op zijn plaats valt en de verwarring voorbij is. Het is bovendien opvallend dat dit boek geen happy end heeft.