Een ontroerend boek waarvan ik de verhaallijn aanvankelijk erg verbrokkeld vond. Maar gaandeweg raakte ik eraan gewend. En aan het einde komt het allemaal weer goed, hoewel je niet echt van een happy end kunt spreken. Dat is denk ik ook de kracht van het boek: het leven neemt zijn eigen loop en het gaat meestal niet zoals we denken en willen. Daar moet je vrede mee hebben.

Een opluchting was het voor me dat het niet weer een boek was dat over Afghanistan en de taliban ging. Die ellende kennen we nu wel zo’n beetje. Het land en zijn roerige geschiedenis speelt op de achtergrond wel een rol, maar het is vooral een soort familieroman, die zich afwisselend in Afghanistan, Griekenland - het eilandje Tinos -, Frankrijk en Amerika afspeelt.

Het boek is met vaart geschreven en vooral het gedeelte dat zich afspeelt in Afghanistan ademt veel sfeer uit. Je ruikt als het ware de geur van het land. Hoesseini’s eerste boek ‘De Vliegeraar’ vond ik geweldig. Het staat niet voor niks in mijn top tien. Zijn tweede roman ‘Duizend Schitterende Zonnen’ kon me niet boeien, ik heb het niet eens uitgelezen. Maar met dit boek komt Khaled Hoesseini ijzersterk terug.