Af en toe (gelukkig zeer zelden) lees ik boek waarvan ik denk: wat MOET ik hiermee? Dat was het geval met 'Tiffany Dop'. Het gaat over een 13-jarig meisje, uit een ongelooflijk slecht milieu, dat op een dag besluit een baby te willen en daarvoor op zoek gaat naar een geschikte partner. Die zoektocht leidt onder andere naar de ongeveer even oude Olivier, die 'in een groot huis met een hek eromheen' leeft. Olivier probeert Tiffany van haar idee af te brengen en dat is misschien nog het meest geloofwaardige aan dit boek.

Begrijp me niet verkeerd, ik geloof zeker dat er meisjes van dertien zijn die graag vechten ('Tiffany Dop, bats veur de kop') en die in een flatje leven met een moeder die zich prostitueert. De broertjes van twaalf die roken en stelen, dat geloof ik ook. Dat moeder ook haar dochter graag ziet stelen en zich prostitueren, omdat dochterlief zich niets in het hoofd moet halen met haar wens om naar het atheneum te gaan, ook dat geloof ik. Ik wéét dat dit soort gezinnen bestaan. Ik wéét dat meisjes in dat soort situaties niet per se de hele tijd depressief rondlopen. Ze kennen ten slotte niets anders.

Maar toch... Ooit leerde ik dat je het niet gekker kunt maken dan het in werkelijkheid is. Dat betekent echter nog niet dat dat wat wáár is, ook geloofwaardig is. Niet voor niets hoor je de uitdrukking 'Je kunt het zo gek niet verzinnen' zo vaak.

Misschien is dat het, wat dit boek zo raar maakt. Dat Tjibbe Veldkamp iets heeft proberen te beschrijven, wat simpelweg bestaat. Dat zegt echter nog niet, dat wij dat met zijn allen gaan geloven.

NB. Voor waar het de leeftijd betreft: de thematiek zegt C (12-15), de stijl zegt duidelijk: 12. Geen dag ouder.