Tess Gerritsen heeft altijd wel garant gestaan voor verhalen met veel spanning en snelheid. Maar ook de grote sterren laten af en toe wel eens een steekje vallen. En daar lijkt het bij De laatste sterft wel op. Of is het meer dan maar een steekje?

Teddy Clock, Claire Ward en Will Yablonski hebben één ding met elkaar gemeen, ze zijn alle drie op een wel vreemde manier hun ouders verloren.
Maura Isles, forensisch patholoog, brengt en bezoek aan Evensong, een tehuis waar kinderen in een beschermde omgeving de gelegenheid krijgen op te groeien. Maura ontdekt dat niet alleen de kinderen maar ook de leiding een bedenkelijk verleden hebben. Teddy, Claire en Will zijn daar ook terecht gekomen en Maura probeert overeenkomsten tussen hen te ontdekken. Dat proberen de drie tieners ook en die vinden raakvlakken..
Maar het vinden van die daarvan is tevens de start van een grote dreiging. Misschien was het beter geweest om niet te gaan zoeken.

De laatste sterft is een titel die veel belooft maar weinig geeft. Gerritsen krijgt het voor elkaar een thriller te schrijven waar minimale spanning in voor komt. Ruim 2/3 van het verhaal is sloom en gaat nauwelijks ergens over. Pas daarna drijft er wat spanning het verhaal in maar ook niet eens met grote snelheid. Zou iemand mij vragen wat het minste boek van Tess Gerritsen is dan verdient De laatste sterft zeker genomineerd te worden voor die titel. Het is teveel drijven op eerder opgedane roem, het lijkt er zelfs op dat de uitgever tevreden gesteld moest worden met uitgifte van een boek door Tess Gerritsen. Jammer, want ze kan het zo goed!!!

Eindoordeel: 2 sterren

Spanning: 2 ster
Plot: 2 sterren
Leesplezier: 2 sterren
Schrijfstijl: 3 sterren
Originaliteit: 2 sterren
Psychologie: 1 ster