Wat een verschil met boeken als Inferno of andere topthrillers, waarbij je meteen tot over je oren in de spanning zit. 

Ripper komt zo traag op gang als een Scandinavische tv-detective. Met dat verschil dat je niet even naar de wc kunt gaan om een flink stuk over te slaan.

Ik heb die laatste honderd pagina's, waar je kennelijk in een dag doorheen dendert, niet gehaald. Dit soort boeken die van nul tot honderd in drie kwartier optrekken, dat gaat mijn spanningsboog te boven. 

Dan begin ik me toch echt te ergeren aan mooischrijverij. Terug in het inpakpapier en cadeau geven aan iemand met meer geduld.