Auteur Monique Steenvoorden heeft dit boek geschreven als eerbetoon aan haar dochter Nathalie. Zelf zegt ze: ‘mijn passie is het schrijven van boeken en het uitdragen van deze informatie’. Op het omslag staat dochter Nathalie groots en scherp afgebeeld met moeder Monique wazig op de achtergrond. Ik vraag me af of deze kaft anderen zal aanspreken. Mij in ieder geval niet, zo verwacht ik een biografie over iemand waar ik nog nooit van gehoord heb. En ergens wordt deze verwachting waargemaakt. Het is dan geen biografie, maar veelal een verzameling van persoonlijke noten waarin Nathalie aan alle kanten wordt opgehemeld. Fijn natuurlijk voor de dochter in kwestie, maar het zou realistischer zijn geweest om ook de dingen die minder goed zijn gegaan te belichten.

Monique heeft haar vriendinnen vragen voorgelegd zoals: welke levenslessen heb je meegekregen van je ouders, wat geef jij door en wat geeft jouw kind jou mee? De antwoorden staan breeduit gemeten in het boek en kan je dwingen tot nadenken over hoe je het zelf doet of wat je zelf hebt geleerd van jouw ouders. Daarna volgen 22 zogenaamde lampionnetjes, wijsheden die auteur haar dochter mee wil geven. Deze beginnen met een quote of citaat. Ze zijn voor de hand liggend; ik noem er een paar: ik wens je een goede partner, zorg voor jezelf, wees dankbaar en reis! Met in het laatstgenoemde hoofdstuk een opsomming van de landen waar Monique met Nathalie is geweest.

Ik zou dit boek niet snel aanraden aan anderen, het is in mijn optiek voornamelijk een leuk aandenken voor Nathalie. Ik mis de diepgang, onderbouwing van opvoedkundige statements en 25 bladzijden als toegift van Nathalie’s vrienden over hoe zij de vriendschap met Nathalie zien is voor mij als lezer niet echt interessant. Voor de familie en vriendenkring van auteur en haar dochter zal het zeker een leuk aandenken zijn.