De jonge Wallander is het laatste boek van Henning Mankell dat uitkomt in Nederland over inspecteur Wallander. Het handelt over wat er allemaal met Wallander is gebeurd voor het begin van de reeks die startte met Moordenaar zonder gezicht. In dit boek zijn vijf verhalen opgenomen die in chronologische volgorde gaan over het doen en laten van Wallander tussen 1969 en 1990. Elk verhaal kent een eigen politiezaak en tussendoor krijgen we een beeld van de levensloop van Wallander. Het zijn zelfstandig leesbare verhalen en tezamen geven ze een mooi beeld van de ontwikkeling van Kurt Wallander van politieagent in Malmö tot inspecteur in Ystad. Het laatste verhaal, De piramide, ligt het meest dicht aan tegen de eerdere boeken, zowel qua plot, qua achtergrond als qua personages. De laatste bladzijde is zelfs letterlijk een kopie van één van de eerste bladzijden van Moordenaar zonder gezicht, het eerste boek van Mankell over Wallander.

Het lezen van De jonge Wallander stemt mij als verstokte Wallander fan zowel blij als droevig. Het is heerlijk om maar liefst vijf verhalen te lezen met geweldige intriges waarin mijn favoriete inspecteur de hoofdrol speelt. Maar bij elke omgeslagen bladzijde komt het verdrietige gevoel naderbij: dit is echt het laatste boek.. Alle verhalen zijn stuk voor stuk de moeite waard en het laatste verhaal is een echte uitsmijter. Langer dan de andere verhalen en toewerkend naar de Wallander zoals we die kennen. Bovendien is het weer erg spannend, zoals we gewend zijn van Mankell.

Ik kan me zo voorstellen dat dit boek echter ook een mooie kennismaking kan zijn voor lezers die niet bekend zijn met de Wallander-reeks. De verhalen geven een goed beeld van de stijl van Mankell. Doordat de verhalen vooraf gaan aan de andere delen, vormen ze als het ware een mooi startpunt. Zo kan dit laatste boek voor vele anderen misschien het eerste boek zijn. In zijn voorwoord geeft Henning Mankell aan dat dit boek voor hem definitief de afsluiting is van zijn Wallander-reeks. Hij noemt het een uitroepteken na de punt die hij gezet heeft. Deze stukjes horen er nog bij en de rest is en blijft stilte wat hem betreft. Het stemt mij droevig, maar wat heb ik genoten van de hele reeks. Ik ga ze vast allemaal ooit nog eens herlezen. Voor deze afsluiting krijgt Mankell van mij vijf sterren. Het is een waardig afscheid van een geweldig hoofdpersoon. Dag Kurt.