Op bladzijde 160 ben ik blijven steken. Wat een slecht verhaal !De vertelster, een ex-fbi-er escorteert en bekommentarieert haar geliefde (politievrouw)die onderzoek moet doen naar twee moorden. Waar ik op afknapte was het zouteloos gewauwel van de vertelster. Op pagina 158 knapte ik af op de quasi geestige dialoog:
"Fischer" , zei ik "heb je ook boeken van Dante ?"
"Dante, de dichter ?"
"Nee Dante de wereldkampioen boksen in het middengewicht. Ja, natuurlijk de dichter. En kijk me nou niet aan alsof ik net heb gezegd dat ik een gooi wil doen naar de Nobelprijs voor natuurkunde.
Zelfs amerikanen kunnen poezie lezen, hoor."
"Mij zul je niet horen zeggen dat het niet zo is,"
zei Fischer. Ik zou niet durven. Het origineel in het Italiaans dan maar ?"
"Een vertaling zou nog fijner zijn," zei ik sarcastisch.(sic!)
Iets verderop, wanneer ze in Dante bladert blijkt dat "ëen Amerikaan echt geen Dante kan lezen". De cultuurbarbaar !