Een redelijk sterke start waarbij het 18e-eeuwse Venetië tot leven gewekt wordt, wekt hoge verwachtingen, jammer genoeg worden die niet ingelost. De hoofdfiguur, duidelijk gebaseerd op Casanova met een snuifje James Bond als extra piment, komt bijzonder lullig over gedurende het grootste deel van de roman. Zijn vernuft is beperkt, hij trapt in de meest voor de hand liggende valstrikken en het ontbreekt hem ook aan diepgang. Hij komt erg vlak over.
De samenzwering tegen Venetië, opgezet door een satanische sekte, slaat eigenlijk nergens op. En de zeer bloederige en spectaculaire moorden worden nooit 'verklaard' - d.w.z. men krijgt nooit de uitleg hoe de soms toch wel erg bizarre en/of complexe moordmanieren verwezenlijkt worden. Komt daarbij dat alle moorden refereren naar Dante's Inferno (de straffen voor de zondaars), maar dat een aantal slachtoffers (en zeker de eersten) aan een verkeerde cirkel van de hel lijken toegewezen te worden.
De roman is leesbaar en tamelijk onderhoudend, maar slaagt er toch nooit in echt te overtuigen. Structureel is de opbouw ook eerder zwak (wat vreemd is aangezien Delalande blijkbaar ook scenarist is). Enkele sfeervolle en spannende hoogtepunten en wat leuke achtergrondinformatie over het oude Venetië houden de boel levendig, maar een hoogvlieger is dit jammer genoeg allerminst.