De schrijfster hanteert diverse stijlen door in haar autobiografie. Soms is de muur nog niet gevallen en schrijft ze vanuit de blik van een klein kind met onnavolgbare logica. Even later zijn we in de jaren 90 en is ze een dwarse puber om vervolgens weer terug te schieten naar 1989 zonder dat dit meteen duidelijk is. Haar verhaar is hierdoor mozaïekachtig en verwarrend. Ik dacht regelmatig 'Wat bedoelt ze nou?' of 'Waar gaat dit heen?' Los daarvan vond ik de vertaling ook niet altijd even sterk en gaat de vertaler ervan uit dat je diverse Duitse begrippen kent.