Dit boek wordt aangekondigd als de terugkeer van Vincke en Verstuyft, maar blijkt de zoveelste marketingstunt. De twee flikken in dit boek hadden evengoed Janssens en Peeters kunnen heten. Dat moet Geeraerts ook geweten hebben, want om toch nog enige band met zijn illustere duo te scheppen, last hij her en der totaal niet ter zake doende verwijzingen in. Overigens, Geeraerts slaagt er in om in een vrij dun boek nog een hoop ballast op te nemen. De scènes waarin gegeten en gedronken wordt zijn meer legio dan in de doorsnee soap; dat Geeraerts een voorkeur heeft voor licht rood getinte politici en dweept met Mitterrand, zullen we ook geweten hebben (maar doet verder niets terzake in heel dit verhaal). Het meest ergerlijke is nog dat de ooit zo gedocumenteerde en verhaaltechnisch zo correcte Geeraerts ons nu toch wel een erg onwaarschijnlijk verhaaltje opdist! Welke Franse flic haalt het in godsnaam in zijn hoofd om twee buitenstaanders mee te nemen op getuigenverhoren en bij een lopend onderzoek te betrekken? Er zijn wellicht minder in het oog springende procedurefouten Als de drie op leeftijd komende would-be boyscouts dan nog in hun blote flikker in het zwembad springen en de vrouw van Vincke hun jongeheer op het oog gaat taxeren dan hebben we het wel gehad. En zo staat het boek bol van faits-divers die op zich niet zouden storen als er ook nog een verhaal was, maar het blijft bij dergelijke nietszeggende platitudes.

Het verhaal zelf mist spanning en overleeft op de schrijfstijl van Geeraerts. Het is erg om te moeten zeggen, maar Geeraerts heeft het niet meer. De rek is er af en de laatste boeken worden meer en meer stuiptrekkingen van een auteur op retour Spijtig heel spijtig.