Het klonk als een mooi verhaal, het nieuwe boek van Daniëlle Nieborg. De jonge schrijfster schreef met Stille woorden, vreemde daden niet haar eerste boek. Vol goede moed begon ik gisteravond aan het verhaal. Echter, na twee bladzijden verloor ik mijn aandacht en na twintig bladzijden stond het boek mij zo tegen, dat ik het weggelegd heb. Dat overkomt me niet vaak (tweede keer in vijf jaar). Wat zijn de redenen?

Allereerst ergerde ik me aan de grote hoeveelheid spelfouten in het boek. Na twintig bladzijden had ik zeker al vijf fouten in de werkwoordsvormen gezien. Daarnaast was er een chronisch gebrek aan komma's. Een keer kan dit alles natuurlijk gebeuren, maar door de grote hoeveelheid werd ik in mijn lezen enorm belemmerd.

Een tweede minpunt aan dit verhaal vond ik het simpele taalgebruik. De zinsbouw is kinderlijk te noemen en ik vind het dan ook niet bij de doelgroep passen! Het boek bevat nauwelijks bijzinnen en verschillende zinnen zijn maar 'half'. Soms mist er zelfs een persoonsvorm, waardoor de zin geen zin meer genoemd mag worden. Jammer!

Het verhaal bevatte, mijns inziens, nog niet veel diepgang. Na twintig pagina's had ik nog niet het idee dat ik echt wat nieuws gelezen had. Natuurlijk besef ik dat dit heel snel geconcludeerd is, maar ik kreeg tijdens het lezen ook niet het vermoeden dat het verhaal mij echt nieuwe dingen zou brengen. Jammer!

Al met al is het nieuwe boek van Nieborg voor mij dus geen topper. Wellicht zou het verhaal beter naar voren komen wanneer er meer aandacht geschonken wordt aan de schrijfstijl en de taalverzorging. Wellicht is het boek spannend en leuk, maar ik zal niet degene zijn die dat ontdekt!