Dit boek speelt zich af rond de hunebedden van Drenthe: een erg mooie setting waar Frankema erg mooi mee speelt. Ze heeft een vlotte schrijfstijl en brengt een intrigerend verhaal naar voren. Toch gaf dit boek mij niet de voldoening die ik had gehoopt dat het zou geven: dat komt doordat het verhaal naar mijn mening te lang is uitgesponnen.

De hoofdpesoon, Lisette, leeft in de jaren vijftig en leert samen met de lezer diverse geesten kennen. Van elke geest leren we zijn of haar achtergrond kennen: zo zijn er de kinderen van een Joods gezin die tijdens de Tweede Wereldoorlog om kwamen, is er een jonge viking en ontmoeten we prehistorische mensen. We zien niet alleen hoe het verhaal zich in de tijd van Lisette zich ontvouwt, maar ook hoe de anderen het al die (duizenden) jaren geleden beleefden.

Deze verschillende perspectieven maken het verhaal groter en complexer: iets waar ik zelf erg veel van houd. Toch voelde het in dit geval té geforceerd en uitgesponnen aan: bij het zoveelste achtergrondverhaal van weer een geest had ik er echt wel genoeg van. En dat terwijl het verhaal an sich best wel interessant is.

Ik denk dat het veel beter als novelle zou werken, of als kort verhaal.