De titel van het boek geldt als verraad van president Salazar en de zijnen aan Portugal. Het boek geldt als aanklacht tegen de koloniale strijd die Salazar destijds in Angola en Mozambique voerde. Ondanks het koloniale faillissement bleef Salazar ook na zijn dood populair onder met name de boeren en katholieke middenstand van Portugal. António Lobos Antunes schetst ons het benauwend beeld van een oorlog waarbij de vijand onzichtbaar is en de omgang met de plaatselijke bevolking met de dag grimmiger en onzekerder wordt. De hoofdpersoon stelt zich steeds meer vragen bij het waarom. Vragen aan de gevestigde burgerij in Portugal van die tijd. Een burgerij die geen consequenties ondervond, en die hij uiteindelijk als verraders van zijn land beschouwd.

In een bar in Lissabon verteld een dronken Portugese oorlogsveteraan over zijn oorlogsverleden in Angola. Hij zoekt en vindt een gewillig oor voor zijn verhaal dat doorspekt is van zinloos geweld, machtsstrijd, banaliteiten, drank en seks. Zullen deze ingrediënten nu, na zijn militaire dienst en uitgekotst door alles en iedereen ook de hulpmiddelen zijn om zijn oorlogstrauma's te verwerken? Aan het begin van het boek had ik moeite me door de burleske en de vergezochte metaforen heen te werken. Maar de woeste uitgesponnen monologen met volzinnen die soms halve bladzijdes uitwijdden pakten me uiteindelijk dan tóch. En hoe!