Eén van de te gekste boeken die ik in 2011 las was Bezoek van de knokploeg van Jennifer Egan. Mijn boekenlijst met alles wat ik vanaf 2010 las raadplegend kwam ik de naam van Jennifer Egan tegen. Daar maar weer eens wat van lezen, dacht ik, en zo ging Jennifer Egan mee op vakantie. Uiteindelijk las ik het pas na mijn vakantie, tijdens mijn vakantie las ik de veel geroemde thriller “Ik ben Pelgrim” en daarna ging ik de korte verhalenbundel 20th Century Ghosts van Joe Hill lezen.

Eigenlijk was mijn animo om Kijk naar mij te gaan lezen namelijk wat gekelderd dankzij de niet erg enthousiaste mening van mijn vrouw die het boek las terwijl ik in Ik ben Pelgrim bezig was. Ik was toch wel benieuwd, dus nadat 20th Century Ghosts halverwege terug moest naar de biep toch maar aan Kijk naar mij begonnen.

Een arrogant fotomodel die zich niet wil of kan binden rijdt in hoofdstuk één zowel haar auto als zichzelf de vernieling in. Haar pretty face went to hell en na heel wat operaties ziet ze er geheel anders uit. Er volgt een hoofdstuk of wat revalidatie in haar voormalige hometown in Illinois waarna ze terug gaat naar haar woonplaats New York op zoek naar werk. Daar blijkt haar modellencarierre voorbij. Ze zuipt zich een tijdje ongans en na een paar mislukkingen raakt ze in een prestigieus hyper modern internet project verzeild.

Via een flashbackhoofdstuk word ondertussen haar beste vriendin van vroeger geintroduceerd. Het perspectief gaat daarna heen en weer tussen Charlotte, het voormalige fotomodel die in New York haar leven weer op de rails probeert te krijgen en haar oude vriendin Ellen en haar gezin. Met een hoofdrol voor haar 16 jarige dochter, die ook Charlotte heet en Ellen’s puberzoon die kanker heeft gehad, genezen is en nu wat skate en blowt en met oudere jongens om gaat. En Ellen’s broer Moose. Dat was ooit een knappe jongen die het geluk aan zijn reet had hangen maar is nu een tamelijk weirde gast die les geeft op een school en getraumatiseerd is en zich daardoor bijzonder maf is gaan gedragen.

Dan is er nog een mysterieuze buitenlander waar de ene Charlotte ooit iets mee had en waar de andere jonge Charlotte iets mee krijgt. En een privé detective die op zoek is naar die mysterieuze man.

De levens van al die mensen worden gevolgd en kruisen elkaar geregeld. Dat levert interessante verhalen op maar ook wel delen die mij niet echt wisten te boeien. Ik vond dit boek dan ook stukken minder dan Bezoek van de Knokploeg.
Alledaagse shit wordt vermengd met wat minder alledaagse zaken. Vervreemding, isolatie, geheime liefdes, drankzucht, rare sex, leugens, verbanning naar een kelder vanwege een experiment met een bom en een stuk of dertig scholieren, er gebeurde best wel genoeg, maar het duurde soms wat te lang en er zaten ook wel wat stukken tussen die ik ronduit saai vond. Kwam nog eens bij dat het een vrij dik boek was, 500 paginas, het had van mij wel wat minder dik gemogen.

Een beetje een tegenvaller? Eigenlijk wel. Het verwachtingspatroon was best hoog na het andere boek wat ik van Egan las en dat werd niet waargemaakt.
Onderhoudend, hier en daar best goed, maar over het geheel genomen niet de gehoopte topper.