Ik weet dat ik tegen de stroom in ga door dit boek zo laag te scoren, maar het deed me helemaal niets.

Maggie O'Farrell vertelt over bijna-dood ervaringen, maar wat mij betreft kan iedereen dit soort verhalen vertellen want we zijn allemaal wel eens bijna door een auto overreden of bijna verdronken bij het zwemmen in de zee of bijna dood gegaan van een ziekte. Het is maar hoe bijna het is.

Wanneer een kunstenaar zoals Mondriaan twee lijnen op een doek zet, eentje horizontaal en eentje verticaal die elkaar onderaan kruisen, dan denk ik, dat had ik ook gekund, of denk aan zijn schilderijen met gekleurde vlakken. Bij kunst is het meestal zo dat degene die het eerst doet, daarbij is het kunst. Ik denk dat ik naar dit boek ook zo moet kijken. Maggie O'Farrell is misschien wel de eerste die bijna-dood ervaringen in een boek neerpent, en dan zal het wel opzienbarend zijn zeker.

Zijn er erge dingen bij? Uiteraard. Ze schrijft ook over haar dochter die heel erg allergisch is en voor zowat alles moet uitkijken. Is dat erg? Natuurlijk. Zelf is ze als kind erg ziek geweest, iets neurologisch en is ze lang bedlegerig geweest of zat ze in een rolstoel. Erg? Natuurlijk is dat erg. Soms is het gewoon wat overdreven. Iedereen die veel reist, doet ook al eens een parasiet op en loopt daarna leeg en droogt uit.
Enfin, een boek om snel te vergeten.