Dit prachtige boek van Els Florijn ademt een sfeer die mij zelfs als man de tranen in de ogen doet krijgen. De stijl van schrijven is wel zo onbeschrijflijk mooi ook al gaat het soms over gewone dagelijkse dingen die worden beleefd op de boerderij Maar vooral de tijd die zij samen met de hoofdverpleegkundige in het noodhospitaal in Belgie doorbrengt is ontzettend mooi maar ook zwaar van emoties vervuld. De pijn die de zwaargewonden doormaken is onbeschrijflijk maar ook de liefdevolle zorg en verzorging van deze vrouw(en). En ook de langzaam opbloeiende liefde tussen Arthur haar man getuigt van een diep empathisch vermogen van de schrijfster. Jammer dat het einde zo dramatisch is, haar man wordt gefusilleerd, haar kind sterft en er is geen echt einde aan het boek.
Dit boek verdient het om gelezen te worden ook al gaat het om de historische gebeurtenissen uit de Eerste Wereldoorlog. Een oorlog om nooit te vergeten