In Donker blauwe woorden maken we kennis met Rachel en Henry. Ze waren beste vrienden totdat Rachel ging verhuizen en een liefdesbrief voor Henry had achtergelaten. Na het overlijden van haar broertje Cal keert Rachel terug naar het dorp waar ze is opgegroeid en komt te werken in de tweedehandsboekwinkel van de vader van Henry. In die boekenwinkel staat een brievenbibliotheek. Daar staan boeken in waar klanten in morgen schrijven, omcirkelen, onderstrepen of boodschappen achter laten tussen de bladzijdes. En precies daar had Rachel de brief voor Henry achter gelaten.

Ik heb nog niet eerder iets van Cath Crowley gelezen, dus ik wist niet wat ik er van moest verwachten, maar wat een fantastisch boek is dit. Crowley heeft een heerlijke schrijfstijl wat er voor zorgt dat je (helaas) binnen no-time door het boek heen bent. En niet alleen de schrijfstijl is goed, maar ook de vormgeving is prachtig. De afbeeldingen in het boek en de titels van de hoofdstukken zijn zo mooi en zo origineel. Daarnaast zorgt de auteur ook voor de nodige afwisseling in het verhaal door tussendoor brieven te plaatsen die mensen in de brievenbibliotheek hebben achtergelaten. Het sloot allemaal perfect op elkaar aan, waardoor het boek een indrukwekkend geheel is geworden.

Crowley brengt een aantal indrukwekkende thema’s ter sprake, waarvan voor mij het hoofdthema rouwverwerking een belangrijke is. Hoe pak je je leven weer op als een dierbare is overleden. Daarnaast speelt ook de liefde een grote rol in Donker blauwe woorden. Liefde in allerlei vormen en op verschillende manieren. De liefde tussen Rachel en Henry, liefde voor je familie, liefde voor de plek waar je bent opgegroeid, liefde voor boeken, vriendschap en ga zo nog maar even door.

Daarnaast was er ook een ander thema die pas na het lezen tot me doordrong en dat is: loslaten. Rachel moet het verlies van haar broertje verwerken en daarbij speelt loslaten een belangrijke rol en Henry en zijn familie moeten ook een belangrijk deel uit hun leven loslaten. Een belangrijke boodschap die je hier uit kan halen is dat het leven gewoon doorgaat, ook al moet je soms mensen of dingen loslaten. Dat is heel erg moeilijk, maar niet onmogelijk. En het leven gaat gewoon verder…

De personages van Rachel en Henry zijn ook goed uitgewerkt en het contrast tussen hen vond ik erg interessant. Henry kan je ervaren als een typische tiener. Oppervlakkig, obsessief in de liefde en maakt geen grote ontwikkelingen door. Rachel daarentegen zit midden in een rouwproces, dat er voor zorgt dat ze geen normale tiener meer is en razendsnel heeft moeten opgroeien. Juist dat deze twee karakter zo van elkaar verschillen vond ik mooi om te lezen en goed uitgewerkt. Want in allebei kan je wel iets van jezelf herkennen.

Donker blauwe woorden heeft mij geraakt. Ik was erg onder de indruk van dit mooie verhaal en de prachtige zinnen die erin staan. Alle thema’s en personages zijn heel goed uitgewerkt. Ik kan niet wachten om meer van deze auteur te mogen lezen!