Van deze schrijver heb ik dus nog nooit een boek gelezen en afgaande op de zeer goede recensies en veelbelovende kritieken heb ik me laden verleiden tot het lezen van het vuistdikke boek. Het begin klonk veelbelovend maar naarmate ik halfweg was begon het me ietwat tegen te steken. Het is een aaneengeschakelde monoloog van een beheerder van vakantiehuisjes die onverwacht het bezoek krijgt van een onbekende. Hij begint zijn eigen verhaal te vertellen tijdens het doppen van bonen over zijn leven en bijbehorend over het lot en toeval.Hij meanderd van zijn onbezorgde kindertijd op het Poolse platteland via de tweede wereldoorlog, zijn opleiding als elektricien en geeft tussendoor wat info over zijn passie van het saxofoon spelen. Maar het duurt voor mij allemaal wat te lang. Het zal zeker literair een hoogstandje zijn voor de kenners maar ik was het moe. Het eind is wat het was.