De cover geeft een aantal personen weer, die een wandeling maken.
Dat is wat Onno, een van de vrienden ook voorgesteld heeft:
'Iets nieuws! Huisgenotenwandelingen. Ieder half jaar.'

In de proloog lezen we over hoe Christel de Veer denkt aan het eind van de beschreven tijd in deze roman; ze hoopt dat ze vroeger niet heerszuchtig of volgzaam was, maar wel een luisterend oor had.

In dit boek lees je in de tien delen over een periode van ongeveer vijftig jaar over Christel (Chris, Kristal), net voor het moment dat ze zich in het studentenleven begeeft in de jaren zestig. Voor het eerst van huis weg en afhankelijk van diegenen waarbij ze samen in een studentenhuis gaat wonen. Haar ouders zijn voornamelijk trots op haar dat ze een studie medicijnen gaat volgen, zelf vindt ze dat nog niet het belangrijkste. Het belangrijkste is dat ze van huis weg is, eindelijk! Nu heeft ze de kans om haar eigen weg te gaan.

Haar medebewoners van de etage in het studentenhuis begrijpen niet dat Christel denkt en doet zoals ze handelt. Ze is totaal ongevoelig voor de actuele gekte, iemand die zich niet in een dwingende stroom activiteiten van die tijd bevindt, niet het gevoel heeft geleefd te worden op het werk en die voldoende aan belangrijke zaken toekomt.
'Arie was bijna een jaar dood. Het vuil op de fornuizen groeide weer aan, er waren gezamenlijke etentjes, ik voelde me opgenomen in de groep en ik was nog steeds maagd. Andere mensen hadden relaties.'
Christel is Christel met alle tekortkomingen en pluspunten. Daar moeten ze het mee doen. Ze heeft een enorme vrijheid voor zichzelf gecreëerd.

Tijdens het lezen ging ik steeds meer genieten van de manier van schrijven van deze auteur; Christel en haar vrienden werden echte personen, ik zag met name Christel voor mijn ogen tot leven komen en ik mocht wel wat ik zag!
Al vroeg in het verhaal gebeurt iets in het studentenhuis wat grote gevolgen heeft. Iemand heeft een ander iets aangedaan en niemand weet er op dat moment van, behalve Christel. Zij heeft haar vermoedens, maar spreekt ze niet uit tegen diegene die de dader is. Dat heeft nog een staartje, zowel in haar eigen leven als in het leven van de anderen.

Mijn vrienden en ik is een goed verhaal over een meisje met een heldere kijk op de mensen in haar omgeving, zonder een oordeel te vormen en een belemmering te vormen in hun doen en laten.
Ze blijft haar vrienden trouw op alle momenten gedurende hun leven tijdens die periode.
Christel ziet geen vast omlijnde regels: een minnaar hebben is geen probleem als dat zo uitkomt. Ze voelt zich daarover dan ook niet schuldig ten opzichte van de andere partij of ervaart het als een gemiste kans in haar eigen leven. Christel vindt het wel jammer dat ze zelf geen vaste vriend heeft waarmee ze overal voor de dag kan komen, maar dat is nu eenmaal zo.

Wat is het heerlijk om zo dichtbij jezelf te kunnen blijven in een wereld die enorm verandert en mensen die veranderen!
Ik heb Mijn vrienden en ik graag gelezen.