Dit boek gaat over de kloof tussen twee werelden. De ene is de wereld van 4 keurige, normale (zoals de verteller zegt) gelovige, katholieke jongens: Luca, Bobby, de Pater en de verteller. Ze spelen samen in een band, in de kerk. Het is een wereld met duidelijke fysieke grenzen die ‘vaststaan als een liturgie’. Geleidelijk aan wagen de vier vrienden zich over de grens naar die andere wereld. ‘ In een hyperruimte waar we bijna niets van weten , heb je die anderen, figuren aan de horizon. Wat vooral opvalt, is dat ze niet geloven – kennelijk geloven ze nergens in’. Het is een wereld met ‘levens die wij niet begrijpen - …..- ze zijn niet deugdzaam, ze zijn niet voorzichtig, ze hebben geen schaamte, en zo zijn ze al heel lang.’
Het is de wereld van Andre, een mooi, aantrekkelijk en immoreel meisje en zij gaat de wereld van de vier steeds meer beïnvloeden. Het oversteken van de grens beproeft de vriendschap en leidt uiteindelijk tot een uiteenvallen daarvan. ‘We hadden ons te ver over de grens naar ginder gewaagd, achter Andre aan, en voor het eerst kwam het idee bij me op dat we misschien niet meer in staat zouden zijn de terugweg te vinden’

Af en toe vond ik het behoorlijk zwaar lezen en wel heel katholiek. Een heel ander boek dan de titels die ik eerder van Baricco gelezen heb (Zijde en Land van glas). Soms werden de filosofische beschouwingen over de katholieke moraal me wat te veel maar wel was het zeker boeiend te lezen over de worsteling van deze adolescenten.