Ik zou graag de Europese einzelgänger willen zijn die beweert dat we het allemaal mis hebben en dat deze Murakami zoveel beter is dan zijn beroemdere naamgenoot. Naar aanleiding van dit werk is dat beslist niet het geval. Deze Murakami probeert om een soort knotsgekke kruising van exploitation en maatschappijkritiek neer te zetten met een idioot plot over een bendeoorlog tussen hitsige twintigers en uitgebluste huismoeders. Een hilarisch uitgangspunt, maar in de roman zelf komt het nauwelijks verder dan flauwe woordgrapjes en hyperactieve geweldorgies. Slechts bij vlagen overstijgt het werk zichzelf door de bijna aandoenlijke sterfscènes, waarin stervende karakters zich gedwongen zien om hun kleinzielige tekortkomingen voor eens en voor altijd onder ogen te zien.