Dat het boek een jaar na de verdwijning begint en alles dus achteraf beschreven wordt, geeft het wel een extra lading en daar spreekt zeker ook een dreiging uit. Een dreiging-van-achteraf: ‘Wat zou er gebeurd zijn, als….’ of ‘als ik dat gewetenhad, dan …’ en ‘Ik denk vaak terug aan dat moment.’
De eerste alinea doet al vermoeden dat de zaak een jaar na dato nog steeds niet opgelost zou zijn, waardoor je direct het ergste gaat vermoeden. Want wat zou er met het kind gebeurd zijn?
Een fijn, spannend, erg goed geschreven boek, dat vanaf het moment dat Rachel zich plotseling tot de lezer gaat richten ook iets lugubers krijgt.
Naast het verslag van Rachel over de dramatische gebeurtenis wordt het verhaal ook verteld door de politieman, getraumatiseerd door de verdwijningszaak (ook dmv verslagen van diens sessies bij een psycholoog), en staan tussen de hoofdstukken online-krantenberichten en vijandige blogs. Dan blijkt ook maar weer hoe groot de macht van Internet en de social media zijn. Haatzaaierij is dan ook niet van de lucht.

De duidelijk voelbare wanhoop van Rachel tegenover de soms vreemde reacties van de mensen om haar heen: het is knap hoe MacGillen speelt met onderbuikgevoelens, de spanning erin houdt en je steeds op een ander been zet en met verrassende, volslagen onverwachte ontwikkelingen komt.
De spanning zoals die naar het eind toe opgevoerd wordt, is nagelbijtend, en hij komt uit bij een verbluffende, totaal onverwachte ontknoping. Maar toch, niemand zal weten wat er exact gebeurd is….

De Nederlandse titel slaat helemaal nergens op, onbegrijpelijk. De oorspronkelijke is veel mooier: ‘Burnt Paper Sky‘ en zegt veel over de observaties en gemoedstoestand van Rachel. Ondanks dit vertaalprobleem: een geweldig boek met een fantastische afronding.