Chris Adrian (1970) is schrijver, theoloog, oncoloog en kinderarts. Deze veelzijdigheid komt perfect naar voren in Het Kinderziekenhuis, dat in 2011 in Nederlandse vertaling verscheen.
Naast drie romans heeft hij veel korte verhalen geschreven die zijn gepubliceerd in o.a. The New Yorker en Esquire.

Het Kinderziekenhuis vertelt het surrealistische verhaal over een nieuwe zondvloed waarbij alleen diegenen die tijdens een enorme storm in het ziekenhuis aanwezig waren, gered zijn. De aarde is verder 'woest en ledig' zoals in de begindagen van de mensheid.
De hoofdpersoon is medisch studente Jemma, die in een moeizame relatie zit met een andere medisch student, Rob. Jemma lijkt afgestompt, niet gemotiveerd voor haar werk en niet geïnteresseerd in haar patiënten, kinderen van prematuurtjes (zoals ze in het boek genoemd worden) tot tieners die allemaal met vreselijke kwalen te maken hebben.
De redding van deze kinderen en hun verzorgenden en enkele andere aanwezigen die vaag op de achtergrond blijven, blijkt niet per ongeluk te zijn. Het ziekenhuis is speciaal voor deze gelegenheid gebouwd. Er is sprake van engelen die de regie overnemen, speciale machines die voor eten en drinken zorgen en 'special effects' om plaats te bieden aan iedereen.

Dat gezegd hebbende, moet ik er gelijk aan toevoegen dat ik het boek niet heb uitgelezen. Ik ben tot bladzijde 80 gekomen, maar het kon me totaal niet boeien. De karakters kwamen voor mij niet tot leven, ik zag geen lijn in het verhaal en er gebeurde teveel dat richting magisch-realisme en fantasy ging. Het boek is de hemel ingeprezen en heeft veel lovende recensies gekregen. Laat ik het er dan maar op houden dat het aan mij zal liggen, maar ik gun het boek graag aan iemand die het wel kan waarderen.

Ik heb het boek indertijd van de uitgever (Ailantus - inmiddels overgenomen door Nieuw Amsterdam) ontvangen als win-exemplaar bij een actie. Nogmaals hartelijk dank voor deze gelegenheid om eens een boek in handen te nemen dat ik anders waarschijnlijk nooit had opgemerkt.