Ik heb geen traan vergoten, lezende in dit boek. En dat terwijl ik me best wel verheugde op een lekker potje janken.
Wat ging er mis met dit boek? Nou, ik vond het niet overtuigend. Rouw is rauw, maar dat kwam naar mijn idee niet zo uit de verf. Het leven weer oppakken gaat moeizaam. Maar de hoofdpersoon krijgt met een enkele sollicitatie een toffe baan. Apathie kan voor geldproblemen veroorzaken. Ook dat werd wel heel gemakkelijk opgelost.
Maar wat mij het meest verbaasde was dat dit eigenlijk een chicklit was, met al die zuipende en feestende vriendinnen. De hoofdpersoon mag dan wel meedoen, zo goed en kwaad als het gaat, maar ik kreeg niet echt de indruk dat ze dat tegen heug en meug deed.
De maandelijkse envelopjes hielden het verhaal aan de praat. Die wens om je verbonden te blijven voelen met een overleden geliefde was wel mooi beschreven. Maar verder? Voor mij een tegenvallend boek met te weinig diepgang.