'Bijna blauw' is een bizar boek, het verhaal ging zo'n beetje langs me heen. Enerzijds waren er de vele namen van al dan niet ter zake doende personages, waar je als lezer totaal geen voeling mee hebt; anderzijds was er de schrijfstijl die absoluut niet bij een thriller past. Stukken tekst die totaal betekenisloos lijken, te uitvoerige beschrijvingen die de ontwikkeling van het verhaal niet ten goede komen. Te pas en te onpas wordt het verhaal onderbroken door citaten, meestal quotes uit het boek zelf, en drie tot vijf lege bladzijdes.

Pas op één derde van het boek wordt duidelijk wat voor zaak de inspecteurs Grazia en Vittorio moeten zien op te lossen. Ze krijgen daarbij hulp van een blinde jongen, die allerlei gesprekken via een 'scanner' blijkt af te luisteren, en stemmen associeert met kleur en muziek. Zijn belevingswereld wordt in geuren en kleuren beschreven, de speurtocht naar de vermeende dader blijft daardoor onderbelicht.

Nee, geen aanrader dit boek, en dus geen Lucarelli meer voor mij.