Nadat Sabine verlaten is door haar echtgenoot, ontvlucht ze haar leven een aantal dagen door naar Limburg te gaan. Door autopech stuit ze per toeval op de Oldenhage, een valwerkboerderij, en de familie die daar woont. In eerste instantie blijft ze contact zoeken met deze familie omdat ze vanuit haar werk interesse heeft om de hoeve te kopen, maar al snel raakt ze meer en meer betrokken bij de familie. Twee jaar geleden is een vrouw noodlottig aan haar einde gekomen in de hoeve en sindsdien wordt de familie met de nek aangekeken door de rest van de dorpsbewoners. Vader, oma en de twee meisjes lijken hierover iets geheim te houden. In de week die Sabine bij de familie doorbrengt, komt ze langzaamaan steeds meer te weten over de ware toedracht van dit ongeluk.

Renate Dorrestein schrijft zeer beeldend en weet daarmee de lezer gelijk in de sfeer van het verhaal te trekken. De hoeve wordt gedetailleerd beschreven waardoor je een goed beeld van de setting krijgt. Ze verwoord veel situaties en gedachten treffend met bijpassende beeldspraak. Het verhaal heeft vele prachtige zinnen, zoals: “Veel mensen schijnen het te betreuren dat je geluk niet kunt hamsteren, zoals bijen met honing doen, zodat je je opgeslagen voorraad kunt aanspreken als de nood aan de man komt. Die mensen realiseren zich niet dat het oprakelen van oud geluk juist een afschuwelijke bezigheid is”. Mooi en ontnuchterend.

De hoofdstukken worden vanuit het perspectief van Sabine beschreven. Hoofdstukken hebben een datum als titel en boven de verschillende alinea’s staan tijden, waardoor de lezer kan volgen wanneer iets gebeurt. De hoofdstukken over Sabine worden afgewisseld door hoofdstukken met de titel “Elders, diezelfde avond”, waarin steeds een ander personage naar voren komt die een ander licht schijnt op de situaties uit het verhaal. Hierdoor kom je als lezer aan aanvullende informatie waarover Sabine geen weet heeft. Sommige verhaallijnen lijken echter relevanter dan andere. Toch is het over het algemeen een welkome aanvulling.

In het verhaal wordt veel spanning gecreëerd. Sabine ontdekt steeds kleine brokjes informatie over de dood van Alicia, twee jaar voor haar komst. Het is hierdoor nog niet meteen duidelijk wat er gebeurd is. Samen met Sabine probeer je als lezer de puzzelstukjes samen te voegen en conclusies te trekken. Renate Dorrestein weet je hierbij een aantal keer op het verkeerde been te zetten. Nieuwe informatie zorgt dat eerder getrokken conclusies niet meer kloppen en hierdoor blijft het verhaal spannend.

Een belangrijk thema in dit verhaal zijn relaties. De relatie van Sabine en Vincent liep stuk omdat deze overheerst werd door jaloezie. Ook zijn nieuwe vriendin Marcia lijkt de jaloezie eerder als bescherming te zien. Ook de gezinsrelaties in de hoeve zijn niet bepaald gezond te noemen. Renate Dorrestein weet hiermee interessante vragen op te roepen: In hoeverre ben je een individu en in hoeverre ben je deel van een systeem? En hoever ga je om de ander in de relatie te beschermen?

Reddende engel is daarmee een boek dat blijft boeien tot het einde.