De achterflap klinkt heel erg goed. Daar ben ik voor gevallen. Er staat op dat Ted McKay zelfmoord wil gaan plegen. Maar als hij de trekker wil overhalen, staat er iemand voor de deur en belt aan…….. Dan ziet hij een vreemd briefje op zijn bureau liggen met zijn handschrift: Doe open. Dit is je laatste uitweg. Hij snapt er niks van, kan zich niet herinneren het geschreven te hebben.
Als hij dan open doet staat Lynch voor de deur. Hij doet hem een bod die hij niet kan weigeren. Hij hoeft geen zelfmoord te plegen. Lynch is van een geheime organisatie en zij helpen mensen die dood willen. Maar ook ruimen ze tuig uit de weg. Ted komt erachter dat de organisatie meer is dan hij lijkt en besluit alle informatie te zoeken die er maar te vinden is. En steeds duikt er een buidelrat op. Op de vreemdste momenten ziet hij die buidelrat ergens zitten. Lacht hij hem uit? Heeft hij een boodschap voor hem?

Ondanks de vele lovende woorden, kon ik absoluut niet in het verhaal komen. Vond het saai en vaag en kon er zo nu en dan geen touw aan vastknopen. De vergelijking met Lost snap ik ook niet. Shutter Island wel, die film was ook niet aan mij besteed. Het is alsof je in een droomwereld aan het lezen bent. Dus eigenlijk is dit gewoon geen boek voor mij. Ik wil spanning. Zodat ik op het puntje van mijn stoel kan zitten. Dat is bij dit boek geen een keer voorgekomen.

Psychologische thriller, is dat een goede naam? Het Psychotische gedeelte zeker. Je weet op een moment niet meer wat er echt is. Wat speelt zich af in een droom? Wat is een hallucinatie? Erg verwarrend en totaal niet mijn ding. Je weet niet meer wat er aan de hand is en bent echt de kluts kwijt. Na 100 bladzijden had ik het boek echt aan de kant willen leggen. Maar ik wou toch antwoorden. Toen het tweede deel begon had ik echt het gevoel van Groundhog Day- de film. Ik vond het vaag en steeds vreemder worden. Ik vond het ook niet spannend genoeg om de naam thriller te geven. Psychologisch boek met een aantal thrillerelementen. Volbloed thriller? Nee.

De cover begrijp ik ook niet echt, de man in het bad? De titel wel is duidelijk.
Het boek is geschreven in 4 stukken. Het laatste deel is vooral het verleden van Ted. Dit maakt een hoop duidelijk. Het laatste stuk was het beste deel van het boek. Maar ik had het bijna niet uitgelezen. Het boek pakte me gewoon niet, op geen een enkele manier. Dat komt wel eens een enkele keer voor. Deze viel me gewoon enorm tegen. 2,5 sterren!