Gaandeweg vroeg ik me af of ik naar een thriller aan het luisteren was of naar een wat flauw en vergezocht romantisch verhaal van twee personen die elkaar gaan 'vinden' nadat ze eerst elkaars telefoon van onder tot boven hebben onderzocht. Voor de zekerheid zocht ik het op hebban nog even op. Ja, echt een thriller, maar dat duurde nog even. En de overgang van het ietwat zoetsappige gekibbel tussen Jonathan en Madeline naar de zaak waar het verder in het boek over zou gaan, zat dicht tegen een stijlbreuk aan. Het verhaal is onderhoudend, ook al wordt er wel erg gemakkelijk met toevalligheden en karaktereigenschappen omgesprongen. De oplossing van de zaak (de verschillende zaken) is een soort hink-stap-sprong, een vooruit geplande vorm van serendipiteit; je zoekt het een en vindt, toevallig(!) het ander. Waarom ga je op zoek naar een telefoon? Om de gegevens ervan te achterhalen? Om de locatie te bepalen van degene die gevonden moest worden? Maar waarom zou die telefoon nog op de plaats delict aanwezig zijn?
Hoe bepaal je telkens de eerste letters van vier regels als de tekst gesproken wordt? Dat zal in het geschreven boek opgelost zijn door de lay-out; het luisterboek geeft hier geen informatie over, zodat je aan moet nemen dat het klopt.
Zo wemelt het van de aannames.
Waarom neem je een auto als het zo erg sneeuwt dat er een weeralarm is afgegeven en de hele stad verstopt is? Hè he, logisch dat de spanning dan oploopt: zou ze het nog redden? Zou ze te laat komen? (En natuurlijk valt ook op dat moment het netwerk weg, zodat je elkaar niet kan bellen.)
Het toeval speelt een buitengewoon grote rol in dit boek.

Wie gaat er nu boodschappen doen als iedere seconde telt?

Ingewikkelde logistieke constructies stranden halverwege, omdat het voor het verhaal verder niet meer nodig is. Een voorbeeld: een belangrijke getuige die een belastende verklaring heeft afgelegd op video, wordt onder druk gezet om zijn getuigenis aan te passen, maar de daaropvolgende verwikkelingen gieren uit de bocht zodat je al snel snapt dat die belangrijke getuige en de getuigenis er eigenlijk helemaal niet toe doen. Hij en die getuigenis zijn opgevoerd om de zaken op een ‘geloofwaardige’ manier aan elkaar te knopen. Maar dan nog? Hoe is de uiteindelijke dader te verklaren, die eerder een heel andere rol leek te spelen?
Een belachelijke en vergezochte in scene gezette fotosessie moet halverwege het verhaal aantonen dat ... Ja, dat moet je zelf maar lezen, want anders verklap ik te veel. De vraag is niet: hoe bedenk je het, want dat is nog wel te doen, de vraag is eerder hoe knoop je al die uiteenlopende en vergezochte bedenksels aan elkaar? Musso goochelt met de wendingen, relaties en verbindingen in zijn verhaal als een amateurgoochelaar, en als je goed oplet zie je dat er nog behoorlijk wat kaarten in zijn mouw zijn achtergebleven. Maar je vindt de truc amusant genoeg (of niet) om hem de slordigheden te vergeven. Kortom: een hoop fantasie, teveel om alle uiteenlopende verzinsels aan elkaar te knopen, maar aangenaam onderhoudend om te luisteren als je in de file staat.
Ilse Warringa leest het verhaal redelijk tot goed voor, drie sterren krijgt ze van mij.