De Eilanden - Verhalen

Stuk of vier, vijf verhalen gelezen die allemaal op elkaar lijken. Saaie stijl, nogal mechanisch, mede veroorzaakt door het ontbreken van aanhalingstekens in de dialogen. Waarom in godsnaam? Nu dwingt de schrijver zichzelf tot het steeds gebruiken van ‘ik zei’, ‘hij zei’, ‘ik zei’ enzovoort. Een andere irritante onhebbelijkheid van de auteur is het overvloedig gebruik van komma’s, standaard voor elk betrekkelijk voornaamwoord, op het belachelijke, soms zelfs hilarische af. Elk verhaal volgt min of meer hetzelfde stramien van een vreemdeling/buitenstaander/ambtenaar die op een eiland woont en moeizaam contact heeft met de mysterieuze inheemse bevolking. Er is een lokale heerser, koning, vorst die een paleis of woning heeft gebouwd waar de ik-figuur op bezoek gaat. Geen idee waar het allemaal op slaat.