Het verhaal over Matt en Mackenzie begint met een briefwisseling tussen een ter dood veroordeelde en een eenzame vrouw. Ze hebben elkaar in de gevangenis ontmoet waar ze meewerkt aan een hondenprogramma. Ze worden verliefd en gaan na een half jaar trouwen. In de gevangenis want daar komt hij nooit meer uit. Dan heeft Mackenzie een plan om haar man te helpen ontsnappen. Hij kán de ontvoeringen en de moorden niet gedaan worden want tijdens zijn gevangenschap wordt er een meisje ontvoerd…..Als lezer twijfel je ook niet meer. Het verhaal wordt spannender als Mackenzie bedreigd wordt en het allemaal niet meer aan lijkt te kunnen. Ze probeert er alles aan te doen om Matt te helpen ontsnappen voor de executiedatum in zicht komt.

Dit verhaal is geschreven naar aanleiding van een berichtje dat Anita Terpstra las over een vrouw die haar geliefde uit de gevangenis liet ontsnappen met een kooi. Dat is de enige overeenkomst met dit verhaal dat Anita bedacht heeft. Maar wat heeft Anita Terpstra een talent om er zo’n verhaal over te schrijven. Omdat het verhaal van Mackenzie en Matt wordt afgewisseld met fragmenten over wat de ontvoerde vrouwen allemaal overkomt én omdat je niet weet of dit in het heden of verleden heeft afgespeeld wordt je als lezer meer en meer naar het laatste hoofdstuk toegetrokken. Hoe zit het nou? Gelukkig heeft Anita alles in het laatste hoofdstuk bij elkaar geveegd en er zo een mooi afgerond verhaal van gemaakt.
Het verhaal speelt zich af in Alabama, en de beschrijvingen van de personages en de manier waarop de personen in het dorp met elkaar omgaan en hoe ze naar een buitenstaander als Mackenzie kijken lijkt uit het echte leven gegrepen. Ik zag het zo voor me hoe de vrouwen met elkaar achter haar rug roddelen.
Op facebook schreef ik dat ik “flabbergasted was en mijn man (die naast me achter het stuur zat liet schrikken) ik kon er geen andere uitdrukking voor verzinnen. Geweldig geschreven. En zo realistisch geschreven dat deze gebeurtenissen zouden morgen zomaar in de krant zouden kunnen staan