De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween en De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry zijn een begrip geworden. Brooke Davis voegt een titel aan dit rijtje van bizarre en humoristische verhalen toe, De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird. Hoewel de verwachtingen met een titel die verwijst naar de eerder genoemde bestsellers hoog zijn, weet Davis de lezer met haar debuutroman toch niet te overtuigen.

Geloofwaardig is de roadtrip die zevenjarige Millie Bird maakt in elk geval niet. Samen met de 87-jarige Karl de Typist en 81-jarige Agatha Pantha gaat ze op zoek naar haar moeder. Karl is weggelopen uit een verzorgingstehuis en Agatha is haar huis zeven jaar niet meer uit geweest na het overlijden van haar man. Millie maakt de drang naar avontuur in hen los en dat avontuur wordt met de bladzijde wonderlijker.

LOL
Davis weet een glimlach te toveren rond de mond van de lezer. Het wereldbeeld van een zevenjarig meisje blijkt een heerlijk perspectief om een bizar verhaal te vertellen. Voeg daar een voortvluchtige bejaarde man en een gestoord, schreeuwend oud vrouwtje aan toe en het plaatje is compleet. Maar het verhaal van de twee bejaarden lijkt af en toe belangrijker dan dat van Millie. ‘Ze zouden geen seks moeten hebben in de woestijn, maar dat hebben ze wel, en ze voelen zich net filmsterren, want alleen filmsterren doen toch dingen zoals seks hebben op een rots bij zonsopgang.’ Davis verliest de zoektocht van Millie af en toe uit het oog en dat is jammer.

De ongelooflijke zoektocht
De ongelooflijke zoektocht van Millie Bird blijft in elk geval ongelooflijk. Twee oude mensen die schelden, vechten, stelen en jaren van hun leven proberen in te halen zijn amusant, maar vooral ongeloofwaardig. Een zevenjarig meisje dat op zoek is naar haar moeder maar in plaats daarvan eigenlijk de meest verantwoordelijke van het drietal is, is nog ongeloofwaardiger. ‘Karl loopt meters achter haar in een kringetje rond zoals zij weleens doet als ze zichzelf duizelig wil maken. Ze ergert zich aan hem. Ze hebben hier geen tijd voor.’ De zoektocht is dus inderdaad ongelooflijk, maar Davis weet hem niet geloofwaardig te maken.

[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]