Als ex-kunstacademiestudente snoof ik de sfeer van zo'n academie hier en daar weer heel even op tijdens het lezen van Schone kunsten. Jeugdsentiment, herinneringen aan een onbezorgde tijd. Maar daar gaat het hier niet over. Wat ik ermee wil zeggen, is dat ik misschien bevooroordeeld was, dus, omdat het verhaal over kunst gaat. Ik heb Schone kunsten met veel plezier gelezen en vond het verhaal, en zeker ook de plot, zeer de moeite waard. De schrijfster neemt gelukkig de tijd om mij mee te nemen in het verhaal en maakt mooie schetsen van de Achterhoekse omgeving; haar opleiding tot scenarioschrijfster is hier wellicht debet aan? Ik heb slechts één of twee boeken van E. George gelezen, maar ik kan me voorstellen dat die vergelijking opgaat. Een bewogen leven van de hoofdpersoon, zodat ik in eerste instantie dacht, is dat niet too much; wonder boven wonder weet Corine Hartman één en ander zo vorm te geven, en mij daarin mee te slepen, dat ik met Nelleke de Winter mee ga leven en verdorie wil weten of.... nee ik mag daar inhoudelijk niets van zeggen, natuurlijk. In ieder geval laat ik zeggen dat er wel een tweede moet komen. Intussen ga ik deze dan nog wel een keer lezen.