Tiener Thomas beschuldigt zijn stiefmoeder ervan opdracht te hebben gegeven zijn eigen moeder te vermoorden om zo haar plaats aan de zijde van sir Peter Robinson, de Britse minister van defensie, in te nemen. Zo kan je in één zin De stiefmoeder van Simon Tolkien samenvatten, een verdienstelijke poging tot het schrijven van een legal thriller annex familiedrama.

Het deeltje "legal" is in orde, als je van het genre houdt. De rechtszaak wordt breed uitgesponnen, aanklager en verdediging halen hun trucjes boven. Daarbij valt evenwel weinig nieuws te rapen. De feiten zijn nagenoeg volledig gekend van bij het begin van het boek, op een veeleer onbevredigende ontknoping na. Met andere woorden: het aspect "thriller" blijft op de achtergrond. Dat zou je nog kunnen redden met een ijzersterke cast, het verhaal biedt daartoe voldoende mogelijkheden: dromerige tiener versus boze stiefmoeder, met besluiteloze vader ertussenin. Tolkien slaagt daar gedeeltelijk in en weet zelfs enkele aannemelijke redenen aan te halen waarom Thomas misschien wel liegt, maar overtuigen doet hij niet. De stiefmoeder blijft zo een weliswaar vlotte maar weinig begeesterde roman, die enkel de liefhebber van rechtbankdrama's zal interesseren.