Kathedraal van de ezels is de debuutroman van Mariano Perez van Poecke, uitgegeven bij Boekscout. De titel trekt meteen de aandacht, maar weet de roman ook de aandacht vast te houden?
Het meisje Lana Perk is geadopteerd nadat ze in een mandje in de rivier is komen aandrijven. Elf jaar later valt ze in de rivier en verdwijnt ze, maar ze wordt gered door een verborgen volk op een riviereiland. Alleen Lana’s opa en een non weten van hun bestaan af, het is een geheim dat nooit uit mag komen. Lana wordt daar gevonden door een meisje die exact dezelfde moedervlek heeft als zijzelf, wat haar nieuwsgierigheid wekt.
De schrijfstijl van Kathedraal van de ezels is niet pakkend. Er is een overvloed aan beeldspraak, bijvoeglijke naamwoorden en andere beschrijvingen. Hierdoor zijn de zinnen onbedoeld lang en lopen ze niet erg lekker, bijvoorbeeld “Wolkeloos hing de middaghemel als een lichtblauw gekleurde stolp boven Torkel”. Hierdoor leest het boek niet lekker weg. Sommige beschrijvingen zijn erg bijzonder, bijvoorbeeld ogen die glinsteren als “vers oestervlees” of een rivier die iemand opslokt “alsof een reus aan het einde van de rivier koude soep naar binnen zat te slurpen”.
De world-building gaat erg snel in de roman: er worden in een hoog tempo nieuwe locaties en personen geïntroduceerd. Sommigen krijgen een korte uitleg, anderen niet. Hierdoor lijkt het nogal van de hak op de tak te gaan, en blijft het onduidelijk wat de situaties met elkaar te maken hebben.
Helaas kon het boek mijn aandacht door deze punten niet vasthouden en heb ik het boek ook niet uitgelezen.