De weg naar Brandon Creek is een verhaal over een moeder die altijd op zoek is geweest naar antwoorden en die na haar dood haar levensverhaal achterlaat voor haar zoon.
Er zijn zoveel vragen die er voor zorgden dat Eva zich niet gerust kon voelen en alleen het opschrijven van haar verhaal heeft haar gedwongen rust te vinden.
De uitdrukking 'Wie schrijft, die blijft' is hier bijzonder goed op zijn plaats.

De vraag hoever je iemand toe moet laten in je leven; geef je deze persoon de macht om hem of haar iets te laten betekenen in je leven, of is het beter afstand te bewaren?
Wat is dan liefde; is het ontstaan uit een gevoel of is het toch berekend?
Willen we een ander de macht geven om zich in ons leven zo belangrijk te maken dat we constant rekening moeten houden met hun oordeel over ons doen en laten of willen we zelf het roer in handen houden? Kunnen we dan wel écht liefde ondervinden of blijft het oppervlakkig?

Voor in deze roman lees je in de proloog al over het rode kastje, waarin Eva alles wat belangrijk voor haar was in heeft gelegd voor haar zoon, om dat na haar dood te vinden. Dit kastje is de rode draad in het boek. Het is haar afkomst en haar leven en misschien een onderdeel van het leven van haar zoon.

'Ik heb veel uit te leggen. Het wordt tijd dat ik mijn leven voor je op papier zet, voor een beter begrip van de waarheid. Of je er iets mee doet moet je zelf weten.'

Ze blijft in de schriften die genummerd zijn hem regelmatig de vraag stellen of hij nog wel verder wil lezen en haar écht wil leren kennen.

'Mocht je nog steeds in deze schriften aan het lezen zijn, weet dan dat het op waarheid berust. Geen enkel verzonnen verhaal kan tippen aan de bizarre werkelijkheid.'

Eva vertelt in haar schriften over haar jeugd na de vroege dood van haar moeder. Vreugde in welke vorm dat ook, was niet voor haar weggelegd. Haar twee zusjes en later een tante waren de enigen die haar konden begrijpen.
Ze neemt het besluit om zelf de teugels in handen te nemen en gaat op reis. Daar volgt ze het spoor van de legende van Brandaan. Het zoeken naar een onbereikbare liefde brengt haar leven zelfs in gevaar.
Opnieuw neemt ze een besluit waartoe ze zich gedreven voelt en waar ze niet zelf de regisseur van is.

Het verhaal over de monnik Brandaan die vanuit Ierland op zoek ging, is verwerkt in dit boek.
Brandaan van Clonfert bijgenaamd de Zeevaarder (leefde van ongeveer 484 tot ongeveer 577). Hij was een abt en heilige uit Ierland en stichtte daar een aantal kloosters.
Volgens de 'Reis van Sint-Brandaan' las Brandaan in een boek allerlei zaken die hij niet geloofde. Zo zouden er twee paradijzen op aarde zijn, een vis met een bos op zijn rug en zou de verrader Judas elke zaterdagnacht verlichting krijgen van zijn straf in de hel. Brandaan geloofde het boek niet en wierp het in het vuur.
Hierop verscheen een engel met de boodschap dat hij als straf zelf moest gaan zoeken wat de waarheid was.
Samen met een aantal pelgrims begon Brandaan een reis over de Atlantische Oceaan.
Eva ging ook op zoek naar de waarheid.

Leuk om te lezen dat Cadzand een belangrijke plaats was voor Eva.
Dat ligt hier bij mij ongeveer om de hoek en de beschrijving van de omgeving is heel herkenbaar.
Ook de locaties in Ierland zijn heel goed beschreven; dit is het Ierland waarvan ik sommige kustplaatsjes nog in gedachten heb. In Dingle, waar Eva haar reis in Ierland begint, bestaat zelfs een Murphy's Pub! (Murphy's Bar in het boek)
Ook Brendan Creek bestaat werkelijk.

Maar even terug naar het verhaal. Wil Eva niet te veel, vraag ik me af tijdens het lezen?
Dit boek gaat over contact durven maken met een ander en bovendien is het een zoektocht naar de waarheid. Je zult eerst moeten vaststellen wat je als waarheid wilt erkennen, anders zul je deze nooit herkennen.

"De weg naar Brandon Creek laat de lezer genieten, gruwelen en verbaasd staan. Maar deze roman laat de lezer vooral nadenken over wat belangrijk is in het leven." - Graag Gelezen