De hoofdpersoon is docent filosofie aan de universiteit en studeerde in het verleden in België, Frankrijk en Italië. Voor de schrijver geldt hetzelfde. De hoofdpersoon filosofeert uiteraard graag en doet dat door in zijn hoofd conversaties te verzinnen met bekende, reeds overleden filosofen, zoals Plato, Kant en Rousseau. De schrijver pent de weerslagen van dat gefilosofeer neer, voorzien van vele citaten, en mengt deze beschouwingen met stukjes geschiedenis uit het leven van deze filosofen of stukjes Griekse mythologie. Hij speelt ook graag met Latijn en Grieks om de herkomst van woorden en begrippen uit te leggen.
Fictie komt er weinig aan te pas. Er is een hoofdpersoon die last heeft van slapeloosheid, een partner heeft die hij Licht noemt, een moeder heeft die in de loop van het boek sterft, en wat moeilijkheden heeft op de universiteit waar hij doceert. Maar de fictie is slechts een bindmiddel om alle filosofische beschouwingen aan elkaar te lijmen. Het boek is zo'n 360 bladzijden dik en de stukjes fictie waarin de hoofdpersoon werkelijk aan bod komt, zijn waarschijnlijk in een twintigtal bladzijden te vangen.
Veel samenhang zit er niet in het boek. De veelheid aan filosofische impressies, denkrichtingen en discussies tussen de hoofdpersonage en zijn ingebeelde vrienden - of tussen die vrienden onderling - maken dat je al snel door de bomen het bos niet meer ziet. De stukjes fictie zijn nochtans aangenaam om lezen en de schrijver weet aardig weg met woorden, maar helaas is het verder een oersaaie scriptie.
Met filosofie is het als met poëzie. Er is een markt voor, een dankbaar lezerspubliek waarschijnlijk ook, maar die markt is klein. Veel lezers die niks met filosofie hebben, zullen zichzelf in de titel herkennen als ze het boek na enige tijd zuchtend opgeven. Filosofieliefhebbers vinden dit boek waarschijnlijk rijk en diepgaand. Voor hen is dit boek geschreven. Dit is geen fictie en wie dit boek koopt met de idee om fictie te gaan lezen, zal zeer teleurgesteld worden.