In hoor je me ligt Albert in coma in het ziekenhuis. Zijn broer Joost en zijn ex-vrouw Machteld komen op bezoek om tegen hem te praten. Volgens de dokters zijn de eerste 72 uur cruciaal en zou het helpen voor comapatiënten als ze vertrouwde stemmen horen. De hoofdstukken zijn dus meestal monologen waarbij ze eindelijk eens hun gedacht kunnen zeggen tegen Albert zonder dat ze op tegenwind kunnen rekenen. Albert is blijkbaar niet het meest aangename karakter.

Ik hou niet van monologen, dus het boek is niet zo mijn ding. Ik zat maar telkens te denken "Wanneer gaat die nu eindelijk eens dood dat ik van die saaie monologen af ben". Ik ben te koppig om een boek aan de kant te leggen want ik wil altijd weten hoe het eindigt. Ik ergerde mij bovendien wel serieus dat de woorden niet correct gesplitst worden zoals het hoort volgens de regels van de Nederlandse taal.

Ik ben heel blij dat ik het boek niet gekocht heb, maar dat het een advent cadeau was van Hebban want ik zou het een waste of my money vinden.