Twee jongens verliezen hun moeder, het leven is ineens niet meer compleet. Hun moeder is weg, er blijft een lege plaats achter. Niet voor lang. Kraai komt langs en vult de leegte van hun moeder. Maar wordt het verdriet hierdoor minder? Nee, kraai vult het verdriet op, kraai maakt het rouwen draaglijker.

Toch zit er geen enkele verhaallijn in het boek. Er zijn weinig gebeurtenissen die het boek mij nog enigszins doen boeien. Althans het is mij volledig voorbij gegaan. Het verhaal dat Porter te vertellen had, had ook op twee bladzijden gekund, 122 bladzijden zijn hiermee totaal overbodig.

De personages worden nauwelijks uitgediept waardoor het een erg saai verhaal wordt. Dit doet het verhaal zelf dan ook weinig goed. Verdriet is het ding met veren is hiermee een boek dat mij niet heeft weten te raken.

En nu? Nu is er een lege plaats in mijn boekenkast, wachtende op een mooi boek dat de plek zal opvullen.