Helemaal in de ban van de flaptekst begon ik met grote
ver-wachtingen aan deze zwaar overprezen kanjer van de bejubelde
auteur van “De schaduw van de wind” De bovenloop van deze roman is
nog enigszins genietbaar, maar naar het midden toe wordt het een
lappendeken van korte opstelletjes, met een draad van alle tinten
rood bijeengesnoerd om uiteindelijk te verzanden in een eindeloos
aanslepend apegapen en pagina’s die druipen van nutteloze
bloederigheid. Een verhaal, zelfs een epos, kan best wat
absurditeiten bevatten maar het moet toch ergens als mogelijk
geloofwaardig overkomen. Zafon heeft blijkbaar een periode
meegemaakt van gruwelijke nachtmerries die hij met een erg
overdreven patos in bloed en ontbinding in de openbaarheid heeft
willen brengen. Ik pijnig mij het kalende hoofd om één reden te
bedenken op u dit boek aan te bevelen.