Zonder teveel te verklappen: Het beste van Adam Sharp is anders dan de Rosie-boeken van Graeme Simsion. Je zult niet hardop lachen, maar zeker in het tweede deel van het boek wel af en toe een traantje wegpinken. De personages zijn écht: karakters van vlees en bloed die vanaf het papier tot leven komen, geen slappe hap. Ze hebben allemaal hun fouten en tekortkomingen, maar dat maakt ze juist menselijk en zorgde ervoor dat ik mij als lezer echt kon inleven in de personages en hun beslissingen. De muziek die als rode draad door het boek loopt, is mooi gevonden. Nostalgisch, ontroerend en sfeervol, zo zou ik Het beste van Adam Sharp omschrijven.