Een verhaal langs de kant van dochter en moeder. Dochter Janne heeft een burn-out en zit in ziektewet. Met behulp van een reïntegratieproject probeert ze haar leven weer op orde te krijgen. Moeder Dina wil Janne hier maar al te graag bij helpen, maar heeft ook haar eigen problemen. Ze lijdt aan kanker en heeft nog maar enkele weken/maanden te leven. In deze periode probeert ze nog van alles te ondernemen, onder andere een deelname aan een talentenshow met konijn Carl. Het belangrijkste doel is weliswaar Janne. De relatie tussen moeder en dochter is goed, maar wankelt hier en daar wel. Lukt het hen om op tijd terug een evenwicht te vinden?

Het boek heeft middellange hoofdstukken. Elk hoofdstuk is nog onderverdeeld in kleinere stukjes, telkens vanuit het perspectief van ofwel Janne ofwel Dina. De scheiding tussen deze stukjes wordt aangegeven door een klein logootje/prentje.

De schrijfstijl is vlot, maar af en toe moest ik toch een zin herlezen. Lezen of ik het wel goed begrepen had. Dit is een beetje lastig, want de vaart is eruit. Waar ik ook wel problemen mee had, zijn de typefouten, zoals bijvoorbeeld kunne (van kunnen), vin (van vind), In de context kon ik wel uithalen dat dit bewust is gedaan, maar hierdoor was ik mijn draad even kwijt. Ik ben nogal gevoelig voor spel- en typefouten.

Het verhaal is mooi. In het begin had ik wat moeite met de personages, maar dat is ook te wijten aan vermoeidheid. Ik begon telkens te lezen wanneer ik moe was, waardoor het niet goed binnen sijpelde. Nadien had ik er geen enkele moeite mee. Vreemd genoeg vind ik dat ik heel wat gelijkenissen vertoonde met Janne, vooral met het karakter. Het was alsof ik zelf meespeelde in het boek. Eindelijk eens geen boek waar een twintiger, met een hoge dosis assertiviteit de hoofdrol speelt. In dit boek is het net allemaal anders.

Ondanks dat er triestige onderwerpen (burn-out en kanker) in het boek voorkomen, is het allesbehalve een treurig boek. Op de één of andere manier is Inge van der Krabben erin geslaagd om het allemaal luchtig te houden. De lezer houdt in ieder geval geen depressief gevoel over na het lezen.

Ik vond "Tot waar we kijken kunnen" een mooi boek. Knap debuut van deze auteur.