Ik ben geen fan van boeken die weliswaar een heel zwaar item behandelen, maar van die zwaarte een lieve feelgoodroman maken. Feelgoodromannetjes zijn heel lekker leesbaar, maar als je het over zo'n indringend onderwerp gaat uitstorten doe je echt iets verkeerd en begrijp je niet waarover je het hebt.
Kindermishandeling, misbruik, valse adoptie, slechte kindertehuizen: het is echt een heel zwaar gegeven waarmee heel veel weeskinderen na de Tweede Wereldoorlog te maken hebben gehad.

Het is jammer, want het verhaal op zich is best goed. Niet alle karakters zijn echte mensen geworden, maar de meesten zie je wel voor je.