Clare Swatman heeft met haar pen mijn hart geraakt.
Op een ochtend, op weg naar zijn werk, komt Ed door een noodlottig ongeval om het leven.
Zoë verliest haar soulmate en ziet haar toekomst in duigen vallen.
De herinneringen aan alle mooie momenten, en aan de slechte tijden, kan ze niet los laten. Maar Zoë moet verder.
Voor je weggaat zuigt je mee in een werveling van herinneringen en gedacht. Ontroert tot tranen toe en herinnert je eraan nooit je geliefden achter te laten zonder gedag te zeggen. Ga niet slapen met ruzie.

Bladzijde na bladzijde blijf je je af vragen hoe het plot uit zal pakken, kan je je lot in eigen hand nemen. Er is geen moment waarop je rustig adem haalt en bedenkt dat je het boek nu wel even neer kan leggen. De brok in je keel blijft hangen en de opluchting is er pas aan het eind.

Kortom, rauw en ontroerend. Liefdevol, tegenstrijdig en onontkoombaar.