Door de flaptekst wilde ik gelijk weten wat Emilia’s vader had gedaan. Ik ging ervan uit dat het begon met wat hij had gedaan en dat ze daarna pas vertrok. Ik ging ervan uit dat het chronologisch ging. Dat was niet het geval.
Door de eerste zin wil je gelijk verder lezen. Wat heeft Emilia’s vader nou precies gedaan en wat een bizarre familie heeft Emilia (of eigenlijk: wat een bizarre families zitten er in dit boek).
Als je bijna op de helft van het boek bent kom je erachter. Dan weet je wat Emilia’s vader heeft gedaan. En dat is niet niks.

Verder vond ik het ook erg leuk dat er verschillende types in dit boek zitten. Iedereen is apart en heeft een eigen verhaal. Emilia is anders (en soms vet irritant). Net als Jim en Seth en Abby. En ze zijn allemaal fantastisch. Ze hebben allemaal een eigen verhaal en ze zijn allemaal even belangrijk. En je wil gewoon dat het goedkomt. Je houdt van ze om wie ze zijn en ze zijn gewoon fantastische vrienden. En je leert dat leeftijdsverschil er niet toe doet bij vriendschappen. Het maakt allemaal niet uit. Ook merk je dat vooral Emilia door het boek heen groeit.

Ook wordt alles erg gedetailleerd beschreven. Ik kon het zo voor me zien en het was duidelijk te merken dat Anna Woltz er ook was op het moment dat orkaan Sandy New York trof. Daardoor was het des te echter.

De flaptekst liet merken dat het verhaal vooral zou draaien over de orkaan. Nu draaide een groot deel over de orkaan, toch werden ook andere onderwerpen naar voren geschoven. Emilia’s dwangneurose (in het begin was het nogal vaag en snapte ik niet het niet echt, later werd het wel duidelijker (hoewel het ook gewoon zou kunnen liggen aan mijzelf)), het vreselijke dat haar vader heeft misdaan, haar nieuwe vrienden… Dit was wel fijn, omdat je normaal gesproken ook niet altijd focust op een orkaan.

Daarbij vond ik het leuk dat je begint met een stukje van de Federalist Papers. Door de musical Hamilton heb ik daar wat meer begrip voor gekregen en dan is het leuk om dat dan terug te zien.