Het verhaal over (een autistische?) Seb, die van zijn ouders een geweer krijgt. Je weet van in het begin dat dat mis gaat lopen.
Tot daar de spanning.
Eindeloos lange zinnen. Een verhaal dat heel traag vooruit gaat, waar niets in lijkt te gebeuren.
Tot de helft van het boek moest ik me er echt doorslepen. Daarna ging het wat beter. het stuk over Urbain vond ik wel heel goed. Voor de rest bleef alles afstandelijk - de moeder dit, de vader dat, de oom zus. Ze telkens zo noemen ipv met hun naam stak me op de duur ook tegen.
De stukken over Billie bleven ook redelijk vaag.
Het einde vond ik dan weer wel goed.
Ik kreeg een ebook in ruil voor een recensie, geen idee hoe het er in het echte boek aan toe gaat, ofwel zijn het gruwelijk lange hoofdstukken of er is geen duidelijke overgang naar het volgend hoofdstuk. Ik ben dan ook iemand die graag stopt met lezen op het eind van een hoofdstuk. Er zijn wel verschillende delen, die dan wel een naam kregen, dat was dan weer wel aangenaam.
Voor mij een boek met ups en downs, de ellenlange zinnen en de afstandelijkheid. Niet mijn ding. Maar als je daarvan houdt, zeker lezen