Op aanraden van een medelezer van één van de leesgroepen ben ik dit boek beginnen lezen ... ik hou wel van gruwel, tonnen spanning en liters bloed. Het is het eerste boek dat ik lees van Macbride en tevens waarschijnlijk ook het laatste. Ondanks de soms krachtige met humor beladen gesprekken èn de totaal onverwachte ontknoping krijgt 'Slachthuis' toch maar een schamele twee.
Het verhaal speelt zich af in en rond Aberdeen, alles draait rond de Vleesmeester. En ja, zoals het woord zelf al ontluikt vliegen er met momenten wel wat lichaamsdelen in het rond en wordt bijl en maalmolen geregeld gebruikt. Niet echt voor gevoelige zieltjes dus. Na 100blz heb ik toch wel even in twijfel gezeten of ik het boek nog wel ging verder lezen. Sommige politiezaken leken me zo onrealistisch, sommige beschrijving waren me soms zo plastisch dat ik alle hoop op een goed boek reeds had opgegeven. Maar ik ben een doorzetter, ben ( dàt vooral) een erg nieuwsgierig iemand en de drang te weten wie en waarom iemand zo beestachtig en luguber te werk gaat heeft me toch door doen zetten. Maar nu ... nu ben ik toch wel blij om naar een ander boek te grijpen ...