Het boek tot de helft gelezen en daarna weg gedaan. Om drie redenen:
- in de eerste plaats kon ik even niet meer tegen al die ellende uit WO2.
- in de tweede plaats zie je al vroeg aankomen dat het skelet van het broertje in de 2e verhaallijn gevonden gaat worden.
- In de derde plaats is dit boek een goed in de markt gezette hype. Smakeloze holocaustkitsch. Of zoals Peppelenbos schrijft op Tzum: "Dit is toch je reinste kitsch? Sterker nog, hier wordt de Tweede Wereldoorlog misbruikt om een mediocre verhaal over een vrouw met huwelijksproblemen op te pimpen. Ik vind 'Haar naam was Sarah' ongekend smakeloos."

Enige verdienste van het boek is dat het de razzia van juli 1942 en de mensonterende omstandigheden van de Joden in het wielerstadion in herinnering brengt.