Door de ogen van Zoe, de rebelse, stoere meid met blauwe haren en een klein hartje, neemt Vivian Vande Velde ons keer op keer mee naar het begin. Het begin van het eind. Zoe kan namelijk de tijd, drieëntwintig minuten terugdraaien. Toch is onze blauwe rebel hier iets voorzichtig mee. Zoe heeft slechts negen keer de mogelijkheid om de tijd terug te draaien en vaak verslechterd de situatie door de stap terug in de tijd.
Op het moment dat we Zoe leren kennen loopt zij de bank in, niet wetende dat er een overval zal plaatsvinden. Zoe bevindt haarzelf in een akelige situatie, wanneer de knappe, behulpzame en vreemde jongeman wordt doodgeschoten. Is er wel een weg uit dit bloedbad? Kan Zoe iedereen redden?

Een 'tussen de middag'boekje is de beste benaming voor 23 minuten van Vivian Vande Velde.
Het boek springt naar mijn mening van de hak op de tak, waardoor het echt in het boek komen wat lastig kan zijn. Eenmaal in de drieëntwintig minuten sleurt het simpele taalgebruik je binnen enkele uurtjes mee naar de laatste woorden waar het boek mee afsluit.
Omdat Zoe de enige is, die op de hoogte is van haar gave, komt het boek soms wat zielloos over. Naar mijn mening had Zoe als hoofdpersonage iets meer aandacht en diepte mogen ontvangen, zodat het boek wat meer pit en spanning zou hebben gehad.
De geheimzinnige jongeman in het boek krijgt een naam, maar geen echte persoonlijkheid. We leren hem oppervlakkig kennen en wanneer hij zo snel in Zoe en haar gave gelooft, valt het boek voor mij in duigen. Zo zonde, hier laat Vivian toch echt een paar steken liggen.

23 minuten is volgens vele een ijzersterke YA-thriller, maar voor mij... is het een aardig 'tussen de middag'boek, maar meer ook niet.