Ik heb mijn nieuwe favoriete serie gevonden! Nadat ik eerder helemaal weg was van DNA, het eerste deel in de serie met psychologe Freyja en commissaris Huldar, heeft ook Vortex me niet teleurgesteld. Meer nog, het boek is wat mij betreft zoveel beter dan de doorsnee thriller die ik te lezen krijg. Het verhaal is zeer goed opgebouwd en gaat ondanks zijn 445 bladzijden nooit vervelen. Oké, de auteur neemt haar tijd, alle stappen wordt gedetailleerd uit elkaar gezet, maar op de een of andere manier werkt dat.

Vortex telt best wat personages en het is oppassen geblazen om de draad van het verhaal niet kwijt te raken. Typisch Scandinavisch zullen we maar zeggen, het hoeft allemaal niet zo eenvoudig te zijn. Hoewel het verhaal zich in de winter afspeelt en er geregeld kou geleden wordt, straalt het boek niet de donkere sfeer uit die zo vaak bij bijvoorbeeld Zweedse thrillers terug te vinden is. Zouden IJslanders dan toch uit een ander vaatje tappen?

Het boek is bijzonder vlot geschreven en boeit van begin tot eind. Op bepaalde punten is het origineel, terwijl er ook thema’s opduiken die vaker een grote rol spelen in thrillers. Vortex is geen verhaal dat heel de tijd bol staat van de spanning. Deze Sigurðardóttir moet het ook niet hebben van het hoge tempo, wel van de nauwgezette opbouw en uitwerking van alle lijntjes. Naar het einde toe wordt het alsnog zo ontzettend spannend dat stoppen met lezen geen optie meer is. Missie geslaagd.

Over de twee protagonisten Freyja en Huldar weten we nog steeds niet heel veel, maar de manier waarop die twee elkaar bekijken, is ontzettend boeiend. Een typisch gevalletje afstoten en aantrekken. Ik waag een gokje dat ze elkaar in het derde seriedeel zullen vinden. Of gooit er toch nog iets of iemand roet in het eten?

In IJsland telt de reeks al vijf delen, we lopen met de Nederlandse vertalingen ongeveer drie jaar achter. Duimen maar dat uitgeverij Cargo niet voortijdig de handdoek in de ring gooit, want deze fan wil meer Freyja en Huldar, veel meer!