Wie vlucht en wie blijft is het derde deel van de vier Napolitaanse romans van Elena Ferrante. Het is nog steeds niet bekend wie er achter dit pseudoniem schuil gaat. Ik ben, net als veel anderen, erg benieuwd ernaar. De eerste twee delen uit deze reeks heb ik nog niet gelezen en ik vroeg aan de uitgever of het mogelijk is om 'blanco' met deel drie te kunnen beginnen. Dat kon, want achter in het boek staat een lijst met uitleg over de personages en een summiere samenvatting uit de vorige delen. En ik moet zeggen dat het me net voldoende informatie gaf om op de rijdende trein te springen.

Wie vlucht en wie blijft heeft als ondertitel Vroege Volwassenheid en wordt verteld vanuit Elena, de jeugdvriendin van Lila. Beiden zijn opgegroeid in een eenvoudige wijk in Napels, een wijk die in hun bloed is gaan zitten en altijd blijft trekken, waar ze zich ook vestigen.

Elena (oftewel Lenù) is getrouwd met een jonge professor en woont nu in Milaan met hem en hun twee dochtertjes. Ze oogst literaire bekendheid met haar debuutroman, terwijl haar jeugdvriendin Lila (ook wel Lina genoemd), nog steeds in 'de wijk' in Napels woont en zwaar werk verricht in een fabriek.

Ondanks hun maatschappelijke verschil blijven hun levens met elkaar verbonden, alsof ze als magneten naar elkaar toe worden getrokken. Hun beider grote liefde Nino komt ook in beeld en maakt onrustige gevoelens los . Door hun temperament en de loop van het leven ontstaat een spel van afstoten en aantrekken tussen de vrouwen, die een onbreekbare band lijken te hebben.

Alletwee moeder, alletwee op hun eigen manier ambitieus en niet van plan zich te onderwerpen aan hun familie en hun partners vechten ze zich op hun eigen manier vrij om hun hart te volgen. Wie vlucht en wie blijft is hierbij de rode draad, evenals de liefde, die in verschillende vormen aanwezig is. In de tussentijd maken ze door hun hang naar zelfstandigheid ook met hun partners het nodige mee en ontstaat er door de klassenstrijd tussen de intellectuelen en arbeiders flinke opschudding die vooral Lila niet onberoerd laat.

Ik heb intens genoten van dit boek, het slokte me helemaal op, ik was een aantal uur compleet in de ban van Ferrante en had de 'FerranteFever' goed te pakken. Ik moest weer landen nadat ik het uit had. Dit is het soort verhaal waar je volgens mij òf dol op bent òf niks aan vindt. Ik kan Ferrante's schrijfstijl met de mooie zinnen en stevige constructies erg waarderen.

Ik ben dol op zulk soort complexe verhalen met uitgebreide analyses en een stuk maatschappelijke historie. De gelaagdheid in het verhaal boeit mij enorm en ik kijk echt met heel veel plezier uit naar het vierde (en helaas laatste) deel van deze Napolitaanse reeks, Het verhaal van het verloren kind, dat dit najaar wordt verwacht. In de tussentijd hoop ik gauw met terugwerkende kracht van de eerste twee delen te genieten, zodat de hiaten, voor mijn ultieme leesbeleving, worden opgevuld.