Neem een wasteil. Stop er een alligator in, prop teil met alligator in een oude, zwarte Buick. Voeg een bestuurder en zijn vrouw toe, en rijd in twee weken heen en weer van West-Virginia naar Orlando in Florida. Stippel geen route uit, neem slechts voor een deel van de reis kaarten mee (die je onderweg ontfutseld worden), zorg dat het geld dat je bij je hebt gestolen wordt, doe er nog een mooie haan bij, kies het Amerika uit de jaren '30 als decor en je hebt voldoende ingrediënten om een smakelijk verhaal te bereiden. Verpak je verhaal in een leuke omslag en de lezer zal vol verwachting aan een nieuw leesavontuur beginnen.

Met de basisingrediënten zit het in dit boek wel goed. Om de boel op smaak te maken moeten de onderlinge hoeveelheden in balans zijn, moet er een goede schrijfstijl worden toegevoegd, een flinke scheut goede dialogen, een eetlepel spanning om de lezer nieuwsgierig te houden, een handvol diepgang, karakterontwikkeling en plotontwikkeling en een flinke snuif humor. Dat is te hoog gegrepen voor Hickam jr.
Hij komt niet veel verder dan een flauw reisverslag en wekt de indruk te denken dat als hij zijn hoofdpersonen (Elsie en Homer Hickam en hun alligator Albert) nou maar in voldoende onverwachte en vreemde situaties laat belanden het allemaal wel goed komt met zijn boek. Overdaad schaadt. De avonturen waarin de Hickams belanden doen afbreuk aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Fictief of niet in deze familielegende, je moet er als lezer in kunnen geloven en dat wordt naarmate de reis vordert steeds moeilijker.

Albert, een huwelijkskado van Elsies grote liefde Buddy Ebsen, vormt de aanleiding tot de reis. Je zou anders verwachten, maar Albert gedraagt zich de hele, lange reis voorbeeldig. Daar hebben de Hickams geen kind aan. Dat kun je niet van Elsie zeggen. Die maakt tot vervelens aan toe duidelijk dat ze niet gelukkig getrouwd is. Ze heeft haar hart aan Buddy verpand. Als Buddy geen acteur had willen worden en vervolgens naar New York was gegaan was ze nooit met Homer getrouwd. Waarom ze niet met Buddy is meegegaan, maar in plaats daarvan met Holmer in het gehate mijnwerkersstadje Coalwood is gaan wonen vraagt ze zich niet af. Pas tegen het eind van het boek hoor je via anderen hoe de vork in de steel zit.
Homer op zijn beurt wordt omschreven als een intelligente en uiterst aantrekkelijke man, die vrouwen genoeg kan krijgen. Waarom hij z'n tanden als een pitbull in Elsie heeft gezet en niet kiest voor een vrouw die zijn liefde op waarde weet te schatten is een raadsel. De reis zorgt voor een verandering van Elsies houding jegens Homer, maar of dat blijvend is?
Het beeld dat na alle omzwervingen ontstaat is dat van een vrouw die nergens het geluk zal vinden, omdat ze niet gelukkig met zichzelf. Zelf zegt ze daarover, als haar oom suggereert dat ze van het moederschap zal opknappen: "Ik knap nergens ooit nog van op, oom Aubrey. Nergens van."
Een verhaal dat beter familielegende had kunnen blijven.