Een kwartier geleden heb ik de laatste bladzijde van “Zwart Water” omgeslagen en nu pas dringt het tot me door dat ik terug ben… Wat de auteur Corine Hartman met haar boek heeft gepresteerd is, bij gebrek aan superlatieven, gewoon adembenemend. Hartman bespeelt alle registers van het schrijverschap met een ongekende virtuositeit. Ze informeert de lezer op kundige wijze, zonder zich te bezondigen aan opdringerige pedanterie, over het reilen en zeilen in het besloten wereldje van de theater- en operawereld. Ze schetst niet alleen de glitter en de grootse successen van de
diva’s en stermusici,, maar ook de, en dat wordt zelden of nooit aangekaart, psychische en lichamelijke neergang van de topartiesten. In een bepaald fragment waarbij de violiste haar virtuositeit dermate opvoert, maar tevens ook de nakende instorting ervaart, weet de auteur de spanning zo levensecht op te drijven dat mijn adem stokte.
De tableaus waarin Hartman Frederique op bepaalde leeftijden portretteert zijn beklijvend en van een aangrijpende gevoelswaarde. Ook het thriller effect is van een ongehoord gehalte en de plot snijdt de lezer puur de adem af.
Ik werd vooral aangegrepen door de milde manier waarop Hartman de toch wel gruwelijke gebeurtenissen rapporteert, de onderbouwde psychologische benaderingen van personen en gebeurtenissen.
Corine Hartman is een auteur naar mijn hart, man!