Een Duitse Modiano. Dezelfde onwezenlijke personages die niets lijken te voelen, zich als robots door hun leven bewegen, over het postmoderne pad dat de fijnschrijver voor ze heeft uitgedacht. Psychologisch gezien volkomen ongeloofwaardig. Flauwe, afgesleten spelletjes, zoals het door de karakters laten zeggen dat het wel lijkt of ze personages in een roman zijn. Humor! Om het lezen te bemoeilijken (moeilijk=diepgang!) heeft de auteur aanhalingstekens achterwege gelaten. Wie spreekt er en wanneer gaat het over in gedachten? De lezer mag het uitzoeken want, aanhalingstekens zijn niet modern, zijn zó 1836! Ook de logica is uit de tijd: de hoofdpersoon bestuurt een auto, schakelt wisselt van rijstrook en pakt tegelijk een beker koffie en een apfelstrudel aan! Hij tankt langs de snelweg en als hij wegrijdt komt hij op een rotonde die de richting naar de snelwegen aangeeft. Etc. Rare vergelijkingen zoals “De nieuwe dag was aangebroken, even onverwacht als je vaak wordt overvallen door je eigen woorden.” Klinkt diepzinnig maar slaat nergens op. “Hij zag onrust in haar neusvleugels, als het pompen van een bij voor hij wegvliegt.” Lachwekkend! En dan al dat gerook, gatverdamme, word er onpasselijk van.