Alex Chance gebruikt voor zijn slachtoffers in Dag van de wraak zeer kwetsbare personages, namelijk weerloze kinderen. Met een dergelijke keuze loop je als auteur een groot risico. Wanneer de schrijver niet goed kan motiveren waarom kinderen het slachtoffer zijn, kan het verdacht veel op effectbejag lijken. En dat kan tot gevolg hebben dat de lezers zich van de schrijver afkeren. Die gedachte drong zich onverbiddelijk op na lezing van Dag van de wraak. Het bleef volkomen mistig rond de vraag wat er de reden van is dat de schrijver specifiek gebruik heeft gemaakt van kindslachtoffers. En dat is een slechte zaak.
Dave Wiley leeft sinds enige tijd gescheiden van zijn ex Karen en hun 11-jarige dochter Jen. Aan het einde van een succesvolle dag met zijn dochter, belt Dave Karen op en deelt mee dat Jen naar haar onderweg is. Karen wordt door dit bericht min of meer panisch omdat ze een anonieme brief heeft ontvangen met een schreeuw om hulp van een meisje.
Op een andere locatie probeert een door demonen geteisterde Jonathan de bemanning van een takelwagen te overmeesteren. Op koelbloedige wijze vermoordt hij Don, maar degene die hij werkelijk op het oog heeft is Kathy Trueblood, het dochtertje van Milt. Tijdens deze overval wordt het jongere zusje Holly, levensgevaarlijk door Jonathan verwond.
Wanneer Jen Wiley op internet wordt bedreigd en er zelfs ledematen van een kind aan haar adres worden gestuurd, is het duidelijk dat er een verband bestaat tussen beide gevallen.
Commissaris Ellen McCullers en Karens vriendin Lilly Hersch proberen dit verband te vinden.
Karen is niet alleen psychotherapeute van beroep maar ook cliënt bij therapeute Mary Huntingdon omdat een jeugdtrauma haar hardnekkig blijft achtervolgen. Wanneer de zij brieven ontvangt die aan haar jeugd refereren, wordt het raadsel alleen maar groter.
Het lukt Alex Chance niet goed om een vloeiende lijn in zijn verhaal te creëren en die ook vast te houden. De koppelingen tussen verschillende verhaallijnen ontbreken, waardoor de gebeurtenissen op diverse locaties, in verschillende scènes, in eerste instantie op zichzelf lijken te staan. Bovendien blijft de auteur zich verschuilen achter de demonen van de moordenaar die hem op dwangmatige wijze aanzet tot het doden en verminken van kinderen.
Het is te gemakkelijk en bovendien ongeloofwaardig. Daar maak je zogezegd geen vrienden mee.
Als de schrijver de moorden bovendien nog relateert aan eerdere gebeurtenissen in een sekteachtige mormonengemeenschap, dreigt het acceptatievermogen van de lezer het te begeven. Dat zou nog gecompenseerd kunnen worden door een heel concreet en specifiek antwoord op de vraag hoe alles zover heeft kunnen komen. Maar dat antwoord maakt helaas geen onderdeel uit van dit verhaal.