De dag waarop ik mijn vader doodde, het is op zijn zachtst gezegd een intrigerende titel. Auteur Mario Sabino weet je daarnaast in de eerste paginas ook te verwonderen met zijn bijzondere schrijfstijl. Hij schrijft vanuit een hoofdpersoon die zijn gedachten letterlijk lijkt op te schrijven en daarbij de lezer direct aanspreekt.
De eerste paar hoofdstukken is dit nog wel prettig; het is bijna verfrissend hoe de auteur met de lezer speelt door zich te verontschuldigen voor afdwalingen, de lezer te vragen of hij het vertelde wel gelooft en soms ook toe te geven dat hetgeen hij net vertelde als waargebeurd, helemaal niet gebeurd is.
De hoofdpersoon, die naamloos blijft, vertelt dus over de dag waarop hij zijn vader vermoordde, en probeert vervolgens uit te leggen hoe hij tot die daad gekomen is. Hij vertelt over zijn jeugd, zijn relatie met zijn ouders en hoe hij nu terugkijkt op die tijd. Dat het geen prettige tijd was is zeker, met name doordat de jongen een erg slechte verstandhouding met zijn vader had. De eerste redenen voor de moord beginnen dan al duidelijk te worden.
Dan vertelt de hoofdpersoon dat hij, om zijn dagelijkse leven te ontvluchten, ooit een roman is gaan schrijven, en dan wordt die  onafgemaakte  roman in zijn geheel opgenomen in het verhaal. Op dat punt ontspoort het boek: de zogenaamde roman is veel minder interessant dan het oorspronkelijke verhaal, de schrijfstijl verandert en er wordt veel uitgeweid in filosofische passages die nergens toe leiden.
Als de roman uitgelezen is, wordt het oorspronkelijke verhaal vervolgd, maar dan komen ook daar de uitweidingen en terzijdes veelvuldiger om de hoek kijken. Het is nog steeds aardig om te lezen over de gebeurtenissen die geleid hebben tot de moord, maar je wordt als lezer teveel afgeleid, en de charme van de aparte schrijfstijl is er tegen die tijd ook wel af.
Sterker nog, die schrijfstijl begint dan eigenlijk te irriteren, het wordt te veel filosofische spielerei waarbij het eigenlijk helemaal niet om het plot draait. Nou wordt dit boek door de uitgever ook nergens neergezet als een thriller, dus wat dat betreft is het plot wellicht ondergeschikt aan de literaire kwaliteiten van de auteur, maar wat mij betreft is er toch te veel sprake van mooischrijverij.