Zinderend! Van zinkgat naar verdronken dorp op een wad : de apocalyptische vluchtreis van een duivelstweeling... Een boek om twee keer te lezen. Het laat je niet meer los.

In prachtig poëtisch proza met nogal wat thans vergeten of zelfs nieuwe zelf bedachte woorden behorende bij die oude vergane, voorbije wereld in een niet nader genoemd, door godsdienstwaanzin geregeerd land van meer dan een eeuw (?) geleden door Hulst op onnavolgbare wijze beschreven.
Er zijn drie delen: het begin in hun eigen min of meer armoedig maar paradijselijk bos, de vlucht voor het snel om zich heen alles vermorzelende zinkgat en het dramatische einde van de lange reis naar zee.
Beschreven vanuit het perspectief van "brae", zoals Titus in een zelf bedachte taal zijn broer noemt. In vier cursief gedrukte hoofdstukken voor, tussen en na de drie delen lezen we de echte gevoelens van "brae". De roman begint met zo'n cursieve overpeinzing van brae, jaren na het einde van Titus. Dit hoofdstuk heet "Vergeet" en verklaart dus deels de titel. Het is geen proloog, maar vormt eerder een epiloog die pas duidelijk wordt ná het lezen van deze roman. Het herlezen begint....

Een paar mooie citaten:
Blz. 92 – “Ze tapt donker bier dat ze neerzet bij de hoek van de bar. “Ik heb helemaal niet gevraagd hoe je heet.” Ik ga zitten, neem een slok. Een seconde overweeg ik mezelf Titus te noemen. Wat weerhoudt me er tenslotte van hem te worden? Hem een nieuw bestaan te geven? Ik ben elk van ons, zoals hij dat ook was. Ik zeg: “Een naam is…een leugen.”
Blz. 148 – (…) waarop we na enige tijd stuitten op een houten bouwval, die lang geleden al verlaten was. De ruiten waren versplinterd tot glazen dolken en een boom had zich te rusten gelegd op het dak. (…) De vloerplanken voelden sponzig aan, levend bijna, en er hing een parfum van mos, schimmel en nat papier in de woonkamer. (…) Over bladderend behang marcheerde een kralenketting van mieren en op een houten bankje lag een editie van de Edicten, de pagina’s bespikkeld met sproeten. Paddestoelen ontsproten aan het vloerkleed en de gordijnen. Dit was dode ruimte, maar intens levend, overgedragen aan planten en dieren die eerder niet welkom waren.”

Enkele vergeten / zelf bedachte woorden:
Aardbloed – bloedrook - gevaarhonger – aquifer – valavond – kofferknecht – muggenuur – fladderak – pugilist – een mooidag – gitaarman – bokkeblaadje – lutje jongen – sluimerleven - schellak

Bij de Verantwoording las ik dat deze roman o.a. citaten en parafrasen bevat uit (…) Une saison en enfer en Illuminations van Arthur Rimbaud. En het werd me duidelijk waar de soms hallucinerende schrijfstijl van Auke Hulst me aan herinnerde. Rimbaud meteen weer herlezen.

Vanaf het begin deed me dit boek ook denken aan de in vele talen vertaalde tweelingentrilogie van de Hongaars/Zwitserse schrijfster Agota Kristof die in het Frans schreef over de jongenstweeling Lucas en Claus die vanaf hun vierde jaar bij hun afgrijselijke grootmoeder opgroeiden in oorlogstijd in een onherkenbaar ruig land, ver van de bewoonde wereld verwijderd en waarin ongeveer dezelfde thema's aan bod komen. Eenzaamheid, liefdeloosheid, harteloosheid, wreedheid, honger, ontbering, pijn en verharding, verlating(sangst), identiteit, traumatische gevolgen van geweld en oorlog. Ook in deze trilogie: Wat is waarheid en wat is fictie? Le Grand Cahier, La preuve en Le troisième mensonge. Ook in het Nederlands vertaald. En eveneens een aanrader.

Conclusie:
Voor mij is het heel duidelijk: ik geef deze roman vijf sterren *****. Het was de eerste roman die ik van Auke Hulst las, maar ik ga zeker binnenkort zijn voorgaande boeken lezen.