‘Het begin van het einde’ is de titel van Boek Een van de serie ‘De Duistere Oorlog’. De nu twintigjarige Kevin Deckers begon op zijn veertiende met het schrijven van dit debuut . De vergelijking met Christopher Paolini, die vanaf zijn vijftiende tot aan zijn negentiende jaar aan zijn bestseller Eragon werkte, lijkt snel gemaakt. De overeenkomst tussen beiden houdt bij dit enkele feit op. ‘Het begin van het einde’ is zeker geen bestseller en kun je beter links laten liggen.

Het verhaal begint met de geboorte van Rayon, een dwerg die het universum en de goden moet redden van de Duisternis. Wanneer hij en zijn moeder intrekken bij Heer Theodor beginnen de Goden zich te roeren. Rayon krijgt de krachten van de God Seron maar moet daar een verschrikkelijke prijs voor betalen. Hij veroudert snel en om dat tegen te gaan dient hij verschillende artefacten te verzamelen. Het eerste ligt verstopt in de Duistere Kloof. Samen met zijn vrienden gaat hij op weg om dit voorwerp te vinden. Dit gaat echter niet vanzelf.

De wereldopbouw is chaotisch en roept voortdurend twijfels op. In eerste instantie denk je in een soort middeleeuwse wereld te vertoeven. Wanneer mensen zich echter in de ‘woonkamer’ of ‘slaapkamer’ bevinden en het ’ toilet’ zoeken dringt zich een hedendaags beeld op. Tegelijkertijd dragen soldaten ijzeren pantsers. Dat wekt verwarring en draagt niet bij aan de geloofwaardigheid van het verhaal.
Het gebrek aan geloofwaardigheid speelt het hele boek door op alle fronten. Zo is het raar dat Bjorn die nog nooit Orks en Trollen heeft gezien vanuit de verte het geluid van aanvallende Groene Orks herkent. Hij ziet ze op dat moment niet maar heeft in een boek gelezen hoe het geluid moet klinken. Ook denk je niet midden in een gevecht tegen zeven wachters dat de wachter die met zijn been trekt misschien een oude oorlogswond heeft. Daar heb je gewoonweg geen tijd voor.

Het tijdsverloop is niet zo duidelijk uitgewerkt. Je zult zelf een schemaatje moeten opstellen om te snappen hoeveel dagen we onderweg zijn en wie ondertussen wat doet. De schrijver verspringt voortdurend van perspectief en het doel daarvan is vaak onduidelijk en verwarrend. Het verhaal loopt ook niet chronologisch. De schrijver gebruikt flashbacks maar het is niet eenvoudig te achterhalen wanneer een perspectiefwisseling een flashback is. Zo is het buitengewoon verwarrend dat Rayon eerst een bericht van de Reus Drogan ontvangt, terwijl de Reus dat bericht pas dertig pagina’s later gaat versturen. De lezer moet steeds terugbladeren om te snappen wat er aan de hand is.

De verhaallijn is ook om andere redenen niet goed te volgen. Het lijkt een opeenvolging van gevechten en magie. De theatrale beschrijvingen van bijlslagen, knallen, bliksemflitsen en de hoeveelheden bloed beslaan vaak meerdere pagina’s en er worden steeds nieuwe planeten, goden en wezens geïntroduceerd.
Van het verhaal is daardoor nog maar weinig te bespeuren. Het vliegt alle kanten op en de logica ontbreekt. Het lijkt meer een mmorpg zoals World of Warcraft waarin op willekeurige momenten van alles kan gebeuren, dan een fantasyboek . Van enige opbouw is niets te bekennen.

De personages in het boek worden niet uitgewerkt en ontwikkelen zich niet. Ze zijn voortdurend kwaad of hebben plotseling en zonder veel redenen hevige onderlinge ruzie. Normale relationele verhoudingen lijken niet te bestaan. Ook de handelingen van de personages komen ongeloofwaardig over. Ze hebben de gewoonte om uitgeput neer te vallen na een gevecht of na het gebruik van magie. Binnen twee zinnen staan ze desondanks weer overeind om opnieuw een gigantisch gevecht te leveren. Ze hoeven blijkbaar niet bij te komen. Tegelijkertijd vallen ze geregeld van uitputting flauw.
Helemaal verbazingwekkend wordt het als Heer Theodor een arts dwingt zijn doorgesneden achillespees aan elkaar te naaien. Theodor trekt de huid van zijn hak en kuiten zelf opzij en blijft gedurende de operatie volledig bij bewustzijn. Deze sterke man heeft blijkbaar geen verdoving nodig en is ondanks zijn blessure heel erg lenig. Hij verzoekt wel om een slaapmiddel als de arts klaar is, ‘graag voordat hij flauwvalt’. Om vervolgens dan pas flauw te vallen.

Vanaf het begin vallen de vele taalfouten op. Het woord steigers wordt met lange ij geschreven, kurassen worden niet ‘daarover vastgesnoerd’ maar ‘daarover gesnoerd’, een sabel wordt ‘opgeblokkeerd’ en zo gaat het onverminderd door.
De zinnen lopen niet lekker, worden halverwege afgekapt en gooien je uit het verhaal. Het vele gebruik van verklarende woorden als ‘deze’, ‘daarom ‘en ‘hierdoor’ versterken dat beeld . De schrijver probeert te vaak teveel uit te leggen.

Het lezen van dit verhaal is een ware worsteling. Het verhaal mist samenhang en een duidelijke focus. De vele taalfouten, onleesbare zinnen en de overmaat aan wezens en werelden veroorzaken verwarring en leiden tot een gevoel van vermoeidheid. Van leesplezier is geen sprake.