Miles verzamelt beroemde laatste woorden. “I go to seek a Great Perhaps” is zijn inspiratie, want Miles wil ook een Great Perhaps zoeken. Liefst nog voordat hij doodgaat. Ervan overtuigd dat hij het in Florida nooit gaat vinden, besluit hij naar een kostschool in Alabama te gaan. Daar ontmoet hij The Colonel, Takumi en Alaska. Alaska is beeldschoon en mysterieus. Natuurlijk valt Miles voor haar.

De meeste personages zijn niet geloofwaardig. Dit komt vooral door de quirky bijnamen die zowat iedereen krijgt, maar ook door hun quasi-volwassen gedrag en hun filosofische geleuter. Miles en Alaska zijn ronduit onsympathiek. De aanwezigheid van Miles heeft geen enkel effect op het plot van Looking for Alaska. Grotendeels komt dit doordat hij extreem passief is. Hij wil iets beleven, maar zit alleen maar te wachten tot hem iets overkomt. Miles maakt geen vrienden; hij wordt ingelijfd door The Colonel omdat ze kamergenoten zijn. Daar komt nog bij dat Miles arrogant (hij denkt minachtend over andere tieners omdat ze “saai” zijn) en egoïstisch is. Alaska is het prototype Manic Pixie Dream Girl. Ze bestaat eigenlijk alleen maar om Miles wijze levenslessen bij te brengen. Haar geforceerde mysterieuze en tragische gedoe is vooral vervelend.

Looking for Alaska bestaat uit twee helften: een before en een after gedeelte. Dat je als lezer weet dat er naar een belangrijke gebeurtenis toegewerkt wordt, creëert automatisch een spanningsveld. Het after-gedeelte is het interessantst. Miles is in één klap nog meer met zichzelf bezig, maar het thema van rouw wordt erg effectief beschreven. Heel herkenbaar. Knap van Green dat hij zoiets persoonlijks op zo’n universele manier kan neerpennen. Mooi ook dat er geen sluitende conclusie volgt. In het leven wordt nou eenmaal niet alles netjes opgelost.

Misschien is de leeservaring enigszins leeftijdsgebonden? Dawson’s Creek vond ik als tiener ongelofelijk profound en als ik het nu terugkijk dan vind ik het eerder pretentieus. Datzelfde gevoel had ik bij Looking for Alaska. Het kwam allemaal nogal wannabe diepzinnig op me over. Ook Miles maakt een zeer negatieve indruk. Hij had er net zo goed niet kunnen zijn (dan had ik het boek waarschijnlijk beter kunnen pruimen, eerlijk gezegd). Als het verhaal zonder de hoofdpersoon vrijwel identiek was verlopen, dan is er volgens mij toch iets misgegaan bij het schrijven.

Looking for Alaska: vooral geschikt voor een YA-publiek.