De meeste Scandinavische misdaadromans kunnen bijna niet slecht zijn; altijd is er sprake van maatschappelijke betrokkenheid, doordachte gebeurtenissen en personages, verhaallijnen die misschien niet altijd even spectaculair maar wel logisch zijn.
Iets dergelijks geldt ook voor dit boek. Het zit goed in elkaar, het thema is duidelijk, de motieven zijn voorstelbaar, die van de pedoseksuele man, de politiemensen, de bewakers, de gevangenen en de vader van het vermoorde meisje, kortom van iedereen.
Toch wringt er iets. Het verhaal is wel erg politiek correct, en er is op geen enkele manier sprake van verrassingen: alles wat er gaat gebeuren, is al lang van tevoren duidelijk (ook zonder de irritante achterkant van dit boek waar het halve verhaal al wordt weggegeven). Het overheersende gevoel na lezing van Vaderwraak is dat van weinig uitdaging en gemiste kansen.