Het is nu zo’n 7 jaar geleden dat Reacher het leger heeft verlaten. Hij reist nog steeds zonder bagage want om de drie of vier dagen koopt hij goedkope nieuwe kleren en gooit zijn oude kleren weg. Het enige dat hij bij zich heeft, is zijn tandenborstel. Hij heeft sindsdien zo anoniem mogelijk geleefd want hij wil onvindbaar zijn. Daarom geeft hij valse namen op als het hem zo uitkomt. Hij gebruikte daarvoor eerst de namen van presidenten, daarna vice-presidenten en nu zijn de namen van honkballers van het tweede honk aan de beurt. Hij is, zoals hij zelf zegt, ‘…… verslaafd aan het leven van de buitenstaander’ (einde van hoofdstuk 3).
In dit verhaal reist hij vanaf Miami speciaal naar New York om een oude belofte aan een vroegere verdachte in te lossen. Het ziet er namelijk naar uit dat deze verdachte, James Barr, zich niet heeft gehouden aan zijn belofte aan Reacher om nooit meer mensen om te leggen in een schietpartij. Reacher is van plan zich wél aan zíjn belofte te houden: als Barr nogmaals een moordpartij aanricht, zal Reacher hem om zeep helpen. Als Reacher zich laat informeren over de gang van zaken omtrent de schietpartij, zijn de bewijzen tegen Barr zo overweldigend dat er niets meer een veroordeling in de weg kan staan. Maar dan merkt Reacher dat hij wordt achtervolgd en dat de een na de andere val voor hem wordt opgezet. Waarom wil men hem uit de weg hebben als de zaak tegen Barr zo sterk staat ? Is die zaak tegen Barr eigenlijk wel zo sterk als de bewijzen lijken te duiden? Hoe meer Reacher zich daarin verdiept, hoe meer hij gaat twijfelen aan de schuld van Barr. En langzamerhand komt Reacher erachter dat de schietpartij niet zo willekeurig is als het op het eerste gezicht lijkt. De zaak wordt steeds gecompliceerder en er blijken meer mensen betrokken te zijn dan je zou verwachten.
Net als in de andere Reacher-boeken zijn er verrassende ontwikkelingen in het verhaal en leer je interessante – hoewel soms obscure - personages kennen. Lee Child loost je feilloos naar het onverwachte einde van het boek. En Reacher is en blijft een boeiende persoonlijkheid. Maar ik moet zeggen dat ik in dit boek sommige uitspraken of gedragingen van Reacher ‘out of character’ vond. (Sorry, ik weet niet zo gauw wat de Nederlandse vertaling daarvan is.)
Om een voorbeeld te noemen: hij praat over het meisje in de bar als ‘het sletje’. Dat verwonderde mij want in eerdere boeken gaf Reacher wel eens commentaar op dames van een bepaalde beroepsgroep maar niet in dat soort termen. En dit meisje was niet eens een ‘sletje’, verderop in het verhaal refereert hij naar haar dan ook als een “mooi maar dom meisje”.
En als hij in het kantoor van Helen Rodin vertelt waarom hij op zoek is naar James Barr, vertelt hij zijn verhaal met zijn rug gekeerd naar het aanwezige gezelschap. Het beeld dat ik van Reacher in al die boeken heb gekregen, is daarentegen dat hij de mensen met open vizier tegemoet treedt – ook om hen op een directe manier te confronteren met de gevolgen van hun gedragingen. Mensen de rug keren terwijl hij zijn bedoelingen uitlegt, vind ik niet bij de personage Reacher passen.
Voornoemde passages vielen mij op maar zijn voor het verhaal niet belangrijk. Maar omdat ik in korte tijd zoveel boeken over Reacher heb gelezen, is er in mijn gedachten een bepaald beeld van Reacher ontstaan. Dat beeld is gevormd door de gedetailleerde beschrijvingen in de boeken over Reacher’s uiterlijk maar ook over zijn (familie)geschiedenis. Ik weet hoe Reacher denkt en handelt want de achterliggende gedachtes van zijn acties worden bijna altijd (door hemzelf) verwoord. En dit keer lees ik iets over Reacher dat niet overeen stemt met het gecreerde beeld. Jammer. Maar niet onoverkomelijk.