"Beschouw dit als een biecht. We zien elkaar nooit meer en luchten ons hart zonder dat we in de kerk op zo'n houten bankje moeten zitten." ~ p16.

Wat een bijzonder verhaal is dit, met 2 onderwerpen die je nooit samen zou verwachten. Een verhaal over liefde, verdriet, kracht en vriendschap.

"Ziek zijn, echt ziek zijn, moet je leven toch veranderen zegt men." ~ p21.

In nooit meer bang lees je het verhaal van twee verschillende vrouwen. Maud, die op het vliegveld van Brussel er achterkomt dat haar vriend vreemdgaat en daar gelijktijdig Victor ontmoet. En Louise, een vrouw die stuggelt met de nasleep van haar borstkanker en ondanks haar dikke, manbestendige muur Lennard ontmoet tijdens het onbijt. Alle ingredienten voor een romantisch verhaal, ware het niet dat er later die dag een aanslag plaats vind. Op het vliegveld in Brussel. De vrouwen zijn veilig, maar waar zijn de mannen?
Gaby Rasters weet op een fijne manier de emoties te vangen van beide vrouwen en hun verhaal verweven tot een geheel. Ik vond het heerlijk om te lezen hoe alles met elkaar in verbinding staat, en bijzonder hoe er van 2 vreselijke dingen 1 geheel is gemaakt. Hoe zij van een eigen ervaring een fictief verhaal heeft weten te maken, waarin er aandacht gegeven wordt aan sterke vrouwen, het verdriet en de kracht. Een boek dat je tijdens het lezen een beetje in je hart sluit, en waarbij je misschien wel een klein traantje weg pinkt.

"Volgens mij kun jij je niet verstoppen voor de liefde. De liefde zal jou altijd vinden. Jij bent een en al liefde." ~ p130.

Gaby heeft een manier van schrijven waarbij je echt door de bladzijdes heen vliegt. Elke keer weer geniet ik van haar schrijven, ongeacht het genre! Dikke 4 sterren voor dit bijzondere verhaal.