Met een zekere terughoudendheid ben ik aan de nieuwste thriller van Marelle Boersma begonnen.
Wat moest ik me voorstellen bij een boek dat gaat over waterverontreiniging, dode (bruin)vissen, managers die (veel te) hoge premies ontvangen .. Om daar achter te komen kun je maar één ding doen en dat is het boek lezen.

Het is Marelle moeiteloos gelukt om me van de eerste tot de laatste bladzijde geboeid te houden.
Een aantal actuele items komen haarscherp naar voren. De macht die de ´hoge heren´ over hun personeel hebben. Hoe ver mensen kunnen/durven gaan om hun vaak dubieuze doel te bereiken.-
Behalve haarscherp worden ook een aantal zaken zeer subtiel gebracht. Hierbij denk ik met name aan de hoofdfiguur Rona. De manier waarop haar geaardheid door MB beschreven wordt vind ik heel bijzonder. Niet als iets wat abnormaal is maar juist als iets wat er gewoon bij hoort. Knap gedaan.
Gedurende het hele verhaal denk je zeker te weten wat de oorzaak is van de overmatige vissterfte en de ziekteverschijnselen bij diverse personen. Uiteindelijk blijkt het dan toch weer net even anders te zijn. Kortom een verrassend slot.
Als ik dit boek met één woord zou moeten benoemen dan komt steeds hetzelfde woord bij me op en dat is Menselijk.
Het boek heeft mij wel een paar vragen opgeleverd, namelijk zou zoiets hier in Nederland echt kunnen gebeuren? En als dat zo is, wat dan..? Zijn we er op voorbereid?

Een extra pluim wil ik graag geven aan de ontwerper(s) van de cover. Prachtig!! Als je er naar kijkt dan kan je bijna de dreigende stilte horen.