Via Twitter liet ze weten dat het haar intentie was ‘om niet een snelle maar een sfeervolle thriller te schrijven’. Daar is Ellen Gerretzen, een nieuwe loot aan de snel groeiende tak van spannende Nederlandse dames, grotendeels in geslaagd. Haar debuut Bloedbruiloft zit bomvol sfeer. En het sleept zich vanwege het ontbreken van spanning grotendeels tergend langzaam voort. Dat is jammer, want het uitgangspunt is veelbelovend.

Wolfgang is hoofdcommissaris in Berlijn en grijpt zijn allereerste kans om met pensioen te gaan. Hij is 55 jaar en heeft zowel om persoonlijke als zakelijke reden de behoefte om zich ergens op het Spaanse platteland terug te trekken. Zijn Spaanse vriend Esteban praat hem echter verrassend eenvoudig om met hem mee te gaan naar zijn geboortedorp waar de schimmige moord op Ricardo, keuringsarts van de beroemde zwarte Iberische varkens, moet worden opgelost. Hij belandt in een wereld waarin werkelijk niemand te vertrouwen is. Niet in de persoonlijke omgang, niet in zaken, en zelfs niet in de liefde. Als vervolgens zijn Berlijnse verleden om de hoek van de Extremadureese dehesas komt kijken, is de rust die hij wenst verder buiten bereik dan ooit.

Een topthriller vermengt sfeer en spanning zodanig dat de lezer per se wil weten wat er met de nieuwsgierigmakende personages gaat gebeuren. Op dat punt gaat het mis met Bloedbruiloft. Wolfgang is interessant - hij wordt mooi omschreven als ‘een met zorg en zonder haast perfect getapt glas bier’ - en de Spaanse Extremadura is geloofwaardig als plek ‘waar de wereld het hier en nu is’. Maar verder is er nauwelijks enige houvast te vinden in het woud aan onhebbelijke karakters en dorpse intriges. Gesjoemel in de hammenwereld, het zal wel. Norse macho’s bij de Guardia Civil, natuurlijk. En een Spaanse schone die alle mannelijke harten sneller doet kloppen, zeker. Schrijven kan Gerretzen, dat is ook zeker, maar de ingrediënten die ze voor Bloedbruiloft heeft gebruikt zijn niet spannend en verrassend genoeg om ruim 400 pagina’s lang te boeien. Integendeel.