Op diverse Amerikaanse militaire bases in de wereld breekt een besmettelijke en dodelijke ziekte uit. Het enige wapen tegen deze ziekte kan gemaakt worden uit een organisme genaamd maanmelk. Dat organisme bevindt zich diep in een Mexicaanse grot; duikers zullen enkele dagen in die grot moeten afdalen om het te bereiken. Alsof die afdaling alleen al geen bedreiging genoeg is, bevindt die grot zich ook nog eens in een vijandelijk gebied, waarin o.a. drugscriminelen de dienst willen uitmaken. In allerijl worden vijf wetenschappers met duikervaring samengesmeed tot het team dat de maanmelk boven water mag halen.
Diepst geheim van James Tabor is een boek waarvan de constructie van de plot te nadrukkelijk aanwezig is, zoiets als botten die door de huid zichtbaar zijn. De verschillende onderdelen worden niet tot één vloeiend verhaal gebracht. Vijf wetenschappers die met zijn allen de grot induiken? Dan weet je dat Tabor dat aantal gekozen heeft zodat een paar het loodje kunnen leggen. En ja, maak van één van die wetenschappers ook maar een vrouw en zorg ervoor dat er diep onder de grond een romance ontstaat. Kan geen kwaad voor het verhaal, wel? Wel! De ideeën van Tabor, zoals de corrupte wetenschapper uit het onderzoekscentrum die alle geheimen doorspeelt, komen niet verder dan clichés. In het geval van de oorzaak van de besmetting op de militaire bases grenst zon vondst van Tabor zelfs aan het lachwekkende.
Op een aantal plaatsen in het verhaal schenkt Tabor onevenredig veel aandacht aan bepaalde personages. Daarbij is goed zichtbaar dat hij hen een bepaalde achtergrond wil meegeven, maar als hij dat voornamelijk bij bijfiguren doet en een stuk minder bij hoofdfiguren, dan is de balans weg. Toch weet Tabor op zeldzame momenten goedgetroffen spanning in Diepst geheim in te lassen. In een beter gebalanceerd en vloeiender verhaal waren die scènes beter tot hun recht gekomen.