Ik heb genoten van deze biografie over twee 'strijdbare' freules. Ik noem ze revolutionair, omdat wij Nederlandse vrouwen veel te danken blijken te hebben aan hun tomeloze inzet om de positie van de vrouw te verbeteren. Het waren twee vrouwen met hun hart op de goede plek, want hun teweeggebrachte revolutie voltrok zich niet koste wat kost qua privé leven. Veel zorg, aandacht en toegewijde liefde ging uit naar man, kinderen, elkaar, vrienden en bekenden, de kunst en de familie. Vaak ten koste van zichzelf als bijproduct van hun goede bedoelingen en principiële levenshouding. Ze probeerden gewoon hun liefde voor het vrouwelijke neer te zetten in een tijd waar gedebatteerd werd of een vrouw ook mondig kon zijn. Net als een man.
In theorie is alles heel mooi, maar maak het maar eens waar in de praktijk. Ik heb grote bewondering gekregen voor deze bijzonder krachtige vrouwen en hoe ze vorm gaven aan hun ideeën over het verhogen van de kwaliteit van hun leefwereld. Ze hebben zich niet alleen ingezet voor de vrouw, maar ook als muze voor de kunst en ter bescherming van dieren. Ze maakten zich sterk tegen de heersende 'gruwelmode'. Grote hoeden met vogelveren.
Idealen zijn per definitie strijdig met de werkelijkheid. Wat Elsa herhaaldelijk opschreef in haar dagboeken: "...en de werkelijkheid is toch altijd zoo veel gecompliceerder dan ik hier kan beschrijven." Ik schrijf ook graag mijn gedachten op in mijn dagboeken en besef vaak genoeg hoe moeilijk het is om woorden te geven aan je gevoel en verbeelding van deze werkelijkheid. Alles wat ik beschrijf doe ik in het besef dat niets ooit teruggelezen wordt. Niet door mij, niet door latere generaties. Onder mom 'niet-interessant-genoeg'. Deze freules achtten hun documentaties juist wel hoog en dat stimuleert mij ook weer om te gaan bloggen en me wat meer te verdiepen in de schrijfkunst.
Wat de Hebban recensent Jeanette van Culinette's Kookpunt op 30-11-2015 zegt is waar! "Een boek om in één adem uit te lezen en langzaam te herlezen."