Omdat ik op school met vele culturen te maken heb, leek me dit boek wel interessant om te lezen, maar het viel me erg tegen.
Bénazir deed overduidelijk haar best om te laten zien dat mensen met verschillende culturen en geloven wel degelijk goed met elkaar om kunnen gaan, maar juist omdat dat er zo dik bovenop lag werd het boek erg vervelend om te lezen.
Aan de ene kant werden alle vooroordelen juist bevestigd: Regina, een Surinaams-creools meisje van 19 dat ongewenst zwanger is; Mathilde, haar alleenstaande moeder van 41 met vier kinderen: Juul, een Antilliaanse vrouw die haar zeven kinderen alleen heeft grootgebracht; Abdirzak die twee vrouwen heeft en 5 dochters en een derde vrouw wil om daar een zoon mee te krijgen. Aan de andere kant wilde Bénazir erg graag laten zien dat een Joodse jongen best met een katholieke Surinaamse kan trouwen en dat een Surinaams meisje best een relatie met een islamitische jongen kan hebben.
Nee, het was allemaal ongetwijfeld erg goed bedoeld, maar erg realistisch vond ik het niet.