De voorkant geeft aan " literaire thriller", in mijn beleving is dit het zeker niet. De achterkaft vermeld " psychologische misdaadroman over verwarring, verdriet en loslaten". Die beschrijving komt beter in de buurt.
Hoofdpersonage Philo Bolt is een museum conservator en wordt krampachtig neergezet als een doodgewone vrouw die ontzettend vaak boodschappen doet, een keukenschoonmaaktik heeft en veel kookt, ondertussen onzeker en verward is, vaak in haar eigen wereld wegdwaald. Daarnaast wordt ze "deftige dame" genoemd door de "gewone" volksvrouw" Doris en heeft ze een belangrijke intellectuele baan met verantwoording in het museum als conservator.
Dit gedeelte vind ik dus helemaal niks: Laat je hoofdpersonage nou gewoon "zijn" in plaats van haar zo neer te zetten, ik blijf totaal respectloos hier achter omdat ik de indruk heb dat het werk inhoudelijk geheel niets voorstelt en op het thuisfront ze alleen maar egocentrisch loopt te miepen. Zoveel bladzijden zijn gevuld met oeverloze handelingen die totaal niet bouwend zijn voor karakter of de misdaadverhaallijn.
Dan het verhaal: het " spannende" gedeelte.
Flinterdun doen we er een half jaar , zonder veel noemenswaardige relevante spanningspieken, over om tot een toch al bekende conclusie te komen. Het moordverhaal is een absoluut ondergeschoven verhaallijn, had ook over iets anders kunnen gaan of weggelaten kunnen worden - zo ongeinspireerd vind ik hem uitgewerkt.
Het boek is het verhaal van Philo Bolt, een vrouw met een behoorlijke sociaal maatschappelijke status die uitgewerkt wordt als heel gewone vrouw met al haar gewone-voor iedereen bekende -onzekerheden over dagelijks leven, relatie en gezin. En passant verwerkt ze het verlies van haar zus en haar medewerkster Riita, die op een verdachte manier/moment om het leven is gekomen.
De schrijfstijl is makkelijk leesbaar , inhoudelijk zou er heel veel geschrapt mogen worden en missen er veel elementen om dit een interessant en intrigerend boek te maken.
De psychologische kant van Philo is krampachtig " gewoon" neergezet en is op het irritante af, absoluut geen vrouw waarbij ik een herkenning of gevoel van respect ervaar.
Uitgelezen maar geen behoefte aan een tweede titel van dit schrijversduo.
Voor mij des te wonderlijker dat dit boek de Schaduwprijs 2006 gewonnen heeft. Inmiddels is per mei 2012 hun vijfde titel Schuld onder schrijversnaam Tupla M verschenen.