Ik ben duidelijk niet weggelegd voor de verhalen van Loes den Hollander. Eerder ontdekte ik al dat ik haar boeken (met één verhaal) niet boeiend vond. Ik vond de korte verhalen in Wodka-jus en Loslaten nog wel gaan. Maar deze bundel vond ik echt triest. Natuurlijk lezen de verhalen snel weg, want ze gaan nergens over. Ze eindigen heel plotseling en meteen nadat je het verhaal uit hebt, ben je vergeten waar het over ging. Nee, dit bevestigt mijn gevoel; Loes den Hollander is not my kind of writer.