Sluipweg is mijn eerste Ingrid Oonincx. Ik ben er enthousiast en vol nieuwsgierigheid aan begonnen, daartoe aangestoken door fans en door de ontmoeting met de sympathieke auteur op het thrillerfestival te Zoetermeer.

Helaas moet ik vaststellen dat ik teleurgesteld ben in deze thriller. Hij komt traag op gang en kabbelt voort in plaats van spannend te worden. Toevalligheden lijken gecreëerd om te komen tot bepaalde situaties, nogal gekunsteld. Hoofdrolspeler Gwen is behoorlijk naïef voor haar leeftijd en handelt onlogisch. Ze gaat bijvoorbeeld in op voorstellen van iemand die ze eigenlijk voor geen meter vertrouwt en ze woont van de ene dag op de andere samen met een jeugdvriend. Van de doden in de vriendengroep van vroeger, The Magnificent Seven, komen we weinig aan de weet. Patrick, Marcel en Gwen leren we iets beter kennen, waarbij met name Patrick goed (nou ja ) uit de verf komt. Het verhaal speelt zich deels in het heden, deels in het verleden af vanuit de perspectieven van Gwen en Patrick.
De schrijfstijl van Sluipweg is uiterst eenvoudig. Gemakkelijke woorden, korte zinnen en boven elk hoofdstuk staat exact aangegeven wie en wanneer. De auteur heeft in de leesclub toegelicht dat het taalgebruik past bij de leeftijden van de personages (als puber en als volwassene). Een mooi streven, maar in totaliteit is het boek voor volwassen lezers te gemakkelijk.
De beschrijvingen over jeugd die op het platteland opgroeit zijn zeer herkenbaar, inclusief autorijden voor je achttiende. Klieren, flirten, drinken, elkaars vriendje/vriendinnetje afpakken binnen een vriendengroep, dat is van alle tijden en van overal.

Met het stempel young adult erop zou ik Sluipweg een ster meer toebedelen.