Oud-premier Jean-Luc Dehaene zou waarschijnlijk geen commentaar willen geven op de hypothetische gebeurtenissen uit Zuur bloed, de tweede thriller van Dirk van de Walle. Misschien doet hij er in dit geval wel goed aan, want hij wordt (zij het onder de naam Decocq) voorgesteld als een spilfiguur in louche wapendeals. Alsof dat nog niet genoeg is, krijgt hij ook nog een kogel door het hoofd.

Morpho Fante, zoon van een Vlaamse vader en Italiaanse moeder, krijgt als onderzoeksjournalist een tip: er zou een huurmoordenaar in Italie aangekomen zijn die wil toeslaan tijdens de Palio in Siena. Nogal wat hoge gasten zullen daar aanwezig zijn, onder andere Decocq en George Bush sr. Fante trekt ernaartoe, en is getuige van de moord. Maar was Decocq wel het beoogde doelwit? Naast hem stonden Fante's ex Luna en vader en dochter Crowe, die Fante nog kent uit de tijd dat hij werkzaam was in de munitiefabriek van zijn vader. Is er een link met Fante's eigen verleden?

Het ontbreekt Van de Walle duidelijk niet aan fantasie. Er is namelijk niet alleen het verhaal van de schimmige wapendeals, maar ook dat van de dood van Fante's ouders en grootouders in een vermeend ongeluk, de dood van zijn dochter, een afslachting op een Eritrees eiland en verkrachtingen in de Congolese mijnen. Van de Walle heeft elk van zijn personages een dramatisch verleden willen meegeven, wat onnodig is. Aan het einde worden al de afzonderlijke lijnen wel samengebracht (mits enige hulp van het toeval) maar je moet al een goed geheugen hebben om alles nog uiteen te houden. Maar er is kans op beterschap: Van de Walle schrijft geen slecht proza, en ondanks alles ben ik zonder veel tegenstribbelen blijven doorlezen. Maar een volgende boek mag dus iets minder complex. Of om het met een andere oud-premier te zeggen: trop is te veel en te veel is trop.