Vol goede moed begon ik aan het derde verhaal van Philipp Vandenberg, nadat ik de eerdere twee, Het Sixtijnse geheim, en Het geheim van de Madonna gelezen had, en zeker die laatste een goed verhaal vond. Dit verhaal begon sterk, al had ik zo mijn scrupulus inmiddels gekregen nadat ik de recentie op deze site had gelezen, maar aangezien ik altijd wars ben van wat een ander er van mag vinden, aangezien het om mijn eigen smaak gaat, begon ik er aan... Gropius is eerst en vooral doodsbang als hij er achter komt dat er in ´zijn´ ziekenhuis gesjoemeld blijkt te zijn met transplantaties en hij wordt op non actief gezet... thuis ondergaat hij logischerwijs allerlei interne conflicten en lost die wel eens op met een groen blaadje op zijn jonkheer, langzaamaan veranderend in een Indiana Jones figuur dat alle vrouwen aan zijn voeten kan krijgen... Naarmate het verhaal vordert bevordert Gropius zichzelf, met behulp van de schrijver, van bange chirurg tot Tarzan persiflage en vliegen de bomaanslagen, inspuitingen met gif en oppervlakkige karikaturen en ondernemingen je om je oren. Het begint goed... staand zoals een berg... maar dan blijkt het een berg van modder te zijn, die aan het eind is ingezakt... en goed is ingezakt! Helaas, Philipp. Deze keer is het meer bagger dan ik van je gewend ben. Ik ga niet op details in, want dat verpest het mogelijke leesplezier van toekomstige fans van dit verhaal... Maar van Fichte tot Prasskov, van Felicia tot Francesca, van Rodriquez tot Gropius zelf of inspecteur Ingram... als karakters komen ze er erg bekaaid van af, en het verhaal rammelt aan alle kanten. Volgens mij had Philipp een verhaal in zijn hoofd waar hij halverwege geen kant meer mee op kon... Heb je wel eens met broodschrijvers... Hopelijk is zijn 4e verhaal beter, maar ik houd mijn hart vast... Jammer!