Er zijn van die boeken die je niet zo snel zullen opvallen en deze zullen dus ook niet gauw op de leestafel terechtkomen. Door stom toeval kwam ik onlangs een tweet tegen waarin stond dat je het boek MAF berichten vanuit een ontregeld brein kon winnen. Het enige wat ik hoefde te doen was deze tweet te retweeten. Nu ben ik erg nieuwsgierig van aard en naar aanleiding van deze tweet ging ik eens verder kijken naar wat dit boek nu eigenlijk inhield. Zo gezegd, zo gedaan en na het bezoeken van de website was mijn nieuwsgierigheid verder gewekt en ik besloot maar eens te retweeten.
Niet voor niks, want enige tijd later kreeg ik het berichtje dat ik dit boek gewonnen had. Een boek dat mij dus volkomen onbekend was, maar een boek dat naderhand veel indruk op mij heeft weten te maken.

‘Het verhaal van Gerard de Bruin. Een man die een bruisend leven leidde. Zo iemand die er alles uithaalde wat erin zat. Tot het moment waarop, zoals hij zelf schrijft, twee steken de automatische piloot in zijn hersenen uitschakelden.’

Een gedeelte uit het voorwoord geschreven door Rob Trip, ambassadeur van de Hersenstichting. Een prachtig en indrukwekkend voorwoord.

In korte, krachtige hoofdstukken verteld Gerard zijn verhaal. Een verhaal waaruit regelmatig veel pijn en verdriet spreekt. Maar toch ook een verhaal dat mij regelmatig kon laten lachen. De luchtige wijze van beschrijven maakt het toegankelijk en vlot te lezen.
Maar het zal je maar gebeuren. Zo ben je kerngezond en dan plots laat iets het afweten. Er is kortsluiting geweest en ineens kunnen je hersenen alle stroom van informatie niet meer verwerken.

‘Ineens was het er, vanuit het niets. Ergens had het op de loer gelegen, in een hoek verborgen gezeten, wachtend op de juiste persoon, het juiste moment om toe te slaan. Een steek in mijn hoofd, alsof er een gloeiend hete punt van een mes in mijn hoofd werd gestoken. Van buiten voelde ik niets, het was een binnenbrand, geen uitslaande. Een alles verzengende steekvlam die zich, als de blauwe vlam van een brander, door mijn hersenen vrat, bovenin, links van het midden. Alles op zijn vurige tocht wegvretend: gedachten, zicht, beweging, geluid.’

Dan is ineens alles anders. Gerard hoort en begrijpt wat er gezegd wordt, hij kan de antwoorden formuleren maar hij kan zich niet meer verstaanbaar maken. Het brein heeft moeite om alles om te zetten in de juiste handeling. Gerard heeft een hersenstoornis maar hoe of wat precies of wat nu de precieze oorzaak is blijft eigenlijk nagenoeg een raadsel. Ook heeft hij sinds het ontstaan van deze hersenstoornis constant een gefluit en gegons in zijn hoofd, wat behoorlijk irritant en vermoeiend is. Gerard zal een nieuwe weg moeten vinden maar zoals iedereen kan begrijpen is dit absoluut niet makkelijk.
De frustratie en onmacht van Gerard is voelbaar, maar tevens leef je mee met zijn strijd, want Gerard blijft niet bij de pakken neerzitten. De weg naar acceptatie is lang, maar op een gegeven moment weet Gerard dat hij geen keuze heeft en er zelf zoveel mogelijk uit moet zien te halen. Na het lezen van dit boek heb ik grote bewondering voor Gerard gekregen en dit boek kan als voorbeeld dienen voor anderen.

‘Het is fascinerend hoe snel mensen zich aan een nieuwe situatie kunnen aanpassen. Het is maf te constateren dat alle clichés waar blijken te zijn.
Het is wat je er van maakt.
Het is zoals het is.’

Zoals Rob Trip in het voorwoord zegt: ‘Lees de belevenissen van Gerard en word er, net zoals ik, stil van.’
En dat klopt, ik ben er stil van…