Na de twee romans Celeste (2012) en Verborgen (2013) is nu de derde roman van Adri van Beelen verschenen, De vrouwenverzamelaar. In tegenstelling tot de andere twee romans, die een relatief serieuze ondertoon hebben, heeft dit derde boek een komische inslag. Op de achterflap wordt de lezer al voorbereid: “Met De vrouwenverzamelaar schreef Van Beelen een bijzondere literaire komedie. Wat aanvankelijk leest als een ontroerend liefdesverhaal, ontaardt uiteindelijk in een absurdistische roman.” Dit schept enigszins verwachtingen die helaas niet waar worden gemaakt.

Luuk Assante is controleur bij een conservenfabrikant met talloze vestigingen over de hele wereld. Naast zijn controle werkzaamheden blijkt Luuk ook nog voldoende tijd te hebben om vrouwen te versieren. Zo heeft hij inmiddels over de wereld een veertigtal beeldschone dames ‘verzameld’. Na ieder bezoek noteert hij de bijzonderheden nauwkeurig in zijn notitieboek; zo heeft hij bij iedere vrouw een ander beroep, een andere woonplaats etcetera. Maar ook de belangrijke gebeurtenissen in het leven van de betreffende vrouw worden niet vergeten. Door deze gedegen administratie wordt de lezer een dolle klucht, waarin de avonturen worden verteld over het feit dat meerdere vrouwen tegelijkertijd op één plaats aanwezig zijn, bespaard. Nee, Luuk wordt verliefd op de Nederlandse Sonja en vindt het hierdoor steeds moeilijker om door te gaan met zijn huidige levensstijl. Dit doet hem beseffen dat hij radicaal afscheid moet nemen van zijn ‘verzameling’. Luuks beste vriend Martin heeft zoals vaker een briljant plan waardoor Luuk op een discrete en definitieve manier afscheid kan nemen van zijn dames. Helaas is de band tussen de vrouwen en Luuk zo sterk dat het plan averechts werkt.

Bovenstaande verhaallijn leidt natuurlijk tot talrijke komische ontwikkelingen die in een razend tempo worden verteld, waardoor Beelen de aandacht van de lezer weet vast te houden. Een nadeel is wel dat daardoor de uitdieping van de karakters achterblijft; hoewel de schrijver tijdens het verhaal, af en toe wisselt van perspectief blijven Sonja en Luuk enigszins oppervlakkige personages. Typetjes als tante Tilly en pastoor Martello worden echter wel goed geschetst. Hoewel de roman als komedie wordt gekarakteriseerd raakt Van Beelen op de één of ander manier niet de juiste komische snaar, waardoor de grappig bedoelde delen bij de lezer niet meer ontlokken dan een minimale glimlach. Ook de geloofwaardigheid van de gebeurtenissen wordt in de loop van het verhaal steeds minder, waardoor de term ‘absurdisme’, zoals aangekondigd in de flaptekst, inderdaad op zijn plaats is. De combinatie van humor en absurdistische ontwikkelingen kan goed werken, zoals een Tom Sharpe laat zien, in De vrouwenverzamelaar komt het helaas niet goed uit de verf.