Het begin van Risico is werkelijk fantastisch en gaat over de heksenjachten van twee eeuwen geleden waarbij onverklaarbare zaken vaak werden uitgelegd als het werk van de duivel en veel vrouwen om die reden ter dood werden gebracht. Kimberly Stewart probeert tegen die achtergrond de dood van één van haar voorouders te verklaren, als zij in de kelder van haar oude woning een onbekende schimmel aantreft. Haar vriend, Edward Armstrong, ontdekt de op het oog fantastische werking van de schimmel en denkt aan de vooravond te staan van een nieuw medicijn. Door een aantal unieke eigenschappen van de schimmel te isoleren lukt het hem namelijk om het antidepressivum Ultra te creëren, waarmee zijn faam als medisch onderzoeker in een klap gevestigd zal zijn. Alle denkbare testen blijken zeer hoopgevend, maar als de geldschieters ongeduldig worden besluit Armstrong om het hele proces te versnellen door Ultra op zichzelf te gaan testen. Maar Kimberly Stewart merkt dan al snel dat zowel haar vriend als andere testpersonen ten prooi beginnen te vallen aan onbeheersbare woedeaanvallen. Hoe veilig is het medicijn eigenlijk en wordt Armstrong zo langzamerhand niet een gevaar voor zijn omgeving? Vooral als blijkt dat er in de omgeving mysterieuze moorden worden gepleegd.

Ondanks het uitstekende begin werd Risico al snel vrij ongeloofwaardig en vaak uiterst voorspelbaar. Tevens was de logica soms wel heel erg ver te zoeken en zaten er in een aantal gevallen gewoon grote gaten in het verhaal. Misschien dat Robin Cook net als Edward Armstrong te maken had met wat tijdgebrek of met een niet te halen deadline. Daarnaast vond ik ook dat de persoon van Kimberly Stewart in de loop van het verhaal steeds truttiger werd neergezet. Vaak heel naïef en soms bijna zo stom als maar kan, terwijl haar enorme intelligentie in het begin van het boek absoluut niet ter discussie stond. Maar persoonlijk ben ik van mening dat dit in het algemeen een groot minpunt is van de boeken van Robin Cook. Hij zet de vrouwelijke hoofdpersonen vaak wel heel simpel neer en dat wil nog wel eens behoorlijk irriteren.

Tevens is het opvallend om te zien dat de informatie op de achterkant van het boek wel heel slecht is en ik vraag mij dan ook af of iemand bij de uitgeverij het boek wel zelf gelezen heeft. In zn totaliteit kon Risico mij niet volledig boeien en waren vooral de fantasy elementen mijns ziens niet echt op zijn plaats. Jammer, want het onderliggende thema van het boek had een betere uitwerking zeker verdiend.