Teresa Battaglia is een gedreven commissaris, een ouder personage die niet tot rust komt tot ze het ware verhaal te weten komt achter de gruwelijke daden van de meest criminele geesten. Ze is midden zestig, lijdt aan diabetes, maar haar sterkste wapen, haar brein begint haar langzaam in de steek te laten.
“Kind 39” speelt zich af in het bergdorp Traveni, waar een moord wordt gepleegd. Samen met haar onervaren collega Massimo stort de ervaren commissaris Theresa zich op de zaak. Ik vond het wel speciaal dat het hoofdpersonage een oudere agente was. Zelden heb ik een triller gelezen met een ouder vrouwelijk hoofdpersonage die agente was, dit vond ik een van de sterke punten van de roman van Tutti. Ook de wisselwerking tussen de ervaren rot en de nieuweling levert leuke scenes op.
Bij het onderzoek krijgt Teresa te maken met een atypische seriemoordenaar die geïsoleerd leeft van de wereld. De inspecteur en haar team springen meteen op het spoor van de moordenaar, graven in het verleden en ontdekken geheimen die omhuld zijn door mysteries en stilte. De eigenaardigheden van het onderzoek omhullen je, maken de pagina’s sneller en sneller, totdat je de waarheid ontdekt (bitter). “Kind 39” omarmt verschillende gezichtspunten, waardoor we de diepste gedachten van verschillende personages kunnen aangaan en ze beter leren kennen.
Beeldend
“Kind 39” heeft zijn wortels in het landschap van de auteur haar geboortedorp. De bergen, de seizoenen de geuren en kleuren van de natuur die ze zo lyrisch beschrijft bestaan echt hetzij onder een andere naam. Ze is in staat je als lezer volledig te absorberen: “Er snelde een nieuw dier door het bos, woest grommend. Het had een glanzende, zwarte huid met een schedel en twee gekruiste botten op zijn zij. Het brak takken en kleine struiken en rukte stenen uit de grond. Vernielde nesten vielen op de grond met verwoed gefladder van geschrokken Uit de buik van het beest kwam een kakofonie van gekakel en schelle klanken. vleugels.
De terreinwagen was met een hysterische gang over de nauwelijks aangegeven paden gescheurd (p.159)”
Hoewel ik wat tijd nodig had om “in het verhaal te komen”, vond ik “Kind 39” een prachtig, duister verhaal.