Cover
De mooie coverfoto spreekt de natuurfotografen onder ons meteen aan.
Het roodborstje lijkt te kijken naar iets dat zich buiten ons gezichtsveld bevindt. In combinatie met de titel ‘Tien dagen uit het leven van Werther’ wekt dat meteen nieuwsgierigheid op.
De achterflaptekst draagt hier nog verder toe bij:
Het was 1966. Kinderen die zich enigszins anders dan hun leeftijdsgenoten gedroegen werden al snel als slecht opgevoed bestempeld en aan hun lot overgelaten. Zo ging het ook bij Werther.

Ellen Driebergen
Ook het leven van de schrijfster van dit boekje spreekt aan door de verscheidenheid aan bezigheden en interesses. Op de achterflap staat er immers te lezen:
Ellen Driebergen is geboren in Amersfoort (1958). In 1982 behaalde ze in Texas haar BSc in Computer Science waarna ze enige jaren als semi-tennisprofessional door de wereld trok. Hoewel Ellen tijdens haar loopbaan grotendeels cijfermatig ingestelde banen heeft gehad, is haar liefde voor taal nooit verdwenen. Naast novelles schrijft ze columns, gedichten en (kinder)verhalen. Ook is ze de bedenker van Grinnericks: humoristische, geïllustreerde limericks, die vanaf 2018 uitgegeven zullen worden.

Leeservaring
De eerste zin zet meteen de plechtige en afstandelijke toon die doorheen het ganse verhaal gehanteerd wordt: Na vijftig jaar verzamelden de reünisten zich op het uitgestrekte grasveld rondom de statige kastanje.
Mogelijk werd dit bewust gedaan om de heersende tijdsgeest weer te geven. Lezers die zo’n schrijfstijl weten te appreciëren komen dan ook zeker aan hun trekken in dit boekje.
Voor sommigen zal dit echter té afstandelijk aandoen, waardoor meeleven met de jonge hoofdpersonages moeilijker wordt. Hierdoor wordt er niet voldoende recht gedaan aan de mooie boodschap die het verhaal wel degelijk bevat.

Verder zijn er vermeldingen die weinig lijken bij te dragen aan het verhaal en er soms zelfs voor zorgen dat je uit je leesflow raakt.
Voor veel Belgische lezers zal ‘Brinta’ bijvoorbeeld geen belletje doen rinkelen. Natuurlijk begrijp je uit de context wel wat er bedoeld wordt.
Minder logisch wordt het echter wanneer verschillende keren wordt vermeld dat Werther en Nine, de hoofdpersonages in dit verhaal, les volgen in een Montessori-school. Op zich niets mis mee. Ware het niet dat wordt geschreven dat Werther kon tekenen als de beste, maar daarin niet werd aangemoedigd door de juf. Meer nog, hij werd regelmatig door de juf in de hoek gezet. Dit lijkt haaks te staan op de hele filosofie van een dergelijke school, waar men de spontane belangstelling en talenten van kinderen net probeert te benutten.

Eindconclusie
Hoewel het boekje een mooie boodschap bevat, zal de schrijfstijl voor sommige lezers té afstandelijk overkomen. Hierdoor komt het verhaal niet helemaal tot zijn recht en krijgt men het gevoel dat er meer in zat.