Voor de liefhebbers van onderbroekenlol zal dit ongetwijfeld een topper in het misdaadgenre zijn. De karikaturale personages en de bijpassende humor lijken echter niet meer dan een excuus te zijn om de aandacht af te leiden van de slappe plot.
100 bladzijden heeft de schrijver nodig om tot de moord te komen waarnaar de titel verwijst. Dat het vervolgens nog enkele honderden bladzijden duurt om tot een voorspelbaar slot te komen, mag best wel een hele prestatie genoemd worden. Bladzijden die de schrijver wel nodig lijkt te hebben om een aantal frustraties van zich af te schrijven.
Het weze hem gegund, maar een fan heeft hij er niet mee bijgewonnen.