Recensie feestbundel (gezamelijke bundel deel 1 en deel 1.5 van de serie De Zaden der Hoop)
Owan Drake is de auteur van de boekenserie De Zaden der Hoop. Owan Drake is een pseudoniem. Om persoonlijke redenen heeft Owan Drake ervoor gekozen om zijn identiteit niet te delen met zijn volgers en lezers.
Als eerste wil ik graag mijn respect betuigen aan Owan Drake, die zijn eerste boek, De val van Hymir, in eigen beheer heeft uitgegeven. Ik vind dit heel knap en van durf getuigen. Hierop volgde snel een tussenverhaal, de Zaden der Hoop Boek 1.5 – de Opkomst van een Opstand. Dit tussenverhaal is een opstap naar boek 2, die begin 2018 zal verschijnen, genaamd Draak des Vuurs. Naar ik heb begrepen is deze release datum inmiddels wat vertraagd.
Afgelopen oktober vroeg Owan Drake of ik zijn eerste boek ( de val van Hymir) wilde lezen en hierover een recensie wilde plaatsen. Om eerlijk te zijn twijfelde ik hier erg over, daar ik best wel wat negatieve reacties had gehoord met betrekking tot het vele vloeken en schelden in zijn boek. Maar aangezien ik erg graag fantasie boeken lees en toch van mening ben dat je een boek gelezen moet hebben voor je er een oordeel over kan geven, heb ik besloten zijn boek te lezen. En ik moet toegeven dat dit boek – De val van Hymir – je echt moet liggen. Of je houdt er van, of je vind het echt helemaal niks. Met betrekking tot het vloeken en schelden, moet ik inderdaad toegeven dat er veelvuldig gevloekt en gescholden wordt, en niet zo een beetje ook. Nu kan ik daar best wel tegen dus heb ik me daaraan niet zo zeer gestoord, maar wil wel als tip meegeven aan Owan Drake, dat vloeken een ding is, maar scheldwoorden met kanker, echt erg ver gaan, en dat hierdoor misschien toch mensen het boek terzijde leggen. Maar ik denk dat in vele recensies hierover al geschreven is, dus ga ik het nu verder hebben over het boek en het verhaal.
Ik wil graag beginnen met de cover van het eerste boek, want ik heb geen cover kunnen vinden van de feestbundel. Op de cover van deel 1 ben ik direct verliefd geworden. De cover is namelijk heel simpel, een getekende man met zwaard tussen de rotsen. Door zijn eenvoud, spreekt me dit direct aan, en als ik niet bekend zou zijn met dit boek, zou ik deze zeker uit de schappen halen in de boekenwinkel, om te kijken waar dit boek over gaat. Ik vind de cover, als je het verhaal eenmaal hebt gelezen, ook zeker passen bij het boek.
De cover van deel 1.5 is precies dezelfde als het eerste deel, maar de achtergrond is roze. Hier ben ik best verbijsterd over, aangezien de boeken best duister zijn. Ik begrijp de kleur niet echt als je naar het verhaal kijkt. Ik ben van mening dat een cover een toevoeging moet geven aan het verhaal, en dat doet deze niet. Dus Owan, een tussendoor vraagje, waarom gekozen voor een roze cover? Ben best benieuwd.
De inhoud van het eerste deel: de val van Hymir
In dit boek worden twee verhalen geïntroduceerd, verhalen over licht en duisternis. De oude wijsgeer, genaamd Benedictus, laat zijn leerling Xavier, een serie boeken lezen met vertellingen van lang geleden. Zodra Xavier deze verhalen leest, beleeft hij ze, alsof hij hier daadwerkelijk bij is. Deze vertellingen worden afgewisseld met momenten in het heden. Momenten waarbij Xavier en Benedictus hun eigen verhaal hebben, in het hier en nu. Soms lopen deze overgangen wat onduidelijk, waardoor je in het verhaal, in de war kan raken. Je moet dus echt geconcentreerd lezen, wil je het allemaal begrijpen. Maar Owan Drake heeft bij dit boek een karakterlijst gegeven, waarop alle mensen staan en bij welk huis deze mensen behoren. Hierdoor wordt het lezen overzichtelijker, dus dat is erg fijn.
Het lezen van deze boeken heeft voor o.a. Xavier veel consequenties, waar hij zelf nog geen weet van heeft.
Het begin van het boek kwam wat moeilijk op gang, veel karakters speelde mee en je moet echt in het boek komen, ook lijkt het boek in het begin meer op een opsomming dan een verhaal. Of zie het als een lange introductie. Maar gaande weg, begon het verhaal echt te lopen en door de beeldende schrijfwijze, begon zich en film af te spelen in mijn hoofd. Als dit gebeurd bij een boek is het boek voor mij geslaagd.
Naar mate je verder kwam in had boek, werd de schrijfwijze van de auteur beter, waardoor dat komt, dat weet ik niet. Maar het verhaal werd meer een verhaal, waardoor je als lezer steeds meer wilt weten. Het einde van het boek is gewoon echt heel erg goed. Zowel door hoe het verhaal eindigde, maar ook door de veel rustigere schrijfwijze.
Aan het einde van dit deel ben je heel benieuwd hoe Owan Drake verder gaat in zijn vervolg boek 1.5 de Opkomst van een Opstand.
In zijn feestbundel worden deze boeken gecombineerd, dus kon je verder lezen. Op moment dat je een tweede boek in je handen hebt is het fijn als er opnieuw een karakterlijst wordt toegevoegd, zeker als er nieuwe karakters in het boek woorden toegevoegd. Maar in een gecombineerd boek is het vervelend. Aangezien de hoofdstukken ook gewoon doorlopen in het verhaal van boek 1 naar boek 1.5, is het vreemd dat je halverwege de feestbundel ineens een karakterlijst hebt staan. Je kan beter een complete karakterlijst hebben aan het begin van de bundel.
Dit geeft al aan dat 1.5 eigenlijk geen losstaand boek is, maar ook gewoon toegevoegd had kunnen worden aan deel 1. Ik denk dat Owan Drake hiervoor heeft gekozen omdat de boeken anders te dik worden (dit is een aanname), ik ben benieuwd hoe de overloop zal zijn naar deel 2 Draak des Vuurs.
Wie nog geen duidelijk beeld heeft van de personages in deel 1 (want dat kwam wat traag op gang), zal in deel 1.5 wat meer inzichten krijgen over de personages.
De bloedraven, plegen een aanslag op Xavier, doormiddel van een bomriem. Brengt hij het hier levend vanaf, wat is de achtergrond. Xavier heeft namelijk in boek 1 alleen nog maar gelezen over hoe gruwelijk deze demonen, de bloedraven kunnen zijn.
Hoe reageert de Wijsheer Benedictus hierop en wat speelt zich verder allemaal af? En wat heeft onze geliefde kat Beflapje hier mee te maken (hihi)? De ene clifhanger uit deel 1 wordt vervangen door de andere cliffhanger.
Ik merk dat Owan Drake rustiger is gaan schrijven, al zijn de scheldwoorden nog steeds aanwezig, is ook op dat vlak wat rust ontstaan. Het verhaal blijft duister.
Ik vond het jammer dat dit tussenboek zo kort is, want het boek is echt beter geschreven. Deel 1.5 krijgt van mij 5* dus de een gemiddelde met de 4* van deel 1.
Krijgt de feestbundel van mij 4.5*