Direct na het lezen van het boek bedacht ik me dat 'Ladders van schuim' min of meer als metafoor bedoeld moest zijn voor de vergane jaren op weg naar volwassenheid, die trapsgewijs plaatsmaakten voor nieuwe ervaringen en overtuigingen voor de hoofdpersoon.
Al vanaf het begin werd ik geboeid door een verhaal dat mij met uitzonderlijke details, levensechte dialoog en hier en daar prachtige beelden en subtiele psychologische inzichten verraste.
Het is de karakteristieke schrijfstijl van Jan P. Meijers die ervoor zorgde dat ik het boek niet meer losliet tot het einde.