Geen woord teveel gebruikt Toni Coppers om mij als lezer aan zijn lippen te laten hangen. Hierdoor heeft elk woord betekenis en hakt het verhaal er ontzettend in. De eenzaamheid, de wanhoop en het schuldgevoel, die rechercheur Alex Berger ondervindt na de dood van zijn vrouw bij een terroristische aanslag in Parijs, zijn zo ontzettend goed beschreven dat ik na het lezen van dit boek een soort van aangeslagen achterbleef. Dit in combinatie met de verhaallijn van de moorden en de daaraan gekoppelde achtergronden die haarfijn gefileerd worden door Copper maken dit ook een boek om niet snel uit mijn gedachten te krijgen… oh ja, laten wij vooral het sausje Magritte niet vergeten, briljant in deze thriller verwerkt, chapeau! Tijd om zijn andere werk snel te gaan lezen, want het smaakt zeker naar meer!