Alice in Wonderland moet je toch gelezen hebben; het boek behoort immers tot de canon van de wereldliteratuur. Dat is ook de reden dat ik het heb uitgelezen, maar ik was blij dat het was afgelopen. Een doorlopende lsd-trip (wat het bij nader onderzoek achteraf ook waarschijnlijk bleek te zijn) met fantasieën over pratende en ruziënde dieren en kaarten, toverdranken en toverkoekjes waar je groter dan wel kleiner van werd. Een verhaal zonder kop en staart, zonder plot, zonder boodschap, kortom: stomvervelend.
Wel een eervolle vermelding voor Jeroen Kramer als voorlezer zonder wie ik niet veel verder gekomen zou zijn dan halverwege.