te weinig diepgang,Op de achterflap van het boek wordt geschreven dat Denton wordt geteisterd door een misdaadgolf: een seriemoordenaar die het voorzien heeft op prostituees, een oud skelet onder een schuurtje, roofovervallen en inbraken, en vermissingen van kleine kinderen. Tijdens het lezen ga je je toch afvragen waarom het boek als titel Het winterlijk heeft meegekregen. Er vallen wel erg veel doden in dit boek, bij elkaar zijn er misschien wel tien winterlijken te betreuren. Dit is volgens mij het zwakste punt van het boek. De verschillende zaken worden vaak teveel door elkaar beschreven. Gelukkig heeft de schrijver niet geprobeerd om ze ook nog met elkander te verbinden (zoals bijvoorbeeld Cornwell vaak doet). Per beschreven misdaad zijn er ook nog eens meerdere verdachten die worden opgevoerd, die vervolgens stuk voor stuk weer een alibi blijken te hebben. Deze verdachten hebben zich echter wel vaak schuldig gemaakt aan het een of ander. Wat een boel hoerenlopers, pooiers, pedofielen, vreemdgaanders, knokploegen en dergelijke bestaan er in Denton.

Kortom: een boek met teveel (irrelevante) misdaden, teveel (irrelevante) personages en teveel losse eindjes. Storend is ook het feit dat je geen idee krijgt waarom al die prostituees nou op die manier worden vermoord. Zelf hou ik erg van wat meer psychologiseren over het waarom van misdaden. In dit boek gebeurt gewoon maar van alles, alsof het logisch is dat vrouwen en kinderen worden gemolesteerd en vermoord door de daders.

Wel heb ik genoten van de beschrijving van het personage Frost. Ik heb vaak zitten grinniken om de beschreven reacties van Frost op lastige verdachten en natuurlijk op zijn baas Mullet. Wat dat betreft vond ik de beschreven Frost erg lijken op de Frost die we kennen van tv. Het boek leest wel erg makkelijk weg, maar wat mij betreft: teveel misdaad, te weinig diepgang.