De man met negen vingers is de vertaling van het boek Eremitten (letterlijke vertaling Heremiet) en is het thriller debuut van de Deen Thomas Rydahl (1974, Aarhus,DE) Het boek is het eerste deel van een trilogie. Het tweede deel is in Denemarken uitgegeven in 2016 met de titel de Savnede (de vermisten) en het is nog niet bekend wanneer de Nederlandse vertaling verschijnt.
Voor zijn debuut, de man met de negen vingers ontving de auteur de Deense debuut prijs, de Harald Mogensen prijs en de gouden sleutel - de belangrijkste prijs voor het beste Scandinavische boek toegekend door de Scandinavian Crime Society.

De 70 jarige Deen Erhard Jorgensen heeft zich na zijn scheiding jaren geleden gevestigd op Fuertaventura, één van de Canarische Eilanden. Hier komt hij aan de kost en vult hij zijn dagen als taxichauffeur en pianostemmer. Op nieuwjaarsdag stuit hij met z’n taxi op een op z’n kop liggend voertuig waar een aantal wilde honden zich te goed doen aan het lijk van bestuurder van het autowrak, de bekende eilander Bill Haji. Erhard vind bij het wrak een vinger en besluit de vinger mee te nemen en een tijdje als een soort talisman bij zich te dragen en soms hem als vervanger te laten fungeren voor een vinger die hij mist. Doordat een plaatselijke politiefunctionaris op een dag contact zoekt met een vraag over een aantal op een plaats delict aangetroffen Deense krant raakt Erhard betrokken bij een onderzoek naar een dood aangetroffen kind, die overleden is door uitdroging. Van de ouders ontbreekt elk spoor en de identiteit van het kind is een groot vraagteken. De politie wil de zaak afsluiten en via derden wordt een plaatselijke hoer, Alina bereid gevonden om tegen betaling te laten verklaren dat het haar kind is, zodat zij veroordeeld kan worden en een straf kan uitzitten. Erhard vindt dit moreel verwerpelijk en ontvoert Aline voordat de rechtszaak kan plaatsvinden en probeert te achterhalen wie het kind was en wat de omstandigheden waren die de dood tot gevolg hadden. Op uitnodiging van z’n goede kennis Ràul Palabras besluit hij na een drinkgelag te blijven slapen bij Ràul en zijn vriendin Beatriz. Als hij wakker wordt treft hij Beatriz zwaar gewond aan in een kast en van Ràul ontbreekt ieder spoor. Voordat Beatriz in een coma belandt meent Erhard haar te horen zeggen verstop me, stop me en hij besluit een beademingsmachine te regelen en haar bij hem thuis te verstoppen. Een bevriende arts waarvan Erhard nog iets te goed heeft werkt met hem mee en legt een verklaring af dat Beatriz is overleden door een ongeluk zodat er geen politie onderzoek komt.
Intussen zoekt Erhard door naar de verklaring van het voorval met het overleden jongetje en wat er nu met Beatriz is gebeurd.


Het boek de man met negen vingers heeft me in verwarring gebracht, nadat ik het dichtsloeg vroeg ik me af “wat ik nu eigenlijk gelezen had”. Ik kon het absoluut niet plaatsen en begreep er helemaal niets van. Aan de andere kant is het een boek dat drie prijzen won waaronder de belangrijkste Scandinavische boekenprijs: de glazen sleutel met illustere voorgangers. Daarnaast zijn er ook menig recensie te vinden (waaronder op hebban) die lovend zijn. ijzersterk debuut/ aangenaam debuut etc. Ik moet dus iets gemist hebben. Dus ben ik opnieuw begonnen en heb nogmaals ruim driehonderd pagina’s geworsteld om te vinden waarom het die prijzen won.

Een illusie armer ben ik bij de tweede poging gestopt. Ik begrijp helemaal niets van het verhaal.
In het vertel perspectief van Erhard verschijnt een hoeveelheid tekst op het papier wat werkelijk alle kanten opgaat maar wat bijna nergens toe leidt. Het eigenlijke misdaadverhaal is vrij dun maar de merkwaardige, soms bijna absurdistische denktrant van Erhard en de al even vreemde dialogen worden breeduit weergegeven. Letterlijk een ondefinieerbare brei van letters en woorden. Zoals vaker bij boeken van Scandinaviërs is de verteltrant traag, waar dit heel prettig kan zijn is het hier irritant. Rydahl heeft een heel merkwaardige schrijfstijl met een literaire inslag. De balans van een misdaadverhaal en het creëren van een literair verhaal is hier echter in disbalans wat resulteert in een naar en niet prettig te lezen boek.
Misschien moet ik het werk scharen onder de kunst, ook hier zie je het gebeuren dat de één een werk adoreert en de ander er niets van begrijpt.

1,5 sterren