Nog niet zo lang geleden vertelde Pieter Aspe aan een Vlaamse krant dat hij niet houdt van dikke boeken en dat zijn voorkeur uitgaat naar boeken die je perfect op één dag aan het zwembad kan uitlezen. Dat dit van toepassing is op zijn Van In boeken hoeft dan ook niet te verwonderen. Maar nu is er plots De Oxymorontheorie, de nog nooit eerder uitgegeven roman die Aspe zo'n 23 jaar geleden schreef na een weddenschap met een vriend. Niet dik, maar zeker ook niet één dag uit te lezen ...

Het boek vertelt het verhaal van Pieter De Klerk, een veertiger die er bewust voor gekozen heeft niet in het gareel te lopen. Werken is niet aan de orde want dat zou hem enkel belemmeren bij zijn experiment. Een experiment dat antwoord moet geven op de vraag of er leven is na de dood. Voor dit antwoord heeft Pieter heel veel over. Hij is uiterst consequent in zijn niets doen en op zijn volgzame vriend Johannes na is er niemand die zijn gedachtenpatroon en/of experiment kan beïnvloeden. En dan krijgt Pieter een werkaanbieding die hem aan het twijfelen brengt en zijn leven mogelijks een totaal andere richting zal uitsturen ...

Het is een harde dobber, De Oxymorontheorie. Op de talrijke (toen al/nog) Duvels na zijn er weinig gelijkenissen met het latere werk van Pieter Aspe en lezers die 'blind' al zijn boeken kopen lopen het risico om serieus teleurgesteld te worden. Er valt immers weinig te genieten aan dit boek. Een heel warrig verhaal dat nergens toe lijkt te leiden, vol van (pseudo) filosofische beschouwingen die vooral het gelijk van het hoofdpersonage moeten bewijzen. Al blijft de vraag wat dat gelijk dan wel zou moeten zijn. Antwoorden komen er na het lezen niet, alleen de vraag wat men nu eigenlijk gelezen heeft en wat de auteur met dit boek voor ogen had ...

Saai, langdradig, maar soms ook een glimp van de schrijfstijl die later tekenend zou worden voor Pieter Aspe. Dit laatste is misschien een reden om uit nieuwsgierigheid dit boek te gaan lezen. Nieuwsgierigheid in hoe het voor de succesvolste Vlaamse thrillerauteur ooit begonnen is, maar meer ook niet. Jammer maar helaas, sommige manuscripten blijven soms beter waar ze al jaren lagen: in de schuif ...