Vanaf het moment dat je het boek openslaat is daar allereerst al de schrijfstijl. Het doet wat ‘zwaarder’ aan, het is een prachtig kunstwerk met woorden, waar zo her en der ook een frisse tik humor uitgedeeld wordt, en Heerma van Voss blaast me alleen al op dit punt van de stoel. Bewust vertraag je je leestempo, ga je ergens in het verhaal nog even terug naar het beginstuk, puur om het nog even extra te beleven. Ik geniet van zinnen met tegenstrijdigheden waar ik hardop van in de lach schiet ook, goeiedag wat onmundig goed schrijven! Mooi ook hoe elke titel van het deel dat je leest zo duidelijk wordt, menn dit is tof.

Komen we uiteraard op het verhaal an sich. Tomas en meisje A. ; what the hell? Als eerste zou je op voorhand al keihard willen oordelen, en dat doe ik ook: het is een dikke No Go, ware het niet dat het zo neergezet wordt dat je bloednieuwsgierig bent wie dit zijn, hoe zich dit kan en zal ontwikkelen. En daar ga je dan! Helemaal mee in het verhaal, hoe dubbel kan het zijn, en het onderbuikgevoel blijft continue aanwezig. De naastliggende lijnen met de grootmoeder en beste vriend Adriaan zijn zo anders, net zo intrigerend, en het geeft je een extra kijk ook op Tomas zelf.

Het is bizar hoe een verhaal dat zo ver van je afstaat je zo in de greep houdt. Waar herinneringen fantastisch neergezet worden, waar ook zware onderwerpen kort maar krachtig om je oren gekletst worden en diepe indruk weten te maken. Waar side-kick Adriaan eigenlijk gewoon stiekem mijn favoriet is, wat een held. Dit hele bijzondere geheel wordt dan uiteindelijk zo afgerond dat je denkt: ja, dit was onontkoombaar. Dat daar dan ook hoop, geluk en beslissingen met goed boerenverstand doorheen schemeren, beter had het wat mij betreft niet gekund.

Conclusie:

Wanneer geef je de volle bak sterren? Ja, nu.

Vijf sterren voor Noem het liefde.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker