Ik lees erg graag psychologische boeken waar drama inzit. Toen ik het boek ‘Overspel’ in de bibliotheek tegen kwam, dacht ik dat dit wel eens een topper kon zijn. De flaptekst sprak me aan en ook de commentaren over het boek en de schrijver overtuigden me om het boek te nemen. Ik begon nieuwsgierig en met hoge verwachtingen aan het boek. Al snel werd ik geconfronteerd met de triestige gevoelens van het hoofdpersonage en werd ik meegesleept in haar kronkelende gedachten.

Paulo Coelho was vroeger journalist van beroep maar in 1986 liet hij dit achter zich en begon hij met het schrijven van romans. In zijn boeken gaan de hoofdpersonages op zoek naar zichzelf en hun lot. Zijn boek ‘Overspel’ is een roman gepubliceerd door de uitgeverij De Arbeiders en is op de markt gekomen in de maand september van 2014. Het thema dat centraal staat in het boek is het zoeken van de mens naar evenwichtigheid en vrede met zichzelf en zijn omgeving. Het is zoals zijn andere boeken een psychologisch werk en het hoofdpersonage zit erg met zichzelf in de knoop.
Het verhaal gaat over Linda, een vrouw van eenendertig. Ze woont samen met haar man en kinderen in Genève in Zwitserland. Ze leidt een gelukkig leven en heeft alles waarvan sommigen alleen maar kunnen dromen: een zorgzame en liefdevolle man, twee prachtige kinderen, een job die ze graag doet en genoeg geld om een zorgeloos leven te leiden. Op een doodgewone dag stelt ze zich echter een zeer belangrijke vraag: “Is dit het nu? Voor de rest van mijn leven?” Ze is de dagelijkse sleur van haar leven beu en beleeft nergens nog plezier aan. Ze voelt zich diep ongelukkig, maar kan de reden daarvan niet echt plaatsen. Ze doet alsof ze nog steeds gelukkig is, maar diep vanbinnen gaat ze er stilaan aan kapot. Ze denkt dat ze depressief is en gaat praten met een vriendin die door middel van medicijnen haar depressie overwonnen heeft. Linda wil echter niet toegeven dat ze hetzelfde doormaakt. Ze weet dat er iets grondig mis is, maar wil het niet benoemen.
Op een zekere dag moet ze voor haar job als journaliste een parlementslid gaan interviewen omdat de verkiezingen voor de deur staan. Dat parlementslid is een jeugdvriend van vroeger en haar eerste liefde uit haar puberteit. Hij heet Jacob en is een succesvol politicus geworden. Tijdens het interview komen de gevoelens van lang geleden terug en herontdekt ze iets wat ze al lang niet meer gevoeld heeft: passie. Ze zet de relatie met haar man op het spel om deze onmogelijke liefde een kans te geven. Door het plegen van overspel wordt ze weer gelukkig. Ze telt de dagen af tot ze weer bij Jacob kan zijn. Dan beseft ze dat het zo niet verder kan. Het schuldgevoel begint te knagen en ze gaat op zoek naar hulp om te ontdekken wat er mis is en hoe ze haar leven weer op de rails kan krijgen.

Het verhaal speelt zich voor een groot deel af in het hoofd van Linda. Het verhaal is dus geschreven in het belevende ik-perspectief. We krijgen een heel duidelijk beeld van hoe ze zich voelt en wat er zich allemaal afspeelt in haar gedachten. Het is heel makkelijk om je in te leven in haar gevoelens en je wordt er soms zelf een beetje ongelukkig van. Je begint na te denken en je begint jezelf ook vragen te stellen over het leven. Ik denk dat de schrijver vooral wil laten voelen hoe een depressie ongeveer in elkaar zit en hoe personen die hiermee te maken hebben zich voelen. Mensen die al een soort van depressie meegemaakt hebben zullen zich makkelijk kunnen identificeren met het personage van Linda. De schrijver wil volgens mij ook laten zien dat er tegenwoordig veel mensen zich op een bepaald moment in hun leven ongelukkig voelen en dat dit niet zo abnormaal is. Hij wil dus de taboe van de depressie hiermee doorbreken.

Ik vond het boek zelf niet zo aangenaam om te lezen. Het is erg langdradig geschreven en eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel. Het is nogal een saai verhaal. Ik denk dat hij het boek veel prettiger zou kunnen maken door er wat meer spannende en pittigere stukken in te steken. De schrijver blijft vaak maar doorgaan over hoe Linda zich voelt en wat er zich allemaal in haar gedachten afspeelt.
Wat ik wel een pluspunt vind aan het boek, is dat men zich zo goed kan inleven in het personage. Haar gevoelens en gedachten worden duidelijk weergegeven. Het jammere daaraan is wel dat het een donker en triestig boek is. Het hoofdpersonage is voor meer dan de helft ongelukkig, dus van het lezen van het boek word je zelf niet bepaald vrolijk.
Ik vind de relatie tussen Linda en Jacob ook niet helemaal normaal. Hun conversaties zijn vaak vlak en oppervlakkig. Ze ontmoeten elkaar ook enkel voor de seks en daarna gaan ze weer beiden hun eigen weg. Ze gebruiken elkaar eigenlijk gewoon voor het plezier en genot dat ze van hun echtgenoten niet genoeg krijgen. De schrijver vertelt dat het gaat over vurige liefde, maar in mijn ogen ziet echte liefde er dan toch heel anders uit.
Zelf zou ik het boek niet direct aanraden aan andere mensen. Als je graag wil weten hoe mensen met een depressie zich voelen, moet je het zeker gelezen hebben want dit is eigenlijk waar het hele boek om draait. Als je van jaloezie en monologen houdt, is het ook aan te raden.

Mijn verwachtingen die ik had voor ik het boek begon te lezen, werden jammer genoeg niet ingelost. Dit gebeurt natuurlijk wel vaker als je een boek leest en je kan het nooit op voorhand weten. Ik wil zeker niemand tegenhouden om het boek te lezen. Het was gewoon niet echt mijn ding. Van mij mag er veel meer drama, romantiek en spanning in verhalen zitten. Dan pas zal ik een boek echt goed vinden. Misschien ben ik wel gewoon een moeilijk persoon op literair vlak en ligt het aan mijn interesses.