Het huis in Bellevue Gardens is een heerlijke feelgood roman. En dat is zo fijn om te lezen: hoe slecht het ook gaat, hoe moeilijk de hoofdpersonen het ook hebben, er gloort altijd hoop aan de horizon en alles komt op zijn pootjes terecht.

Rachel Hore heeft dit verhaal goed uitgewerkt, hoewel ik aan het eind het idee had dat het wat afgeraffeld werd. Alsof er een maximum aantal bladzijden vastgesteld was en ze het verhaal nog snel even moest afronden in het laatste hoofdstuk, omdat het anders niet paste. Hierdoor heb ik het gevoel gekregen dat ik een stuk van het verhaal “mis”.

Het boek bestaat uit vrij lange hoofdstukken, maar doordat de hoofdstukken opgedeeld zijn in verschillende stukken die vanuit Leonie, Rosa, Stef en Rick verteld worden, leest het wel lekker door. De verhaallijnen zijn goed opgebouwd en mooi met elkaar verweven. De verhaallijn van Leonie wordt vrij lang geheim gehouden, stukje bij beetje kom je erachter wat zij allemaal heeft meegemaakt en waardoor ze gevormd is.

Rachel Hore heeft ook een prettig taalgebruik. De vertelstijl is vlot en past perfect bij zo’n verhaal. Niet te ingewikkelde woorden en zinnen, maar gewoon duidelijke taal. Daar hou ik wel van, dan hoef je niet tien keer dezelfde zin te lezen voor je doorhebt wat er staat.

Het einde vind ik zoals gezegd afgeraffeld en het verhaal is, zoals vele romans, een beetje voorspelbaar, maar dat zijn dan ook de enige minpunten. Ik kom dan ook uit op 4 sterren. Ik heb heerlijk genoten van de mooie verhalen van Leonie, Rosa, Stef en Rick, van het “eind goed, al goed”. Ik had zo door willen lezen hoe het hen verder vergaat en of hun nieuwe liefdes ook blijvend zijn. Een aanrader dus als je van feelgood houdt!