Strip van de Franse schrijfster Dominique Sylvain, in de originele versie uitgegeven onder de titel Passage du Désir, is de eerste in een  voorlopige? - reeks van drie misdaadromans met het vrouwelijke speurdersduo Jost - Diesel in de hoofdrol.
De belangrijkste personages in Strip zijn Lola Jost en Ingrid Diesel, een onalledaags duo. Lola is een ex-commisaris bij de Parijse politie die na de gruwelijke dood van een van haar ondergeschikten vrijwillig haar baan heeft opgezegd om de Sixtijnse kapel in jigsawformaat opnieuw op te bouwen. Zij is een kleine, dikke vrouw die het midden houdt tussen Miss Marple (en dan vooral de irritante versie uit de tv-reeks) en Mrs. Slocombe (Are you being served) inclusief kleurrijk kapsel. De tweede hoofdpersoon, Ingrid Diesel, is een soort androgyne Amerikaanse (je wordt daar om de haverklap aan herinnerd door onvertaalde Engelse uitspraken waarin vaak het woord fucking voorkomt) die in Parijs is blijven hangen en die haar bron van inkomsten haalt uit massages en stripacts. Op haar beurt is zij een combinatie van JP Gaultier, Alien's Ripley en Stallone's ex Brigitte Nielsen. Ze is on-europees direct in de omgang en impulsief, zoals de clichés voorschrijven voor iemand met US- nationaliteit.
Dit onwaarschijnlijke duo wil een moord oplossen waarvan een wederzijdse vriend, Maxime Duchamp wordt beschuldigd. Maxime heeft een restaurant in een sfeervolle steeg in het 10e arrondissement van Parijs. Zijn stamgaste Ingrid Diesel valt als een blok voor zijn charmes, maar hij is helaas al voorzien. Zijn liefde gaat uit naar Khadidja Younis. Wanneer het verminkte lichaam van Khadidjas huisgenote wordt gevonden, verdenkt hoofdcommissaris Grousset, bijgenaamd de Tuinkabouter, al snel de vriendelijke restauranthouder. Op aandrang van Ingrid Diesel neemt de gepensioneerde commissaris Lola Jost de zaak ter hand. Een komisch duo is geboren. Zo schrikken de dames Diesel en Jost er niet voor terug om bewijsmateriaal (500.000 Euro) dat niet in hun vermoede versie van de feiten past aan het oog van het parallelle officiële onderzoek te onttrekken.
Een goed misdaadauteur slaagt er in met een verhaal en plot op de proppen te komen dat je doet vergeten dat het allemaal uit het brein van de auteur in kwestie is ontstaan. Dominique Sylvain slaagt hier totaal niet in. Als een soort Hogere Macht dirigeert ze de meest  onwaarschijnlijke gebeurtenissen en plotwendingen. Het oogt of ze er zelf geen moment in gelooft en daarom heeft besloten het scenario maar om te gooien. Een oude stramme tante die niet alleen probleemloos een rode piste op de skis afdaalt, maar die in het volgende hoofdstuk zelfs een dagexcursie buiten de pistes aflegt om een verdachte aan de tand te voelen, vergt zelfs van de meest goedwillende lezer teveel van het inlevingsvermogen.
Strip heet grappig, pittig en sexy te zijn. Als eufemisme voor een gebrek aan schrijverschap? Natuurlijk hoeft een goede misdaadroman humor niet te mijden. Humor kan dienst doen om het geheel luchtig en verteerbaar te houden, zoals een kundig gedoseerde kneep in een citroen een gerecht de benodigde frisheid kan geven. Hier lijkt het wel of de citroen is uitgeknepen in een glas volle melk. Regelmatig krijg je de indruk dat je bezig bent in een jeugdboek voor twaalfjarigen. Enkele Nederlandse jeugdschrijfsters hebben recentelijk succesvol de overstap gemaakt naar het thrillergenre. Misschien moest Dominique Sylvain het omgekeerde doen