Wat een heerlijk boek weer, van Voskuil! En wat een vreselijk mens vond ik die Nicolien! Het lijkt me dat daar gewoon niet mee samen te leven valt: die enorme twijfel over het minste geringste, de koppigheid, de onbeheerste driftbuien, het alles zwart-wit bekijken...
Het staat vol met passages waarin Nicolien en Maarten met elkaar van mening verschillen en eigenlijk word je er doodmoe van, maar het fascineert óók weer zo verschrikkelijk!
Het einde vond ik nogal abrupt. Ik was reuze benieuwd hoe Maarten en Nicolien de ontstane situatie uiteindelijk zouden oplossen.