Hoe wonderlijk dat mensen deze roman prijzen om zijn stijl! Terwijl deze Zafon toch werkelijk niet schrijven kan. Ik typ de eerste zin over: 'Nog steeds herinner ik me de ochtend dat mijn vader me voor het eerst meenam naar het Kerkhof der Vergeten boeken.' Huh? Nog steeds? Dat klinkt nogal verveeld. Hij bedoelt misschien: 'nog altijd'. Slecht vertaald waarschijnlijk, net als 'de ochtend dat' - bedoeld wordt waarschijnlijk 'de ochtend waarop'. Wat een onachtzaamheid in de openingszin! Tweede zin dan maar, op hoop van zegen: 'De eerste dagen van de zomer van 1945 regen zich aaneen [ugh!, dagen die zich aaneen rijgen: kent u zulke dagen? Dagen lossen elkaar hooguit af, volgen elkaar op of verglijden, maar aaneenrijgen? Zichzelf ook nog eens? Ooit een kralensnoer zichzelf aaneen zien rijgen? - we gaan verder:] en we wandelden door de straten [hoezo 'en'? De straten zich maar aaneenrijgen en wij maar wandelen?] van een Barcelona [u weet wel: in Catalonië] gevangen onder een asgrijze hemel ['nog een Barcelona gevangen vandaag?' 'Ja hoor, twee zelfs.' 'Mooi! Waarmee?' 'Onder een hemel' 'O! Wat voor kleur hemel?' 'Asgrijs natuurlijk'], met een waterig zonnetje [asgrijs maar toch een zonnetje - heel bijzonder] dat over de Rambla de Santa Monica stroomde als een guirlande van vloeibaar koper.' [Halleluja!: De zon stroomt als water over de Rambla, en ook als een guirlande, die bovendien op vloeibaar koper lijkt. Maak toch keuzes Zafon!: óf water, óf koper, óf guirlandes, maar niet van drie walletjes eten vriend - dat wordt je boek zo dik van...]
Let wel: dit zijn de eerste twee zinnen van een roman die op deze voet duizenden zinnen dooremmert. Ik heb hem (onder druk) helemaal uitgelezen en begrijp niet hoe een dergelijk monstrum de waardering kan vinden van een dergelijk groot publiek. Literatuur bestaat uit taal en als die taal niet verzorgd is, wat is dan nog de waarde van een boek? Ik vind het droevig dat het leeuwendeel van de lezers blijkbaar geen oog heeft voor dat wat zijn lezen pas mogelijk maakt: de woorden op de pagina. Blijf toch eens haken bij de wijze waarop, leesvrienden! En stel dan vast dat Zafon een knulletje is, dat knullig, clichématig, belachelijk proza schrijft, dat over vier jaar op de vuilnisbelt ligt naast al die andere modieuze meesterwerken. En wij dan weer nieuwe meesterwerkjes bejubelen...