Een virtuoze roman, een erudiete psychologische thriller en een fantastische liefdesgeschiedenis ineen.

Zo wordt het boek op de achterflap omschreven en dat gevoegd bij de beschrijving van het boek op Dizzie, zorgde ervoor dat ik met hoog gespannen verwachtingen aan dit boek begon. Helaas heeft het boek zelf geen van deze verwachtingen waar gemaakt. Ik heb er niets 'virtuoos' aan kunnen ontdekken en ik weet ook niet waarom dit boek als een psychologische thriller is aangemerkt.
Met de liefdesgeschiedenis kan ik leven, zeker als 'fantastisch' daarbij achterwege wordt gelaten. Het idee om Leo Liebenstein, een psychiater die net als veel van zijn patiënten een eigen realiteit construeert die voor anderen, zoals zijn vrouw Rema (of haar plaatsvervangster), onbegrijpelijk is, is geweldig. Maar de wijze waarop Leo's verhaal (zowel het verhaal over, als het verhaal van) wordt gebracht, heeft mij geen moment kunnen boeien.

Teleurstellend, maar zeker niet slecht geschreven; een intrigerend idee, dat mijn aandacht niet kon vasthouden. Het was niet eens een worsteling om het boek uit te lezen, maar meer een 'plicht'. Het zijn tenslotte maar 254 pagina's.