Het was net 17 januari geworden, even na middernacht. De Crimezone nieuwjaarsborrel was net afgelopen toen ik deze Schaduwvlucht in handen kreeg. Een lijk ontsnapt uit een ambulance... Dat moet wel leuk worden! Ook even de binnenflap gecheckt: zesenzeventigste druk maar liefst, december 2003. Een onvervalste klassieker? Dé bestseller van 2003? Niets is minder waar, want Schaduwvlucht wordt uitgegeven bij een internetuitgever Gopher Publishers, die de boeken van haar auteurs in een oplage vanaf 1 boek levert aan geïnteresseerden.

En nog wilde ik doorzetten: een weglopend lijk, dat wil je toch niet missen? En bovendien stond ik misschien wel aan de basis van de hype van het jaar: onbekende auteur vindt succes na tientallen afwijzingen door gevestigde uitgeverijen.

Het draaide even anders uit, maar toch heb ik er geen spijt van gehad. Schaduwvlucht is helemaal niet slecht geschreven (al vallen nogal wat spellings- en taalfouten op) en bij momenten echt grappig (wat waarschijnlijk niet altijd zo bedoeld was). Ik kan zelfs een heel eind meegaan in het verhaal. Appelman komt tot een resultaat dat weliswaar flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar toch nog net aanvaardbaar blijft. Jammer genoeg volgt dan nog een epiloog die alles omver gooit en er gewoonweg te veel aan is. Een brug te ver, als het ware.

Tot slot nog dit, meneer Appelman: misschien moet u eens overwegen een andere foto te laten nemen. U kijkt alsof u een uit een ambulance ontsnapt lijk ziet voorbij rennen. Of was dat net de bedoeling?