Tijdens een braderie vroeg de dame achter een boekenkraam of ik van draken hield. Zoja, dan was het boek van Patty van Delft , 'Zij die hoort', wel iets voor mij. De omslag van het boek, met drakenoog en veel paars en zwart, had mijn aandacht inderdaad al getrokken.

Eenmaal begonnen in het boek vond ik het heel verfrissend dat draken op een leuke manier worden beschreven, en niet als slechterik met een slechte adem. De gesprekken tussen mens en draak zijn erg grappig beschreven door Patty van Delft. Wat mij opviel, de schrijfster introduceert een eigen taal in het verhaal, maar een aantal benamingen zijn vertaald naar het Engels. Waarom daar ook geen mooie drakenwereldterm voor bedacht?

Ik ben in geval erg benieuwd naar deel twee en drie van deze trilogie!.