De geheime kookclub is de Nederlandse vertaling van The secret cooking club van Laurel Remington. Het boek won in 2015 de Times/Chicken House Children’s Fiction Competition en werd prompt uitgegeven. Veltman Uitgevers bracht het boek naar België en Nederland in een aangenaam lezende vertaling van Kris Eikelenboom. Debutante Laurel Remington schreef ondertussen Confetti & cake, het vervolg dat in augustus 2017 op de Engelstalige markt verscheen.
Scarlett was een populaire, actieve spring-in-het-veld. Was. Want daar kwam verandering in toen haar moeder besloot een blog te beginnen. Een blog dat met ronkende titels als: ‘Waar vind je meer bacteriën – in de kamer van mijn dochter of op een openbaar toilet?, ‘Dag, dag Oxford, mijn dochter is niet in je geïnteresseerd’ van meet af aan op heel wat bijval kon rekenen. Behalve van Scarlett, het hoofdpersonage in de blogs van haar moeder. Sindsdien heeft Scarlett geen leven meer, durft geen leven meer te hebben. Ze trekt zich steeds meer in zichzelf terug. Op het moment dat ze de wanhoop nabij is, gebeurt er iets dat alles op zijn kop zet. Rosemary’s keuken en het kleine, prachtig geïllustreerde kookboekje met de mysterieuze boodschap ‘Voor mijn kleine kok, dat je het geheime ingrediënt mag vinden’ zorgen voor een diepgaande kentering in het leven van alle betrokkenen.
Oud worden in onze maatschappij gaat soms eerder gepaard met onrust dan met rust. Onrust omwille van het risico dat men loopt om op een onbewaakt ogenblik in een rusthuis gestopt te worden. Zelf zorgen voor onze ouderlingen is nu eenmaal zelden een optie in onze drukke, (vol)geplande samenleving.  Dit is ook het lot dat mevrouw Simpson beschoren lijkt te zijn. Tenminste, als het aan haar neef, de bekende politicus meneer Kruffs ligt. Daar besluit Scarlett een stokje voor te steken. Ze roept de hulp in van de leden van de geheime kookclub, die onder de strenge leiding van diezelfde mevrouw Simpson, de heerlijkste gerechten uit de oven weten te toveren. Tussen al die drukke bezigheden door klopt Scarletts hartje als een bezetene elke keer als de knappe Nick Farr haar richting uitkijkt. Jammer dat hij al zo dik lijkt te zijn met dat andere meisje uit de club.
Al deze omwentelingen maken dat er geen enkel saai moment in het boek voorkomt. De gebeurtenissen volgen elkaar in een vlot tempo op, zonder te vlot te zijn. En evenmin zonder enige vorm van voorspelbaarheid. Elke keer de lezer denkt vat te krijgen op het verdere verloop, gebeurt er iets totaal buiten verwachting.
Minpuntje van dit verder leuk geschreven en inspirerende boek is dat de gedragingen van de jongeren in het verhaal niet passen bij het gedrag van 13-jarigen. Vijftien jaar zou passender geweest zijn. Daarnaast hebben de jongeren het behoorlijk druk met de activiteiten van hun club. Zo druk dat het onmogelijk combineerbaar lijkt met een fulltime schoolloopbaan. Maar goed, in een fictieverhaal is tijd uiteraard een heel rekbaar begrip.
Jongens zullen waarschijnlijk minder plezier beleven aan dit boek, maar voor meisjes is het een schot in de roos. Ook voor meisjes die al wat ouder zijn dan de aanbevolen leeftijd van 10 tot 12 jaar. Een hartverwarmend verhaal over vriendschap, relaties en ouders en kinderen gecombineerd met een ontdekkingstocht naar wat echt ter zake doet in het leven.