Zoals zijn hart tekeergaat is onvoorspelbaar, het aantal slagen, de kracht.... als een drilboor die een rotsblok versplintert. Zo opent Alan Glynn zijn thriller Bloedland. Een openingszin waardoor ik meteen recht overeind ga zitten. Maar al snel begint het mij te duizelen.
Wie is nu wie. En ook overgangen van de ene groep mensen - ondernemers als James Vaughan - naar de andere - onderzoekende journalist Jimmy Gilroy - had iets duidelijker gekund. Alleen een witregel, soms zelfs onzichtbaar omdat de voortgang op de volgende pagina is, maakt het lastig lezen, zo blijf ik als lezer zoekende.
Wat wel duidelijk naar voren komt is dat het niet om celibrity Susie Monaghan draait. Net zoals de manipulatie door niets ontziende ondernemers, die een dikke vinger in de pap hebben. Ook in de politiek, en zij schromen niet iemand zonder pardon te laten vallen.
Ja, een journalist moet zich aan de feiten houden en dat laat de auteur goed uitkomen, maar Gilroy een onderzoeksjournalist noemen? Dat is een brug te ver. Daarvoor heeft hij te weinig inhoud meegekregen.
Een kleine zweem romantiek, niet noodzakelijk voor dit genre, is te bespeuren wanneer single Gilroy contact heeft met de zus van Monaghan. Dat is iets anders dan de lustgevoelens die anderen ten toon spreiden. Maar ook hier houdt Glynn zich in.