Laat ik ermee beginnen dat ik echt graag boeken van Sophie Kinsella lees, en ook heel erg uitkeek naar deze. Heeft het boek mijn verwachtingen waargemaakt?

Absoluut, zeker weten, helemaal

Niet.

Ik heb geworsteld om het boek uit te lezen en mezelf moeten dwingen om door te lezen. In het begin, op het moment dat ze zeg maar beginnen te flippen over dat ze nog 'wel 68 jaar bij elkaar zijn' als alles goed gaat, raakt ze me al kwijt. Je zou juist blij moeten zijn als je zulk nieuws hoort. Maar niet het verwende kreng uit dit boek. Zij begint te janken en te kreunen en ach en wee, stel je eens voor dat je zo lang samen moet zijn en van dezelfde man moet houden?

Ik heb het meer dan eens aan de kant gelegd en was ook niet van plan om verder te lezen. Haar werk(gever) is kinderachtig. Zij is kinderachtig. Het verhaal is dommig en ze komt over als een hersenloos iemand. Ze noemt haar ouders Pappie en Mammie. Elke keer als ik het las viel mijn mond open. Het is een volwassen vrouw en moeder van twee kinderen.

Ik had veel gehoord over het einde, dat dat het boek nog goed zou maken maar voor mijn gevoel sloopte het einde juist het hele boek en maakte het een drama nog een beetje erger drama. Ik ben blij dat ik het uit heb.

Ik had het het liefst 1* gegeven, maar dat heb ik ook gedaan bij die nieuwe dark-romance boeken, en zó slecht was het daarmee vergeleken ook niet
Maar het is wel het minst goede Sophie-boek tot nu toe.