Helaas heeft mij dit boek niet gebracht wat ik er van had verwacht. Het is een boek dat op een ontspannen wijze gelezen kan worden maar dit houdt dan ook in dat het aan spanning geheel ontbreekt. Men gaat in een sneltreinvaart naar Italië, het verzorgingstehuis van moeder, collega Esther, meisje Veentra, het babytje, met als een rode draad door het verhaal de blauwe heup van Martin. Ik heb het helemaal uitgelezen maar om nou te zeggen er is veel blijven hangen? nee niet dus. Jammer want de kaft is zó veelbelovend.