Ierland, eind jaren zestig. Nora Webster is net weduwe geworden. Ze probeert haar leven in Enniscorthy opnieuw gestalte te geven. Ze heeft de zorg over haar vier kinderen en ze moet weer gaan werken om rond te komen. In het conservatieve, katholieke Ierland met zijn strenge sociale controles weet ze zich te ontworstelen aan de benauwenis van haar leven.

Nora is een wat in zichzelf gekeerde vrouw, die haar identiteit voor het grootste deel haalde uit haar huwelijk met Maurice. Nu hij gestorven is, moet ze zichzelf opnieuw vinden, terwijl ze ook haar vier kinderen moet verzorgen. Haar twee dochters die uit huis wonen hebben geen innige band met hun moeder, haar zoons meer, al is het er meer één van stilzwijgende acceptatie dan van oprechte belangstelling. Haar tante Josie, haar zwager Jim, haar schoonzus Margaret, en ook haar twee dochters Fiona en Aine praten meer met elkaar dan met Nora, wat haar in zichzelf gekeerdheid benadrukt.

Ongemerkt, en op een grondige wijze maakt de lezer kennis met het katholieke Ierland van de jaren zestig. Waar vrouwen minder rechten hebben dan mannen. Waarin de samenleving nog geen kennis heeft gemaakt met computers en mobiele telefoons. En waar godsdienst (katholieken versus protestanten) voor rellen zorgt, zonder dat het verhaal over die rellen gaat.

Tóibín heeft een mooie schrijfstijl. Het boek boeit vanaf het begin en geen moment kan de lezer afdwalen van zijn bedoeling: Het verhaal gaat over Nora, die voelt dat de verantwoordelijkheid die ze heeft richting haar kinderen zwaar op haar drukt. Tóibín zet Nora neer als een moedige vrouw. Ze probeert haar eigen keuzes te maken, ondanks de sociale controle die er voelbaar is. En ze merkt dat ze tijdens haar huwelijk met Maurice gegroeid is. Ze laat zich op haar werk niet meer zo makkelijk op haar kop zitten en verdient daarmee respect.

De manier waarop Tóibín Nora gestalte geeft is prachtig. De benauwenis die Nora voelt, wordt duidelijk door de beslissingen die ze in het verhaal neemt. Nora’s overwegingen om iets wel of niet aan te schaffen, of om wel of niet met de jongens te praten, of om wel of niet mee te gaan een avondje uit of zanglessen te nemen, worden uitgebreid verteld, wat haar niet voor iedere lezer een sympathiek persoon zal maken. Het is de vraag in hoeverre je werkelijk jezelf kunt worden in een sociale omgeving waarin iedereen het beste met je voor heeft, zolang je in de katholieke koker met gewoonten en gebruiken blijft, waarin zij ook vast zitten.