In een novelle van ruim 100 bladzijden schets Rudi Hermans een ontluisterend, maar eerlijk en soms zelfs humoristisch beeld van een oude getrouwde man, die wel zijn leeftijd heeft aanvaard, maar telkens weer verbaasd reageert als hij een nieuwe levervlek op de rug van zijn hand ziet. De angst voor verdere aftakeling verlamt hem. De man van Marie, zijn naam komen we niet te weten, heeft een vast ritueel. Om half 8 staat hij op, ook al is hij eerder wakker, doet zijn gymnastiek en zet verse koffie. Marie staat pas op als ze gewekt wordt door de fluitende ketel. Het ochtendritueel wordt zeer gedetailleerd beschreven, het richt zich op de rites van een oudere man. Zeer schrijnend wordt beschreven hoe de man van Marie omgaat met zijn fysieke, maar ook geestelijke aftakeling. Deze ochtend komt Marie niet naar beneden. Uiteindelijk gaat de man van Marie kijken waar ze blijft en ontdekt dat ze is overleden. Hij weet niet goed wat hij moet doen en probeert vast te houden aan wat hij al jaren deed: Marie niet boos maken. Lang geleden waren ze een gelukkig stel, vol liefde en passie maar na een niet te vergeven fout heeft Marie zich van hem afgekeerd. De wijze waarop de schrijver verhaalt over de aftakeling, de eenzaamheid, de opluchting en het verdriet van het stel is goed overgebracht en stemt je tot nadenken.