Recensie De eerste priesteres van Jacqueline Zirkzee

Jacqueline is historicus, dat begrijp je vanaf regel 1: we maken kennis met Inanna en Eridu, een tweeling Levend in de eerste “beschaving” (Sumerisch) tussen Eufraat en Tigris. Door hun verbintenis worden zijn als “bijzonder” gezien, maar bijzonder heeft als risico dat de grens naar “gevaarlijk” klein is. Met name Eridu wordt gevreesd mede omdat hij er ook anders uitziet. Als kleinkinderen van de “ziener” zijn ze beschermd, als dat wegvalt dan begint feitelijk hun strijd.
Het verhaal leest zich als een historische roman; de link naar Auels Aardkinderenreeks leg je snel. Toch voelt “ de eerste priesteres” als meer authentiek. Het neemt je mee in hun reis, ontwikkeling en volwassenheid. Doordrenkt met symboliek, maar bovenal een mooi verhaal. Ik adviseer je vooral het te gaan lezen.

Interessanter vind ik het onderliggende verhaal, althans dat was wat ik las.
Inanna en Eridu zijn kinderen uit het dorp van de Reiger: zij zijn opgevoed net het idee dat zij in staat geweest zijn de wilde natuur te temmen (p.89) en daarmee verheven/ meer ontwikkeld dan de herders die langskwamen. Als een zondvloed hun leven verwoest blijkt deze meerwaarde nutteloos, sterker nog Inanna ervaarbaar dat de herders misschien wel beter in staat zijn zich aan te passen aan een veranderende omgeving. Inanna moet haar vertrouwende waarden herijken: een lange tocht vol ontberingen ligt voor haar. Letterlijk, maar vooral figuurlijk.
Als ze eindelijk de rivier denken te vinden van hun oude land blijkt deze rivier ( Serpent) een andere richting uit te stromen. Zijn er dan meer Serpenten? Is de wereld groter dan je altijd gedacht hebt? Inanna durft, geholpen door de visioenen van haar broer, oude gebaande denkwijzen ter discussie te stellen. “Ze had gezien dat erachter de bergen weer andere bergen lagen (p.181). Het leren vertrouwen in jezelf, volgen van instincten en aanpassen aan veranderingen: dat is waar ze voor staan.
Als ze eindelijk hun eigen land kunnen opbouwen en ze steeds meer volgers krijgen wordt ze geconfronteerd met Sanga, hij wil niet geloven in de nieuwe goden en heeft moeite met de veranderingen. “ je bent niet verplicht, volg vooral je eigen gevoel “. Ook al is het fictie , het voelt goed te lezen dat je naast elkaar kan leven, ook al geloof je in andere goden/waarden of hoe je dit ook wilt noemen.
Jacqueline heeft met dit boek een verhaal vol symboliek en historische feiten geschreven, maar is bovenal wonderlijk goed geslaagd de oorsprong van menselijke waarden in Inanna een gezicht te geven.