De kracht van Rimbaud is dat hij taal neer weet te zetten als een hallucinante nachtmerrie van associaties en beeltenissen. Iedereen die wel eens een glaasje teveel op heeft - en daarbij de dag erna, met kater en koppijn, zijn of haar eigen handelen vervloekt- zal een punt van herkenning vinden in het gedicht. Ergens tussen een lofzang op je eigen lichaam afbreken met koning alcohol én een larmoyante klaagzang om hoe verslaving ons doet verdrinken in zijn absurde logica.