Toen ik het boek in handen kreeg moest ik gelijk denken aan De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween. Een boek dat ik niet heb uitgelezen. Ook het boek van Hendrik Groen pakte mij niet. Het is grappig dat hij (zou het werkelijk zo zijn?) een dagboek heeft geschreven over een jaar van zijn leven in een bejaardentehuis. Hij leeft en gedraagt zich daar als een kwajongen en probeert het dagelijkse leven zeker leuk te maken.
Het zijn leuke coloms voor in de krant of op een website, maar voor een boek vind ik het net niet boeiend genoeg. Waarschijnlijk heb ik ook het gevoel van humor niet echt. Het is wel boek dat makkelijk leest, het zijn overzichtelijke stukjes.
Maar helaas is het niet helemaal mijn genre. En gelukkig maar, verschil moet er zijn toch?