Verhalen over anorexia nervosa hebben mij altijd geïntrigeerd. Hoe kan het dat je zo erg controle wilt hebben dat je jezelf uithongert? Toch is dit niet alleen een boek over anorexia. Het gaat vooral over verdriet en hoe moeilijk het soms is om hiermee om te gaan.

Het boek leest makkelijk weg, niet alleen omdat het filmisch geschreven is, maar ook omdat het een fascinerend verhaal is. Het verhaal gaat heen en weer in de tijd en is zowel beschreven vanuit het standpunt van de vader als van de dochter. Het verhaal begint bij de vader, hoe hij zich staande houdt met zijn verdriet. De blik vanuit de vader is nog wel het mooiste weer gegeven. Vooral erg knap, als je bedenkt dat de schrijfster van het boek zelf lang tegen anorexia heeft gevochten. En dus goed beseft wat een gevecht tegen anorexia met de naasten kan doen.
Pas in het laatste hoofdstuk begrijp je de voorkant. Dit hoofdstuk leek aan de ene kant wat gekunsteld, maar geeft wel mooi de hoop weer.

De proloog is het meest stugge deel van het verhaal. Als je hier voorbij bent, word je opgezogen in een prachtig verhaal over een vader en dochter en hun verdriet.