Ik vond dit boek minder sterk dan het eerste deel: Familiedossier. Minder hilarisch, minder leuk, minder maf. Bij tijd en wijle was de hoofdpersoon zelfs erg irritant, met haar continu gefocussed zijn op de buurman, genaamd Subject. Hij heeft een geheime kamer in zijn huis en Isabel moet en zal erachter komen wat het geheim is. Ze gaat door roeien en ruiten (letterlijk), brengt haar vergunning om als privé-detective te mogen werken in gevaar en let niet op de waarschuwingen van haar omgeving. Hiermee brengt ze zichzelf, maar bovenal onschuldige mensen in gevaar.
Toch heb ik het boek vlot uitgelezen en weet de schrijfster de verschillende karakters weer genoeg extravagantie mee te geven om ze prettig gestoord te kunnen verdragen. Prik door de wanorde heen en gewoon lekker lezen. Maar mocht er een deel 3 zijn c.q. komen, dan hoop ik dat ze terugkeert naar het niveau van deel 1.

Het boek zou eigenlijk 2,5 duimpje mogen krijgen, maar omdat halve duimen niet kunnen krijgt het er 2. Ik rond dit keer naar beneden af om toch onderscheid te maken met het eerste deel, dat van mij 3 duimen kreeg.