Op het moment dat een motorbende onschadelijk wordt gemaakt (lees: afgemaakt) wordt Macbeth naar voren geschoven als de gedoodverfde leider om een ter ziele gegane stad weer leven in te blazen, hij heeft alles in zich: doortastendheid en een onvoorwaardelijke leiderschap, maar ook: een ziekelijk hang naar drugs en macht; hij ontziet niemand en maait iedereen weg die te dicht bij de waarheid komt.
De corruptie die juist bestreden moest worden lijkt alleen maar groter te worden, maar eigenlijk besteed ik al te veel woorden aan dit waardeloze boek.
Ik begrijp Nesbo ook echt niet, zijn eerste thrillers waren van een behoorlijk hoog niveau vond ik, maar waarom hij hiermee zijn naam weer te grabbel gooit is voor mij compleet onduidelijk, als dit zijn debuut was geweest was hij nooit doorgebroken dat durf ik te stellen.