Tokio van Mo Hayder is duidelijk een boek dat verschillende meningen oproept. We zien dit in de onderstaande reacties, maar het boek roept bij mij zelf ook tegenstrijdige gevoelens op. Ik verwachtte iets totaal anders na het lezen van De Behandeling en Vogelman. Ik verwachtte een spannende doorsnee thriller, zoals de vorige boeken van Hayder. Maar Tokio is alles behalve doorsnee. Ik twijfel ook of het in het vakje thriller thuishoort. Het is spannend ja, de zoektocht naar het elixer en de avonturen van Grey verweven met de historie van Nanking. Maar het is veel meer een sfeertekening dan een thriller. En qua sfeertekening vind ik het een uniek boek. Prachtig dat er zoveel kennis in een boek is verwerkt. Hayder heeft duidelijk enorm veel research gepleegd. Alleen al de beschrijvingen van het huis waarin Grey woont en het Japanse eten verdienen een pluim. Verder laat Hayder zien dat ze absoluut de geschiedenisboeken is ingedoken. Ik heb van dit boek werkelijk wat opgestoken.

Grey is een bijzondere maar ook vreemde hoofdpersoon. Langzamerhand wordt wel wat duidelijker wat haar achtergrond is, maar ze is en blijft een rare (zoals ze ook wordt genoemd in het boek). Dat zorgt er wel voor dat je je als lezer slecht kan identificeren met deze hoofdpersoon en ik ergerde me soms aan haar. Verder heb ik het boek zelf in zwangere toestand gelezen en dat was niet altijd even prettig. Hoe zwangere Chineze vrouwen worden mishandeld in Nanking is feitelijk een centraal thema in dit boek. Mijn gruwel-grens ligt redelijk hoog, maar hier had ik als zwangere af en toe geen trek in. Toch vind ik het boek wel een aanrader. Verwacht geen standaard thriller, verwacht prachtige sfeerbeschrijvingen van Tokio en zijn inwoners en een intrigerend verhaal over hoe de geschiedenis het dagelijkse leven vormgeeft. Voor de intrigerende en bijzondere sfeertekeningen geef ik het boek zeker vier sterren.