Na zijn vrijwillige vertrek uit de LAPD in het vorige boek (stad der beenderen), is Harry Bosch nu ambteloos burger. Hij heeft voor de vorm zijn privé detective-vergunning aangevraagd, maar heeft er nog niet veel mee gedaan. Bij zijn vertrek heeft hij nog wel een paar onopgeloste dossiers meegenomen, waar de politie niets meer aan doet. Eén van deze dossiers pakt hij op na verzoek van een oud-collega. Hij raakt verzeild in een wereld van terrorisme-bestrijding, waar de rechten van verdachten makkelijk en bijna routinematig geschonden worden.

Het lijkt erop dat dit een belangrijkste boodschap is die Michael Connelly met dit boek heeft willen uiten. De plot van het verhaal zit goed in elkaar, maar zoals eerdere recensenten al opmerkten lost Harry de moord uiteindelijk (te) simpel op. Wel zitten er weer mooie Bosch-momenten in, zoals de manier waarop hij de terrorisme-unit van de FBI in de luren legt en de verwijzingen naar oude bekenden en oude zaken.
Wat mij nog wel opviel is dat dit boek voor het eerst geschreven is vanuit het 'ik-perspectief'. Dit is voor het eerst bij een Harry Bosch en het is vast geen toeval dat dit samenvalt met het eerste boek over Bosch buiten de LAPD. Toch is het verschil met de vorige boeken niet zo groot als het lijkt. Ook in de 'derde-persoon' boeken wist de lezer niets meer dan Bosch. De beschrijvingen en dialogen waren daarbij ook al altijd vanuit het gezichtspunt van Bosch beschreven. Het lijkt dus vooral een stijloefening en een manier om aan te geven dat Bosch' leven wezenlijk is veranderd door zijn vertrek bij de politie.