Met een proloog die leest als pure poëzie, maar tegelijkertijd heftig is, begint Ilse Ruijters Later als ik dood ben heel erg sterk. Het verhaal staat gelijk op scherp en je weet als lezer dat er heftige dingen staan te gebeuren.

Elin besluit in een tbs-kliniek te gaan werken, ze is wanhopig op zoek naar antwoorden over haar vader. Op latere leeftijd is ze er achter gekomen dat haar vader een tbs-er is, zoals ze zegt “De grootste en gevaarlijkste criminelen van Nederland”. Elin`s wanhopige zoektocht wordt prachtig verwoord door Ilse Ruijters, haar oplopende frustratie spat van de bladzijden en laat haar interessante acties ondernemen, welke zeer direct zijn beschreven. Op bladzijde 126 is haar besef met rake pen verwoord, “We maken de wereld overzichtelijk door te denken dat er een scherpe scheiding was tussen goed en slecht. Voor de tbs-er diende je bang te zijn. De tbs-er was de verpersoonlijking van het kwaad. Ik (Elin) had het zelf ook gedacht. Maar nu is alles anders. Nu wist ik dat de tbs-er niet bestond. En dat de tbs-er niet per se slecht was, maar slecht deed. Mijn patiënten waren ziek. Gehandicapt.”

In het verhaal zitten flashbacks naar eerdere momenten in het leven van Elin. Gelukkig met de functie om te verduidelijken en ze waren ook zeer goed en passend bij het verhaal. Als lezer kreeg je hierdoor meer informatie over Elin en haar ingewikkelde verleden. Het verhaal dwingt tot doorlezen, geen weg meer terug, net als Elin. Vooral de delen met de titel “Later” zijn zeer sterk en borduren voort op de proloog. In de ik-vorm, maar wiens gedachten lezen we toch? Ilse Ruijters houdt de lezer lang in spanning en doet je vervolgens naar adem snakken.

Later is als ik dood ben is heel herkenbaar een boek van Ilse Ruijters. In de Onderkant van de sneeuw had ze ook al van die mooie stilistische zinnen en omschrijvingen. Het leest alsof Ilse heel makkelijk schrijft. Ook zit er zeker humor in het boek. In vergelijking met haar eerste boek, De onderkant van de sneeuw, heeft Ilse Ruijters de chroom van zich afgeworpen en schrijft met scherpe en direct pen zonder bang te zijn te choqueren. Later als ik dood ben is een klapper van een tweede boek en je kunt alleen maar hopen op nog veel meer van zulke mooie boeken.

Met het schrijven van Later als ik dood ben heeft Ilse Ruijters een spannende, originele psychologische thriller geschreven. Ze heeft zichzelf wederom overtroffen. Ook heeft ze voor Elin en de lezer bepaalt dat dé tbs-er niet bestaat en een aantal van hun een gezicht gegeven. Het boek bevat vele juweeltjes van zinnen en de recensie zou er helemaal mee vol kunnen staan. Vooruit nog één van uit naam van Elin: “Wie was ik zonder de rest van de acteurs in het toneelspel dat ik mijn leven noem”.