MIJN MENING OVER DE COVER:

Een foto van een eenzaam en verdrietig meisje die exact de inhoud weergeeft.

MIJN MENING OVER DE INHOUD:

Deze roman is geschreven vanuit de gedachten en waarneming van de zesjarige Mieke, die zeer slecht ziend is. Haar verhaal speelt zich af op een internaat in de jaren 50 en 60 waar voornamelijk nonnen de scepter zwaaien en het geloof een grote rol speelt. De nonnen kennen geen compassie, slaan er lustig op los, voor bijna niks volgen er zware straffen.

Mieke kan maar moeilijk wennen en huilt vaak. Gelukkig heeft ze al vlug vriendinnetjes. Ondanks het zware en trieste leven op het internaat proberen de meisjes er iets leuks van te maken, spoken ze van alles uit, is er een toneel- en muziekgroepje, gaan ze de stad in, krijgen ze dansles en wordt stiekem veel gelachen.
Mieke heeft het gevoel nergens meer thuis te horen. Ze is al te lang uit huis en als twee vriendinnen na het behalen van hun MULO diploma het internaat verlaten komt dit onbestendige gevoel keihard binnen. Ze zoekt een uitweg en denkt die gevonden te hebben.

Het verhaal wordt goed, realistisch en met humor beschreven. De auteur debuteerde met deze roman. Ze kon zich zeer goed inleven, omdat ze zelf een visuele beperking heeft.
Een prachtige roman voor de liefhebber van de vroegere kostschoolverhalen, maar dan in het echt.