“Jij bent een vrouw in wie mannen zich verliezen”

Met dit citaat hebben we direct het belangrijkste thema van Lieve te pakken: de allesverpletterende, hysterische, zelfverliezende liefde die mannen kunnen voelen voor een knappe, sterke vrouw. In dit geval voor de dames Lieve en Liv.

Regisseur Noah verliest zijn hart aan de prachtige Vlaamse actrice Lieve, een sterke vrouw die menig man voor zich weet te winnen. Als Lieve verongelukt besluit Noah een film over haar leven en hun liefde te maken. Hij cast actrice Liv voor de rol van Lieve en acteur Bison, die de rol van Noah op zich mag nemen.

Liv en Bison nemen niet alleen als acteur de rollen van Lieve en Noah op zich, ook buiten het filmbeeld lijkt de verpletterende liefde van Lieve en Noah overgenomen te worden. Waar Liv, net als Lieve, graag ongebonden door het leven gaat, laat Bison zijn hoofd op hol brengen door de knappe, afstandelijke actrice. Hun ‘liefdesverhaal’ start, net als het verhaal van Lieve en Noah, met een uitgebreid bedscène. De vraag is of ook de rest van hun verhaal synchroon zal verlopen.

Na het prachtige Harem lagen de verwachtingen voor een nieuw boek van Giphart vrij hoog. Giphart heeft hier met Lieve niet aan kunnen voldoen. Giphart grijpt in Lieve de lezer bij zijn handje vast en leidt hem stapsgewijs door het boek heen. In korte, snelle zinnen worden de motieven uitgelegd, komt de alwetende verteller (derde persoon) af en toe om de hoek kijken om uit te leggen hoe de personages en verdubbelingen in elkaar steken en wordt ook het filmjargon toegelicht. Het afgeronde einde is zeker filmisch, maar laat weinig ruimte over voor eigen interpretatie.

De personages in Lieve dartelen verliefd door het boek heen en weten de lezer niet te overtuigen van hun belang in het verhaal. Ze wakkeren geen warme gevoelens aan, maar wekken zo nu en dan eerder de weerstand op van de lezer. Lieve en Liv, neergezet als feministen, terwijl ze niet zo’n doordachte, feministische keuzes maken. Bison die Liv niet los kan laten, al is het overduidelijk dat Liv geen zin heeft in zijn verliefde geneuzel. Het dubbele verhaallijn (droste-effect), de mythologische inslag (Candaulus, Lorelai, Aurora) en de verwijzingen naar Hugo Claus kunnen niet op tegen de leegte van de personages. De poging is oké, de uitwerking jammer genoeg een stuk minder.