Wat als je op een plek waar jij je veilig waant in één klap je onschuld en kindzijn wordt afgenomen? Femke Ekelhof vertelt op indringende en integere wijze over de traumatische aanranding en verkrachting die ze heeft meegemaakt. Het verhaal is autobiografisch en op twaalfjarige leeftijd is ze voorgoed kind af. De impact op haar latere leven wordt op een confronterende en heftige manier duidelijk voor de lezer.
Op twaalfjarige leeftijd wordt Femke aangerand vlakbij haar ouderlijk huis. Alsof dit al niet ernstig genoeg is wordt ze korte tijd later ook nog eens verkracht. Op advies van de politie moet Femke in de klas vertellen wat haar overkomen is om de medeleerlingen waakzaam te maken. Niet Femke maar de leerlingen staan centraal. Het is ongelooflijk om te lezen hoe de hulpverlening faalt omdat er telkens niet naar Femke wordt geluisterd en haar hulpvraag. De docenten geven gevraagd en ongevraagd advies maar nergens lijkt het om Femke te draaien.
Terwijl je dit zo leest word je door hevige emoties overvallen, dat zoiets kan gebeuren! De hulpverlening zit vast aan protocollen en lijkt een 9 van 5 mentaliteit te bezitten. Er wordt voorbij gegaan aan de behoeften van een wanhopige puber. Femke gaat haar eigen gang en is een einzelgänger in de klas, ze vertoont sociaal wenselijk gedrag en trekt zich terug op haar kamer waar ze haar diepste gevoelens toevertrouwt aan haar dagboek.
Haar lichaam verafschuwt ze en ze krijgt een eetprobleem. Ze wil haar vrouwelijke rondingen kwijt. Nog steeds faalt de hulpinstantie. Als Femke achttien jaar is gaat ze het huis uit. Ze trekt in bij haar vriend en hoopt hiermee een nieuw leven te kunnen beginnen. Alleen worden haar problemen nog groter.
Wat een schrijnend verhaal, als lezer kun je je niet verplaatsen in wat Femke heeft meegemaakt. We kunnen proberen ons er een voorstelling van te maken. Maar het geeft een inkijk in een leven wat een hel moet zijn geweest. Femke heeft heel lieve ouders en leuke broertjes en toch komt ze niet met haar problemen bij hun. Dat begreep ik goed, ze zag het verdriet van haar ouders en ze wilde ze niet meer verdriet en pijn bezorgen. Haar schuldgevoel is groot.
Met respect denk ik aan Femke Ekelhof, ze heeft na heel veel jaren haar trauma aan het papier toevertrouwd. Ik hoop dat helend werkt en vooral dat het boek zijn weg vindt naar het onderwijs en de hulpverlening omdat het goed leermateriaal is.
Over een poosje komt er een vervolg, Onbegrepen, wat ik heel graag wil lezen want ik ben heel nieuwsgierig hoe het verder is gegaan met Femke.