Een verhaal met een dikke zwarte rand
Een bijzonder intrigerend boek over de familie Van Bemmel. Vader Frits, moeder Margje, kinderen Billy, Kester, Ellen, Carlos en Ida-Sophie.

Hoofdpersoon Ellen neemt ons mee haar leven in; van haar jeugd tot en met haar volwassen leven. Zwanger van een dochtertje probeert Ellen de inktzwarte periode die haar jeugd en haar verdere leven zo heeft beïnvloed te verwerken.

Van het eens zo gelukkige gezin Van Bemmel blijft weinig over na de geboorte van het vijfde kind, Ida-Sophie. Moeder Margje belandt in een zeer zware postnatale depressie die door haar omgeving niet als zodanig wordt herkend en waar ook, medisch gezien, geen aandacht aan wordt geschonken. Moeder is zichzelf niet meer en begaat een gruwelijk misdrijf.

Ellen, 12 jaar, is samen met haar jongere broertje Carlos van 3 jaar, overlevende van de zeer heftige en gruwelijke familietragedie. Ellen en Carlos komen terecht in een weeshuis waar Carlos al snel wordt geadopteerd. Ellen is ‘te oud’ voor adoptie en brengt de rest van haar jeugd door in het weeshuis.

Als volwassen vrouw koopt Ellen haar ouderlijk huis om daar een nieuw leven op te bouwen voor zichzelf en haar dochtertje maar ook wil ze hier een eigen ruimte creëren voor haar overleden zusje Billy en broer Kester. Ellen is duidelijk niet over het drama heen wat zich in haar jeugd heeft afgespeeld en draagt Billy en Kester nog steeds met zich mee; ze ziet ze en ze hoort ze.

De roman is prettig opgebouwd en bevat veel flashbacks. Je verdwaalt nergens in het boek; het is steeds volkomen duidelijk naar welke periode je als lezer wordt meegenomen. Wel vraag je je geregeld af of alle gebeurtenissen zich daadwerkelijk zó hebben afgespeeld of dat je toch hier en daar door de (gekleurde) bril van Ellen kijkt.

Ondanks het inktzwarte verhaal is er ook volop ruimte voor humor. Het is weer een échte Dorrestein; familierelaties, goed en kwaad, humor, zonde en berouw. Veel van deze thema’s komen uitgebreid aan bod.

Ik vond het een geweldig boek om te lezen; hier en daar even een pauze nemend om de gruwelijkheden te laten bezinken maar dan toch snel weer door. Je wil eigenlijk niet stoppen met lezen.