Raven is een laatstejaarsleerling Delicatus op de Slavenschool in het Stadsdeeel Acht. We schrijven het jaar 2558 en de wereld ziet er heel anders uit dan nu. Er zijn slaven, heel veel slaven, wat Vrijen en Genoten die rijk zijn en doen en laten wat ze willen. De slaven zijn de lageropgeleiden van nu en Slaves moet eigenlijk S.L.A.V.E.S. zijn, wat staat voor: Superfoundation of Labour Answers to Valuable Employees Society (leuk verzonnen) en hoe zijn we zover gekomen. Raven geeft zelf ergens in het boek het antwoord, maar het komt erop neer dat: Werken geen rijkdom meer opleverde, alleen nog een beperkte toegang tot voedsel en minimale ziekenzorg. Door het overaanbod van werkelozen, als gevolg van automatisering en het doorbreken van de robotica, werden de lonen steeds lager. Werkelozen boden zich uiteindelijk aan in ruil voor voedsel en onderdak. Het departement SLAVES werd opgericht waarna de banenmarkten een nieuw naam kregen: Slaves markets, waarna overgegaan werd op halsbanden voor identificatie. Deze staat van de wereld kwam in stand in 2310. Het grootste deel van de bevolking zijn Trasher slaven en hun levensverwachting is ongeveer dertig jaar. De Delicatus slaven worden opgeleid in de Slavenscholen tot bedienden (in alle gradaties) van de Genoten. Het kan maar zo dat Slaven, of dat nu Trashers of Delicatus zijn, door hun meester geslagen en geschopt worden tot de dood er soms op volgt en niemand die er iets om geeft of er iets aan doet.

Het is een grimmige wereld, met maar een kleine elite die toegang heeft tot alle geneugten des levens. Raven is dus een Delicatus. Ze heeft een bewaker, Seamus genaamd, een Vrije, die als Opzichter klasse Y, een heel lage status heeft en de zoon is van de Slavenschool directeur Cym. Seamus is verliefd op haar en verleent haar soms gunsten, maar straft haar ook om haar te dwingen hem aardig te vinden. Raven kan hem niet uitstaan. Ze haat hem en zijn moeder erbij.

Als het verhaal begint wordt Raven weer eens gestraft. Raven was weer eens ongehoorzaam en haar prestaties op de school zijn ver onder de maat. Ze kan zich er niet toe zetten om Grieks te studeren of blokfluit te leren spelen. Ze zit al een hele nacht in een dwangbuis en kan net met de punten van haar tenen de grond raken. Haar voeten zijn opgezwollen en het is koud. Ze kan door het dwangbuis alleen maar oppervlakkig ademhalen. Ze wacht tot ze bevrijdt wordt, want vandaag is het de Delicatus lenteveilig en haar vriendin en mentor Adaline wordt verkocht en dan heeft ze nog maar een vriend op school: Castro.

Het verhaal had me al snel in zijn greep. De korte hoofdstukken maakten dat je welhaast ongemerkt door het boek heen racete en het was veel te snel uit. Ik had het niet erg gevonden als ik een tweede deel er meteen achteraan had kunnen lezen, maar ik vrees dat we daar nog even op moeten wachten. Ik kan niet anders dan me lovend uitlaten over Raven en haar wereld, alhoewel ik niet weet of er over vijfhonderd jaar nog wel helikopters zullen zijn. Ik zou ze denk ik iets van gyrokopters of helidrones genoemd zou hebben. Maarja… als dat het enige is… waar zeur ik dan over. Lezen en genieten en samen met mij lijdzaam wachten op het tweede deel.

Jos Lexmond