Bij het zien van de jongen op de cover van Het kind met de Japanse ogen van Reggie Baay wordt je nieuwsgierig naar zijn verhaal. Je wilt weten waarom hij zo afwezig lijkt, wat hij denkt. De titel wordt al heel snel duidelijk.
Meteen vanaf het eerste hoofdstuk word je meegezogen in een verhaal vol verdriet, pijn en een onverwerkt verleden. Een verleden waarvan je je al tijdens het lezen kan afvragen of je, als je dat allemaal hebt meegemaakt, wel ooit zou kunnen verwerken. Het verhaal laat zien wat het met mensen kan doen als ze meest gruwelijke dingen hebben meegemaakt, hoe die verschrikkelijke beelden en geluiden de rest van je leven kunnen beheersen, hoe iedereen er weer anders op reageert, hoe het door kan werken op de generaties daarna. Je voelt de woede, de onmacht, het verdriet, de wanhoop, de angst, de ontzetting, maar ook de overlevingsdrang van de mensen. Hoe ze ondanks alle gruwelijkheden toch proberen te overleven.
Het kind met de Japanse ogen van Reggie Baay laat zien wat de ouders van de auteur en hun landgenoten in Indonesië hebben meegemaakt in de oorlogen, wat ze hebben moeten doorstaan, voor welke onmenselijke keuzes ze hebben gestaan, hoe normen en waarden kunnen vervagen tijdens een oorlog, hoe mensen tegen elkaar werden opgezet, hoe er soms werd gelogen over doodsoorzaken, welke rol de Nederlandse regering en het Nederlandse leger erin speelde en hoe er hier in Nederland op werd gereageerd, hoe zijn ouders en zijn broer zijn behandeld toen ze in Nederland kwamen.