Een titel die op meerdere onderwerpen van het verhaal kan duiden. Op de 12-jarige Mila die het verhaal vanuit haar belevenissen vertelt en vaak over het hoofd gezien wordt of niet wil opvallen, op Matthew de goede vriend van haar vader Gil naar wie ze op zoek zijn of emoties die niet gezien worden.
Mila en Gil vertrekken uit London om Matthew die vermist is te zoeken in Amerika. In Amerika trekken ze zijn spoor na en komen als eerste langs zijn vrouw en baby Gabriel op wie Mila direct verliefd wordt. Onderweg komen ze langs een verlaten hut, leren ze de ex-vriendin en diens zoon kennen, eten ze eten en bezoeken ze motels. Ze nemen hond Honey mee die gaandeweg een belangrijkere rol inneemt.
Mila komt in het verhaal erg volwassen over terwijl ze pas 12 is. Ze kan gedachten en emoties van andere mensen aanvoelen en de ware tracht er van zien. Het valt me op dat ze altijd meteen de conclusies trekt die nodig zijn om het verhaal te laten lopen. Haar eerste gedachten zijn meteen de goede. Erg kort door de bocht? En zijn het wel emoties en thema’s die een 12-jarige normaal zou aanspreken? Het gaat over een Young adult, maar haar wereld lijkt me niet een wereld waarin andere 12-jarigen zich zouden kunnen identificeren.
Er worden veel details beschreven van iedereen en alles om haar heen. Ze absorbeert alles en dat vind ik wel cool aan Mila. De rol van Honey de hond vind ik mooi beschreven en vormt een goed plot, van subtiel op de achtergrond naar de hoofdrol op het eind.
Het verhaal op zich heeft me totaal niet aangesproken. Het gaat heel traag en uiteindelijk heb ik het boek uit en gedacht: wat heb ik nu eigenlijk gelezen? Het blijft niet hangen en ik had moeite om het uit te lezen, terwijl ik een fan ben van korte hoofdstukken en mooie boeken met niet zoveel bladzijden.