De laatste tijd is er steeds meer belangstelling voor de historische verhalen van gewone mensen, verhalen die een mooie inkijk geven in het leven van alledag.
De Ariaantjesaga sluit hier perfect op aan; in deze familiekroniek wordt het verhaal van de mooie schippersdochter Ariaantje Nieman uit Ouddorp (Goeree-Overflakkee) en haar nazaten beschreven.
Het is een hard bestaan geweest voor deze Ariaantje en haar kinderen, zoveel wordt al snel duidelijk.

In het voorwoord wordt uitleg gegeven waarom er gekozen is voor de benaming ‘saga’, dit heeft niets te maken met de oude legendarische heldenverhalen uit Scandinavië maar des te meer met de tragiek die vaak ook hoort bij deze Oudnoorse saga’s, en tragiek is zeker een woord dat goed van toepassing is op het leven van Ariaantje.
Ook geeft de schrijver zijn persoonlijke motivatie voor het schrijven van deze familiekroniek.

Voor het echte verhaal begint legt de schrijver ook nog uit waar de naam Ariaantje vandaan komt, dat dit een veel voorkomende naam is in de streek waar Ariaantje vandaan komt.

Nadat we eerst meer lezen over de ouders van Ariaantje, waar ze vandaan kwam en hoe de familiestamboom in elkaar steekt, komen we meer te weten over het harde en zware leven van Ariaantje zelf. Toen ze zes was stierf haar moeder, iets wat grote indruk op een klein meisje gemaakt moet hebben en ook zeker een grote verandering in haar jonge leventje te weeg bracht, er kwam namelijk al snel een stiefmoeder omdat vader eenvoudigweg niet in zijn eentje voor het gezin kon zorgen.
Het is ook een tijd waarin kindersterfte een veel voorkomend iets is en waar zowel haar moeder, stiefmoeder als Ariaantje zelf mee te maken krijgen.

Een andere geschiedenis die zich lijkt te herhalen is het feit dat wanneer Ariaantje zelf, op 35-jarige leeftijd, sterft ze vier dochtertjes en een zoontje achterlaat, één van de dochtertjes is dan pas zes jaar oud.

Het boek schetst een waar getrouw verhaal over de zware tijd waarin Ariaantje leefde; hoe het is om door te leven na het verlies van een ouder, hoe het leven destijds in een weeshuis was, het overleven tijdens de oorlog en vooral hoe het was om altijd maar de moed te vinden om door te gaan, een andere keuze was er immers niet.
In het midden van het boek wordt het verhaal ondersteund met mooie oude familiefoto’s waardoor alle hoofdpersonen een gezicht krijgen en het verhaal nog realistischer wordt.

Iets wat ik echter wel jammer vind is dat het verhaal erg oppervlakkig en beschouwend blijft, we leren over hoe het leven van de hoofdpersonen verliep maar we leren ze niet echt kennen, we weten niets van de gevoelens en denkwereld van Ariaantje en haar dochters.
De schrijver heeft zijn best gedaan om zo veel mogelijk informatie naar boven te halen uit documenten en d.m.v. het interviewen van de bijna honderdjarige Cora Paris-van Nes, de dochter van Ariaantje, maar ondanks dat is er niet veel meer bekend over haar leven dan de feiten die in het boek geschetst worden.

Deze familiekroniek is naar mijn mening erg fijn voor de nazaten van Ariaantje, leuk voor vrouwen die zelf Ariaantje heten en willen weten waar de naam vandaan komt, en interessant voor mensen die iets meer willen weten over hoe het leven er vroeger aan toe ging bij een gewoon doorsnee gezin in een tijd waarin verlies van naasten een grote rol speelde.
Maar zelf zou ik de personen graag beter willen leren kennen zodat ze ‘echt gaan leven’ en je meer mee kunt voelen met de strijd die ze moesten leven, het blijft voor mij allemaal teveel aan de oppervlakte.