Het verhaal is uit. Helaas. Prachtig.

De reis dwars door onherbergzaam gebied van de VS is teneinde. Een reis te voet, liftend, met impulsiviteit, angst, verdriet, smerigheid, oplossingen zoekend, vluchten, een paard, dorst, met pakken wat je pakken kunt, divers pluimage, altijd honger.

Vijftien jaar en gewoon van een thuis dromen, naar school gaan en zo dolgraag op football willen. Ergens in de middle of nowhere woont een tante.

Ergens. De VS is groot. Wie er ooit is geweest, weet dat je een dag naar een berg kunt rijden. Het landschap kan leeg zijn. Heet. Extreem koud. Uren zonder dat je een levend wezen ziet. Van Portland, Maine naar Wyoming met een omweg.

En dat voor een jongen van vijftien, moeder ooit vertrokken, vader die hem aan zijn lot overlaat, telkens verhuizen, een baantje bij een louche paardentrainer en dan sluit hij vriendschap met het renpaard Lean on Pete. Tegen die tijd zit Charley totaal onder je huid. Je houdt van het jong.

Je wilt hem vooruit praten, moed geven, de juiste antwoorden laten geven in de dialogen.
Juist die dialogen zitten vol antwoorden waarvan je als lezer weet dat ze niet kloppen. Het is overleven. Een doel bereiken. Een rauwe wereld. De ruwe weg.

Ik hoop dit ontroerende verhaal in deze uitgave een keer in mijn kast te kunnen zetten. Ja gewoon om te herlezen, stukken op te pakken. Niet om de poëtische taal maar omdat het leest. Even weer in het ruige land te zijn.