Enige tijd geleden ben ik begonnen met het lezen van De kleine prins. Ik wist nog helemaal niets van het verhaal af. Uiteindelijk ben ik eraan begonnen. Ik weet niet wat ik van het boek moet vinden. Aan de ene kant vind ik het fantastisch, want ondanks de simpele woorden weet de schrijver met dit verhaal een boodschap over te brengen. Namelijk dat volwassenen best meer kind mogen zijn. Aan de andere kant roep het ook vele vragen bij mij op.

Door de verhalen van de prins geeft de ik-persoon (Antoine denk ik) veel kritiek op de volwassen vandaag de dag. Het belangrijkste aspect is denk ik dat de mensen gaan nadenken over de zin van het leven. Zo lees je bijvoorbeeld dat, wanneer de prins de andere planeten bezoekt, de mensen daar het doel van hun bestaan niet weten. Ze voeren hun plichten uit. Meer niet. Je gaat jezelf afvragen of jouw dagelijkse plichten echt wel zo belangrijk zijn.

Wat ik persoonlijk een mooi aspect vind in het verhaal, is dat Antoine langzaam maar zeker begint te beseffen dat hij zelf volwassen is en de wereld niet ziet zoals de prins het ziet. Ook al doet hij nog zo zijn best. Maar hij hecht toch meer waarde aan de vriendschap met de prins.

Vriendschap. Wat is de waarde van vriendschap? Ik weet niet hoe het kan. Maar na het lezen van dit boek zit mijn hoofd vol vragen. Daarom lees ik zulke boeken eigenlijk nooit. Ik blijf met onbeantwoorde vragen in mijn hoofd. En die malen de hele nacht door mijn hoofd.

De scene die mij het meest pakte, was de scene met het schaap. Hoe de piloot het ook tekent het is niet goed. Uiteindelijk tekent hij een doos en zegt dat de schaap daarin zit. Dit keurt de prins wel goed. De fantasie begint te leven hier en dat vind ik zo mooi.

De schrijver is in 1953 echt neergestort met een vliegtuig in de Sahara las ik later. Dat verklaard een hele hoop voor mij. Als je zo alleen bent, dan ga je hallucineren. Je bent bang om dood te gaan en weet niet waar je heen moet. Dit heeft de schrijver vast en zeker gebruikt bij het schrijven van dit verhaal. Het verhaal zelf is niet waargebeurd. Toch denk ik wel dat dit echt is, omdat hij deze blik op de wereld waarschijnlijk heeft ontwikkeld toen hij echt vastzat in de woestijn.

De uiteindelijke vraag die de schrijver jou wilt stellen vind ik fenomenaal. Heb jijzelf wel genoeg fantasie?