De derde roman van Trudi Rijks is De weg van het water, een literaire thriller. Aangekondigd als een combinatie van de duistere beklemming van Henning Mankell en de female gothic van Renate Dorrestein. Met dit boek maakt Rijks haar thrillerdebuut. Haar vorige romans, Doos van Pandora en Zeetijding werden positief ontvangen.

In De weg van het water moet Floor Postma de zaken van haar zus Bente afhandelen. Bente lijdt aan Korsakov en is opgenomen in een instelling. De echtgenoot van Bente, een schatrijke man die haar heeft meegenomen in de wereld van luxe, is verongelukt en hun huis in Friesland staat te koop. Al snel blijkt dat louche figuren belangstelling hebben voor het huis en de Zwitserse bankrekening van Bente.

De ingrediënten voor een spannend verhaal zijn aanwezig: de wilsonbekwame hoofdpersoon Bente die gemakkelijk te bedriegen is, een afgelegen huis waarin niemand meer woont, een hoofdpersoon die helemaal geen zin heeft om de zaken van Bente af te handelen, maar zich liever verdiept in mindfulness, een oplichter die zelf ook onder druk staat en een overleden, schatrijke man. En dan nog die barre, winterse omstandigheden die het allemaal extra lastig maken.

Toch wordt het nergens het 'intelligente en adembenemende' verhaal dat de achterflap belooft. Daarvoor is het allemaal te onwaarschijnlijk en te clichématig. Zo valt het Floor totaal niet op dat er gerommeld is in het kantoor van haar zus. Misschien is dat nog te verklaren vanuit het drankgebruik van Bente, maar dat de politie indringers gewoon (met huissleutel) laat wegrijden, zonder ze mee te nemen naar het bureau, dat gaat er bij de lezer echt niet in. 'Druk, druk, druk' is hier te simpel. Ook de uitgehongerde, huilende wolven, op jacht naar eten, die in deel twee worden opgevoerd, maken het verhaal ongeloofwaardig. Om de sfeer maar dreigend te maken, maakt Rijks overdadig gebruik van clichématige constructies. Zo is het huis overtrokken met spinnenwebben, schrapen kale takken onheilspellend langs de nok van het dak en verschijnt er een donkere auto, een donkere sedan, met daarin een donker silhouet. Gelukkig is er dan wel een kop Chinese thee. Adem in, adem uit.

Ronduit ergerlijk is het gebruik van stereotiepe en stigmatiserende beschrijvingen. Rijks grossiert erin. Floor blijkt te wonen op een 'kleinburgerlijk woonerfje, waar de vrouwen stenen ganzen op hun carport zetten en manden met WELCOME erop (...) Een braaf, ambitieloos milieu, daar hoorde ze thuis.' Op pagina 116 wordt geschreven over een 'smerig zaakje in Ny Beets. Zo'n wijf dat haar eigen kinderen vermoordt. Ophangen die zooi.' Tja, je zult als lezer toevallig de betrokkenen kennen... Onnodig kwetsend. Weliswaar kiest Rijks ervoor om haar personages dit te laten denken of zeggen, waarmee het niet de verantwoordelijkheid van de auteur is, maar dat geldt lang niet voor alle gevallen. Een stagiaire is op voorhand al 'onnozel' en de Polen op het bungalowpark worden door Rijks weggezet als rokende, zuipende, hoererende mannen die met rolletjes bankbiljetten op zak rondlopen en extreem geweld niet uit de weg gaan. De beschrijving van de etende trucker in het wegrestaurant is onnodig grof en voegt helemaal niets toe aan het verhaal. Hier glijdt Rijks echt uit.

De weg van het water mist het élan van Mankell en een afgelegen huis met een verborgen dagboek dat nauwelijks een functie heeft, maken een roman nog geen female gothic novel zoals Dorrestein ze schrijft. De vergelijking met deze schrijvers gaat vooralsnog volledig mank.