Tachtig jaar na Gulbranssens Noorse klassieker En eeuwig zingen de bossen komt de Duitse auteur Gisa Klönne met  - in titel - de tegenhanger: En het woud zwijgt. Verder houdt elke gelijkenis op, maar onwillekeurig moest ik hieraan denken toen ik het boek van Klönne in mijn hand hield en me de Duitse uitgave Und Ewig Singen die Wälder in de boekenkast van mijn ouders herinnerde.

In de aanhoudende stroom van Scandinavische thrillers, ontpopt zich in Duitsland als een duveltje uit een doosje een getalenteerde thrillerauteur: Gisa Klönne. Onthoud die naam en laten we haar een warm welkom heten, want haar debuut is indrukwekkend.

In de Bergische bossen bij Keulen wordt door een geschokte Diana het door kraaien aangevrete lijk van een vermoorde man gevonden. Diana heeft het als nieuwe boswachter niet gemakkelijk en wordt bij nacht en ontij vals gealarmeerd over vermeende noodsituaties in het bos. Ze wordt ook bedreigd. Diane is een eenzame vrouw en draagt een heftig verleden vanuit Afrika met zich mee. Haar enige contact tegen wil en dank is de jonge Laura, gedumpt door haar moeder bij Sonnenhof, een nabijgelegen instituut voor meditatie en yoga. Laura haat haar moeder, mist haar verdwenen vader en heeft zo haar geheimen.
Op de moordzaak zit hoofdinspecteur Judith Krieger, getalenteerd en gerespecteerd, maar bij de start van dit verhaal is ze slechts een schim van wie ze was. Judith heeft nachtmerries, drinkt te veel, is overwerkt en functioneert aldus belabberd. Haar schuldgevoel over de dood van collega/vriend Patrick is traumatisch. Toch weet Judith zich in de zaak vast te bijten, er heilig van overtuigd de moord op te kunnen lossen. Dit geeft veel strijd met haar directe collega Manni. Judith en Manni trekken elk hun eigen plan.

Klönne schrijft met veel diepgang. En het woud zwijgt is een psychologische thriller pur sang, verwacht dus geen gevatte humor. Het boek heeft een mooie somberheid, die we ook van IJslandse thrillers kennen, maar dan minder traag. De veelheid aan personages kan complex zijn, maar voor wie dit tegenstaat: Klönne zet de karakters prachtig en treffend neer, ze maakt goed duidelijk hoe mensen psychisch behoorlijk uit balans kunnen raken.
In het begin is de gedetailleerdheid van Klönne's schrijven lastig , maar ik merkte al snel dat ze hiermee een bedoeling heeft. Haast als vanzelf zuigt zij de lezer steeds dieper het verhaal in en de spanning groeit navenant. Dit doet ze op een uitermate beklemmende manier. In een van de laatste hoofdstukken kreeg ik het gewoon ijskoud door de psychische spanning die ze wist te creëren. En dan nog als extraatje een niet te voorspellen plot.
De diverse verhaallijnen hebben soms een abrupte overgang. Dit heeft met de lay-out van het boek te maken, maar zeker ook met Klönne's schrijfstijl. Het houdt je als lezer alert, voor zover nodig. Wel een los draadje aan het einde, maar misschien niet voor iedereen zichtbaar

Als u mij vraagt:"Is er nog meer na de Scandinavische thriller?" dan zeg ik ja, een volmondig ja. Klönne is een van de auteurs die mij doet verlangen naar meer, veel meer. Het kan niet anders dan dat een talent als Klönne ons nog meer te bieden heeft. Daarom in afwachting van een 5*-notering voor haar volgende boek, voor nu een waardering van 4 *, maar wel ruim!