Ilse de Ruijter schreef 2 jaar geleden haar debuut “De onderkant van sneeuw”. Dit boek kreeg de Hebban Thriller Debuut prijs 2015. Dus de verwachting was groot, bij het lezen van dit boek.

Het gaat over hoofdpersoon Elin, 36 jaar, die alles goed geregeld heeft. Ze heeft fijne ouders een lieve vriend waarmee ze en samenwoont. Als ze op bezoek gaat bij familie en krijgt ze een bericht te horen die werkelijk haar zo vertrouwde leven door elkaar gooit. Niets is meer zeker. Was alles een leugen? Ze gaat bij haar ouders langs om te vragen waarom de oude dementerende tante zulke dingen heeft verklapt. Want.. ze mocht eigenlijk niks zeggen. Haar moeder wil haar geen antwoorden geven. Ze komt er niet verder mee en wil weten wie haar echte vader is. Dan neemt ze een besluit, verbreekt haar relatie, neemt een andere baan en gaat verhuizen naar een appartement dichtbij haar nieuwe werk. Door deze verandering hoopt ze antwoorden te gaan vinden.

Op haar werk, een tbs-kliniek, heeft ze het als sociotherapeut naar haar zin. Ze heeft leuke collega’s. Een van haar collega’s woont in de buurt en vindt haar wel meer dan leuk. Vind ze haar vader? En hoe loopt het af met de collega? Je leest het in “Later als ik dood ben”.

Ilse Ruijters heeft hiermee een mooie psychologische thriller neergezet. We lezen over Elin en haar zoektocht naar haar verleden en haar roots. Verblind hierdoor komt ze in foute situaties terecht die grensoverschrijdend zijn. Ze weet dit maar gaat toch door. En komt hierdoor tussen de psychologische spelletjes van de anderen terecht. Wat bijna voelbaar is. Door het verschil in verhaalperspectief van heden, verleden en “later” .. lezen we het “ik-verhaal” over Elin en komen we er langzaam achter hoe het in elkaar steekt en komt het verhaal zo samen tot een heftig einde…met plottwist.

Genoten van het boek, een aanrader voor ieder die houd van psychologische spanning. Wachtend op haar volgende boek!