In het universum van Dimitri Verhulst is de westerse mensch bezig trappisten te atten terwijl het kapitalistische systeem implodeert en er zo nu en dan een radicalist explodeert. Deze hypnotiserende onheilsprofetie in lieflijk Vlaams laat hilarische taalvondsten over elkaar heen buitelen met wisselend resultaat. Soms raakt Verhulst vlijmscherp aan eigentijdse tendensen en modeverschijnselen, maar even zo vaak slaat het dood als lauw bier wanneer hij doorratelt met z'n stuurloze dronkemansgewauwel. Eerlijk gezegd zit de meeste pit in het eerste hoofdstuk: als de zorgvuldig geconstrueerde zinnen bladzijdeslang voort knallen. Daarna leidt een beperkte invulling van ironie tot een repetitieve kanonnade aan seksistisch en racistisch gezwatel over negers, urineren, condooms en lekkere wijven. Af en toe een jazzverwijzing erdoorheen om het muzikale motief warm te houden. Het is meer een uitgetypte cabaretvoorstelling dan het surrealistische vormexperiment waarmee Verhulst het werk in de media zelf omschrijft. Vermakelijk is het zeker en vast, maar daarom is de geschetste misantropie nog altijd niet meer dan een gimmick.