Geschreven door Annemarie Terhell 

Op de vlucht voor het grote slapen 
Theodore Finch (‘Finch’) heeft vreemde obsessies. Hij verzamelt manieren om zelfmoord te plegen, verzint voortdurend grafschriften en verschijnt steeds in andere outfits. Hij is wisselvallig en speelt vaak toneel, maar toch ook de echtste mens die Violet ooit heeft ontmoet. ‘Ultraviolet’, noemt hij haar. In Waar het licht is van Jennifer Niven worden ze verliefd: langzaam maar onherroepelijk. 

Finch is op zijn highschool een legende. Hij speelt in ‘vijf of zes’ verschillende bands, gaat snel op de vuist, durft alles en is volgens iedereen gestoord. Van alle mensen die ze had kunnen redden, is hij zo’n beetje de slechtste keus, denkt Violet. Waarom moest ze precies hem van de richel van de klokkentoren halen? En wat deed haar daar trouwens? Toch ontstaat er na het voorval (waarin zij niet alleen hem redt, maar hij ook haar) een voorzichtig contact. Finch stuurt Violet berichtjes met citaten uit boeken en neemt haar onder het mom van een schoolproject mee op zwerftocht door Indiana. Langzaam ontdooit Violet en ontwaakt ze uit de verstarring waar ze sinds de dood van haar oudere zus in gevangen zit. 

Vonken 
Waar het licht is had ook Violet & Finch kunnen heten. Het past naadloos in de serie boeken met een &-teken, waarin je een grote liefde beleeft vanuit hem & haar (denk aan Eleanor & Park, Zac & Mia, Emmy & Oliver). Ook hier zijn twee buitenbeentjes aan het woord, vooral Finch is een aparte. Hij heeft manische periodes, lijkt altijd op de vlucht. Soms verandert zijn waarneming, gaat hij hallucineren en voelt hij het grote slapen opkomen. Dan trekt hij zich terug in zijn kamer en wordt hij onbereikbaar. Dat kan niet goed aflopen, denk je . En inderdaad: Jennifer Niven schrijft te goed om je aan het slot een happy end voor te schotelen. Waar het licht is is een bruisend liefdesverhaal met innemende karakters en een droevige ondertoon. De vonken spetteren van de pagina’s.