Lastig om onder woorden te brengen waarom deze knap gecomponeerde roman, vol verschillende narratieve vertakkingen en diepere lagen, mij nergens wist te beroeren of tot denken aan heeft gezet. Misschien onbekendheid met de historische context van het moderne Zuid-Afrika vanuit het perspectief van de blanke bevolking? Misschien toch een afkeer van die opzichtige verwijzingen naar de menselijke conditie achter spelen door de metafoor van de klimtol uit de titel steeds zo opzichtig op de voorgrond te plaatsen? Of misschien is het toch de wat zeurderige toon van verschillende personages die smeken om vergiffenis voor daden uit hun verleden of die de ballast dragen van dingen waar zij echt niks aan kunnen doen? Ik heb de roman uitgelezen met waardering voor het vakmanschap van zijn auteur, maar het is zeker niet een werk dat mij lang bij gaat blijven.