Ik vind het eigenlijk best moeilijk om een mening te vormen over dit boek. Ik had enorme moeite om in het boek te komen omdat ik me gewoon niet op het verhaal kon concentreren. Uiteindelijk kwam ik meer in het boek en was alles dus beter te volgen. De omstandigheden en de situaties die zich voordeden in het boek kwamen voor mij net even iets te toevallig voorbij, waardoor het geheel niet erg geloofwaardig aandoet. Ook mis ik de verdieping van de gevoelens van de personages, waardoor het inleven in de personages niet erg gemakkelijk is. Een voorbeeld hiervan zijn de emoties van de ouders van Maddie, daar wordt eigenlijk niet heel erg diep op in gegaan. Terwijl de vermissing van je kind toch iets is dat niet makkelijk is, maar zo word het dus wel verteld. Daardoor blijft het geheel best wel afstandelijk omdat het voelt alsof het ook over een afstand verteld word. Terwijl het enorm belangrijk is om door middel van emoties je lezers bij het verhaal te betrekken. Als Connelly dit beter had uitgediept, dan zou het boek van mij een hogere beoordeling krijgen. De cover van het boek vind ik erg mooi om te zien, ik denk dat veel mensen dit dan ook als eerste zal opvallen, voordat ze dan ook de titel of de naam van de schrijver gelezen hebben. Het boek leest ondanks de minpuntjes wel enorm snel weg doordat de gebeurtenissen zich in een rap tempo opvolgen. Je hoeft je bij dit boek dan ook geen moment te vervelen