Het boek Kaarsen branden kent een merkwaardig schrijfproces. Het idee en de start waren een verdienste van Michael McDowell, de op 1 juni 1950 geboren Amerikaanse schrijver die in zijn vaderland bekend staat om zijn met horrorsausjes overgoten verhalen. Als bekendste product leverde hij het scenario voor The nightmare before Christmas. McDowell begon aan Kaarsen branden maar heeft het verhaal niet mogen afronden omdat hij op 27 december 1999 overleed aan een aan aids verwante ziekte.
Tijdens zijn leven was hij huisvriend van Stephen en Tabitha King. Het was Tabitha die enkele jaren later het idee kreeg om het onvoltooide boek van McDowell af te ronden en uit te geven. In haar voorwoord geeft ze aan dat het verhaal waarschijnlijk een ander verloop heeft gekregen dan McDowell voor ogen had. Neemt niet weg dat Tabitha het voor elkaar heeft gekregen om haar ideeën te verweven in het onvoltooide verhaal van McDowell en dit onder beider naam op de markt te brengen.
In het verhaal maakt de lezer kennis met Calley Dakin die als kind dol is op haar vader, Joe Dakin. Joe, die van arme komaf is, is getrouwd met Robert Ann, telg uit de steenrijke Carroll-familie. Tijdens zijn leven weet Joe een flink fortuin te vergaren in de autobranche. Dan wordt hij ontvoerd en vermoord terug gevonden. Zijn 7-jarige dochtertje Calley wordt geconfronteerd met een moeder die alleen van haar zoon Ford lijkt te houden en haar dochter meer als hindernis ervaart die haar puisant luxe leventje verstoort. Wanneer blijkt dat er geen geld is om dit leven voort te zetten is ze gedwongen te verhuizen en haar intrek te nemen in MerryMeeting, een soort pension. Vanuit deze locatie probeert Calley achter de oorzaak van de dood van haar vader te komen en tevens de daders te ontmaskeren. Hierbij maakt ze gebruik van haar bovennatuurlijke gave om met overleden familieleden te kunnen communiceren.
Het boek kent een uitdagende start. Tabitha King heeft Calley Dakin de rol toevertrouwd om het verhaal te vertellen. Dat kan succesvol zijn wanneer het een flitsend verhaal is met veel verrassende ontwikkelingen en evenzoveel porties opwinding en onrust. En daar ontbreekt het jammer genoeg aan. Ongeveer tweederde van het boek gaat over de ontwikkeling van Calley vanaf haar zevende tot ongeveer haar twaalfde levensjaar. Het is een uiterst traag proces waarbij de lezer het gevoel krijgt dat het lezen ook vijf jaar duurt. Er gebeurt weinig, er zit geen spanning in en de verrassingen beperken zich tot een geringe hoeveelheid communicatie tussen Calley en haar overleden vader en grootmoeder, Mamadee. En dat is inhoudelijk echt te weinig om van Kaarsen branden een goed boek te maken.
Al met al is het opvallendste aan dit boek dat het door twee auteurs is geschreven. Het is vlees noch vis, geen thriller geen fantasy. Jammer, op deze wijze lijkt het verhaal sterk op een langzaam dovende kaars.