Jean-Cristophe Grangé - Godenstemmen

Het verhaal speelt rond de kerstdagen van 2006.
In de Armeense kathedraal Saint-Jean Baptiste in Parijs  is Lionel Kasdan, 63 jaar, Armeniër van geboorte en gepensioneerd commandant moordzaken, toevallig op bezoek bij vader Sarkis als hij door deze laatste er bij wordt gehaald om een lijk te onderzoeken, een lijk dat tussen de orgelpijpen en het klavier gevangen zit.
Het gaat om Michel Goetz, een dirigent van kinderkoren. Goetz is 20 jaar geleden, in 1987, gevlucht uit Chili en werkt al die tijd in Parijs.
Een schoenafdruk maat 36 staat in het bloed. Een ooggetuige?. Een van de jongens van het koor?
Kasdan krijgt de raad om te stoppen en zich verder niet te bemoeien met de moordpartij.
Maar Kasdan kan dat niet, immers de dader heeft zijn territorium ontwijd.
' Ik zal hem vinden. Ik ben de bewaker van de tempel'

Cédric Volokine van het Team Bescherming Minderjarigen bemoeit zich er mee. Volokine, met de demonen in z'n hoofd en de rest van zijn lichaam, met zijn armoedige pak, zijn legerjas en pukkel is een dolle hond. Volgens Kasdan.
Samen gaat dit wonderbaarlijke ,niet-officiële duo vol op onderzoek uit.
Grangé beschrijft met verve en grote penseelstreken beide mannen, hun drijfveren en hun achtergronden. Kasdan moet weer in zijn smerissenhuid kruipen evenals Volokine. Maar die laatste weer om een heel andere reden

In een rotvaart passeren vele personen, instanties, gebeurtenissen en tal van bijzondere zijverhaaltjes de revue zoals het Angelus (Frans: L'Angélus) een beroemd schilderij van Jean-François Millet.
Toch zijn het niet de penseelstreken die overheersen, maar is het de muziek die de eerste viool speelt. in dit boek. Zoals het miserere van Gregorio Allegri , het pelgrimskoor uit Wagner’s Tahnhäuser, de Diabellivariaties van Beethoven of het ‘Deutsches Requiem’ van Brahms, een van de meest mysterieuze werken ooit geschreven.

Grangé voert de lezer mee. Op een reis naar de waanzin. Geen enkele indicatie, geen enkele hint naar de bestemming. De reis op zich is het uiteindelijke doel, niet de bestemming. En dat is ook het patroon wat in praktisch elk boek van Grangé terugkomt: de reis naar de waarheid voert langs talloze, aan de geweldige fantasierijke geest van de schrijver ontsproten tussenstations. Er ontspint zich een waanzinnig verhaal rond kinderen in traditionele bayerischeTracht met Lederhosen en groene hoedjes met veren, waanzinnige chirurgen en meer van dat soort volk die zich uitleefden op het voetvolk tegen de achtergrond van de geopolitieke verhoudingen in de tachtiger en negentiger jaren van de vorige eeuw. En de wedergeboorte van het kwaad in Parijs en Frankrijk.
Grangé gaat in deze macabere mix van thriller en een vleugje horror wel erg te keer en scheert langs de donkerte en duisternis van de afgronden van de menselijke geest èn lichaam, waar nauwelijks grenzen lijken te zijn aan het verderf en rottingsproces van een tot op het bot verdorven homo erectus. De donkere kijk van Grangé op de mensheid  bevat geen grijstinten meer maar is zwart, pikzwart.

Vijf zwarte sterren

Jac Claasen

Postscriptum.

De Franse titel is ‘Miserere’ , om onduidelijke redenen vertaald in ‘Godenstemmen’.Voor u begint met lezen kunt u het beste luisteren naar het ‘Miserere’ van Gregorio Allegri, met de fameuze hoge noten, alleen te halen door een kind of een castraat. Benieuwd geworden? Dit is de link
https://youtu.be/IA88AS6Wy_4

Of bekijk de Diabellivariaties van Beethoven. Ga naar You Tube, naar de interpretatie 3/8 van Enrico Sansesi. Het kost u 7:51 minuten van uw leven. En profil opgenomen, zeer krachtige toetsaanslag, de verbeten trek om de mond, de slechte akoustiek, de nagalm, het boeit op een geweldige manier.