Odd Thomas speelde al eerder de hoofdrol in drie van Dean Koontz' vorige boeken. Hij is een 21-jarige man die dode mensen kan zien die de overstap naar de volgende wereld nog niet hebben gemaakt, vaak omdat onafgemaakte zaken hen nog aan deze aarde binden. En dan is het handig als ze Thomas kunnen inschakelen, die dat voor hen oplost. Waarom hij de gave heeft om de doden te zien, weet Thomas niet; net zo min als hij weet waarom de doden niet kunnen spreken maar hem alles met gebaren duidelijk moeten maken. Het zal er wel iets mee te maken hebben dat het anders erg dunne boeken zou opleveren als Thomas gelijk in het begin alles al wist, in plaats van alles zelf te moeten uitzoeken.
De miljardair wordt verteld door Odd Thomas zelf. Ergens halverwege het boek zegt hij over zijn stijl van vertellen dat hij het literaire advies van een bevriende detectiveschrijver heeft gekregen om het vooral luchtig te houden, omdat het anders erg zwaar en deprimerend zou worden. Dat advies heeft Thomas meer dan ter harte genomen. Zelfs de spannendste scènes worden met een grap gebracht. Het niveau van de grappen blijft steken in leuk bedoelde opmerkingen die niet echt aanslaan, zoals "ik ben allergisch voor hagel" als Thomas achterna wordt gezeten door een man met een geweer.
In De miljardair bevinden Thomas en Annamaria, een vrouw die hij in het vorige boek heeft leren kennen, zich op het landgoed Roseland, waar ze zijn uitgenodigd door een man die ze niet kennen. Al gauw ziet Thomas weer de geest van een dode: een vermoorde vrouw op een paard. Hoe is ze aan haar einde gekomen? Thomas is vastbesloten om dat uit te zoeken en daarmee maakt hij heel wat los op dat landgoed.
Het duurt nogal lang voor De miljardair interessant wordt. De geheimzinnige gebeurtenissen in het begin hadden voor een goede spanningsopbouw kunnen zorgen, als ze niet op een quasi-humoristische wijze waren verteld. Pas in het laatste kwart van het boek, als de theorieën van een beroemde wetenschapper van stal worden gehaald, blijkt dat het boek op een best aardig idee gebaseerd is. Het is jammer van deze uitwerking. Dean Koontz had het boek beter in de derde persoon kunnen vertellen, zodat het verhaal niet zo in beslag zou worden genomen door de lollige persoonlijkheid van de hoofdpersoon.