Na een serie pakkende pennevruchten vanaf 22-11-63 kakt Stephen King met dit boek behoorlijk in. Een opeenstapeling van clichés, vergezochte verbanden en zelfs onverholen bladvulling. De spanning gloort weliswaar een beetje aan het eind van het verhaal, maar de climax stelt toch teleur. De schrijver laat het einde op een kier, met zicht op nieuwe avonturen van de rechercheur en de detective in een volgend boek? Dat moet dan heel wat beter worden. Was Schone Slaapsters dat hij samen met zijn zoon schreef soms een teken aan de wand? Hopelijk is de meesterverteller niet aan het eind van zijn latijn.