Gisteren dit boek gelezen, was erg onder de indruk. Het verhaal laat zich samenvatten in twee hoofdvertellijnen: de jonge Marijn lijdt aan slapeloosheid en dwaalt s'nachts door de stad. In een appartementsblok drukt ze elke nacht op een andere bel om de slapende bewoners te provoceren. Op een nacht belt ze aan bij Benoit, een vijftiger die al sinds zijn jeugd weinig slaapt. Dan meanderen de hoofdstukken om en om met de twee personages als de ik-verteller. Hun levens raken elkaar, maar ook hun eigen heden en verleden komen in de vertelling geslopen. Het verhaal is soms zeer herkenbaar prozaïsch, dan weer heb je de indruk meegesleurd te worden in een bijna Danteske nachtmerrie. De personages dalen af in de onderbuik van de maatschappij, komen uiteindelijk ook in ziekenhuis en psychiatrie terecht.
Annelies Verbeke hanteert een vlotte actieve stijl, waar korte dialogen afwisselen met bevreemdende beschrijvingen. Droom en waken vervloeien in elkaar, het is niet altijd duidelijk of je in het verhaal of in iemands hoofd zit. Boeiend en hallucinerend tegelijkertijd.
Slaap ! heeft niks slaapverwekkends, zoveel is duidelijk.