‘Het laatste geschenk van Paulina Hoffmann’ raakte me van te voren al. Het deed me denken aan mijn relatie met mijn oma. Ik herkende veel in de relatie tussen Alicia en haar oma. De groei van de relatie van deze twee bijzondere hoofdpersonen maken dit verhaal heel mooi.

Het verhaal is gewoon ontzettend mooi. Er zitten regelmatig perspectiefwisselingen in. Je leest vanuit Alicia, maar je wordt ook meegenomen in het leven dat Paulina heeft gehad. Deze afwisseling is heel goed gedaan en dit geeft de personages meer diepte. Dankzij de wisselingen weet de lezer meer dan Alicia en dat maakt het verhaal heel interessant.

De schrijfstijl doet in het begin bijna ‘ouderwets’ aan en er worden moeilijkere woorden gebruikt. Hier moet je even doorheen. Persoonlijk houd ik van mooie woorden, maar dat ligt voor iedereen anders. Later in het verhaal wordt de schrijfstijl toegankelijker en eleganter. Dit spreekt meer mensen aan, denk ik.

Het verhaal is heel mooi, maar komt ietwat langzaam op gang. Wanneer het verhaal je heeft, dan raak je het niet meer kwijt. Je ziet dan de schoonheid van het verhaal.

Meer lezen? http://www.veroniquesboekenhoekje.nl/recensie-het-laatste-geheime-geschenk-van-paulina-hoffmann-carmen-romero-dorr/