Dit boek is gebaseerd op iets wat waar gebeurd is. En dat was in onze nabije omgeving. De moeder uit het verhaal was in het echte leven de coach van het hockey team van mijn dochter. En een van haar eigen dochters zat ook in het team. Dus de hele gebeurtenis was een drama waar wij ook een klein onderdeeltje van waren. Wat ik me nog het best van die tijd kan herinneren was dat het een donderslag bij heldere hemel was. En dat iedereen zei: het was zo'n leuk stel, het perfecte gezinnetje. En het idee; als het daar zó fout kan gaan, dan... En die arme kinderen die in een klap alles kwijt waren: moeder, vader, thuis, veiligheid.
Natuurlijk is het boek een fictionalisering van de werkelijkheid. Maar ik vind dat de schrijfster er goed in geslaagd is die gevoelens te doen herleven. Ik heb getwijfeld of ik dit boek wel moest lezen. Na het eerste hoofdstuk had ik al kippenvel over mijn hele lichaam. Toen heb ik het ook weer een tijd weg gelegd. Maar uiteindelijk geeft mijn nieuwsgierigheid het toch gewonnen. En daar ben ik blij om. Het grootste deel van get boek kon ik lezen als een 'gewone' thriller. Ik kende het gezin nou ook weer niet zo goed, dus wat er waar is in het verhaal en wat verzonnen kan ik niet helemaal onderscheiden, op de grote lijnen na. Pas in de laatste hoofdstukken kwam het gevoel van onbehagen, voyeurisme en kippenvel weer terug.
Wat een drama.