Het nieuwe boek van Bob Mendes is van een ongelooflijke reikwijdte en spankracht. Het is zoals de symfonieën van Gustav Mahler waar heftige en opstandige delen afgewisseld worden met tedere, eerder melancholische fragmenten waaruit berusting spreekt. Dat Mendes een meesterschrijver was wisten we al, maar dat hij in staat is tot zon groots symfonisch gedicht is een prestatie van uitzonderlijk formaat. De tempi in zijn werk zijn uitgebalanceerd. Strijd en conflict worden afgewisseld door verstilling en mystiek... Dit zijn woorden uit de bespreking van Wim Verheije. Ik wilde dat ik er nog een paar superlatieven aan kon toevoegen.