Het boek gaat over de collaboratie in Antwerpen met de Duitse bezetter. Het is vlot geschreven in de vorm van een lange brief waarbij gretig werd gegrasduind in het Antwerpse woordenboek qua uitdrukkingen en gezegden. Maar dat maakt het nog niet tot een goed boek. Het is er erg aan te merken dat de auteur vooral met theater bezig is want het boek heeft een theatrale inslag. Meermaals dacht ik aan een scenario voor een Vlaamse film of een script voor een theaterstuk. Vele verschillende typetjes worden neergezet; de laffe meeloper, de naïeve idealist, de brutale bezetter, de wulpse verleidster, de gewiekste intrigant, de onverschillige burger.... De schrijver werkt echter geen enkel personage uit tenzij voor de hoofdrolspeler in het verhaal waarin hij tracht een beetje diepgang en achtergrond te schetsen. Maar dat mislukt jammerlijk want de bereikte diepgang reikt helaas niet verder dan een platte pannenkoek. Nergens voel je je als lezer betrokken; nergens kan je op enige manier jezelf verbinden als persoon met enige van deze personen in het verhaal. De neergezette figuren blijken bordkartonnen clichés te zijn in een decorset van afwisselend;het politiekantoor, de Joodse wijk en de stationswijk. Theater dus... of zeg maar; een poppenkast met enkele decorwissels. Ik moest regelmatig terugdenken aan Poppenschouwburg Van Campen dat volkse stukken maakte. Alleen ... deze poppenschouwburg was stukken beter dan dit boek ooit zal worden.
Neen, het boek kreeg lovende recensies maar het is het lezen niet waard. Echt niet.