Het is een boek waar ik stil van word. Wat ontzettend indrukwekkend. En vooral ook wat dapper!
Ik kan me voorstellen dat mensen oordelen over Pia en Robbert vanwege de keuze Charlotte niet te laten behandelen. Het klinkt en voelt zo tegennatuurlijk. Je denkt dat je alles zou willen vastgrijpen om je kind te redden. En toch….tijdens het lezen begrijp ik hun keuze. Klinkt het zelfs heel logisch. En het is achteraf makkelijk praten omdat de keuze meer dan goed heeft uitgepakt. Maar voor de ouders stond deze afloop absoluut niet vast. Sterker nog, ze hebben zich lang voorbereid op de dood van Charlotte.
Pia maakt van haar leven een cocon die alleen maar om haar gezin draait, met Charlotte als middelpunt. Koesteren zo lang het kan.
Naast de beschrijving van de ziekte van Charlotte vind ik het boek ook een monumentje voor de mensen in de buurt, die ieder op hun eigen manier een belangrijke rol hebben gespeeld in dat eerste jaar van Charlotte. Mensen die er voor elkaar zijn, ondanks ( of dankzij ) hun verschillen. Niet voor de hand liggende combinaties.. Mooi.
Ik vond het een aangrijpend boek.