Sander en Jip worden ouders van een tweeling, maar na de bevalling blijkt het met Willem niet helemaal goed te zijn. Hij heeft een hersenbeschadiging. Later wordt bij Maurits autisme gediagnosticeerd. In dit boek verteld Sander over zijn leven en zijn gezin.

Bij het lezen valt de opbouw van het boek op. Elk hoofdstuk is kort en beschrijft het leven van de schrijver en zijn gezin en wat hij heeft meegemaakt en hoe hij zich daarbij voelde. Het is open en eerlijk geschreven, de wijze waarop hij zich blootgeeft is hartverwarmend. Als lezer ben je onderdeel van zijn gezin.
Sander verteld over de moeilijke weg naar het zwanger worden, zonder in een klaagzang te belanden, terwijl het een lange weg was. De heftige geboorte van zijn zoontjes, de zware eerste tijd en daarna de zorgen om Willem. Als Maurits dan ook nog de diagnose autisme krijgt is het een gezin waarbij de organisatorische talenten optimaal moeten worden benut om alles draaiende te krijgen en te houden.

Door de korte hoofdstukken, die doorspekt zijn met humor en zelfrelativering, leest het boek erg vlot. Samen met hem en zijn vrouw geniet je als lezer van elke vooruitgang in het leven van de kinderen, waarin niets vanzelf gaat.

Het boek is mooi, het verhaal is eerlijk en bijzonder. Het feit dat je als buitenstaander mee mag leven met dit speciale gezin geeft je als lezer het gevoel erbij te horen. De gebeurtenissen zijn zo vol liefde geschreven dat het boek met een goed gevoel kan worden dichtgeslagen. En eigenlijk wil je als lezer alleen maar meer. Dit was een overzicht van de eerste vijf jaren van Maurits en Willem. De jongens hebben zich ontwikkelt tot wat ze nu zijn, maar zij zullen blijven groeien in alle opzichten en dus hoop je op een vervolg, want Maurits en Willem en hun gezin laten je niet meer los.