Aan de oever van een meer in Göteborg wordt een gewurgde vrouw aangetroffen. Na lang zoeken, en met behulp van een oude buurvrouw, wordt de vrouw geïdentificeerd. Helene Andersén is haar naam en haar dochtertje Jennie wordt nog vermist. De moeder van Helene blijkt ooit in Denemarken bij een bankoverval betrokken te zijn geweest. Zij wist toen met haar dochter te ontkomen naar Zweden. Een briefje dat wordt gevonden in Helenes kelder en enkele tekeningen met de Deense vlag zetten commissaris Winter verder op het Deense spoor. Wie was er nog betrokken bij de Deense overval?

Dans met een engel van enkele jaren geleden was een prachtige, meeslepende thriller. Nu presteert Edwardson ondermaats. Hij laat voortdurend ballonnetjes op die echter nooit uiteenknallen, zelfs niet met een sisser aflopen. Ze dwarrelen gewoon weg in de wind, zonder een spoor na te laten. Het beste voorbeeld is het vreemdelingenthema. Een zwarte agente wordt vanwege haar huidskleur neergeslagen, een Koerdische immigrant dreigt zichzelf en zijn zoontje door het hoofd te schieten als hij niet in Zweden mag blijven. Interessant te zien dat ook in de verondersteld tolerante en multiculturele Zweedse samenleving niet alles zo vlot verloopt, maar je mag toch iets meer verwachten. Dat het thema terugkeert als onderdeel van een ontknoping, bijvoorbeeld, of dat er op zijn minst enige spannende momenten aan verbonden worden.

Dat gebeurt niet, waardoor het nochtans niet slechte verhaal verdrinkt in losse flodders. Haal die eruit, samen met een honderdtal bladzijden, en je krijgt al een heel ander resultaat. Dan nog wat werk maken van de spanning die de verdwijning van een klein meisje toch moet opleveren, en je krijgt een knappe thriller. Zolang dat niet gebeurt, blijft het bij een magere twee sterretjes.