Het verhaal gaat over Juul van elf, zij en haar zusje Sylvie van twaalf zijn twee handen op één buik. Hun moeder overleed een aantal jaar geleden dus ze wonen alleen met hun vader middenin de prachtige Vermontse natuur. Sylvie houdt van rennen en haar wens is om steeds harder en harder te kunnen rennen. Op een dag rent ze nog even gauw het bos in, richting de gevaarlijke ondergrondse waterval, en keert ze niet meer terug.
Kort daarna wordt er een vosje geboren in het bos vlakbij Juuls huis. Een vosje dat een sterke band voelt met de intens verdrietige Juul. Er is iets wat ze samen moeten afmaken, maar wat?

Dit verhaal over de sterke band tussen twee zussen en de band tussen mens en dier is zo mooi. Je leeft intens mee met het verlies van Juul en de stukken vanuit vosje Senna, het vosje wat een aangeboren band heeft met Juul, zijn magisch. De natuur, die zoveel genomen heeft van Juul, blijft toch aantrekkingskracht hebben en geeft uiteindelijk ook terug. Van begin tot eind van het verhaal was ik helemaal betoverd en heb ik met een brok in mijn keel zitten lezen. Ik werd echt meegenomen die bossen in, die wereld kwam echt tot leven. Dit prachtige verhaal ontroerde me echt. Magisch mooi!