Geen must-read, maar aardig boekje. Er staan mooie stukjes in, maar ook veel open deuren.
Zoals: 'kastijdt uw kinderen niet', 'iedereen is gelijkwaardig en je moet iedereen dus ook zo behandelen', 'geweld lost niks op', etc.
Lessen die zo'n beetje iedereen al wel kent, al dan niet van Gandhi zelf.

Dus waarom een boek van zijn kleinzoon lezen? Mogelijk omdat je interesse hebt in het leven van kleinzoon Arun Gandhi. Want dat is het boek vooral: een terugblik van Arun op wat hij met zijn opa meemaakte. Hij probeert wat van de wijsheid van z'n opa naar het nu te vertalen. Helaas wordt het dan al snel prekerig.

Voor mensen die weinig tot geen kennis hebben van wat Gandhi uitdroeg, geeft dit boek er wel een goed beeld van. Ook zeer makkelijk leesbaar.

Het boek brengt de wat beter geïnformeerde lezer dus niet veel nieuws, maar geeft hier en daar uiteraard wel een reminder.
Het voortdurende indirect opscheppen over zichzelf door deze auteur irriteert. Hij schrijft bijvoorbeeld over momenten dat de Grote Mahatma Gandhi lovend over hem, kleinzoon Arun, tegen anderen spreekt.
Ook het belerende toontje wekt ergernis. Hij spreekt steeds maar van "we moeten dit" en "we moeten dat" en vraagt zich af waarom 'we' ons toch steeds zus-en-zo gedragen. Daarmee bedoelt hij dan niet 'we', maar 'jullie'.
Want zelf heeft hij al deze leer-stadia al heel lang achter zich liggen...

Mocht je op zoek zijn naar nieuwe levenswijsheden, (zoals de verwachting die de titel van dit boek oproept) neem dan 'De kunst van goed leven' van Rolf Dobelli'. Daar knap je meer van op.