Schone slaapsters van vader en zoon King was voor mij de eerste kennismaking met een van de boeken van Stephen King. Of het naar meer smaakt, valt nog maar te bezien.

Het concept van vrouwen die, wanneer ze in slaap vallen, in een cocon gewikkeld worden, vond ik verfrissend. Zouden ze ooit nog terugkeren? En hoe moet het verder zonder de vrouwen? Grappig dat dit vanuit mannen beschreven wordt, want er wordt gesuggereerd dat een wereld met alleen mannen gelijk staat aan er een potje van maken.

Wat mij tegenstond, was de grote hoeveelheid aan personages in het boek en de wisselingen vanuit wie het beschreven werd. Het werd er rommelig en onoverzichtelijk van. Het was maar goed dat ze een personagelijst aan het begin van het boek hadden toegevoegd, al werd ik daar soms niet heel veel wijzer van. 'Jeanette Sorley, 36, gedetineerde #4582511-1, vrouwengevangenis van Dooling' vertelt me niets over wat voor persoon zij was. Als er nou 'moeder van Bobby' bij stond, was er bij mij eerder een lichtje opgegaan.

Desondanks snap ik dat er mensen zijn die zich geheel in Stephens boeken kunnen verliezen. Stephen en Owen King weten op voortreffelijke manier een heel complete wereld te creëren. Tijdens het lezen vroeg ik me echter meerdere malen af wat die ene personage nou toevoegde aan het verhaal, en of hij/zij niet beter gewoon weggelaten had kunnen worden. Toch maakte het verhaal me nieuwsgierig naar de reden van de cocon en hoe het verder zou verlopen. Deze dorst om vragen beantwoord te zien worden en de fascinatie voor Evie Black hebben me door het boek gesleept.