Het verhaal gaat over een terminale zieke dame die op aanraden van haar therapeute een dagboek gaat bijhouden.Haar laatste wens is haar zoon nog te zien waar ze al 2 jaar geen contact mee heeft gehad, met wie ze eigenlijk nooit een goede band heeft gehad en die verhuisd is naar Duitsland. Voor een debuut vind ik het nogal een zwaar onderwerp maar het is luchtig en makkelijk te lezen. Haar schrijfstijl is een mengeling van poëzie. En daar heb ik niet zoveel mee. Het gaat soms van de hak op de tak zodat je even niet meer weet waar het overgaat. Vooral de gedachte over zijn Mexicaanse vader irriteerde soms. Zo ook de herhalingen in het boek. Vond ook de sexuele insinuaties van de dame niet zo nodig.

Ik denk dat de schrijfster een mooie toekomst tegemoet gaat.