Een boek klein van stuk met een opvallend zwarte kaft. Vanuit die kaft kijken hondenogen je zielig aan. Trouwe hondenogen die staan voor een hechte vriendschap? Hoe dan ook verraadt de zwarte kaft dat het debuut van Christophe Bell een niet al te vrolijk karakter heeft.

Met intense mijmeringen vertelt de hoofdpersonage met veel emotie over zijn vriend die veel te jong het leven moest laten na een noodlottig ongeluk. De verteller blijft alleen achter. Getraumatiseerd neemt hij je mee in gevoelens van verwarring en verdriet en zijn marteling hiermee om te gaan.

Niet bestaande uit een chronologisch verhaal, maar juist uit los gecomponeerde hoofdstukken is het duidelijk dat dit een boek is dat niet iedere lezer zal aanspreken. De verteller is zeer zwaarmoedig en de inhoud van het boek is ook niet licht verteerbaar. Hoewel het verhaal opgebouwd is uit prachtige poëtische zinnen die met zorg samengesteld zijn, zal net niet een eenieder raken en zal het niet iedereen die ontspanning geven die lezen kan geven.