Ik kan een heel eind met Guido meegaan, en dan nog een heel eind verder....
Wat een ongelooflijk slap gebeuren, wat een zijstraten die leiden tot niets.
Wat een gemiste kans om Erik Winter niet samen met Johanna Osvald op pad te sturen richting de Schotse Hooglanden, daarin had hij de ingrediënten kunnen vinden om dit smakeloze geheel op smaak te kunnen brengen.
Wat een flauwekul om het verhaal rond Anette Lindsten en Aneta Djanali er doorheen te breien, de toegevoegde waarde ervan ligt akelig dicht bij nul.
Ik hoef niet op de hoogte te worden gebracht van de muzikale kennis of voorkeur van de schrijver als ik een literaire thriller wil verorberen.
Als je een literaire thriller wil schrijven, laat het dan in de eerste plaats een thriller zijn, en haal geen literaire fratsen uit om het literair te willen doen lijken.
Het was beter geweest twee slappe hapjes er van te maken, dan 432 pagina's gerommel in de marge, met een ontknoping van niks.
Het neerschieten van Steve MacDonald op het strand is misschien ingebouwd om het script ooit aan een filmproducent te verkopen, maar had ook geen enkele meerwaarde voor het verhaal an sich.

Een afrader eersteklas...