Dit is een verhalenbundel met 32 korte verhaaltjes.
Het is voor mij de eerst kennismaking met Theo van Rijn. Dit is zijn vierde verhalenbundel.
Het eerste wat opvalt , is dat het een hardcover is, in een vrij donkere kleurstelling. Ik vind het wel mooi en de cover heeft betrekking op een van de verhalen in het boek.
De verhalen gaan over diverse dingen en onderwerpen, deels fictie en deels autobiografisch. Je kan je makkelijk verplaatsen in de hoofdpersonen omdat de auteur het zo beschrijft dat je het voor je ziet hoe die persoon handelt. De verhalen hebben niks met elkaar te maken maar toch krijg je dat idee soms. Bepaalde onderwerpen komen dan weer terug, zoals het verhaal Bolus en het Tippelteefje dat beide over een hond gaat en zes over de Olympisch Spelen. De verhaaltjes zijn kort, meestal maximaal drie pagina’s. Je leest ze hierdoor makkelijk weg. Het ene verhaal is humoristisch , een ander is juist weer meer beladen of emotioneel. De auteur laat zien dat hij over de nodige zelfspot en droge humor beschikt. Hij geeft op eigen scherpzinnige wijze een kijkje in het leven van de hoofdpersoon van dat verhaal.
Ik heb er van genoten .