Zijn versjes zeggen soms hetgeen wat je denkt en voelt, maar waar je eenmaal op papier niet de woorden voor weet te vinden. Want hoe leg je uit dat je jezelf alleen voelt, terwijl je weet dat iedereen echt nog wel om je geeft? Hoe omschrijf je die ene vriendschap in woorden?

Ik las de bundel bewust niet achter elkaar, maar steeds in stukjes. Soms bladerend, soms een versje een paar keer achter elkaar lezend. Ik ben blij dat het versjes zijn over alledaagse zaken en gevoelens die vrijwel iedereen wel eens heeft, je kan er wat mee en het maakt je eigen hoofd leeg.

De volledige leeservaring staat op mijn blog