In 1978 kreeg de Britse pianist Sean Mayes een droomuitnodiging: of hij piano wilde spelen in de band die David Bowie zou begeleiden tijdens zijn nieuwe wereldtour. Het antwoord laat zich raden en hij vertrok al snel naar Dallas voor de eerste repetities. Als een man die nergens heenging zonder zijn typemachine, hield hij de hele tournee een dagboek bij. Dit zou hij later omvormen tot een boek. Life on Tour with David Bowie zag echter pas het levenslicht in het jaar 2000, vijf jaar nadat de schrijver ervan was overleden aan aids. Al in 2001 kwam er een herziene versie uit met meer foto’s (uit het archief van Mayes zelf) en dit jaar nog eentje, na het overlijden van David Bowie. Nu is er ook een Nederlandse vertaling, maar deze is uitgegeven zonder foto’s. Alsof de tekst alleen interessant genoeg zou zijn.

Sean Mayes (33 jaar in 1978) was pianist in het bij ons onbekende bandje Fumble, dat rock ’n roll in echte jaren ’50 stijl speelde. Daarnaast was hij een punker tijdens de hoogtijdagen van de punk en een promiscue biseksueel tijdens de hoogtijdagen van de seksuele revolutie. Een feestbeest ook dat bijna dagelijks uitging of feestjes organiseerde. Toch kreeg hij het voor elkaar een betrekkelijk saai verslag te schrijven over zijn leven tijdens de Isolar II wereldtournee van David Bowie. Dat komt onder meer omdat hij vaak in herhaling valt, weinig gevoel voor humor heeft en niet goed kan inschatten of een anekdote leuk is voor iedereen of eigenlijk alleen voor diegenen die erbij waren.

Ondertussen gaat dit boek niet zozeer over David Bowie, maar over Sean Mayes. Het gaat om zijn herinneringen aan een periode uit zijn leven. Natuurlijk speelt David Bowie daar een belangrijke rol in en krijg je enigszins zicht op diens persoonlijkheid en werkwijze, maar hij staat niet centraal. Dat staat de man die op wereldtournee mocht met een superster. Een man de dolgelukkig is met dat feit en vastbesloten is er één groot feest van te maken. Sex, drugs and rock 'n roll. Het is dit wilde leven dat Mayes rondom de tour beleeft waar hij vooral verslag van doet. Of de ster daar nu bij aanwezig is of niet.

Helaas ontpopt de punker zich daarbij als keurig nette Britse gentleman. Hij laat geen onvertogen woord vallen over de mensen die hij ontmoet (behalve dan over Johnny Rotten, want er zijn grenzen) en rept met geen woord over eventuele wrijvingen in de band. Dat maakt het boek behalve eenzijdig ook braaf. Desondanks geeft het toch een aardig beeld van de vrijzinnige levensstijl zoals die eind jaren ’70 in bepaalde kringen voorkwam, toen men nog niet wist wat de gevolgen zouden zijn. Mayes staat midden in dat leven en laat zien hoe het werkte. Met foto’s erbij is het boek daardoor wellicht een mooi tijdsdocument.

Wat ook in het voordeel van de auteur gezegd kan worden is dat hij heel aardig kan schrijven. Vooral in het maken van beschrijvingen van plaatsen is hij een meester:
Sean Mayes zag gedurende zijn leven twee andere boeken wel uitgegeven worden, maar dit niet. Was dat misschien omdat hij het zelf uiteindelijk toch te persoonlijk vond en niet geschikt voor een groot publiek? Dat is helaas niet duidelijk. Hoe dan ook, uitgevers schoven het dubieus genoeg naar voren als een boek over David Bowie. De Nederlandse uitgever koos er bovendien voor alleen de tekst te publiceren in een eenvoudige pocket, waardoor de superster ook letterlijk niet in de schijnwerpers staat. Herinneringen aan een genie, luidt de ondertitel niettemin, net als bij de laatste Britse editie. Maar wat David Bowie tot een genie maakte, zal je na het lezen van dit boekje echt niet weten.