Ik heb alle boeken van Gerda De Preter gelezen maar dit vind ik haar beste. Ja, het gaat over een vluchteling, maar in dit boek wordt het cliché vermeden doordat de vluchteling niet de hulpbehoevende is. Integendeel, Alfie is de steun en toeverlaat van Ciel, een meisje dat het moeilijk heeft met de nieuwe vorm die haar familie heeft aangenomen. Om haar verwarring en eenzaamheid te lijf te gaan doet Ciel ook beroep op een ingebeelde vriend, die het niet altijd goed met haar voor heeft. Het is schitterend op welk een natuurlijke manier al deze personages in mekaar verweven zitten. Het boek staat vol drama's maar de schrijfster weet de snaren van dit drama met lichtheid te bespelen, zodat het nooit klef wordt, maar fris en hoopgevend. Een bijzonder puike prestatie. Verder is er uiteraard de prachtige taal. Iedereen die omgaat met kinderen die in de knoei zitten met zichzelf zou dit boek moeten gelezen hebben.