Een echt goed afgelijnd verhaallijn heeft dit boek niet en dat maakt het alleen al apart. We worden heen en weer geslingerd tussen heden en verleden, en eigenlijk gaat het echt nergens over. Maar dat past precies bij het karakter van de verteller in dit boek. De personages zijn dan ook heel passend van een gelijkaardige bijzondere slag, maar ze zijn wel heel geloofwaardig. En dan heb ik het vooral over het hoofdpersonage in dit boek, Robert Mehlman.

Gaandeweg het verhaal kan ik niet anders dan op het personage Robert Mehlman het woord autist plakken. Enige vorm van empathie is niet in hem te bespeuren en zijn concentratieboog is dermate kort, dat het hem beperkt in zijn leven en dat totaal geen richting kent. Alles bij elkaar levert dat ontzettend veel grappige leesmomenten op, zij het wel met een serieuze onderlaag. Want al lezende – en lachende – komt er ook een gevoel van medelijden boven. Zowel voor Robert Mehlman, als zijn vrouw, de Sprookjes Prinses. Ook de andere personages, Evelyn en Rebecca, lijken uit hetzelfde hout als Robert Mehlman te zijn gesneden. Terwijl ik voor de vrouw van Robert Mehlman, de Sprookjes Prinses, niets anders dan respect heb. Zij weet het toch maar, ondanks alle problemen, heel lang met hem uit te houden. Dat lijkt mij toch wel ware liefde.

Arnon Grunberg kan in dit boek de humor in zo’n aparte vorm gieten dat elke zin een verrassing lijkt te zijn. Begint een zin heel normaal, dan eindigt hij wel heel absurd.

Fantoompijn, dat is het ervaren van pijn aan een lichaamsdeel wat er niet meer is. Een goed gekozen titel, want het verhaal is doorspekt met emotionele pijn door het gemis van iemand. Robert Mehlman voelt gemis, maar kan het niet goed duiden. En de Sprookjes Prinses, Evelyn en Rebecca moeten ongetwijfeld met het gevoel van gemis omgaan omdat Robert Mehlman uit hun leven verdwijnt. En dat is pijn hebben aan iets wat er niet meer is, fantoompijn dus.