Thuis noemen we een niet meer dan redelijk gerecht dan snel op tafel staat: een hapje met een rotgang. Paul Christopher heeft met Het Luciferevangelie zo'n hapje neergezet. Niet vies en het heeft vaart. Een heldere schrijfstijl met korte zinnen helpt om die gang er in te houden. Maar het is niets meer en niets minder dan een avonturenboek voor als je het even niet erg vindt dat je tijd schenkt aan een verhaaltje terwijl je misschien ook zou kunnen genieten van een goed boek. 60% van de stemmende lezers zegt goed. Ik kies hooguit voor een redelijk verhaal. Amusant? Ja. Onzin? Zeker. Goed? Dat is teveel gezegd. En weer die ergerlijke gewoonte van dit type boeken... de hoofdpersonen weten alles tot in de details. Ze hoeven maar iest te zien of de maten, jaartallen, bijzonderheden over wat ze zien vliegen je om de oren. Die snelheid van weten maakt karikaturen van hoofdpersonen. O ja waarover ging het? Weer een evangelie gevonden. Nu dat van Jezus zelf. Het wordt tijd dat er een apocrief Koran vers gevonden wordt. Maar misschien herinneren schrijvers zich Rushdie en laten ze het daarom afweten.