Wie kent het niet: je droomt en je bent je er ergens van bewust dat je zelf iets zou moet doen om het einde te bepalen. Dat is wat er in Het Nietse Nergens gebeurt. Hoofdpersonen zijn Ella, een meisje dat is ontsnapt uit een weeshuis, waar de kinderen onmenselijk hard behandeld worden. En Oeds, een jongen van wie de ouders van een andere planeet komen. Door een ruzie heeft hij een blauw oog en durft niet terug naar huis. Ze worden geholpen door Adje, die een overbezorgde moeder heeft en nodig op eigen benen moet leren staan.  

De drie kinderen zijn op zoek naar een vrouw en haar zoon. Die vrouw heeft een vloek uitgesproken over het weeshuis van Ella en over het oog van Oeds, waardoor het altijd blauw blijft. De kinderen willen de vloek ongedaan maken, maar de vrouw is spoorloos verdwenen. In hun zoektocht varen ze over een magische grens de rivier de Vlore op, waar ze bijna worden overspoeld door een enorme golf. Die golf blijkt een naam te hebben (Toon Baar) en hij praat. De kinderen krijgen één kans hun bezoek aan Vlorië te overleven: ze moeten elke avond een magisch verhaal vertellen aan een twaalfkoppige jury. Dat lukt ze wonderwel, soms zo goed dat ze dicht in de buurt komen van de waarheid over Vlorië en de verdwenen vrouw. Het brengt ze in groot gevaar, zodat ze net als allen voor hen voGered door je eigen fantasieor altijd zullen verdwijnen in Vlorië. Tenzij ze binnen een uur een verhaal vertellen, dat hun leven kan redden én de vloek opheffen.  

Het Nietse Nergens leest vlot door de rijke fantasie en humor. Maar soms is het teveel van het goede, waardoor het verhaal gaat kabbelen. Er mist spanning, zoals bijvoorbeeld in de Griezelbus van Paul van Loon. Er zitten elementen in het verhaal die een aanzet geven tot een ontzettend spannende verhaallijn, maar het komt er niet uit. Een weeshuis met een vloek: wat een horrorscenario kan dat zijn, maar de lezer ervaart het niet. Een jongen met twee zweverige buitenaardse ouders als experiment op aarde: wat leuk! Hoe kijkt hij naar ons leven hier? De schrijfster heeft hier echter een kans laten liggen om duidelijk te maken met welke reden zij hier zijn. Is er iets in hun karakter, waarom juist zij in Vlorië terecht zijn gekomen, dat ze wat zouden leren of juist niet? De lezer wil graag merken waarom juist deze kinderen de hoofdpersonen zijn: vullen ze elkaar aan? Een duidelijke hoofdpersoon had het verhaal krachtiger gemaakt, met een drijfveer om écht die heks te vinden die alle ellende heeft veroorzaakt.    

Op haar website presenteert Marijke Mosterman het boek als geschikt voor 11 jaar en ouder, maar het karakter van het verhaal maakt meer een 9+ verhaal.  

Marijke Mosterman is journaliste, tekstschrijfster en uitgeefster, Het Nietse Nergens is haar eerste boek. Daarnaast verzorgt ze cursussen en workshops ‘Mondelinge Geschiedenis’, waarin mensen het verleden leren beschrijven aan de hand van persoonlijke verhalen.