Tom Macleigh, het hoofdpersonage, komt uit een gezin met een liefdeloze moeder, een gesloten vader en een weggelopen broer. Vol moed en enthousiasme begint hij aan zijn nieuw studentenleven in Boston - ver weg van zijn geboortedorpje - met een klein appartement buiten de stad. Al snel geraakt hij bevriend met een bejaard, hartverwarmende koppel meneer Proctor en mevrouw Blake, wie hij doorheen het verhaal steeds meer als zijn ouders begint te beschouwen. Sinds de eerste dag op universiteit is Tom al bezeten door het mysterieuze meisje dat steeds vooraan in de aula zit. Naast dagdromen over het prachtige meisje genaamd Rachella wordt Tom bevriend met de kunstzinnige Candice, die naast het runnen van haar vaders platenzaak ook droomt van een zangcarrière.
Tom merkt op een bepaald moment dat Rachella niet meer het goedlachse, levendige meisje is die hij dacht te kennen en besluit om na veel pogingen een praatje te maken. Het toeval beslist dat Tom de juiste man is op de juiste plaats en met steun en begrip zorgt hij ervoor dat ze steeds meer naar elkaar groeien. Hun relatie kent enkel hoogtepunten op één punt na. Net na hun diploma-uitreiking eindigt het verhaal met een verrassende plot.

Na het lezen van ‘Cécile’ en ‘Als je iemand verliest die je niet kan verliezen’ begon ik met hoge verwachtingen aan dit boek. De schrijfstijl van het eerste hoofdstuk was verrassend zorgvuldig en aangenaam geschreven. Naarmate de pagina’s vorderen, leek het alsof het verhaal werd geschreven onder enorme tijdsdruk of alsof de auteur snel van dit boek af wou zijn. Het is dus geen geschikt boek voor een fervente lezer. De auteur toonde ook zijn talent in schrijven van quotes in zijn verhaal, zoals "Velen kunnen je wel momenten bieden, maar slechts enkelen bezorgen je herinneringen die je voor altijd bijblijven." of "Vrijheid wordt geboren uit moed: de moed om jezelf te zijn als er van je verwacht dat je net als iedereen bent." De hoofdpersonage, Tom, kwam over als iemand die duidelijk uit een gebroken gezin komt. Uit zijn zorgwekkende gedachten kan je afleiden dat hij al sterke verlangen voelde voor Rachella sinds hij haar voor het eerst zag in de aula terwijl hij haar totaal niet kende. Maar toch werd zijn personage niet genoeg uitwerkt en voelde ik geen band met hem, eveneens met Rachella. Ze werd vrij oppervlakkig beschreven. Zelfs in 160 pagina’s werd de relatie tussen Tom en Rachelle veel te vlug beschreven. Net zoals bij de personages is er weinig diepgang en komen vaak clichés voor in emoties. De ‘maandagmiddag, 2 uur’ die boven elke hoofdstuk staat, kreeg eindelijk zijn betekenis in het laatste hoofdstuk waar het einde van het boek verrassend werd voorgesteld, maar opnieuw met weinig diepgang en originaliteit.

Ish Ait Hamou verraste me al met zijn andere werken, maar dit boek heeft mij een of ander manier op een onaangename manier verrast. Het miste details, uitwerkingen en diepgang. Maar we mogen niet vergeten dat ‘Hard hart’ een debuutroman is en dat zijn volgende werken zeker de moeite waard zijn. ‘Hard hart’ is geen aanrader voor een fanatieke lezer die van complexe plots en metaforen houdt, maar eerder voor beginners.