In Kruisverhoor volgen we Martin Jansen, een politierechercheur in Den Helder die verlof heeft omdat zijn moeder op sterven ligt. Terwijl hij bij zijn moeder op bezoek gaat houdt hij zich zijdelings bezig met een zaak door een collega met een drankprobleem te helpen. Zij wil hem vooral bij de zaak betrekken omdat de verdachte, het meisje V. op zijn ex-vriendin Kirstin lijkt. Langzaam krijgen we het verhaal van Martin en Kirstin te horen, een verhaal van een verloren liefde. Tegelijkertijd volgen we de verwikkelingen in de zaak V. waarin een babylijkje is gevonden, waarvan V. niet de moeder blijkt te zijn, maar waar is haar baby dan?

Ik vind het een ontzettend mooi boek. Delpeut heeft een prettige schrijfstijl en neemt je mee in de verlatenheid van het sterven en de eenzaamheid van Martin Jansen. Martin is een tragisch figuur met een goed hart en ergens, misschien ook wel doordat het veelvuldig sneeuwt in het boek, deed hij me denken aan Kurt Wallander. Een eenzame man, maar met het hart of de goede plaats. Op de achterkant van het boek staat een psychologische roman die speelt met het genre van policier. Daar ben ik het erg mee eens. Het is vooral een boek over verlies en een gebrek aan liefde. Maar de verschillende verhaallijnen, de persoonlijke van de rechercheur en zijn collega en het misdaadverhaal van de dode en de vermiste baby komen mooi samen. Aan het eind van het boek kon ik maar één ding denken: hadden we maar meer van zulke auteurs in Nederland. Een echte aanrader als je van boeken houdt die je raken.