Sub Rosa won weliswaar de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste spannende boek in Scandinavië, maar het boek heeft me absoluut niet kunnen overtuigen. Daarvoor ontplooit de plot zich te snel en is er te weinig aandacht voor het echte detectivewerk.

Anne-kin Halvorsen ontdekt al snel dat er meer zit achter de moord en een navolgende diefstal. Ze probeert een naam op haar vermoeden te kleven, een zoektocht die ze op zichzelf onderneemt. Haar collega's komen hierbij letterlijk en figuurlijk amper aan bod. Enkel haar baas Sundt roept haar geregeld terug. Het verhaal heeft hierdoor weinig "body". De hoofdverdachte duikt al snel op in het verhaal en daarmee verdwijnt de spanning eigenlijk uit het boek. Het is gewoon afwachten op het definitieve bewijs. Het is dus zeker geen plot waar snee op zit. Geen aanrader dus, maar nu ook weer geen afkraker.