In de vrienden van de perfecte misdaad maken we kennis met een gezelschap van kenners van politieromans. Hun liefde gaat zover dat elk van de leden een toepasselijke bijnaam heeft: Maigret, Miss Marple of Sherlock Holmes.
Ze komen regelmatig in een café in Madrid bij elkaar om te praten over misdaad of boeken. En ze buigen zich over de mogelijkheid van een perfecte misdaad. Dan valt er een dode en Sam Spade, een prominent lid, lijkt de aangewezen persoon om het uit te zoeken.
Ik kon moeilijk in dit boek komen en het kostte moeite goed in het boek te blijven. Dat heeft te maken met een vrij ingewikkelde structuur en het tijdsperspectief. Bepaalde gebeurtenissen worden uitvoerig beschreven, waarna soms plotseling een tempoversnelling volgt of een relatief grote sprong in de tijd. Door dit alles ontstaat een wat warrige samenhang.
Ik vond de toonzetting van het boek nogal intellectualistisch. Op zich is daar niks mis mee, maar het gaat toch regelmatig ten koste van de leesbaarheid zonder dat het veel nieuwe inzichten oplevert.

Het boek kent wel passages die uitdagend en bijzonder zijn. Die zinnen zijn dan zeker de moeite waard om nog eens over te lezen. Op bladzijde 66 (en verder) worden bijvoorbeeld regels genoemd waaraan een perfecte misdaadroman moet voldoen.
Het gekozen thema is bijzonder en het schijnt dat de auteur met dit boek een bekende Spaanse prijs heeft gewonnen.
Maar dit alles compenseert voor mij niet het gebrek aan samenhang.
Het boek leest niet lekker en is te weinig toegankelijk.
Twee sterren vanwege de bijzondere passages.