Soms komt er een boek op je pad, wat helemaal superleuk is. Daardoor wil je er niet gelijk in beginnen, want het moet even “besterven”. Heel raar. Want de cover en flaptekst trokken mij gelijk aan. Het beloofde veel en werd dat ook ingelost? Ik kan hier volmondig een -ja- op zeggen.

Ik heb hier ontzettend van genoten. De geestige vertelling, met hilarische momenten, maar ook stukken met een serieuze ondertoon. Over de manier van “de-lange-weg-van-ploeteren-om-je-boek-onder-de-aandacht-te-brengen. Want een boek schrijven is 1, maar om daarna op te vallen met je boek en een plekje te veroveren in de media, dat is andere koek. Gezien het een sleutelroman is, kan ik mij helemaal inleven in Tonko en hoe Hammelburg dit zo kan beschreven, is werkelijk meesterlijk. Je ziet het verhaal als het ware voor je gebeuren. We kijken allemaal wel eens een actualiteiten programma, met een item van een nieuw boek. Het feit dat er dan geen tijd meer is voor het boek..is pijnlijk. Dat hij zoveel en zo lang een voorgesprek moet houden is dit ook. En tenslotte dat hij zoveel moet strugglen om zijn boek de media-aandacht überhaupt te laten krijgen is bijna voelbaar.

Op die struggle-momenten zou je als lezer Tonko bijna in zijn kruiwagen willen zetten, om even bij te komen met een drankje..om zijn hoofd even af te doen met een tissue..want, wat een gedoe is dat.

Genoten, gelachen en zal mij zeker nog lang bijblijven..

Gewaardeerd op 4 sterren.