Het is geen goed teken dat een boek, zeker zo'n dik boek als Zoete mond van Thomas Rosenboom, waar ik alleen maar in lees vlak voor het slapen gaan - een 'bedboek', dus - bij mijn bed blijft liggen en niet mee naar de zitkamer wordt genomen om daar verder te lezen. Dat betekent (meestal) dat het een perfect boek is om bij in slaap te vallen, maar of dat nou een kwalificatie is waar je als auteur op zit te wachten? Ik betwijfel het.

Ik kan er echter niet meer van maken dan dat. Geen van de drie 'verhaallijnen' kon me (langdurig) boeien en ook de schrijfstijl van Rosenboom 'vermocht mij niet te boeien', hoewel die perfect aansloot bij de muffe werkelijkheid van de jaren waarin de verhalen zich afspelen. Bij een 'stilistisch weergaloze, meesterlijke roman' stel ik me toch wat anders voor. Dit soort kwalificaties, hoewel ik weet dat je ze met een korrel (of eigenlijk heel veel korrels) zout moet nemen, veroorzaken vooraf zulke hoge verwachtingen dat het bijna niet anders kan dan dat je enigszins teleurgesteld raakt. Misschien speelt dat ook wel mee.
Hoe dan ook: Zoete mond was een perfect bedboek, geweldig om bij in slaap te vallen, maar helaas ook niet meer dan dat.