Het tragisch komische verhaal speelt zich af in een slaperig fictief stadje aan de Adriatische kust in het voormalige Joegoslavië, in het stadje is een kabeltrein waarmee de weinige toeristen die het stadje bezoeken naar het heldenmonument op de berg gebracht worden door Josip.
Josip is de bestuurder van de kabeltrein, hij is ongelukkig getrouwd en heeft een affaire.

Andrej is de andere hoofdpersoon, hij is de postbode in het stadje, een beroep met een karig salaris, Andrej heeft een manier gevonden om zijn salaris een beetje aan te vullen: hij stoomt de brieven open en haalt het geld eruit dat daar af en toe in zit. Tot er zich op een dag een betere kans voordoet; Andrej weet Josip met zijn minnares op de foto vast te leggen en besluit Josip hiermee te chanteren.

Josip ziet geen andere mogelijkheid dan zijn chanteur te betalen, ook al weet hij dat er steeds meer geld geëist zal gaan worden. Na verloop van tijd wordt het steeds moeilijker om aan de eisen van zijn chanteur te voldoen, tot er zich ineens een onverwachte kans voordoet.

Andrej krijgt een ongeluk voor het terras waar Josip met zijn vrienden iets zit te drinken, ze helpen Andrej. Wanneer Andrej naar het ziekenhuis moet brengt Josip de spullen van Andrej naar zijn huis, hier ontdekt hij dat Andrej post openmaakt, iets wat strafbaar is….
Hier ziet Josip de kans om een eind te maken aan zijn benarde situatie; hij besluit Andrej te gaan chanteren en steeds hetzelfde bedrag te gaan vragen als hij aan zijn chanteur moet betalen.

Wanneer Andrej uit het ziekenhuis thuiskomt raken de beide mannen bevriend zonder te weten dat ze elkaar chanteren wat voor een droog komische noot in het boek zorgt.

Dit alles speelt zich af met op de achtergrond de steeds groter wordende dreiging van de Balkanoorlog, een oorlog die het stadje zal verwoesten en de bewoners die eerst gemoedelijk naast elkaar woonden ineens recht tegenover elkaar zal plaatsen.

Driessen weet dit op het eerste gezicht eenvoudige verhaal op een schitterende manier te vertellen, vooral de oplettende lezer kan veel meer uit het verhaal halen dan op het eerste gezicht lijkt, er zitten vele symbolen en verwijzingen in verstopt die het boek diepgang meegeven en het verhaal tot een boeiende puzzel maakt…een puzzel die dan ook meteen weer symbool staat voor het uiteenvallende Joegoslavië.

“Kijk papa, wat oom Andrej en ik maken! Kijk dan!’
Dankbaar voor de afleiding wierp hij een blik op de puzzel op het tapijt, en knipperde verward met zijn ogen.
Er klopte niets van. Op de koepel van de Sint Pieter prijkte de achtergrond van een witte merrie, en ergens onderaan kauwde een nogal gefragmenteerd veulen op een halve gele bloem. Andere delen van het plaatje waren wit, omdat de puzzelstukken ondersteboven waren ingepast.
Mooi he? Mooi he? ‘Juichte Katarina.
Andrej die inmiddels was opgestaan, trok zijn jasje recht en zei verontschuldigend glimlachend: ’Ja, dat is weer eens wat nieuws. Ik heb ontdekt dat de twee puzzels van dezelfde fabrikant zijn en dat de stukken ook onderling precies in elkaar passen….vandaar.”

“Josip dacht dat zijn vaderland leek op de bizarre puzzel die Andrej met Katarina had gemaakt, waarin alle stukjes weliswaar op elkaar aansloten, maar geen zinnig plaatje vormden.”

Ook is het thema ‘condition humaine,’ zoals Driessen het zelf noemt, erg mooi uitgewerkt; dit verhaal toont dat je een ander nooit helemaal kunt kennen, zolang je niet alle beweegredenen van de ander kent kun je niet oordelen over de keuzes die een persoon maakt.