Wat een geweldig mooi boek is dit. Het wisselkind (ik las de Engelse versie The stolen child) van Keith Donohue is echt verrassend. De flaptekst en ook de korte omschrijving hier op dizzie komen bij lange na niet in de buurt van deze in alle opzichten fantastische roman. Op de eerste plaats letterlijk: het verhaal is conmplete fantasie ook als is het gebaseerd op de aloude mythe van de wisselkinderen. Maar het is ook fantastisch in de manier waarop je wordt meegesleept. Hoe verder het verhaal zich ontwikkelt hoe meer het wint aan kracht. Het culmineert in een wervelwind aan emoties.
Het verhaal wordt verteld door de twee hoofdpersonen in twee verhaallijnen die elkaar soms raken en aan het eind letterlijk samenvloeien. Dat levert ook de spanning op die het onmogelijk maakt te stoppen met lezen. Het is bovendien zo zeldzaam en absoluut niet sentimenteel verteld dat het onmogelijk er niet door te worden geroerd. Je weet dat het fantasie is maar het is zo geloofwaardig geschreven dat je soms denkt dat het echt bestaat. Je vraagt je af hoe iemand zoiets bedacht krijgt. En dan was dit Donohue's debuut!