'Ontaarde kunst

We hebben zo heerlijk gemarcheerd
Door de gangen van het hospitaal:
Het was als voor de oorlog! Elke zaal
Had zijn banier, wie eenmaal ongedeerd

Door ’t zwaaien van de vaandels, krukken,
Ijz’ren haken en zo goed als nieuwe benen
De eerste trap genomen had, bleef heen en
Weer gaan totdat hij in ongelijke stukken

Over heel de inrichting verspreid lag.
Dat was me toen een passen en meten!
Hier zat een oor waar eerst een enkel had gezeten,

En daar geen knie maar neus… Een schilderij, die dag
Van ons gemaakt, kreeg lof daar ‘het moderne levens-
Gevoel op zo’n indringende manier gestalte was gegeven’.
Bladzijde 37

Dit gedicht verwoord precies het gevoel dat ik kreeg bij het lezen van de gedichten uit de bundel 'Zingend naar huis'. Door het hele boek heen kreeg ik het gevoel alsof ik naar een modernistisch schilderij keek. Onderwerpen die waren ontleed en via de tekst weer op een andere manier aan elkaar waren gezet. De titel van het boek 'Zingend naar huis' werkt daarbij als een lijmend vermogen die de kunst weer begrijpelijk maakt.
Zo gebruikt Basart bij sommige gedichten de tekst van een kinderliedje als leidraad in een titel: Nog lange niet, Zandvoort A/Z, De vreemdeling zeker, Jan kwam thuis en zo zijn er nog meer. De auteur geeft in het gedicht dan zijn eigen draai, wat niet eens iets met het lied te maken hoeft te hebben, maar toch is daar de link met het zingen. Ook wordt het zingend naar huis toegepast in contexten van dronkenschap, want ook dan ga je vaak zingend naar huis. Maar ook in de gedichten over liefde, vriendschap, zelfs in de ouderdom (het vasthouden aan het leven en er zolang mogelijk van genieten) en de dood (wanneer je weer terugkeert naar je huis in de hemel).Waarbij ook intertekstualiteit van Dante uit De Goddelijke komedie, maar ook van Keats, Goethe en Bernlef voorbij kunnen komen, in alledaagse, soms absurd metaforische en paradoxale gedichten, waarbij de rauwe, onflatteuze kant van het leven niet word geschuwd.

'Zingend naar huis' iseen dichtbundeltje van niet meer dan 76 bladzijden, geschreven door R.A. Basart. Basart won in 1974 op 28 jarige leeftijd een aanmoedigingsprijs voor zijn eerste dichtbundel: Oranjebal. In 1977 verscheen De gezonde apotheek. De beste gedichten uit deze twee bundels zijn, samen met een reeks nieuwe poezie bijeengebracht in Zingend naar huis. En dat merk je, wat een prachtige gedichten staan er in, stuk voor stuk terug te voeren op het Zingend naar huis gaan, al is dit bij de een makkelijker te doorgronden dan bij de ander. Als een dans komen alle aspecten van het leven voorbij.

'Mijn oudtante

Zoals zich in het voorjaar soms
Nog één bruin appeltje
Verbeten vasthoudt aan de tak
Die bijna weer in bloei staat

Zo hangt zij aan het leven.
Kogelvrij door crème en rouge
Maar met het vaag vermoeden dat
De dood loert door het sleutelgat.'

Zingend naar huis is een boekje met gedichten die op een hoogwaardige manier in elkaar zijn gezet. Waar je per gedicht even de tijd moet nemen om ze goed te kunnen laten doordringen. Omdat er voor mij toch een paar gedichten onduidelijk bleven, maar ik de meeste gedichten heb kunnen ontrafelen en ik enorm heb genoten van deze kunst in de vorm van tekst, krijgt Zingend naar huis van mij vier sterren.