Een geheim agent infiltreert in een organisatie van Neonazi's die als doel hebben het vierde rijk te stichten.

Okee, ik heb een prima fantasie en ben ook altijd wel bereid om door de kleine onaannemelijkheden en onmogelijkheden in een verhaal heen te kijken. Maar er zijn wel grenzen en helaas gaat Robert Ludlum's 'de Daedalus Dreiging'daar pijnlijk ver doorheen. Ik ben er van overtuigd dat een goed verteller de lezer veel, erg veel kan laten geloven, als hij het maar goed genoeg vertelt. Alhoewel een wereldwijde samenzwering van machtige Neonazi's wel érg moeilijk te verkopen is, want laten we eerlijk zijn: in de praktijk gaat het om kleine groepjes zielige figuren die met vlaggetjes staan te zwaaien en beschermd moeten worden door de politie tegen een tien keer zo grote groep 'antifacisten'. (Zou het niet interessanter zijn geweest daar een verhaal over te schrijven) Dat feit is dus al erg moeilijk te rijmen met het in dit boek gepresenteerde realiteit. Een realiteit waarin de nazi's als duivelse narcistische typetjes worden neergezet, waar de fransen hun engels oorspekken met 'monsieurs' en 'mon dieus', waar Engelsen dingen als 'old chap' uit hun strot krijgen en de Duitsers natuurlijk ook hun voor buitenlanders begrijpelijke woordjes er door te gooien, zodat het maar even duidelijk is voor de lezer wat de nationaliteit van het personage is. Tel daarbij het ongeloofwaardig gebrachte gedrag van de personages en technische onmogelijkheden op en je hebt een gedrocht. Het is niet te geloven dat dit de auteur van 'The Bourne Identity' een boek dat ik meer dan 15 jaar geleden verslonden heb. Dit boek is en soort Suske en Wiske zonder humor en plaatjes, maar met een berg pretentie. Afrader!