The Loneliest Girl in the Universe wordt verkocht als een liefdesverhaal voor tieners in de ruimte. De taglijn klinkt dan ook luid en duidelijk “Can you fall in love with someone you’ve never met, never even spoken to – someone who is light years away?” Een foutje van het marketing team achter dit boek? Want dit schept toch wel enigsinds verkeerde verwachtingen en schrikt misschien sommige lezers zelf af. Romantiek is aanwezig in The Loneliest Girl, maar om nu te zeggen dat het een romantisch boek was… Neen, dat gaat een stapje te ver.
Jammer want de blurb trok mij als lezer erg aan, maar kon jammer genoeg de verwachtingen niet inlossen. De grootste boosdoener voor mij was toch wel het oppervlakkige verhaal en vooral de vlakke personages. Iedereen voelt een beetje aan als kartonnen figuren zonder inhoud. De verhaallijn wordt amper uitgewerkt. De personages hebben geen dieptegang. Het hoofdpersonage Romy woont al 11 jaar lang alleen op een ruimteschip en toch gedraagt ze zich als elke andere tiener. Vreemd voor een meisje dat al meer dan een decennia lang geen fysiek contact heeft gehad en geen rechtstreekse gesprekken met iemand heeft gevoerd. Een gemiste kans, want het idee van een tienermeisje alleen in de ruimte zonder enig fysiek contact sprak echt wel tot de verbeelding en had een erg interessant verhaal kunnen opleveren.
De verschillende plottwists in het verhaal waren ook te voorspelbaar om de lezer echt te kunnen blijven boeien. Hoewel het gezegd moet worden dat het verhaal na 200 pagina’s toch wel wat vaart begint te krijgen en de actie scenes dan rond je oren vliegen.
The Loneliest Girl is een jong YA verhaal, zelf eerder aanleunend bij middle grade, maar dat mag voor mij geen excuus zijn om een ondermaats verhaal af te leveren. Het idee achter het boek was goed, maar het had verder uitgewerkt moeten worden. Misschien 100 pagina’s meer erbij, zodat het verhaal en de personages wat meer ruimte kregen om te groeien?