Aan het begin van het boek denken en doen de hoofdpersonages Cleo en Luc een aantal dingen waarbij ik sterk twijfelde aan het waarheidsgehalte en waar ik mij niet in kon verplaatsen. Waarom klim je over een muur een tuin in, als je iets ziet ritselen in die tuin? En waarom onderneem je geen actie als je iemand over een muur je tuin in ziet klimmen en diegene foto's van je tuin gaat maken? En kan het echt gebeuren dat je pas in de auto merkt dat je je slippers vergeten bent aan te trekken? Dit zijn enige voorbeelden die voor mij dusdanige 'over-de-top'-acties zijn, waardoor ik bijna geneigd was om het boek aan de kant te leggen. Met grote twijfel heb ik toch doorgelezen, waar ik achteraf blij om ben.
Als de over-de-top-acties achter de rug zijn en Luc en Cleo kennisgemaakt hebben, komt het verhaal op gang en wordt het een leuk feelgoodverhaal. Het is vlot geschreven, bevat verrassende wendingen, is op en top romantisch en toch maken de personages het nodige mee (nu en in het verleden). Al met al heb ik het verhaal toch met plezier uitgelezen.