Deze roman heeft me echt in zijn greep gehouden en heeft nog een poosje in mijn hoofd rondgespookt nadat ik het uitgelezen had. Erg ontroerend en aangrijpend!

In de oude en wat vervallen psychiatrische inrichting in Roscommon schrijft de patiënte Roseanne McNulty haar dappere 'getuigenis van zichzelf'. Zij is zeker bijna 100 jaar maar vindt het tijd geworden de waarheid (een terugblik op haar leven) op papier te zetten, voor zover zij daartoe in staat is.
En wat voor een waarheid; ik heb gegruweld bij het leed wat Roseanne is aangedaan!

De directeur van de inrichting, dr. William Grene, is ook aan het schrijven geslagen, hij gebruikt zijn aantekeningen om het hoofd helder te krijgen. Hij heeft veel op zijn bordje gekregen, de inrichting wordt gesloten en er wordt een nieuwe inrichting gebouwd op een andere locatie, maar met minder bedden. Het is aan hem om te oordelen welke patiënten terug de samenleving in mogen en welke patiënten naar de nieuwe inrichting verhuisd zullen worden. Ondertussen overlijdt zijn geliefde vrouw en ontstaat er een fascinatie voor Roseanne’s levensgeschiedenis.

De twee hoofdpersonages worden levensecht alsmede integer neergezet en de schrijfstijl is haast poëtisch te noemen, het is genieten geblazen want het steekt ook nog eens intelligent in elkaar! Halverwege het boek krijg je al wel een vermoeden hoe de twee verhaallijnen uiteindelijk bij elkaar gaan komen, maar dat doet niet terzake, de weg ernaartoe dáár gaat het om!

Zeker te weten een plek in mijn top 10 waard!