Ik had al heel veel goede dingen gehoord over de boeken van Backman, dus ik had hoge verwachtingen voor A Man Called Ove. En ja hoor, die werden wel degelijk ingelost. Ik vond dit boek geweldig. Het verwarmde mijn hart, brak mijn hart en deed me luidop lachen (de scène met de cliniclown, geweldig). En ja, ik zou kunnen zeggen dat 59-jarigen eigenlijk totaal nog geen bejaarden zijn, dat katten zich nooit zo hondachtig zouden gedragen, en dat mensen na twee uur rijles niet meteen alles onder de knie hebben. Maar dat soort kleine dingen stoorden me totaal niet, het hoorde er gewoon bij. Het verhaal absorbeerde me even helemaal in een bubbel vol warmte, en toen ik na de laatste pagina terug met m'n voeten op de grond kwam, had ik erg veel spijt dat het voorbij was. Ik plan zeker nog de andere romans van Backman te lezen!