Argentinië, 1987. Lisandra, de veel jongere vrouw van psychotherapeut Vittorio Puig, valt uit het raam en sterft. Haar man wordt gearresteerd en schakelt een patiënte in om hem te helpen zich vrij te pleiten. Eva Maria beluistert hiervoor de illegale opnames die hij elke keer van de laatste sessie met zijn patiënten heeft gemaakt. Zelf is ze haar dochter verloren, ontvoerd en vermoord door de militaire junta. Maar bewijs heeft ze niet, en zich aansluiten bij de Dwaze Moeders op de Plaza del Mayo wil ze ook niet. Haar volwassen zoon woont nog bij haar in huis, maar kan geen contact meer met haar krijgen. Dit is wat haar psychotherapeut haar halverwege het boek verwijt, haar onvermogen tot het geven van liefde aan haar nog levende kind. Dit lijkt symbool te staan voor alles wat er mis is met de menselijke relaties in het boek. Onvermogen tot het maken van daadwerkelijk contact en onvermogen om te leven in het nu.

Er zijn al vele boeken geschreven over de verdwijningen in Argentinië en het is de vraag wat dit boek toevoegt. De plot is weinig interessant en de schrijfster voegt zelfs voetnoten toe om de geschiedenis te duiden. Noch de relatie tussen psychotherapeut en patiënt, noch de relatie tussen moeder en zoon, noch die tussen man en vrouw wordt echt uitgediept. Jammer, want met name het conflict tussen de privacy die je van een psychotherapeut kan verwachten en de opnames die hij zo makkelijk door een patiënte laat afluisteren zou een interessant dilemma kunnen opleveren. Dat doet het niet, omdat de schrijfster teveel naar de ontknoping toeschrijft. Wie heeft Lisandra uit het raam geduwd? Of is ze gesprongen? Dit verhaal staat los van de verdwijningen, los van de relatie tussen psychotherapeut en patiënt en los van de weg die Eva Maria aflegt.

Grémillon schrijft goed, het verhaal is in verschillende perspectieven geschreven. Je hoort de stemmen van een paar patiënten, van Vittorio, van de dansleraar, van Eva Maria. Er is grote afwisseling in stijl, van uitgetypte gesprekken tussen de therapeut en zijn patiënten, tot ellenlange interne monologen. Ook de typografie verandert hierbij, waardoor je het gevoel krijgt steeds meer in Eva Maria’s eigen verhaal mee te worden gezogen. Aan het eind van het boek verandert dit echter als een nieuwe stem het overneemt.

‘Ik schreeuw. Maar niemand hoort me. Ik schreeuw. Dus niemand zal ooit weten wat er is gebeurd. Toch had Lisandra alles zo georganiseerd dat de Schuldige gestraft zou worden. Ik schreeuw. Ik ben het meisje van de Tijd, ik ben de moeder van de Gerechtigheid en de Deugd. Ik vraag me af waarom het Leven me niet de macht geeft om altijd zichtbaar te worden. Ik ben De Waarheid. En ik schreeuw vanwege mijn herinneringen.’

Hiermee ontspoort het verhaal definitief.