Stan Lauryssens weet als ex-gedetineerde perfect de sfeer te scheppen die in een rechtzaal, gevangenis of politiekantoor heerst. In al zijn boeken zijn de flauwe moppen en de sexistische uitspraken talrijk aanwezig. Bij het eerste boek is dit goed, leuk en grappig. Bij de volgende boeken verflauwt dit en na een aantal boeken heb je het wel gehad, zeker als het verhaal zelf weinig om het lijf heeft. Geen tijd voor tranen bestaat voor een groot deel uit opsommingen, beschrijvingen, flauwe mopen en racistische uitspraken. Het verhaal zelf is een opvolging van gebeurtenissen waar na een tijdje niemand nog wijs uitraakt omdat geen van deze zaken deftig worden uitgespit! Het boek raast voort zonder ook maar enige diepgang. Het racisme is soms zo duidelijk aanwezig dat zelfs het feit dat het verhaal zich in Antwerpen afspeelt maar een flauw excuus is. Tegenvaller!