Saskia Noort (1967) is sinds de publicatie van haar thrillers 'Terug naar de kunst' en 'De eetclub' populair bij het grote publiek. Onder andere door haar televisieoptredens ter promotie van haar boeken en de verfilmingen hiervan is ze bekend met de mediawereld. Haar nieuwste boek 'Huidpijn' speelt zich af in deze wereld.

In 'Huidpijn' raakt de populaire presentatrice Anne Koster de controle over haar zorgvuldig geregisseerde leven kwijt als haar televisieprogramma plotseling stopt en haar jongere vriend Sam er vlak voor hun laatste ivf-poging vandoor gaat met een vrouw die nog jonger is dan hij. De tweeënveertigjarige Anne vreest dat haar carrière voorbij is en dat ze haar droom om moeder te worden moet opgeven. Zowel het floppen van haar talkshow als het einde van haar relatie wordt breed uitgemeten in de pers. Terwijl het hele land meekijkt moet Anne leren omgaan met wat er gebeurd is. Dit blijkt lastig, zeker als er iemand uit haar omgeving verdwijnt.
'Huidpijn' is geen erg origineel boek. Anne concludeert zelf al dat het feit dat Sam haar verlaat voor een jonge vrouw ‘een godvergeten cliché’ is. Dit is echter niet het enige cliché. Anne groeide op met een gewelddadige vader die regelmatig vreemdging, haar zus is verslaafd en zelf heeft ze een minderwaardigheidscomplex. Als haar leven in elkaar stort begint ze veel te roken en te drinken. Door de vele problemen die Anne heeft is het moeilijk om je in alles te verplaatsen. Er is te veel drama. Alleen op de verbroken relatie van Sam en Anne wordt diep ingegaan. De andere onderwerpen worden niet genoeg uitgediept. Daarnaast is Anne door haar zelfmedelijden, haar wanhopige pogingen om Sam terug te winnen en haar vijandige houding tegenover vrienden die haar willen helpen even onsympathiek als haar ex die haar bedroog. Dit maakt het nog moeilijker om met haar mee te leven en om interesse op te brengen voor hoe het met hen afloopt.
Het mysterie van de verdwijning brengt een beetje spanning in het verhaal. Het verhaal leunt hier sterk op en er zijn verschillende mogelijke verklaringen voor. De mogelijkheid dat Anne er zelf iets mee te maken heeft is sterk uitgewerkt door de beschrijving van haar karakter en door haar vage herinneringen aan de nacht van de verdwijning – wel wederom een cliché. Doordat het verhaal zo leunt op de ontknoping is het des te teleurstellender dat die vergezocht en ongeloofwaardig is. De basis ervoor is ook niet wat alle elementen betreft goed gelegd. Na de ontknoping volgt nog een overbodig laatste hoofdstuk waarin Noort lijkt te proberen de ellende uit de rest van het boek te compenseren. Dit zwakt het toch al niet krachtige einde extra af.
Noort schetst een goed beeld van de mediawereld zoals die overkomt voor buitenstaanders: iedereen kent elkaar zogenaamd, roddels worden breed uitgemeten en iedereen is inwisselbaar. Ze laat zien dat het leven van BN’ers ook niet altijd fantastisch is. Het voorkomen van echte personen zoals Humberto Tan en Matthijs van Nieuwkerk en hun programma’s roept herkenning op en geeft het verhaal een extra dimensie, hoewel dit het tegelijkertijd moeilijker maakt om de fictieve personages zoals Anne als grootheden binnen deze wereld te accepteren.
Noort heeft een vlotte schrijfstijl die volledig in dienst staat van het verhaal. Ze doet niet aan mooischrijverij. De vele Engelse woorden en uitdrukkingen (‘first things first’, ‘chill out’, ‘no worries’) en het populaire taalgebruik in de dialogen tussen met name Anne en andere mediafiguren (iedereen is een ‘lieverd’ en een ‘schat’) die kleur moeten geven aan de bizarre mediawereld hebben echter slechts deels dit effect en storen vooral. In de loop van het verhaal komen ze gelukkig steeds minder voor.
'Huidpijn' leest makkelijk weg, maar gaat vrijwel nergens echt de diepte in. Het boek is daardoor bijna net zo oppervlakkig als de mediawereld die erin beschreven wordt.