Laat ons beginnen met het goede nieuws. Bert Moerman laat met zijn roman Niet Dat Het Iets Uitmaakt zien dat hij kan schrijven. Maar wat hij vervolgens besluit te doen met zijn talent, is teleurstellend.

Hoofdpersonage-zonder-naam is een man die eigenlijk alles heeft, maar daar niet tevreden mee is: een toegewijde, leuke vriendin, een appartement, een interessante job bij een uitgeverij. Ons hoofdpersonage heeft het gevoel dat dit alles hem zonder veel inspraak is overkomen, en probeert nu krampachtig te bedenken hoe hij aan deze situatie kan ontsnappen. Dat is op zich al een beetje ergerlijk. Maar goed, tot daar aan toe. Zo'n personages bestaan.

Moerman gaat wat mij betreft pas echt de mist in door mij als lezer hardhandig te dwingen me te verplaatsen in de 'male gaze' van ons hoofdpersonage. Hij hanteert namelijk een jij-perspectief in de roman. Dit wrong voor mij enorm, want de gedachten en gevoelens die mij op die manier op onsubtiele wijze werden opgedrongen, waren ongelooflijk sekstistisch. Alle vrouwelijke personages in dit boek zijn eendimensionaal, en zijn of a) naïef/"te dom om fatsoenlijk te neuken", of b) lustobjecten waarmee je je vriendin zou kunnen bedriegen. Zelfs op het moment dat ons hoofdpersonage met zijn eigen ogen ziet hoe een dierbare van het vrouwelijke geslacht sterft, laat Moerman "jou" in gedachten een opmerking maken over hoe goed haar borsten eruit zien. Het hoofdpersonage lijkt geen emoties als liefde, verdriet, berouw of medelijden te ervaren.

De titel van het boek geeft in mijn ogen weer hoe het verhaal door Moerman en zijn redacteur(s) is behandeld. Representatie van vrouwen ondermaats? Niet dat het iets uitmaakt. Hoofdpersonage is een eikel die niks leert uit zijn fouten? Niet dat het iets uitmaakt. Jammer genoeg maakte het mij wel uit, en heeft het ongeremde seksisme mijn leeservaring sterk gekleurd.