Dit verhaal gaat over Dominique en haar vriendinnen, die tien jaar naar hun afstuderen en het jubileum van hun jaarclub een lang weekend naar Wenen gaan om dit jubileum te vieren. Hun partners gaan ook mee. Ze hebben zin in een gezellig weekend waarin ze gaan genieten van lekker eten, drinken en herinneringen gaan ophalen. Op de eerste avond halen al genoeg herinneringen op aan die tijd, het is onvermijdelijk dat ook de pijnlijke en tragische dood van hun jaarclubgenoot Daniëlle ter sprake komt. Het is nog steeds erg pijnlijk om er over te praten, niemand kan begrijpen waarom Daniëlle, een succesvolle studente, destijds zelfmoord zou hebben gepleegd. Op deze avond in Wenen doet een van de vriendinnen, de eigenzinnige Maria, een nogal opvallende uitspraak over de dood van Daniëlle. Dominique weet niet wat ze er van moet denken. De sfeer slaat om en het blijft maar malen in het hoofd van Dominique. Het zit haar niet lekker. Als Maria de volgende ochtend niet aan het ontbijt verschijnt, lijkt haar voorgevoel te kloppen…..
Het verhaal komt wat langzaam op gang, het gaat vooral over de vriendinnen en hun partners met hun sores, waardoor ik het idee heb dat je een chicklit aan het lezen bent in plaats van een thriller. Als er eindelijk iets gebeurt, ben je bijna op de helft van het boek. Als je denkt dat het dan in sneltreinvaart gaat, heb je het mis. De echte spanning blijft ver te zoeken. Het verhaal kabbelt voort.
De karakters van de hoofdpersonen blijven oppervlakkig, de enig persoon waar ik enige sympathie voor heb is voor Dominique, zij is doortastend .De rest is mij te vaag.
Op de voorkant staat dat het een literaire thriller is, maar daar kan ik me niet in vinden. Het boek is te kort om echt spannend te worden. Pas op het allerlaatst zit er wat actie in maar dat is zo voorspelbaar dat de plot al weggegeven wordt. De epiloog maakt een groot deel van het verhaal duidelijk.
2,5 sterren.