Gave cover, boekje doet aan als een eigentijdse kleine Bijbel. Handboekformaat met levenslessen, leuk gevonden! Dat oude vrouwtje op de rollator is echt grappig maar veelbetekenend ook. De sticker ´Ik zou dit boek kopen´ van Wil de Breij, had ik niet gedaan. Dat is een quote van Claudia´s moeder. En hoe goed het voor te stellen hoe trots zij moet zijn op haar getalenteerde dochter, vind ik het marketingtechnisch geen objectieve zet. Aan de andere kant zou je het ook kunnen zien als een blijk van humor. Wat ik jammer vind is dat er geen leeslint in het boek zit. De uitstraling van deze bundel zou daarmee iets extra’s hebben gekregen. Juist omdat je het niet als een verhaal leest maar telkens korte stukjes pakt. Ook als naslagwerk zou het kunnen dienen, even iets teruglezen. En dan is een leeslint, een kleinigheidje, een mooi extraatje.

Dé spreuk van Gude: Ga vooral te rade bij een ander’ is goud waard. Maar dat kun je alleen als je op een leeftijd bent gekomen wanneer je je eigen mening aan de kant kunt schuiven en jouw woord of mening niet meer dé belangrijkste is. Vervolgens een inleidend woord van Claudia over haar motivatie dit boek te schrijven. Dit komt heel open, oprecht en niets verhullend over. Haar kijk op haar leven, haar persoonlijke issues maar ook wat ze gaat verwachten van dit boek en waarom ze dit project is aangegaan licht ze toe.
Hamvraag is waarom ze juist voor deze personen heeft gekozen. Van sommigen kan ik me dat heel goed voorstellen maar een ander is in mijn beleving verrassend, en dat is ook wel weer leuk. Onze samenleving bevat zoveel aan levenslessen, ook bij onbekende landgenoten. Dat had ik graag gezien.
Het absolute voordeel van het ouder worden, als je ruim de veertig bent gepasseerd, is het toenemen van je relativeringsvermogen en het openstaan voor de ervaringen van een ander. Dát is ook precies de aantrekkingskracht van dit boek. Als je vijfentwintig bent, ben je te druk bezig met jezelf te ontwikkelen, je plekje in de maatschappij te veroveren en vooral geen tijd voor je innerlijke ik te nemen. Het zullen er maar weinig zijn die dat doen en/of kunnen. Dat wil niet zeggen dat je bij het passeren van de veertig, en zoals de gesprekspartners van Claudia zelfs over de zeventig, moet inkakken en je tijd moet gaan zitten afwachten, nee juist niet! De levenslust en de levenservaring maken het leven zo mooi. Kúnnen het leven heel mooi maken mits je er voor openstaat én een beetje geluk hebt. Want één specifieke opmerking in het boek omvat dat heel doeltreffend. Erica Terpstra haalt een uitspraak van Wilhelm Smid aan: ‘Geluk kun je delen, pijn heb je alleen. Gezondheid is vrijheid.’ Deze blijft wel even hangen.

Hanneke Groenteman trapt het geheel af en verklaart meteen de titel van het boek met haar levensles. Hoe simpel wil je het hebben, neem een geit! Er staan zeker een aantal opmerkelijke of mooie passages in het boek die je net een beetje meer stof tot nadenken geven. Dominee Ter Linden stelt: ‘Kun je het leven beter of slechter doen?’. Hans Wiegel slaat de spijker vol op de kop met zijn kreet: ‘Vertrouwen geeft vertrouwen’. De samenstelling van het boek gaat per levensles en niet per geïnterviewde BN’er. Dat heeft als gevolg dat sommigen eenzelfde levensles delen en/of aanvullen. Nee, het loopt mooi door elkaar heen en zodoende vullen de gesprekken elkaar aan. Alsof ze met momenten allemaal bijeen zaten met een glas wijn, een goed gesprek hadden i.p.v. aparte gesprekken. Bij de één had je wellicht iets meer verwacht te horen en van de ander iets minder. De balans daar zal voor iedereen anders zijn.

De levenslessen zijn over het algemeen heel kort, het is het reageren van Claudia zelf dat het geheel aanvult. Ze relativeert het vooral ook op haar eigen leven en geeft haar visie op alles. Ik had wel wat meer dialoog verwacht. Toch neemt dit niet weg dat het boek een aantal mooie boodschappen bevat voor hen die daarvoor openstaan. Vooral ook de levensfase waarin de lezer zich begeeft zal bepalend zijn voor het wel of niet herkennen van bepaalde zaken. In dit boek heeft Claudia er voor gekozen om met BN’ers in gesprek te gaan. Leuk en het zal lezers aantrekken want ja, dat wekt nu eenmaal de nieuwsgierigheid. En ze zullen gemiddeld genomen niet veel afwijken van niet bekende Nederlanders. Wat leuk zou zijn geweest is om de gewone mens ook aan het woord te laten. Het is nu eenmaal zo dat er een groot verschil zal zijn in levenservaringen bij een ‘normale’ bejaarde dan bij degenen die Claudia heeft gesproken. Zij zullen over het algemeen een ander leven leiden, zowel sociaal als maatschappelijk. Terwijl er zeker te weten juist ook veel te leren valt van de levenservaring van een gemiddelde mens op die leeftijd. Begrijpelijk is dat voor dit concept is gekozen, het is toch interessanter om een publieke persoon te interviewen.

‘Word de beste putjesschepper van de wereld’, is een mooie levensles om aan je kinderen mee te geven. Het maakt niet uit wat je gaat doen in je leven, maar doe datgene met overtuiging en doe je uiterste best er iets van te maken. Mooi! Andere levenslessen liggen, voor een beetje weldenkend mens, soms ook wel voor de hand. De meest treffende levensles is: ‘Opvoeden is gewoon heel moeilijk’. Ouders zijn is een beroep waarin je op improviseren promoveert in een rot tempo’.

Uiteraard zal niet iedereen zich herkennen in de besproken zaken, gewoon omdat ieders leven ook anders loopt en we niet allemaal met dezelfde problemen/ervaringen te maken krijgen. Sommige zaken zullen voor velen vanzelfsprekend zijn terwijl een ander een ‘oh ja?’ moment zal ervaren. Dat is het mooie tijdens het lezen. Ieder mens ontwikkelt zich anders en leeft, gelukkig maar, een ander leven. ‘Neem een geit’ geeft een mooi beeld van diverse mensen, hun wijsheden en die van Claudia zelf. Toch blijft het vrij oppervlakkig, dat komt door het gebrek aan verdieping in de gesprekken, en de korte hoofdstukken. Terwijl het boek wel een diepzinnige boodschap heeft, komt het niet geheel tot uiting door de gekozen opzet. Het is ook niet belerend geschreven maar vlot, met humor en een groot relativeringsvermogen van zowel Claudia als van de gesprekspartners. En dat maakt dat het boek leest als een trein, lekker snel, luchtig en toch ook met een knipoog zo nu en dan. Het is leven is tenslotte al zo serieus.

Het boek is eigenlijk voor iedere lezer die niet vies is van een beetje zelfreflectie wel geschikt. Verwacht niet al te diepzinnige en psychologische dialogen maar eerder een sfeer van een wijntje op tafel tijdens een goed gesprek, iets wat ook werkelijk vaak het geval was tijdens de gesprekken. Doordat het zo relaxt leest is het een fijn boek om zo nu en dan even in de hand te pakken, het leest heerlijk tussendoor. Korte stukjes, soms te kort omdat je meer zou willen lezen over die mening/levensles. Vaak komt het later, tijdens een ander hoofdstuk terloops toch wel weer ter sprake, het intrigeert wel. De schrijfstijl is lekker en het is met vlagen serieuzer dan gedacht. Leuk en verrassend is dat omdat je van Claudia misschien alleen gekke dingen verwacht? Niet dus, en dat is een leuke, andere kant van deze veelzijdige veertiger.
Raad geven kunnen we allemaal als de beste, raad ontvangen ligt een stuk moeilijker en juist dát maakt dit boek aantrekkelijk.