‘Ik heb over niets meer controle, zelfs niet over de plekken in mijn hoofd.’ Een zin die vandaag de dag door velen van ons zou kunnen worden uitgesproken als niet alles van een leien dakje blijkt te lopen. Na het lezen van Het meisje in de trein ga je echter beseffen dat er ook mensen zijn die hier een patent op zouden kunnen nemen. Mensen zoals de protagonist, Rachel, die elke dag pretendeert als een doorsnee persoon de trein naar haar werk te nemen maar in werkelijkheid haar dagen vult met het naar binnen slaan van talloze blikjes gin-tonic en het kijken naar vreemdelingen vanuit haar vertrouwde treinraampje. Deze ongezonde levensstijl heeft ze zich eigen gemaakt na de breuk met haar toenmalige echtgenoot Tom, die haar verliet voor de zeer aantrekkelijke Anna. Zij vertegenwoordigt tevens een van de vertelstandpunten in het verhaal. Hoewel haar trein dagelijks de plek die praktisch de basis van al haar ongeluk vormt voorbij raast, is haar favoriete bezigheid het bestuderen van Jess en Jason, een koppel dat in haar gedachten het grote voorbeeld van de ideale relatie is. Dan verdwijnt Jess, die eigenlijk Megan heet, en is het begin van een zinderende zoektocht naar de dader aangebroken. Met volgens haar onmisbare kennis van de zaak in handen heeft Rachel voor de eerste keer sinds haar absolute dieptepunt weer een doel. Het enige nadeel is dat haar langdurig alcoholgebruik voor gaten in haar geheugen zorgt en hierdoor niemand haar gelooft.

Rachel, Megan en Anna. Jouw ogen en oren in de rollercoaster van verraad, depressie en jaloezie. Drie sterk van elkaar verschillende vrouwen die betrokken raken in eenzelfde verhaal. De wisseling van vertelperspectief gebeurt telkens op de juiste momenten. Wanneer zich bij het ene personage iets ongelooflijk spannends afspeelt, maakt Hawkins de subtiele switch naar een ander zodat de spanning er tot de laatste minuut blijft inzitten. De keuze om een onbetrouwbare verteller in te zetten als personage dat het meeste aan bod komt is ook iets apart dat niet elke auteur durft te hanteren. Het zorgt echter wel voor dat extra beetje mysterie dat maakt dat het boek moeilijk weg te leggen valt.

Het leven van Rachel mag dan wel allesbehalve gestructureerd zijn, dit boek is dat zeker en vast wel. De trage opbouw vereist een zekere vorm van doorzettingsvermogen, maar eenmaal je jezelf in het verhaal hebt ingewerkt leest het als een sneltrein. Ook het relatief eenvoudige taalgebruik is iets dat hier zeker toe bijdraagt. De tijdsaanduidingen tussendoor, die niet te gedetailleerd zijn maar wel de nodige informatie in verband met data en tijd bevatten, maken het boek makkelijker te volgen. Je moet dan ook wel de moeite nemen om ze te lezen, omdat je anders het tegenovergestelde effect krijgt.

Een door velen geapprecieerde eigenschap van een boek is het feit dat het jezelf weerspiegelt. Een alcoholverslaafde en depressieve vrouw zal misschien niet ieders eerste keus zijn, maar bij het lezen van dit boek zal je ervan versteld staan hoeveel emoties je bij jezelf kan terugvinden. Iedereen heeft namelijk wel eens de neiging om stiekem zijn medemens te begluren en ook jaloezie is geen onbekend terrein.

Verdient Het meisje in de trein zijn status als populaire thriller? Daar valt over te discussiëren. Mensen met een zekere ervaring in het genre zullen waarschijnlijk op hun honger blijven zitten. Hawkins mag dan wel op een slimme manier naar het einde toe hebben gewerkt, de uiteindelijke ontmaskering was toch enigszins een kleine teleurstelling. Een meeslepend verhaal en sterk identificeerbare karakters heeft het alleszins zeker en vast wel.