...
James Carol werkt met erg korte hoofdstukken en wisselende perspectieven. Terwijl de politie (Jefferson’s perspectief) de vorige aanslagen onderzoekt volg je de volgende ontvoering stap voor stap vanuit het perspectief van het nieuwe slachtoffer (Rachel Morris). Ik hield van de humor die niet overheerst maar wel voldoende naar voren komt tussen de gruwelijkheden. Maar ook van de sfeer, de spanning, het snelle tempo, de personages, de dynamiek tussen Winter & Templeton en de manier waarop hij de groeiende en beklijvende wanhoop van de slachtoffers tot leven brengt.

Volgens de cover van dit boek is ‘De poppenspeler’ zowel voor de liefhebbers van Lars Kepler als de fans van The Silence of the Lambs geschikt. Zelf ben ik geen fan van dit soort aanprijzingen, maar het boek zelf wil ik wel aanprijzen.