Met Shadowbahn levert Steve Erickson (1950) zijn tiende fictieboek af. Erickson won tijdens zijn carrière al voor bijna elk boek dat hij publiceerde een Best Book of the Year award en is ook de houder van een Lifetime Achievement Award. Eind 2015, lang voor Shadowbahn beschikbaar was, noemde iemand het al het beste Amerikaanse boek van gelijk welk jaar waarin het zou verschijnen. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen.

Shadowbahn is literaire fictie, zich afspelend in 2021. In dat jaar, precies 20 jaar nadat ze zijn neergegaan, verschijnen de Twin Towers plots opnieuw, ergens in South Dakota. De torens zijn leeg, op één bewoner na. In de toren ontwaakt namelijk Jesse Garon Presley, de doodgeboren tweelingbroer van Elvis. In zijn alternatieve wereld is het Elvis die doodgeboren is. Dan zijn er nog de blanke Parker en de zwarte Zema, broer en zus. Ze zijn op roadtrip in de wagen van hun overleden vader, op weg naar hun moeder. De torens zingen maar niet iedereen hoort hetzelfde lied. Dan begint de muziek te verdwijnen. Radiostations vallen stil, cd's verliezen hun inhoud, herinneringen aan liedjes vervagen. Alleen in de wagen van Parker en Zema blijft de muziek spelen.

Van Jesse Presley krijgen we losse flarden te lezen, waaruit duidelijk wordt hoe zijn leven geweest is, in die alternatieve wereld waarin hij is opgegroeid terwijl iedereen op de andere broer had zitten wachten. In zijn wereld werd Kennedy nooit president en braken de Beatles nooit door. Toch lijkt iedereen er te beseffen dat de wereld niet klopt en dat hij anders had moeten zijn. Het is alsof het neergaan van de Twin Towers niet alleen de toekomst heeft gevormd, maar ook is teruggerimpeld naar het verleden.

Shadowbahn is een samenraapsel van impressies, korte stukjes die zomaar ergens lijken te beginnen en even abrupt weer eindigen, net zoals de Twin Towers plots verschijnen en weer verdwijnen, zonder aanleiding. Alles bestaat uit twee, en vaak zijn dat twee tegenpolen, zoals de huidskleur en het geslacht van Parker en Zema, Elvis die kan zingen en Jesse niet, de baan waarop Parker en Zema rijden die bestaat uit een rijvak en een schaduwvak. Daarnaast speelt ook muziek een grote rol. De playlist van de vader van Parker en Zema bevat de enige liedjes die in hun auto spelen. Af en toe wordt de pauzeknop ingedrukt. Niet deze van de muziek, maar wel van Shadowbahn. Dan bespreekt de schrijver nummers van de playlist. Meestal twee tegelijk, waarbij het verband ertussen uit de doeken wordt gedaan. Helaas brengen die beschrijvingen de lezer geen verheldering. Ook buiten die pauzes staat het boek vol citaten, half uitgewerkte hints en cryptische verwijzingen naar liedjesteksten die vaker niet dan wel te volgen zijn.

De vertwijfeling bij de Amerikanen over wat er nog over is van de American Dream en over waar het land naartoe moet, komt in dit boek sterk naar voren. Nine Eleven heeft Amerika zijn identiteit ontnomen en dat is de sfeer die tijdens het lezen voortdurend als een dun laagje smog boven de woorden hangt.
... since wealth and power is the only American idea left.
Een hapklaar boek is dit niet. Het is weinig samenhangend en bij momenten haast onleesbaar. Het eerste derde deel van het boek schept verwachtingen, maar daarna gaat het snel bergaf en hoe verder het boek vordert, hoe meer het zijn samenhang verliest en hoe vaker je hoofdstukjes leest die nergens over lijken te gaan. Dit is geen boek waar de lezer op zit te wachten. Erickson beweert overigens zelf in zijn nawoord dat dit boek enkel te begrijpen is door wie hem echt kent, en laat verstaan dat een uitgever vinden hiervoor veel moeite heeft gekost. Schrijftechnisch is het een prima boek maar verder is het een eindeloze roadtrip die nergens heen gaat, een gedachtenexperiment dat steeds meer uit elkaar valt. Voor de houder van een Lifetime Achievement Award is dit een teleurstellend boek.