Veel kinderen schijnen een denkbeeldig vriendje te hebben, dus het leek me leuk om een boek te lezen waar het denkbeeldige vriendje nu zélf eens aan het woord is. En zéker omdat Budo het denkbeeldige vriendje was van Max, een autistisch jongetje
.
Omdat het verhaal door Budo verteld wordt, is het logisch dat er simpele taal gebruikt wordt. Zó simpel, dat het makkelijk een jeugdboek had kunnen zijn.

Tot één derde van het boek bleef het verhaal me wel boeien, maar daarna werd het steeds ongeloofwaardiger en op het eind van het boek leek het wel alsof Max 'over zijn autisme heen was', wat natuurlijk nooit kan. Zou een autistisch kind door de boeken die hij heeft gelezen in een noodsituatie opeens een ontvoerder van zich af weten te schudden? Een kind dat al geblokkeerd raakt als hij niet precies om half negen zijn tanden poetst?

Nee, de opzet was leuk, maar voor mij ging het boek als een nachtkaars uit. Eind goed, al goed: lekker makkelijk