In "Ik overleefde voor mijn kind" biedt de door de guerillabeweging FARC ontvoerde Clara Rojas een oppervlakkig kijkje in haar leven gedurende de 6 jaar dat zij gijzelaar was. Het is eigenlijk meer een droge opsomming van haar blevenissen gedurende die periode, met weinig achtergrondinformatie over de FARC en haar doelen. Het blijft allemaal erg oppervlakkig, en hoewel die jaren vreselijk moeten zijn geweest en je dit je ergste vijand niet gunt, komt Rojas niet erg sympathiek over. Haar medegevangenen (inclusief Ingrid Betancourt) worden vrij negatief afgeschilderd, zij spelen bijvoorbeeld in haar ogen domme spelletjes om de tijd te verdrijven, en niemand lijkt haar gunstig gezind te zijn. Een hand in eigen boezem lijkt mij hier een spreekwoord op zijn plaats. Toen Rojas een maand lang vastgekend heeft gezeten aan haar medegevangene Ingrid Betancourt na een mislukte ontsnappingspoging, voelde zij zich behandeld als een dier. Alsof een dergelijke behandeling voor dieren wel acceptabel is. Over de totstandkoming van haar zwangerschap wil zij niets kwijt. Dat is haar goed recht, maar als je je privacy wilt behouden moet je geen autobiografisch boek schrijven. Al met al heeft Rojas zeker vreselijke tijden mee gemaakt, ook voor haar familie en vrienden moet het verschrikkelijk zijn geweest. Maar ze had er beter geen boek over kunnen schrijven op de manier waarop ze dit nu heeft gedaan; erg oppervlakkig.