De wereld is momenteel in de ban van Inferno, het nieuwe werk van Dan Brown. Vrijwel gelijktijdig brengt schrijversechtpaar Casey Hill ook een boek met de gelijknamige titel uit. De vraag is dan; is dit verstandig? Dat ligt eraan. Het antwoord zou een volmondig ja zijn, als de beide werken met elkaar zouden kunnen wedijveren. Dat blijkt in dit geval geenszins van toepassing te zijn. Natuurlijk, een seriemoordenaar die zijn misdaden baseert op het beroemde werk van Dante is interessant. Maar in dit geval staat het boek nog niet in de schaduw van de Amerikaanse bestseller; de auteurs hadden geen slechter moment kunnen kiezen dit boek uit te brengen.

Het verhaal mist een zekere vorm van spanning. Het heeft alle elementen die een thriller tot een thriller maakt, maar excelleert nergens. Het verhaal heeft weinig diepgang, enerzijds omdat de emoties van de slachtoffers en nabestaanden een zeer ondergeschikte rol spelen en anderzijds omdat de onderlinge relaties die de rode draad over de serie vormen, nergens een gevoelige snaar bij de lezer weten te raken. DE personages zijn een interessante mix van de vrije Amerikanen, die menig thriller lezer zo goed kent, en de nuchtere Ieren, die in de literaire wereld een ondergeschikte rol spelen. Zelf van Ierse afkomst, weet Casey Hill op een duidelijke en soms humoristische manier het denken en doen van de gemiddelde Ier bloot te leggen. Helaas is dit onvoldoende om het boek tot een hoger niveau te tillen, waardoor Inferno een middelmatige thriller is, een tussendoortje.