Het dertiende boek dat ik deze maand las voor de Challenge was een spookroman. Hoe toepasselijk.
Dat is ook gelijk het meest positieve dat ik hierover kan schrijven.
Zeker: John Boyne kan schrijven. De twee andere boeken die ik eerde van hem las, behoren tot mijn favorieten. Ook nu schrijft hij over kinderen, hun gevoelens en over hun verzorgers. Vooral de invloed die verzorgers op hen hebben.
Het spookgedeelte ging me echter te ver: geen moment geloofde ik er in. Het was dan misschien wel griezelig, maar zo ongeloofwaardig. Dus helaas: maar twee sterretjes.