Ik deed mee aan een leesclub voor dit boek.

In Zoetbitter volgen we Tess, een jongvolwassen meisje die de stoute schoenen aantrekt en vertrekt naar New York. Ze vindt een baantje in een van de hipste restaurants in Manhattan. Maar is zij wel opgewassen tegen het wilde leven in New York?

Al snel in het boek wordt duidelijk dat Tess een nogal bleu persoon is die erg haar best doet om erbij te horen. Ze wil veel leren probeert zich aan te passen waar ze kan.

Het verhaal is er een als geen ander. De stijl is enorm chaotisch en springt dan ook van de hak op de tak. Soms vond ik er geen touw aan vast te knopen en moest ik echt mijn koppie erbij houden om nog te snappen waar het nou over ging. Dit heeft ook redelijk lang geduurd moet ik zeggen. Pas na driekwart van het boek had ik het idee dat er wat meer structuur in het verhaal kwam en viel alles een beetje op zijn plek. Persoonlijk vond ik dit erg jammer want het kostte mij enorm veel energie en inspanning dit boek enigszins te waarderen. Voor mij kwam dit moment ook eigenlijk te laat.

Zo’n beetje aan het einde van het lezen in de leesclub kwam er een vraag. Wat is jouw quote over het boek. Het eerste wat in mij op kwam was:

"You hate it, or you love it. I was getting there"

Ik begon het boek pas leuker te vinden toen het nagenoeg ten einde was. Ik kan me wel goed voorstellen dat voor mensen die zelf in de horeca werken of hebben gewerkt het een verhaal is vol herkenning. Echter geldt dit dus niet voor mij.

Ik had van te voren niet echt verwachtingen van het boek. Ik ging er vrij blanco in. Ik had verwacht dat het op een gegeven moment, voor mij een pakkender verhaal zou worden. Dit is deels dus uitgekomen. Het had voor mij alleen veel eerder in het boek gemogen.