Weinig waardering voor dit boek wat mij betreft. Ik had er hoge verwachtingen van.

Mijn respect gaat uit naar de manier waarop deze vrouw omgaat met haar ziekte. Zeker. Het is een vreselijk nare en moeilijke ziekte, waarbij je nooit weet wanneer een bacterie weer toeslaat en of er nog anti-biotica zijn die de verwoestende werking van zo’n bacterie kunnen bereiken en tegen kunnen houden. Kortom, je weet gewoon nooit hoelang je nog te leven hebt. Dat het niet lang zal zijn, dat weet je. Zoiets kun je je moeilijk inleven, maar het moet zwaar zijn.
En het verbaast me vaak dat deze mensen opgewekt blijven en de moed hebben om veel te blijven sporten en zoveel mogelijk aan alles mee te doen, volop leven. Ook Kim Moelands.

Ook de schrijfstijl is aardig. Niet helemaal mijn smaak, maar wel knap gedaan.

Maar de inhoud…ik hou er niet van als mensen hun diepste gevoelens en emoties op straat neerleggen via een boek. Ik hoef dat allemaal niet te weten van een willekeurig iemand, hoe triest ook haar ziekte is. Maar dat iemand dat zo op wil schrijven moet diegene dan nog zelf weten, zou je kunnen zeggen. Je kunt het lezen of niet. Overigens vind ik dat ze zelf continue de rol van de enthousiaste, spontane, hartelijke, open, emotionele, soms uit de bocht vliegende maar natuurlijk dat weer rechttrekkende, de ander in het oog houdende, schattige persoon speelt. Dat gaat me in het boek meer en meer tegenstaan. Al die aandacht continue voor haarzelf als persoon!
Echter, als het gaat om het beschrijven van anderen op dezelfde manier…met alle details van zijn stervensproces, wat die persoon dan zegt tegen haar en hoe hij zich gedraagt, hoe kinderlijk hij wordt tot in detail door te weinig zuurstof en teveel koolzuur, dan vind ik dat dat uit ethisch oogpunt gezien niet kan. Wat mij betreft: dat doe je niet. Hoe moeilijk het allemaal ook was voor haarzelf, hoe intens ze het ook beleefd heeft, hoe goed en verstandig ze zich misschien ook gedragen heeft.
Zijn familie leeft nog. Zouden wij het zelf fijn vinden als iemand anders het hele stervensproces van ons kind, hoewel volwassen, binnen een paar jaar tot in de meest intieme details beschrijft? Dat het niet besproken is kunnen we wel nagaan, gezien de rest van de inhoud van het boek. Zij en haar schoonfamilie konden het totaal niet met elkaar vinden. En van die familie wordt dan ook de vuile was flink buiten gehangen. Als het allemaal echt zo is gegaan als ze het schreef zal ze het vast moeilijk gehad hebben. Natuurlijk. Maar rechtvaardigt dat dan om dat verhaal dan maar eenzijdig aan de grote klok te hangen in een boek ? Een situatie die draait om het overlijden van een geliefde? Het is wel háár beleving. En van de andere kant weten we niets.

Het brengt mij tot de conclusie dat Kim Moelands een enorme behoefte aan aandacht voor haar persoon heeft, meer nog als voor haar ziekte en die van anderen.
Hebben we vooral medelijden voor iemand en vallen we voor emoties, voor sentiment? Of willen we Kim zien als een gelijkwaardig persoon, ondanks haar ziekte, en kunnen we realistisch blijven kijken?

heus, ik heb het in het begin van het boek ook niet droog gehouden en het nodige weg zitten slikken...maar is dat waar het alleen om gaat? als dat zo is is het geen wonder als wij mensen in het leven gemakkelijk te manipuleren zijn.