Wat jij niet ziet is op veel vlakken een bijzonder boek. Alleen het feit al dat Parker blind is, maakt dat je het verhaal beleeft uit een heel ander perspectief. Geen beschrijvingen van omgevingen of het uiterlijk van personages - dingen die eigenlijk maar bijzaken zijn - maar beschrijvingen aan de hand van stemgeluid en gedrag. Dat heeft in dit boek erg goed uitgepakt. Je hebt geen enkel moment het idee dat je iets mist, terwijl het wel erg veel toevoegt.

De personages in dit boek zijn echt geweldig. Meeleven met Parker, Sarah en niet te vergeten Scott is niet moeilijk. Ik heb bewondering voor hoe Parker omgaat met moeilijkheden in het dagelijks leven en hoe haar vrienden haar hier bij helpen. Hardlopen als blinde lijkt onmogelijk, maar Parker laat zien dat niet alles wat onmogelijk lijkt dat ook is.

In dit boek wordt blind zijn meer als een eigenschap beschreven dan als een erg groot probleem. Blind zijn is dus ook niet het grote thema van dit boek; het gaat over veel meer dan dat. Vriendschap, liefde, vergeving, vertrouwen, dood, rouw, ga zo maar verder. Dit had ik niet verwacht, maar maakte het boek een stuk sterker.
Er worden in het boek dus veel onderwerpen aangestipt, maar niet allemaal even goed uitgewerkt. Het geheel bleef soms een beetje oppervlakkig en dat is ook de reden dat het verhaal niet helemaal is blijven hangen.
Wat jij niet ziet werpt licht op tot nu toe onbelichte thema's en laat je nadenken over onderwerpen als vertrouwen en vriendschap. Want wij kunnen zeker nog wat leren van Parker.