In De Acht staat een schaakspel in het midden. Een schaakspel, het Montglane schaakspel, dat van Karel de Grote is geweest. Gaandeweg blijkt dat in het schaakspel een formule is versluierd. Kennis over de formule zou macht over de hele wereld brengen. In het boek worden twee verhalen verteld: het verhaal van Mireille speelt zich af in de achttiende eeuw tijdens de Franse Revolutie, en het verhaal van Catharine speelt zich af in de twintigste eeuw. Mireille heeft als taak gekregen het schaakspel te verbergen en Catharine heeft als taak gekregen het spel op te sporen. Een interessante paradox.

Het is een erg lijvig boek met veel personages er in. Wat me een beetje stoort is dat nagenoeg elk personage uit de verhaallijn van Mireille geschiedkundige beroemdheden zijn: Tsarina Katharina van Rusland, Voltaire, Robespierre, wiskundige Euler, en zelfs Napoleon Bonaparte. Allemaal praten en leven ze met Mireille.

Daarnaast wordt de stelling "het leven is één groot schaakspel" wel erg ver en surealistisch doorgevoerd: de personages belichamen, zo blijkt, de schaakstukken van zwart en wit uit het Montglane schaakspel. En door het spel na te spelen op een miniatuur bord, komen ze dichter bij de waarheid. Yeah right...

Ook is het aantal personages gewoon veel te groot. Zowel in de verhaallijn van Mireille als in de verhaallijn van Catharine komen erg veel personages de hoek om kijken die allemaal slechts een kleine bijdrage aan het geheel leveren. Het maakt het er allemaal niet overzichtelijker op.

Nog iets positiefs? Wel, euh, het boek is lekker dik.

Voor de rest had ik dit boek al een tijdje op mijn verlanglijstje staan om te lezen. Maar het is, helaas, niet meegevallen.