Wurgkoord speelt zich geheel af in en om de stad Utrecht. Gelukkig kloppen alle details over de straten, gebouwen en afstanden, dit is niet altijd vanzelfsprekend. Bert Muns werd bij het schrijven van dit boek waarschijnlijk geïnspireerd door de nooit gepakte Utrechtse serieverkrachter. Terloops wordt deze man genoemd die gedurende een aantal jaren het universiteitscentrum De Uithof en de landelijke omgeving eromheen onveilig maakte. In Wurgkoord is Francien van Anshem met haar team op zoek naar de tramverkrachter die vooral in de wijk Kanaleneiland actief is. Zoals het hoort in een politieroman ondervindt Francien veel tegenwerking bij het onderzoek. Natuurlijk laat ze zich hierdoor niet tegenhouden.

Het is een redelijk spannend verhaal, een echte politieroman. Muns beschrijft de Utrechtse politie van binnenuit. Het boek geeft hierdoor een interessant kijkje in de keuken van de politie. Muns heeft geprobeerd een zo realistisch mogelijk beeld van de politie neer te zetten. Deels is hij hierin geslaagd wat betreft de beschrijvingen van de werkwijze van de politie en de sfeer. De politie wordt neergezet als een bureaucratisch geheel met veel politiek gekonkel van politiemensen onderling. Het is leuk om een politieroman te lezen, waarin nu eens niet een blanke man van tussen de 30 en 60 jaar de hoofdpersoon is. Francien is een onconventionele, ambitieuze politievrouw. Ze heeft lef en is toch vrouwelijk gebleven.

De personages komen helaas niet echt tot leven, zij reageren niet realistisch. Francien en haar collega Suus zijn eerst op elkaar aan het vitten dan zijn vervolgens opeens weer dikke vriendinnen die hun hart uitstorten bij elkaar. Hun band wordt niet duidelijk en komt niet goed uit de verf. Een ander voorbeeld is de overdreven emotionele reactie van een agent op de gewelddadige dood van zijn collega. Die is volgens mij te zwaar, te Amerikaans aangezet. Het lijkt alsof Muns te veel Amerikaanse politiefilms gezien heeft. De aanwijzingen over de dader hadden beter verstopt mogen worden, nu zal het de lezer al snel duidelijk zijn welk personage het wel heeft gedaan en welke niet. De lezer wordt met duidelijke lichtsignalen naar de dader gevoerd terwijl het veel leuker is om zelf de sporen te vinden en onderweg op dwaalsporen te worden gebracht. Ook jammer is dat er iets teveel toevalligheden in het verhaal zitten. Op het einde komen alle eindjes nogal gekunsteld bij elkaar. Allemaal net iets te onwaarschijnlijk. Kortom het basisidee van Wurgkoord is oké, de uitwerking had beter gekund. Overigens heb ik ergens wel het gevoel dat Wurgkoord een van de mindere boeken is van Bert Muns. Naar mijn idee zou hij veel beter kunnen schrijven dan hij nu heeft laten zien.