Dit boek van Loes pakte door de schrijfstijl weer vanaf het begin. Mij zie je niet gaat over een moeder, die haar dochter verliest door zelfmoord ten gevolge van pesten op school, een zeer actueel onderwerp dus. De moeder is natuurlijk heel verdrietig, maar ook heel boos en gaat op oorlogspad. Het boek leest als een trein, maar één ding vind ik een beetje vreemd, haar wraak richt zich niet op de pesters zelf, maar op mensen die eigenlijk niets te maken hebben met dit specifieke geval van zelfmoord, maar die in haar ogen wel verantwoordelijk zijn. Maar dit is voor mij dan ook het enige puntje van kritiek, voor de rest< dit boek is absoluut de moeite waard!