Helaas moet ik van dit boek zeggen dat Julie Klassen wel eens beter geschreven heeft.
Het boek zit vol onwaarschijnlijkheden zoals een ontsnapte circusleeuw die gehoorzaam aan de voeten van de nieuwe modiste gaat liggen. Toevallig was die ter plekke en ook nog eens in het circus opgegroeid. Of wat te denken van een verdwenen vader die opeens terugkomt uit India en een halfbroertje meeneemt daarvandaan zodat de hoofdpersoon naast een echtgenoot ook opeens het felbegeerde kind heeft?
Vanaf de eerste bladzij weet je wat er gaat gebeuren maar het duurt bijna 460 bladzijden voor uiteindelijk de gelukkige afloop er is. Julie Klassen kan beter dan wat ze met dit laatste deel heeft laten zien en dat is jammer. Romantisch is het verhaal wel maar verder doet het verhaal geen recht aan de tijd waarin het speelt.
De beschrijving van de omgeving van Ivy Hill is wel heel mooi en aan alles is te merken dat de schrijfster een voorliefde heeft voor het 19e eeuwse Engelse platteland. Het boek valt echter niet te vergelijken met de boeken van Jane Austen en de zussen Bronte wat wel wordt gesuggereerd door de verwijzing op de achterkant van het boek.
De bruid van Ivy Hill is een rustig voortkabbelend verhaal met een gelukkige afloop. Een boek voor lezers met niet al te hoge eisen die zich ter ontspanning willen inleven in de hoofdpersonen Mercy en Jane.