Debby wordt als zij op een gure winterdag vanaf haar werk naar huis gaat, onderweg achtervolgd en vervolgens aangesproken door een man. Met een lage fluisterende stem zegt hij tegen haar, ”Niet omkijken…. alsjeblieft”. De man dwing haar mee te gaan naar een steegje in de buurt. Daar houdt het op.

Door inspecteur Mike Lockyer en zijn rechterhand, brigadier Jane Bennet wordt een onderzoek ingesteld. Zij treffen Debby aan met een doorgesneden keel. Ook haar polsen zijn doorgesneden. Als Mike het gelaat van Debby ziet schrikt hij hevig. Want zij lijkt op zijn dochter Megan. Debby is het derde slachtoffer dat op deze gruwelijke wijze dood wordt aangetroffen.

Sarah is bang. Zij heeft het idee dat zij de laatste tijd wordt gestalkt. Zij deelt de angst met haar vriendin Toni. Meerdere keren wordt zij gebeld door een man. Dat doet haar besluiten om naar de politie te gaan. De politie neemt haar verhaal echter niet serieus. Maar dat neemt haar angst niet weg. Als zij midden in een nacht om het uur wordt gebeld, besluit zij om weer naar de politie te gaan. Zij gaat naar een andere politiebureau en wordt daar te woord gestaan door Jane Bennet. Sarah weet niet dat zij naar dat bureau is gevolgd. Bennet schenkt wel aandacht aan haar klacht en bespreekt dit met Mike. De rechercheurs denken dat er een verband is met de stalker en de dood van de drie vrouwen. Een door de rechercheurs opgezet team leidt tot de aanhouding van een verdachte. Deze verdachte erkent het stalken. Het blijkt dat hij niets met de moorden heeft te maken.

Jane Bennet heeft het privé niet makkelijk. Zij heeft een autistisch zoontje en schenkt daar veel aandacht aan. Mike is daarvan op de hoogte. Mike is er een tijd geleden zelf achter gekomen dat hij een broer heeft die ook autistisch is. In het verleden hebben zijn ouders dat voor hem verborgen gehouden. Mike heeft er voor gezorgd dat zijn broer in een verzorgingshuis is opgenomen, waar Mike zijn broer regelmatig bezoekt. Op zijn werk weet niemand daarvan, ook Jane niet.

Het contact tussen Sarah en Mike leidt ertoe dat zij een verhouding beginnen, wat niet zo verstandig is.

Een onderzoek wijst uit dat de drie vermoordde vrouwen een abortus achter de rug hebben. Voor de rechercheurs een reden om de directeur van een van de vrouwenklinieken te verhoren. Die wordt een tijd als verdachte aangemerkt. Tot dat blijkt dat ook hij er niets mee te maken heeft.

Mike brengt een bezoek bij zijn broer in het verzorgingshuis. Daar vindt hij een oorbel. Hij schrikt, want het is soortgelijk als de oorbel die bij Debby op straat is aangetroffen. Mike zit met een dilemma. Want als hij dat meldt, komt zijn broer in de problemen. Dus verzwijgt hij de vondst voor zijn team. Wel laat hij de oorbel door de technische recherche onderzoeken. Als gauw blijkt er DNA op aangetroffen te worden, dat overeenkomt met het DNA van Debby. De baas van Mike komt er achter dat Mike deze ontdekking buiten het gehele onderzoek heeft gehouden. Nadat Mike de reden heeft uitgelegd waarom hij dit heeft gedaan, komt hij eraf met een waarschuwing. Dat neemt echter niet weg dat er bij zijn broer een grondig onderzoek wordt verricht. Al gauw rijst het vermoeden dat de moordenaar een spelletje met Mike speelt en de oorbel bij zijn broer heeft gedeponeerd.

Het onderzoek leidt naar de mogelijke dader van de moorden. Daar wordt een geïmproviseerde donkere kamer aangetroffen met aan knijpertjes honderden foto’s. De gezichten van de vermoordde vrouwen kijken Mike aan. Op dat moment komt er een alarmmelding dat er een vrouw wordt aangevallen. Mike verneemt dat dit in de buurt is van zijn woning. Omdat Mike erachter is gekomen dat zijn dochter ook een abortus achter de rug heeft, vreest hij het ergste. Onmiddellijk gaan beide rechercheurs Mike en Jane naar de plek van het onheil. Daar zien ze een man wegrennen. Mike springt uit de auto en zet een achtervolging op de man, waarvan hij inmiddels weet wie dat is, in. Mike werpt zich met een bulderende kreet op de man en kan zich, vanwege de ingehouden frustraties, niet inhouden om hem enige klappen te verkopen. Megan blijkt ongedeerd te zijn.

KIJK NIET OM, van Clare Donoghue betreft een verhaal over een recherche onderzoek. Daaruit blijkt dat een oplossing niet altijd voorhanden ligt. Het is vlot geschreven en leest daardoor prettig. Jammer van dat open einde. Een verhoor van de dader is achterwege gelaten. Daarom zullen wij nooit weten waarom de dader het deed.