Waarom zou je alle informatie over jezelf prijsgeven als auteur van een debuutroman? Dat moet Yentl Elderman gedacht hebben, toen haar debuut De Schrijver in maart 2015 werd uitgegeven door Scelta Publishing. Op de achterflap vinden we niet meer dan haar geboortejaar en ook op het internet blijft de auteur een mysterie. Het enige wat je kunt doen is haar debuut openslaan en je laten verrassen.  

De Schrijver is een roman over liefde, het schrijversvak en de complicaties tussen twee mensen die in een relatie stappen. Het bijzondere aan deze debuutroman is het ontbreken van de naam van de hoofdpersoon. Ook de naam van haar vriend, De Schrijver, wordt maar één keer genoemd. In de rest van het boek noemt de hoofdpersoon hem ‘de schrijver’.  

De meeste hoofdstukken in het boek zijn kort en krachtig, de letters zijn groot en dat maakt dat de lezer er binnen no time doorheen vliegt. Vermakelijk is het zeker, vooral door de hilarische gedachten van Hoofdpersoon. Elderman heeft een snelle roman neergezet, zonder al te veel technische poespas. Er wordt veel verteld en er zitten weinig adempauzes in De Schrijver. Handelingen worden met dialogen afgewisseld en voor je het weet ben je al over de helft van het boek.  

Maar wat gebeurt er dan? Want hoewel het begin pakkend is, gebeurt er weinig in het boek. Er wordt een jaar lang ingezoomd op het leven van twee mensen die een relatie hebben en daar houdt het dan ook wel mee op. Een gemiddelde aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden zal hetzelfde voor je doen; na afloop vraag je je af wat er nou eigenlijk gebeurd is, waarom je hebt gekeken en of je iets zou hebben gemist als je die aflevering had overgeslagen.  

Daarnaast blijft de volgende vraag in het achterhoofd van de lezer hangen: waarom zijn deze twee personen überhaupt voor elkaar gevallen?  

De Schrijver is een dramatische man die zichzelf graag verstikt met gedachten over de ernst van het leven. Hij lijkt vanaf het begin een ranzig mannetje dat niet in staat is om een fatsoenlijke relatie aan te gaan of dingen in perspectief te zien.  

Hoofdpersonage is daarentegen het burgerlijke type dat langzaamaan verandert in een pubermeisje. Uiteraard vindt Hoofdpersoon de schrijver eerst heel interessant - ze houdt in elk geval van het idee dat ze met een echte schrijver omgaat - maar dat lijkt niet genoeg te zijn voor de twee om een langdurige relatie aan te gaan. De schrijver blijft meermaals herhalen dat hij het burgerlijke leventje met Hoofdpersoon wél ziet zitten, maar de vraag blijft waarom zij juist degene is met wie hij dat wil doen. En dat is niet de enige vraag die onbeantwoord blijft voor de lezer.  

Hoofdpersoon lijkt zichzelf steeds iets meer te verliezen in de relatie, maar hoe komt dat? Als zij al onverschillig is, of niet weet wat ze wil of vindt, hoe moet de lezer dan van haar of de schrijver gaan houden?  

De Schrijver blijft 433 pagina's gissen en eindigt abrupt. Als lezer spendeer je een tijdje aan dit boek, om het vervolgens wat onbevredigd dicht te slaan. Dat is jammer, want het begin is enorm origineel en ontzettend grappig.  

Toch redt dit spetterende begin van De Schrijver de rest van het boek niet. Yentl Elderman heeft een debuut neergezet dat niet meer is dan een hele lange aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden, met hier en daar wat extra alcohol.