Wat als je nog maar één kans had? Eén kans om een brief achter te laten voor degene van wie je houdt? Wat zou je schrijven?

Cover
Een heel opvallende cover met felle kleuren. De bloemen, de maan, de envelop en de hartjes komen allemaal voor in dit boek. Het is een boek dat uitnodigt om opgenomen te worden in de boekhandel. Ik vind het een aparte cover en daarom geef ik het een 8.

Samenvatting van het verhaal
Stella is een ex-traumaverpleegster die nu in het Marie Francis Hope werkt in Noord Londen. Dit is een plaats waar mensen komen revalideren maar ook sterven. Het gebouwd is omringd door een muur met een groene deur. Achter deze deur speelt zich een heel ander leven af dan de drukke straten van Londen. Ze is dit werk beginnen doen nadat haar man Vincent beschadigd is teruggekomen uit Afghanistan waar hij mee deed aan een missie die bijna zijn leven heeft gekost.
Nu werkt ze uitsluitend ‘s nachts omdat ze uit elkaar gegroeid zijn en ze eigenlijk niet weten hoe het nu verder moet. Ze moet er op de een of andere manier zien achter te komen wat er die fatale dag is gebeurd en waardoor alles veranderd is tussen hen.
Stella is brieven beginnen schrijven op een nacht toen een patiënt die op sterven lag geen pen meer kon vasthouden en zijn laatste brief wilde schrijven. Vanaf dat moment is ze ermee begonnen en is ze ermee doorgegaan. Ze heeft hiervoor zelfs haar eigen lievelingspen! Elke brief heeft een ander verhaal, een ander leven en vooral een andere erfenis.
Een van de patiënten die er verblijft is Hope. Ze is 21 jaar en is geboren met taaislijmziekte. Na een zware longontsteking is ze hier beland om te herstellen. Hope is somber ingesteld en ze houdt zich meer bezig met de dood dan met het leven. Ze is doodsbang om buiten te komen, om iets te ondernemen omdat ze denkt dat waar ze ook gaat er een kans bestaat dat ze een bacterie opdoet waaraan ze kan sterven. Nu meer dan ooit houdt ze zich er mee bezig. Godzijdank heeft ze een innige en soms wat complexe vriendschap met Ben. Ze kennen elkaar al sinds hun zesde en Ben houdt haar angstvallig in de gaten en komt haar elke dag plichtsgetrouw bezoeken. Ben is er dan ook ééntje uit de duizend. Een ietwat rare snuiter maar wel eentje met een hart van goud. Hij volgt Hopes ontwikkelingen en wil dan ook op de hoogte blijven. Hope vindt het allemaal wat overdreven maar voor Ben is het bittere ernst!
Als er dan een of andere activiteit is in de gemeenschappelijke ruimte is hij altijd haantje de voorste om zich in de schijnwerpers te plaatsen. Op een van deze middagen leert Hope Issy kennen mede door Stella. Issy is veertien jaar oud en lijdt aan botkanker. Hope heeft veel waardering voor haar en wil haar beter leren kennen. Al snel blijkt dat ze veel met elkaar gemeen hebben.
Hugh is een alleenstaande man van veertig jaar. Hij is historicus en is bezig met het opzetten van een tentoonstelling voor zijn werk: “Het hiernamaals”. Hij is gespecialiseerd in de sociale cultuur van de 19e eeuw en wordt overal beschouwd als dé belangrijkste deskundige op dit gebied. Hij woont samen met zijn kat Jake. Hij houdt helemaal niet van katten maar hij zit ermee opgezadeld nadat zijn ex hem heeft verlaten. De kat is op zijn zachtst gezegd een ietwat raar beest. Op een middag krijgt hij een telefoontje maar op het oude antwoordapparaat hoort hij geen stem, alleen maar het drukke verkeer. Hij wil erachter komen van wie dat telefoontje nu eigenlijk komt. Is hij misschien te druk bezig met zijn eigen werk en ziet of hoort hij spoken?
Stella schrijft een brief voor iemand maar dit blijft aan haar geweten knagen. Ze heeft altijd plechtig beloofd om de brief pas te versturen na een overlijden. Kan en wil ze zich aan deze belofte houden? En als ze dit niet doet wat voor vérstrekkende gevolgen kan dit hebben?

Conclusie
Dit boek bestaat uit 7 delen, nl. 7 nachten. In elk van die hoofdstukken komen de verschillende personages aan bod en leer je ze ook beter kennen. Tussen deze hoofdstukken staan er brieven die Stella geschreven heeft en die pas na het overlijden van de patiënt aan degene mogen bezorgd worden voor wie de brief is bestemd.
“We are all made of stars” is de Engelstalige titel en die vind ik heel goed gevonden. Aan de Nederlandstalige titel zou je niet direct denken dat het om een ietwat ernstiger onderwerp gaat. Ik denk dat veel mensen denken als ze het boek zien liggen dat het de zoveelste liefdesroman is.
De brieven: Stella schrijft ze voor mensen die te moe of te zwak zijn om ze zelf te schrijven. Het zijn brieven die belangrijk zijn: ideeën, gedachten en boodschappen staan erin. Stella weet hoe belangrijk die brieven zijn. Sommige patiënten moeten nog iets afronden voordat ze kunnen sterven. Ze doet dit omdat ze het gevoel heeft dat het ertoe doet en ze wil op die manier haar steentje bijdragen.
Er zijn in dit boek 29 brieven die zijn geschreven. Deze zijn in een ander en leuk lettertype geschreven. Het zijn hartverscheurende brieven maar ook die o zo grappig zijn. Sommige van hen zijn ook moedige epistels omdat de mensen al hun moed hebben moeten verzamelen om ze op papier te zetten. Er zijn brieven van moeders, echtgenoten, brieven naar een pastoor, een minnaar, vriendinnen en zelf naar een buurman. Ze zijn gewoon heel uitlopend en in elke brief zitten emoties, positief of negatief.
Dit boek is ronduit prachtig geschreven. Het is zoals een vat vol met emoties en je kunt het haast niet opzij leggen. Je wil gewoon weten hoe het verhaal verder gaat en ook kijk je uit naar elke brief die erin staat. Hoe ernstig het boek bij wijlen ook is, er is altijd die humoristische ondertoon die je eruit kunt halen en dat vond ik heel heerlijk om te lezen. Het boek is ook op een bepaalde manier ernstig omdat het je doet nadenken over het leven. Het gaat niet alleen over de dood maar vooral over het leven. Hoe je je leven moet aanpakken en hoe je voor sommige dingen moet vechten. Ook zoals het bij iedereen gebeurt: in tijden van nood leer je je vrienden kennen en zeker als je ziek wordt. Je loopt maar een keer rond op deze aardbol en daarom is het nodig dat je alle kansen neemt in het leven die er zijn en die ertoe doen! De hoofdboodschap is liefde, zonder meer!
En dan heb je het befaamde “kopje thee”. In tijden van somberheid en tegenslag, is er altijd dat kopje thee dat je wordt aangeboden en waar je genoegen mee neemt en dat ook voldoet. Zo typisch Brits en daar moest ik ook om lachen. En geloof me, het werkt!
Voor Rowan, die dyslectisch is, een dikke proficiat om je talent zo te benutten en dat je niet bij de pakken neer blijft zitten omdat je een bepaalde ‘handicap’ hebt. Je hebt een ongelooflijk talent en je moet er gebruik van blijven maken. Misschien dat je andere mensen aansteekt om ook te beginnen schrijven!
Heel raar dat dit haar eerste boek is dat in Nederland/België is verschenen. Ik kijk alvast uit om meer boeken van haar te gaan lezen. Ik hoop ten stelligste dat het hier niet bij dit ene boek blijft dat wordt gepubliceerd.
Deze instelling, Marie Francis Hope & Revalidatiecentrum, bestaat echt en de auteur had het genoegen om het te mogen bezoeken en waaruit ze geleerd heeft dat het een moeilijk maar een heel belangrijk werk inhoudt. Het is van onschatbare waarde wat die mensen daar voor een ongelooflijke inspanning verrichten.
Het is een boek dat je volledig in beslag neemt, met zeker met een lach en ook de nodige traantjes.
Het is ronduit een prachtige prestatie wat je geleverd hebt en ik geef je boek 5 fonkelende sterren die aan de hemel schijnen.