Thomas, Liesl, Ena, Femke, Jens, Karl, Ruth en Simon... 4 jongens, 4 meisjes die uit verveling hun zomer willen opfleuren met wat experimenten.
Wat onschuldig begint wordt snel ziekelijk, of anders genoemd: goor. Van een onschuldig spelletje op de brug waarbij een dodelijk ongeval mee veroorzaakt wordt tot sexuele experimenten die tegen de verhalen van Markies de Sade aanleunen tot bestialiteiten toe. En het verontrustende is dat dit boek gebaseerd zou zijn op waargebeurde feiten.
Ik ben niet snel geneigd om een boek weg te leggen maar mijn zin in lezen is op pagina 20 opgehouden. Gelukkig telt Wij maar 170 pagina's maar dat waren er 170 teveel.
Ziek!
Waarom wou ik het dan lezen hoor ik je denken? Na alle controverse die de verfilming heeft teweeggebracht en waar de jonge acteurs vervangen werden door porno-acteurs wou ik weten waar het over ging.
Schrijven is een vorm van kunst is me altijd voorgehouden maar naar mijn inziens kan je over the top gaan in het uitvoeren van die kunst. Net zoals de controverse van Jan Fabre die kunst wou uitbeelden met katten van de trap te gooien in het Centraal Station te Antwerpen heeft Elvis Peeters met het schrijven van Wij ook die grens overschreden. En dan vraag ik me af... hoe ziek moet je zelf niet zijn om dit (gelukkig maar) in woorden om te zetten.
Velen gaan het met mij misschien niet eens zijn over mijn mening en ik heb me zelf de vraag gesteld of ik er wel een recensie over ging plaatsen. Maar mijn vrees dat dit boek door een stel onverlaten wordt gelezen die misschien ook het idee krijgen het in ware daden om te zetten, heeft mij toch doen beslissen om er toch een recensie over te schrijven.
Nooit zal ik een auteur onrecht aan doen. Zelfs als het boek op niets trekt, of het vol schrijffouten staat, zal ik steeds op een respectvolle manier mijn mening proberen over te brengen. Spijtig genoeg kan ik dit met Wij niet op een fatsoenlijke manier doen.