Dit debuut over Julia, die schoonmaakt in andermans huizen, begint erg intrigerend. De auteur heeft een aparte schrijfstijl en sleurt me mee in Julia's wereld . Elk hoofdstuk begint met het nummer van het huis waar Julia gaat poetsen. Elk huis heeft een bewoner met typische trekjes en zijn eigen verhaal. Door deze huisnummers zie je de verschillende persoonlijkheden. Een aparte manier om onze maatschappij voor te stellen en kritiek te uiten op hoe het leven er soms aan toe gaat.

Jammer genoeg zakt het boek in na een tijdje en wordt het langdradig en eentonig. De stille Julia, die poetst maar vooral bezit neemt van de huizen van haar klanten, lijkt aan de rand van een burn-out te staan . De onsympathieke kant van Julia leer je kennen want deze schoonmaakster is niet te vertrouwen en boezemt zelfs angst in. Gelukkig dat de klanten niet weten wat ze uitspookt in hun huizen.

Spijtig genoeg ontwikkelt het verhaal zich niet verder en stopt ook het boeiende van het verhaal op dat moment. Het boek heeft zijn prachtige start niet waargemaakt. Wat is er toch aan de hand met haar ouders en hoe was Julia's verleden? Hoe voelt Julia zich echt? Wil Julia wel een boek schrijven en waarom woont ze nog steeds in een studentenhuis? Allemaal dingen die een mysterie blijven en daardoor uiteindelijk wrevel opwekken.

De lezer blijft achter met alleen maar meer vragen en mist diepgang en uitleg. De beschrijvende stijl is eerst mooi maar na een tijd verwacht je antwoorden en misschien wel gevoel. Dit debuut had veel meer kunnen zijn. De speciale schrijfstijl van Sytske is anders dan anders en schrijven kan ze. Toch laat dit verhaal me met een onbevredigend gevoel achter . Een gemiste kans...