De zoektocht naar Madeleine Merano speelt zich af op een klein eiland.
Dit is de vijfde roman van Pauline van Munster, na 15 jaar niet gepubliceerd te hebben.

De roman gaat over Abel, een jongeman, opgevoed door twee moeders, die op zoek gaat naar zijn roots.

Tijdens zijn zoektocht wordt de lezer geconfronteerd met een overdaad aan karakters: een helikopterpiloot, een rechercheur, een papegaai, een stomme grote reus, een indiaan die fluiten maakt, een eigenwijze jongen, een vermist meisje, en een vuurtoren.

Het lijkt alsof de schrijfster alle registers heeft willen optrekken. Was dat een verstandige keus? Ik vind persoonlijk van niet. Het is een relatief korte roman, en de introductie van zoveel personen is dan wel een risico.
Veel puzzelstukjes vallen niet in elkaar, ook niet op het einde. Tevens kwam hierdoor het einde van het verhaal, waarin de jongen zijn biologische vader vindt, wat geforceerd over, alsof alle losse draadjes in de slotscène nog snel even aan elkaar geknoopt moesten worden.
Dat deed het verhaal beslist geen goed: het boek kabbelt aanvankelijk gezapig voort, en is hier een daar zelfs ietwat saai.Het lyrisch taalgebruik maakte dat het hier en daar wat absurd en niet erg geloofwaardig overkwam.

De onderlaag van de roman komt nergens echt bovendrijven: de Griekse mythologie, die met regelmaat wordt geciteerd, lijken daardoor meer op losse flodders: De symboliek van Icarus, Fortuna, Jason en de Argonauten,(Mano) Lito blijft jammer genoeg in de onderstroom van het verhaal.

De cover is misleidend, een afbeelding van het eiland Stoer in Schotland, waarmee de lezer zich op één van de eilanden in de Herbriden zou wanen, blijkt een wassen neus.

De schrijfster oppert als thema dat iedereen die zoekt, iets zal vinden. Mijn zoektocht is nu gelukkig ten einde. Ik heb het helaas niets kunnen vinden in dit verhaal.Heel erg jammer.

**