Helen Dunmore is een van mijn favoriete auteurs. Toen ik The Siege las, was ik tijdens het lezen compleet van de wereld en ook nadien zat het boek nog dagen in mijn hoofd. Niet enkel het onderwerp, maar vooral de schrijfstijl bliezen me van mijn sokken. Zoals het vaak gaat, kunnen haar volgende boeken moeilijk aan The Siege tippen, maar Dunmore slaagt er wel elke keer in om mijn aandacht volledig te grijpen en tot de laatste pagina vast te houden.

Ik vond Exposure in het begin moeilijk te volgen omdat de korte inhoud weinig over het verhaal verraad en ik de personages moeilijk kon plaatsen. Het boek speelt zich deels af in 1960, wanneer door de koude oorlog jonge mannen gerekruteerd worden als spionnen, en het heden waarbij de gevolgen van iemands verleden als een olievlek uitvloeien en een heel gezin meeslepen. Hoewel Simon niets meer verlangt dan een gewoon, middelmatig leven te leiden, wordt hij opgepakt wegens spionagepraktijken. Zijn vrouw, Lily, probeert zichzelf en haar kinderen te beschermen tegen de vooroordelen en de gevaren die de beschuldigen aan het adres van haar man met zich meebrengen. Hoewel ze in zijn onschuld gelooft, doen bewijzen tegen Simon haar twijfelen. Simon kan zijn ware aard tonen, maar moet daarvoor de geheimen van zijn vriendschap met zijn jeugdvriend Giles prijsgeven.
Wordt Simon gedreven door loyaliteit of zelfbehoud? Dunmore geeft de personages op een weldoordachte manier aan de lezer prijs. Hoewel er niet veel gebeurt, is er de hele tijd een onderlaag van spanning die je doet voortlezen. Eens ik meer grip kreeg op de personages, die geen van allen sympathiek (maar daardoor des te menselijker) zijn, vielen de puzzelstukken samen.

Dat niet enkel het perspectief van de volwassenen, maar ook van de kinderen wordt opgenomen geeft het verhaal een grote meerwaarde. Zaken die de volwassenen verborgen denken te houden, worden door de kinderen toch opgepikt en geïnterpreteerd. Maar ook andersom; kinderen die voelen dat er iets niet helemaal gaat zoals het moet, maar niet kunnen aangeven waar het wringt. Zo is de passage waarbij de dochter een opstel moet schrijven over patriotisme en vaag aanvoelt dat dit een pesterij van haar leerkracht is, een sterk staaltje vakmanschap. Zonder veel woorden wordt aangegeven hoe kinderen opdraaien voor het gedrag van hun ouders. De machteloosheid die hieruit voortvloeit, maar ook de paranoia en onwetendheid van volwassenen worden helemaal voelbaar.

Het verhaal is perfect opgebouwd, de verschillende lagen klikken als een puzzel in elkaar en de schrijfstijl voldoet alweer aan mijn verwachtingen. Door de moeizame start en complexiteit van de intriges is het echter niet mijn favoriete Dunmore-boek. Heb je nog niets van Helen Dunmore gelezen, begin dan met The Siege of The Lie. Dit zijn absolute aanraders waarin ze al haar troeven als auteur perfect weet uit te spelen.