Zuiderzeeballade was het eerste boek dat ik las na mijn langdurige leesdip en of het nou aan de dip lag of aan het boek, maar ik vond het zeer chaotisch. Dan weer een hoofdstuk vanuit het verleden, dan weer vanuit het heden, de ene keer ging het over Mati, dan weer over Pi, dan over Hanna...Ik kon het allemaal niet aan elkaar koppelen.
En zoals in bovenstaande beschrijving staat:" maar die uiteindelijk schittert in een ontroerend portret" daar kon ik me ook niet in vinden. Ik vond Hanna een sacherijnig mens, waarvoor ik geen enkele sympathie kon opbrengen.