Springvloed is het debuut van van Cilla & Rolf Börjlind. Mijn verwachting bij deze auteurs was een spannend verhaal met goed uitgewerkte personages.
In dit boek zitten veel sterke verhaallijnen, daklozen en Kid Fighters, die een uitdaging waren om te ontrafelen. De personages Tom Stilton en Olivia Rönning zijn goed uitgewerkt. Psychologisch zit het boek sterk in elkaar.
Dat ik geboeid raakte door het verhaal was bijzonder, omdat ik de schrijfstijl van Cilla & Rolf Börjlind niet prettig vond, waardoor ik in eerste instantie moeite had in het verhaal te komen. De korte hoofdstukjes van het boek nodigden mij uit het boek vaak weg te leggen.
Omdat de auteurs elke emotie vertellen, inclusief de reden waarom het personage de emotie ervaart (vaak vanuit het verleden, waarbij ook de meest verwarde dakloze blijk gaf van een verrassend helder en concrete analyse van het eigen functioneren, wat de geloofwaardigheid voor mij aantastte), bleef er voor mij weinig ruimte over om zelf gedrag te interpreteren. Dat vind ik niet prettig lezen. Laat de emotie zien in de scène, vertel mij niet alles. Het is heel duidelijk merkbaar dat deze auteurs gewend zijn voor film te schrijven, maar ik ben een lezer, geen acteur die een regieaanwijzing moet krijgen hoe de emotie er in een bepaalde scène uit moet zien.
Eenmaal in het verhaal gekomen, leken de verhaallijnen af te stevenen op een geweldig einde. Maar toen kwam de ontknoping. En die viel tegen. Enorm tegen. Alsof het verhaal een Agatha Christie in vermomming was, werd de oplossing over de schutting gegooid. Verrassing! Het verhaal boette in aan geloofwaardigheid.
De verwikkelingen in het verhaal die naar deze uitkomst leidden, stonden mondjesmaat opgesteld zodat ze volledig ondergesneeuwd waren door de verhaallijnen die ik wel sterk en interessant vond. Dat had anders gekund zonder iets van de spanning af te nemen. Cilla & Rolf Börjlind hebben hierbij een kans gemist. En dat is jammer.