Toen ik de samenvatting van ‘Vergeten dagen’ las, werd mijn aandacht gelijk getrokken. Wat was er met de drie hoofdpersonen gebeurd? Ik werd nieuwsgierig en wilde dit boek heel graag lezen. Ik verheugde me op een thriller die me, tot de conclusie, zou boeien.

Helaas werd ik teleurgesteld. Het boek heeft een trage opbouw, maar het meest verwarrende vond ik de combinatie tussen heden en verleden. Per hoofdstuk lees je wat er gebeurt vanuit 1 hoofdpersoon, waarbij je eerst een stuk leest dat zich in het heden afspeelt, en daarna wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. Op zich een bijzondere opbouw, ware het niet dat er voor mij geen duidelijke afscheiding was. Tussen het heden en verleden zich eigenlijk alleen een lege witregel, alsof er een nieuwe alinea begint. Zeker in het begin zorgde dat voor mij voor flink wat verwarring.

Doordat de hoofdstukken per personage zijn verdeeld, ben je constant aan het switchen. Dit nam voor mij de vaart weg, want ik moest voor mijn gevoel de hele tijd heen en weer springen, niet alleen tussen heden en verleden, maar ook tussen de verschillende personages. Ik had daarom moeite met het vormen van een band met de personages, omdat ze voor mijn gevoel vrij vlak bleven.

Als je eenmaal aan die setting gewend bent, ben je eigenlijk al op driekwart van het boek en ondanks dat ik de ontknoping verrassend vond, vond ik dat het trage tempo de spanning wegnam.

En dat is jammer, want de samenvatting van ‘Vergeten dagen’ was voor mij de reden om dit boek te lezen en klonk ook veelbelovend. Als er gekozen was voor een andere aanpak was het verhaal misschien boeiender geweest.

‘Vergeten dagen’ heeft een verrassende ontknoping en door de verdwijning van de drie personages wil je gewoon weten hoe het afloopt. Maar door de opzet blijft het een traag boek en soms zelfs verwarrend. En dat is erg jammer.