Octavia wil niets liever dan een whitecoat worden, net als haar ouders. Whitecoats bestuderen de flora en fauna op hun nieuwe planeet, Faloiv, waar de mensheid naar toe is gegaan nadat de originele planeet dood is gegaan.
Wanneer ze eindelijk de kans krijgt om in contact te komen met haar eerst Faloiv dier, merkt ze dat ze daar anders op reageert dan anderen…

Het onderwerp van dit boek is zeer uniek, ookal zag ik her en der wat vergelijkingen met Jurassic Park, Avatar en Terra Nova. Octavia is een sterk personage om van te lezen en ik vind vooral haar eerlijkheid ontzettend fijn. Eindelijk eens iemand die geen geheimen voor haar vrienden heeft, maar gewoon eerlijk is over wat haar overkomt en waar ze zich zorgen over maakt.

Het boek zet je aan het denken. Hoe zouden wij reageren als we gedwongen werden de aarde te verlaten en we een leven moeten opbouwen op een onbekenden, nieuwe planeet waar al een andere bevolking woont. Hoe zouden wij omgaan met de Faloii? Zouden we de flora en fauna bestuderen en zouden we in staat zijn om te overleven, zelfs floreren?

Het verhaal komt een tikje langzaam op gang en ik werd er niet gelijk door gepakt.
Ik genoot zeker wel van het verhaal, maar ik legde het boek zonder problemen weg en voelde niet echt de drang om hem gelijk weer op te pakken.
Pas de laatste 75 pagina’s zogen mij in het verhaal en die heb ik ook in 1 ruk uitgelezen. Maar persoonlijk vind ik dat een tikje laat voor een boek met dik 400 pagina’s.

Ook vond ik de romance in het verhaal overbodig. Het is niet dat het uit het niets kwam, overdreven of niet passend was, maar ik vond het gewoon niet nodig voor het verhaal.
Normaal hou ik wel van een beetje romantiek, verweven in een spannend verhaal, maar in dit geval vond ik niet nodig en trok het de aandacht weg in plaats dat het toevoeging gaf, zonde.

Het einde was zoals gezegd erg spannend, ook al had ik het vanaf het begin van het boek al voorspeld. De laatste zin van het boek is zo’n cliffhanger, dat je maar 1 ding kunt wensen: het volgende deel!

2.5*