Erika Swyler heeft de potentie een goede auteur te worden. Haar zinnen volgen elkaar logisch op en de dialogen zijn als natuurlijk verweven in de tekst. Toch worstelt ze zichtbaar met het vinden van haar stem, wat in een debuut heus mag.

De roep van de zee

Aan de kust van Long Island woont Simon Watson, in een huis dat langzaam van de kliffen dreigt te brokkelen. Het lukt hem nauwelijks om met zijn bescheiden bibliothecarisinkomen het hoofd boven water te houden. Simons ouders zijn overleden, zijn moeder verdronk in de zee waar hun huis over uitkeek. Zijn zus vertrok jaren geleden om zich bij een reizend circus te voegen.

Dan krijgt Simon een oud boek in handen – een logboek van de eigenaar van een reizend festival, eind achttiende eeuw. Een antiquair heeft Simon het boek toegestuurd, omdat het is gesigneerd met de naam van zijn grootmoeder, Verona Bonn. Simon probeert zijn familiegeschiedenis hiermee te ontrafelen, een familie waarin alle vrouwen op jonge leeftijd blijken te zijn verdronken…

Slordigheidsfoutjes en gemiste kansen

Erika Swyler heeft de potentie een goede auteur te worden. Haar zinnen volgen elkaar logisch op en de dialogen zijn als natuurlijk verweven in de tekst. Toch worstelt ze zichtbaar met het vinden van haar stem, wat in een debuut heus mag. De roep van de zee leverde me vele uren leesplezier op – ik heb in tijden niet meer zo ontspannen gelezen. Toch zit het verhaal vol slordigheidsfoutjes en gemiste kansen. Je vergeeft de auteur de foutjes, omdat de broeierige sfeer in soepel taalgebruik je dwingt door te lezen, maar hun aanwezigheid blijft benauwen.

Het verhaal van het reizende festival uit de 18de eeuw is vervlochten met dat van Simon in de huidige tijd. Met name die sfeervolle passages uit het verleden zijn boeiend en levendig beschreven. Wel is het jammer dat de lezer altijd eerst weet wat Simon later ontdekt, waardoor veel spanning verloren gaat in beschrijvingen van de huidige tijd. Hoewel Swyler de sfeer van het festival goed tot leven brengt, laat ze met name bij beschrijvingen van omgeving in Simons tijd nog wat steekjes vallen. Het is vaak nét niet duidelijk wat ze bedoelt, waardoor het lastig is je een beeld van de omgeving te vormen. Ze herhaalt bijvoorbeeld meerdere keren de metafoor dat ‘de lucht zwanger is van’, wat zo weinig zegt dat daar alle aandacht van een kritische lezer naartoe gaat. Iets meer prijsgegeven details zou de beeldvorming ten goede komen.

Het mysterie van de personages

Datzelfde geldt bij personages, die plat zijn en die ze onsuccesvol geprobeerd heeft diepgang te geven. Haar pogingen de personages tot leven te wekken komen gekunsteld over, te weinig subtiel. Je leert ze daarbij niet echt kennen doordat er te veel focus ligt op hoe ze zich gedragen ten opzichte van problemen, maar er zijn vrijwel geen situaties om die gespannen houding uit te balanceren. Frappant is dat bijpersonages echter overkomen dan hoofdpersoon Simon en de personen die hij in zijn wilde avontuur meeneemt.

Een bron van ergernis is hoe de auteur ervan uitgaat dat de lezer het ermee eens is dat selkies bestaan. Of eigenlijk, want ook dit is niet uitgewerkt, zijn de vrouwen die zichzelf verdrinken eerder afstammelingen van die mythische wezens. Maar dat is ook een gok. Als lezer kun je accepteren dat die dimensie in dit magisch realistische verhaal waar kan zijn, maar dan blijft nog over dat een groot deel van de geschiedenis ontbreekt. De lezer wordt een verhaal ingezogen waarbij de plot ernstig te wensen overlaat en toch is het lastig te stoppen met lezen.

2,5 out of 5 stars

(Deze recensie verscheen eerder op www.alexhoogendoorn.nl en is onderdeel van de blogtour van de leesclub ‘Een avond in seizoenen’. Hiervoor heb ik een gratis recensie-exemplaar ontvangen.)