Op het eerste gezicht zou zelfs Stalin niets mis vinden aan dit verhaal van de lotgevallen van Nazar die de Dzjan, een volk dat bestaat uit mensen die niets anders dan hun ziel en hun leven bezitten, gaat helpen. Het lukt Nazar om deze mensen, die eigenlijk niets anders willen dan dood gaan, die leven op soep getrokken van gras of riet en nat zand eten om vocht binnen te krijgen, terug te voeren naar hun oorspronkelijke woonplaats. Daar bouwt hij huizen en ontvangen ze hulpgoederen van de bolsjewieken om de winter door te komen. Zo beschreven is het een bolsjewistisch feel good verhaal. Maar dat is het niet. Vanaf het begin van het verhaal weet je als lezer, zonder dat het geschreven is, dat er iets niet klopt. Dat Platonov door middel van Nazar, die dat nergens uitspreekt en er nooit naar handelt, zich afvraagt of je mensen wel moet helpen 'het geluk' te vinden.

Dat komt omdat je als lezer zo wordt meegetrokken in de 'levenloosheid' en het verlangen van de Dzjan naar de dood, dat je ze dat gunt. Je hoort, nee, voelt de schurende botten, het perkament van hun verdroogde huid, de hitte van de woestijn, de afwezigheid van honger vanwege teveel honger en die totale altijd aanwezige uitputting. Je gunt die mensen hun dood, omdat hun leven slechts een nagloeiend hoopje as is en de dood het enige is dat ze nog vreugde kan schenken. Door ze te redden, ontneem je ze die vreugde en is dat nou eigenlijk wel de bedoeling? Is dat geluk?

Wat een schrijver.