Arend is na De Engelenmaker het tweede boek dat ik las van Stefan Brijs. Het boek gaat over Arend, een uitzonderlijk jongetje dat nergens thuis lijkt te horen. Zijn moeder houdt niet van hem en ook zelf is hij diep ongelukkig.

Het eerste deel van het verhaal vond ik persoonlijk wat gruwelijk en het kostte me moeite om in het verhaal te komen en erbij te blijven met mijn gedachten. Maar halverwege deel 1, en zeker in deel 2, kon ik niet meer stoppen met lezen.. De schrijfstijl van Brijs is gewoon subliem en neemt je helemaal mee in het verhaal.

Het boek is hartverscheurend, het is verschrikkelijk om te lezen hoe een kind zo liefdeloos moet opgroeien. Helaas is dit wel voor sommige mensen de realiteit.. En ergens vond ik dat de gevoelens van de moeder toch begrijpelijk gemaakt werden voor de lezer, ondanks dat je zelf nooit je kind zou slaan of mishandelen. Je ziet toch eens de andere kant van het verhaal.

Het einde van het boek was helaas wel wat voorspelbaar; het is alsof je hier het hele boek op hebt zitten wachten. Maar al met al zeker is Arend een ontroerend en origineel verhaal.