Wat een debuut van Britta Röstlund! Twee parallelle verhalen met een eigenzinnige insteek, die op het einde samensmelt. Een roman, dat je leest zoals je uitjes pelt: laagje per laagje. Aanrader!

Auteur
Tijdens mijn research vind ik bijna niets terug over Britta Röstlund... natuurlijk niet, want 'Wachten op Monsieur Bellivier' blijkt haar debuutroman ;-). En wat voor eentje! Deze Zweedse journaliste woont sinds 2001 in Parijs en daar speelt het intrigierende verhaal zich af.

Cover
De cover oogt speels en Frans: de Eiffeltoren, een croissant en een koffie. Toch weerspiegelt het niet de insteek voor mij. Ja, je vindt ontzettend veel grappige details en hilarische situaties. De ondertoon in de twee verhalen vind ik eerder melodramatisch en soms wat triest.

Plot
De Tunesische Mancebo woont met zijn gezin in Parijs en heeft een kleine kruidenierszaak. Zijn broer en schoenlapper Tariq woont met zijn vrouw samen in hetzelfde huis van Mancebo en ze eten altijd gezamenlijk. Het leventje van Mancebo kabbelt verder totdat de overbuurvrouw hem vraagt om haar man te observeren. Ze gelooft steevast dat hij een minnares heeft en wil hiervoor bewijzen. Plots wijzigt het leven drastisch van Mancebo. Hij bespioneert de 'overkant', maar ziet nu ook dat zijn eigen gezinsleden kleine geheimen verbergen.

Het andere verhaal gaat over de depressieve journaliste Helena, die op een dag in haar favoriete koffiehuis ingaat op een ongewone vraag van een onbekende man: 'Wie kent Monsieur Bellivier?' Ze krijgt een bizarre opdracht om elke dag op kantoor mailtjes door te sturen. Elke avond ontvangt ze een boeket van een anonieme gulle gever en elke keer weer doneert ze de bloemen aan een onbekende passant. Totdat ze het boeket op het graf van een vrouw legt. Dan neemt haar leven een andere wending.

Mijn mening
Heel het boek heb ik zelf op het puntje van mijn stoel gezeten: Ja, wie is Monsieur Bellivier? Wanneer komen de verhalen samen? De twee aparte verhaallijnen heeft Britta Röstlund heel slim 'gemonteerd' en vooral knap geschreven.Het deel van Mancebo krijg je in korte, simpele zinnen met bijna kinderlijke woordenschat. Net zoals Mancebo in het leven staat. Het relaas van de journaliste schrijft ze veel complexer; Helena kampt met zichzelf, heeft paranoïa gedachten en haar intelligentie gaat soms met haar op de loop.

Het plot vind ik prachtig opgebouwd. Het start traag, beschrijvend en de actie komt goed op gang na een paar hoofdstukken. Je ontdekt telkens meer karaktertrekken van de personages. En dan... een verrassend einde. Mooi!