Vanaf de eerste paar zinnen wordt je in het boek gezogen met een kracht van 10 op de schaal van Richter.
Een terugblik van elf jaar geleden, de dag dat ze voor de laatste keer zal gaan zwemmen in de zinderende hitte van Seattle, een meisje dat van zichzelf vind dat ze eigenlijk al oud en wijs genoeg is om alleen te gaan op haar fietsje – ze is tenslotte al bijna dertien!
Als je weer in het heden belandt is het leventje van Reeve enigszins in normaal vaarwater terecht gekomen. Haar studie en nieuwe vrienden maken dat ze zich steeds meer “normaal” begint te voelen. Toch heeft ze nog steeds hulp van een psychiater om haar verleden een plekje te geven, te dealen met haar nachtmerries en de gruwelen die ze heeft meegemaakt.

Gezamenlijke deler van de twee hoofdpersonen: Psychiatrie – maar dan wel ieder om hele andere redenen.
Daryl Wayne Flint bevindt zich in een psychiatrisch ziekenhuis en lijkt op een doorsnee patiënt, een einzelganger die niet lastig is en op het oog gewoon een beetje gek. In werkelijkheid is hij al een tijdje bezig een ontsnapping voor te bereiden en ziet op een gegeven moment zijn kans schoon.
En dan begint voor Reeve de nachtmerrie opnieuw – zij schijnt toch het favoriete project van Flint te zijn.
Flint is iedereen te snel af, plannen die al eerder gemaakt zijn zorgen ervoor dat hij in schaduwen verblijft. Bijna Halloween, DE perfecte dag om argeloze kinderen om de tuin te leiden en een nieuwe ontvoering lijkt dan ook niet ver weg. Tijd dringt dus!
Reeve's geheugen laat haar nog steeds in de steek als het om bepaalde details van haar ontvoering gaat. Als ze dan in contact komt met de inmiddels gepensioneerde rechercheur Milo Bender, aarzelt ze geen seconde en gaat terug naar Seattle om samen met Milo in zijn archieven te duiken. Zal ze zich dingen gaan herinneren die kunnen leiden naar de schuilplaats van Flint? Hoe ver gaat Flint om uit handen van de politie te blijven en wie helpt hem om steeds maar iedereen een stap voor te blijven?

Je zit niet gewoon continue op het puntje van je stoel maar het kruipt letterlijk en figuurlijk af en toe onder je huid. Het recht van de sterkste, het vervolg op langs de afgrond (echt ook op zichzelf te lezen!), is weer net zo bloedstollend spannend en perfect opgebouwd met een constante spanningsboog. Je moet oppassen dat je niet af en toe vergeet adem te halen want je bent geneigd om steeds sneller te gaan lezen. In een ruk uitlezen zal dan ook voor dit boek voor weinigen een probleem zijn.

http://josesprakeloos.blogspot.nl/2016/10/carla-norton-het-recht-van-de-sterkste.html