Leg mijn tissues aan de kant na het lezen van de laatste pagina van dit boek. Schitterend, innemend, hopeloos indringend. Want wat kunnen keuzes gemaakt in de tweede wereld oorlog nu nog kapot maken? Je vraagt het je af. Maar door deze roman zie je duidelijk hoe het allemaal doordringd. Zelfs tot in de huidige tijd.

Lizzy krijgt van haar stevende Opa een opdracht. Haal die en die papieren uit de secreataire op ons familie bezit in de Vogezen. Lizzy bedenkt zich geen enkel moment en voert de opdracht uit. Als je bij haar grootvader meld dat ze de papieren heeft gehaald (en wat andere zaken) geeft hij haar zijn laatste verzoek: "Zorg voor gerechtigheid! Beloof het!" Lizzy beloofd het zonder te weten wat of hoe. Tijdens het voorlezen van het testament wordt er al een tipje van de sluier opgelicht. Hun familie bezit in de Vogezen wordt nagelaten aan twee voor hun vreemden. Wilde grootvader een fout uit de oorlog rechtzetten? Lizzy graaft zich helemaal in dit probleem. Ze heeft het tenslotte haar grootvader beloofd.

Daarnaast speelt er in Lizzy's leven ook van alles af. Haar relatie staat op springen en haar financieën zijn ronduit om te huilen. Ze zal wat moeten ondernemen. Ook op dit vlak.

Maar het mooiste van het hele verhaal vind ik de schuingedrukte stukken door het hele boek heen waarin situaties uit het verleden worden verhaalt welke haken in het heden.
Bijvoorbeeld:"Altijd wanneer de wind over het plateau in de Vogezen veegde, hield de Rosschimmel de adem in. De paarden verstarden en spitsten hun oren Dan kwamen ze ineens in beweging, vrijwel gelijktijdig, tot ze één enkele grote formatie vormden. De bodem vibreerde dan zo heftig dat de trillingen tot in de wijde omtrek te voelen waren. De massa van hun gespierde, krachtige lijven liet diepe sporen achter in de pas gevallen sneeuw, die de wind geleidelijk weer zou uitwissen....."