Ik stond in de rij om een boek af te rekenen, toen mijn oog viel op een boekje met de titel De luitist. Aangezien ik zelf de luit bespeel, althans pogingen daartoe onderneem, was mijn belangstelling direct gewekt. Normaal gesproken blader ik een boek eerst door alvorens een beslissing te nemen over de aankoop, maar van dit boekje las ik alleen de achterkaft. Er wordt gesproken van 'een boek met spanning en vaart dat je bijna niet kunt wegleggen'. Het leek me wel aardig: een thriller met een luitspeler als hoofdpersoon, dus ik besloot het werkje aan te schaffen.

Het eerste dat opvalt als je het boekje openslaat is de lettergrootte. Het lijkt erop dat men getracht heeft door het kiezen van een grotere letter het boekje nog enige omvang te geven. Het telt 222 pagina's, waar naar mijn idee de helft ook wel had volstaan. Over de inhoud kan ik kort zijn: rommel van de bovenste plank. Het is een werkelijk volstrekt ongeloofwaardig verhaaltje, waarin mevrouw Van Velsen ook een aantal details rondom luitmuziek heeft opgenomen om terzake kundig over te komen. Als ze enig onderzoek had gedaan had ze geweten dat Dowland, Gautier en Bach nooit op één luit gespeeld kunnen worden. Die indruk wekt ze wel. Dit is echter een detail: het zal de meeste lezers niet eens opvallen. Wat wel opvalt is de buitengewoon onbeholpen wijze waarop het vertelseltje is neergeschreven. Je zit gewoon met gekromde tenen te wachten op wat de volgende zin weer gaat brengen.

Wat ik bijzonder knap vond is dat iemand bereid gevonden was het werkje uit te geven, totdat ik erachter kwam dat iedereen bij deze uitgever, 'Gopher Publishers', zijn of haar werk kan laten publiceren. Dat verklaart wel een en ander zullen we maar zeggen.

Mevrouw Van Velsen is vast een heel aardige mevrouw die met de allerbeste bedoelingen haar verhaaltje heeft opgeschreven, maar alstublieft: hier zit echt niemand op te wachten. Ik zou graag willen dat het anders was maar nooit heb ik meer spijt gehad van de aankoop van een boek.