Verbazingwekkend hoe weinig de samenkomst van het rijke maar simpele taalgebruik (Stefan Brijs) matcht met de schitterende esthetische lelijkheid van Vlaamse volksheid (Koenraad Tinel). Het is een statische graphic novel zonder schwung of ritme, maar waar de afzonderlijke kwaliteiten van de twee talenten het materiaal niet naar een hoger plan krijgen. Het leest zelfs een beetje irritant: lege bladzijdes met één of enkele zinnetjes, om dan daarna pagina's vol te hebben met levensgrote prenten. Tekst en tekeningen voegen zodoende te weinig toe aan elkaar om samen beklijvende sfeerschetsen te kunnen zijn van de mistroostigheid van het Vlaamse plattelandslijden.