Ik had het gevoel dat dit boek een soort van identiteitscrisis had. Het eerste en ook beste deel van het boek leest een beetje als een thriller: het verhaal draait helemaal om moord en intriges. Hoewel ik mij ook in dit deel een beetje ergerde aan het nogal vergezochte plot, kon het mij toch ook echt wel boeien. Ik bleef lezen omdat ik benieuwd was wat er zou gebeuren.

Ergens halverwege veranderde de stijl echter en kwam ik plots terecht in een kleffe, erg onrealistische romance. De fragiele band die ik in het eerste deel had opgebouwd met de personages werd hierdoor verbroken. Waar ik een aantal bladzijden eerder nog begaan was met het lot van Eli, Darl, Bell en anderen, verloor ik hoe verder ik las, meer en meer mijn interesse.
Het voelde gewoon niet meer geloofwaardig aan en ik betrapte me erop dat ik het boek niet langer las om te weten hoe het afliep, maar gewoon om het uit te hebben en aan een volgend, hopelijk beter boek te kunnen beginnen. Hoe verder ik kwam in het boek, hoe vluchtiger mijn blik over de pagina's gleed, uiteindelijk enkel nog maar 'scannend' naar de dialogen en andere echt relevante zinnen om op die manier het boek zo snel mogelijk naast me neer te kunnen leggen.

Ik blijf dus achter met een dubbel gevoel.
Zo sterk dat ik me afvraag of er hier misschien iemand (de uitgever?) na het lezen van een eerste versie van het boek de schrijfster opdroeg 'om er wat meer seks in te verwerken'... Met dit schizofrene verhaal als resultaat...