Ook deze tweede misdaadroman met politie-inspecteur Nikola Banić in de hoofdrol heeft me weten te boeien.
Deze hoofdpersoon kruipt onder je huid; je leeft met hem mee terwijl hij zich staande probeert te houden in zijn privéleven en het komt nu heel nauw om zijn carrière niet met een sisser af te laten lopen.
Banić doet steeds meer denken aan een lieve, oude brombeer die niet zo suf is als je eerder gedacht zou hebben.
Deze manier van schrijven; het langzaam opbouwen van het verhaal om zoveel mogelijk mee te kunnen geven van de mensen, de omgeving en overheid is heerlijk om te lezen. Je bent één met het verhaal.
De titel wordt duidelijk in de loop van het verhaal; een realistisch onderwerp!

Soms lijkt de werkelijkheid een misdaadroman en dat besef maakt het eigenlijk nog erger:
'Terwijl hij verdiept was in de zes getypte bladzijden van het verslag, bedacht hij plotseling dat hij in feite een spannende misdaadroman aan het schrijven was. Meteen daarna moest hij lachen om zo'n kinderachtig idee. Dit was geen detective, maar het gewone, onopgesmukte, harde leven.'

De liefde van deze auteur voor popmuziek, rock en jazz is door het hele boek heen voelbaar.
'Het grijze gebied' is boeiend en leerzaam maar bovenal een heerlijke detective!