Oorspronkelijke titel temporal, storm, zwaar weer, onweersbui
In het oog van een naderende storm, varen vader en zoons, de tweeling Mario en Javier, uit om te vissen, geen recreatievissen maar vissen voor het restaurant waarvan de vader de eigenaar is. De sfeer is grimmig. Mario haat zijn Vader, Javier heeft wat meer compassie met de vader. Wat de de naam van de vader is wordt nergens genoemd. Hij wordt de koning genoemd. In het boek zijn meer perspectieven, meer verhaallijnen. De gasten van het hotel, bekenden en vooral de moeder Nora die hun verhaal doen. Nora hoort stemmen, wordt krankzinnig genoemd. Ze kan losbarsten en wordt dan vastgebonden en geïnjecteerd om te kalmeren. De zoons houden wel van hun moeder. Hebben medelijden met haar,
De visvangst en de storm duren ongeveer 26u. in opeenvolgende hoofdstukken/uren aangegeven.
De verhalen van de gasten halen enigszins de vaart uit het boek. Hun verhalen zijn qua taalgebruik zeer divers. De vertaler heeft gekozen voor populair taalgebruik wat in het verhaal van een jong meisje er dik bovenop ligt. Wat stoort is het gebruik van “heb” in plaats van “heeft”, het hele boek door.
De vader. is een knappe, dominante verschijning die de tweeling een stel slapjanussen vindt. En dat steekt hij niet onder stoelen of banken. De vader leeft met een jongere vrouw. Ze hebben een baby waar hij tedere gevoelens voor heeft.
De laatste uren van het boek vormen eigenlijk de strijd, het gevecht met de grote vissen. Gevangen in een boot, in het donker, komt er eindelijk iets van gevoel, emotie bij de vader maar van toenadering tot de zoons is geen sprake.
Het boek blijft hangen in een oppervlakkige laag. Dat is jammer want vooral de strijd is bijzonder spannend en intrigerend. De omslag van het boek is mooi. Het roept associaties op met het beroemde werk van de Japanse kunstenaar Hokusai, de golf.