De ik-figuur in de delen een en deel drie is Junia/Mary; ze lijdt al een jaar aan ondiagnosticeerbare ziekten die haar leven bepalen en heeft voor de behandeling daarvan heel veel geld nodig.
Deze PAK-behandeling (Pneuma-adaptieve Kinesthesie: 'feng shui voor het energetisch lichaam, een guerrillaoorlog tegen negatieve vibes') is haar aangeraden door haar vriendin Chandra en wordt gegeven door therapeut Ed.

De behandeling lijkt aan te slaan, maar om de hele kuur te kunnen betalen is nog veel meer geld nodig en Mary besluit een bijbaantje te gaan zoeken.
Chandra is sinds twaalf jaar bevriend met haar en ze helpt Mary waar maar mogelijk is.

Wanneer Mary uitgeput door alles op de vloer wakker wordt, werd het haar duidelijk:
"Terwijl ik daar toen op de vloer lag, werd het werkelijke gewicht van onze liefde voelbaar, perste tranen uit mijn hoofd.
Ze was alles wat ik had."

Mary Parsons is een beetje wereldvreemd kijkt alleen op een computer voor haar werk. Ze heeft geen mobieltje, alleen een vaste telefoonlijn, ze heeft geen televisie en kijkt nooit op internet. Ze is ook nog nooit naar een film geweest.
Wanneer ze weer op haar werk is, besluit Mary te reageren op een flyer waarop een baantje aangeboden wordt en al na een paar minuten komt een auto-reply binnen van de heer Matheson met in de bijlage alle formulieren die nodig zijn om met de sollicitatie mee te sturen.
Zouden ze er nu ook achter komen dat haar echte naam Junia is?

Kurt Sky is een acteur die het geheim van de liefde wil doorgronden en Mary wordt uiteindelijk uitgekozen voor de rol van Emotionele Vriendin (die al zijn gevoelens begrijpt). Ze heeft daarvoor wel haar andere baan op moeten geven.
Andere vrouwen krijgen de rol van Boze Vriendin (om ruzie mee te maken), Moederlijke Vriendin (om zijn was te doen) en een Banale Vriendin (om mee rond te hangen). Deze vrouwen zijn de ik-figuren in het tweede deel van De antwoorden.

De vrouwen zijn onderdeel van een experiment dat heel ver gaat; men hangt hen vol met sensoren, ze zijn verplicht bepaalde voorgeschreven regels tijdens hun dagelijks leven te volgen en bovendien worden er door middel van bepaalde stroomstootjes data ingebracht in hun lichaam en geest om hen te laten doen wat van hen verwacht wordt zodat het ook lijkt of het hun eigen idee is. Matheson regelt dit alles als een soort verlengstuk van Kurt en heeft eigenlijk geen eigen inbreng.

De acteur Kurt die zoveel geld heeft dat hij niet meer weet wat hij er mee zal doen, neemt het voor lief dat de levens van deze vrouwen wellicht onherstelbaar aangetast worden omdat het voor hem een leuk experiment is. De vrouwen stemden er mee in, dat wel. Maar maakt dat alles goed?

Dit verhaal daagt uit om na te denken over liefde. Is liefde allesomvattend en is liefde maakbaar? Is het mogelijk om iemand te programmeren om alle behoeftes van een ander te laten vervullen en dat dan liefde te noemen? Ik moet er niet aan denken!
Wat ik me afvroeg na het lezen van De antwoorden: is het niet veel belangrijker om te weten wie je zelf bent?