Toen ik door Audrey werd uitgenodigd voor de leesclub van De Fixer was ik meteen enthousiast - ondanks dat dit een boek is wat ik zelf niet snel had uitgekozen. Ik vind het heerlijk om af en toe andere genres te verkennen en geef ieder boek een eerlijke kans, maar helaas bleek De Fixer toch echt niet helemaal in mijn straatje te passen..

Allereerst spreekt het onderwerp me niet echt aan. Normaal gezien is politiek geen thema dat ik vermijd, maar in De Fixer gaat de focus heel erg naar het wereldje van de Amerikaanse elite in Washington. De president, de First Lady en de opperrechter spelen allemaal een belangrijke rol in dit verhaal. Nee, het feit dat dit boek zich afspeelt in de Amerikaanse politieke scene was voor mij stiekem al een minpuntje. Iedere keer als ik gestopt was met lezen moest ik mezelf echt dwingen om verder te gaan..

Hoewel het hoofdpersonage Tess een toffe chick is, vond ik het wel heel vermoeiend dat zij als 17-jarige denkt alles beter te weten en denkt alles zelf op te kunnen lossen.. Ik had totaal geen band met Tess en tijdens het lezen van dit boek kwam er bij mij dan ook geen enkele emoties los (soms enkel een klein beetje verveling..) Bovendien vond ik het verhaal in grote lijnen erg voorspelbaar - zeker het raadsel omtrent de ware identiteit van Ivy had ik al heel snel opgelost.

Maar ik zal zeker niet 100% negatief zijn. De schrijfstijl was goed en ik vloog door het boek heen. Zeker in de eerste paar hoofdstukken vond ik het ook behoorlijk grappig. Ik moest een aantal keer hardop lachen in de trein.

Al met al is het vooral een kwestie van smaak. De Fixer is zeker geen slecht boek, maar het onderwerp sprak mij persoonlijk totaal niet aan. Tel daar een iets té perfect hoofdpersonage bij op, de hoge mate van voorspelbaarheid en het clichématige Hollywood einde - en je hebt een boek dat mij op geen enkel vlak wist te raken. Ik heb het geprobeerd, maar De Fixer was voor mij geen hoogvlieger. Ik denk niet dat ik het vervolg ooit zal lezen..