Soms lees je als of je dagelijkse kost je lees honger moet stillen. Een enkele keer heb je een verhaal waarnaar je echt wil terug keren en momenten zoekt om je boek te kunnen pakken om verder te kunnen. Pagina na pagina sla je om omdat je wil weten wat en hoe de auteur zijn personages door het verhaal sleurt.
In Syndroom is dat het geval. Een knap verhaal, met bizarre wendingen, met de zwarte ondertoon van het gevecht tegen het Ongeloof en onbegrip, wat je tegenkomt als je zelf geen antwoord of verklaring hebt van wat je overkomt. De overtreffende trap is dan de zorg om iemand die kennelijk niet bestaat, en blijkbaar te worden geëxploiteerd, en daarin een weg te moeten vinden. Een Knap verhaal over een uniek onderwerp. Sterke plot wisselingen en sfeer.
N.B. In mijn exemplaar stond een kort verhaal waarvan ik nog eens extra bewust werd hoe veelzijdig J. Sharpe is met verhalen vertellen.