Anna - Niccolo ammaniti

Anna gaat over Anna. Anna is een meisje dat leeft in 2020. Ze woont samen met haar broertje Astor in hun ouderlijk huis op Sicilië. Voor het virus leefde er nog volwassene. Nu zijn ze alleen. De volwassenen zijn uitgeroeid door het virus. Eten begint op te raken. Kinderen beginnen dood te gaan door het virus. Anna zoekt naar eten voor Astor. Ze zorgt voor hem. Tot ze op een dag terug komt en Astor is verdwenen. Meegenomen door andere kinderen. Kinderen die hem als slaaf zullen gebruiken. Anna weet wat ze moet doen. Astor gaan halen.

Mijn eerste inzicht van het boek was dat ik een beetje twijfelde over het verhaal. Maar ik heb het gelezen. Of ik er blij mee was. Meestal wel maar nu dus echt niet. Ik vond het boek echt niet leuk. Ik vond het een heel verwarrend verhaal. Ik vind het al verwarrend als een boek zich niet afspeelt in Amerika of in Nederland. En dit verhaal speelt zich af in Sicilië waar echt steden rare namen hebben. Wat echt confusing is. Het verhaal zelf heeft wel originaliteit, maar de schrijfstijl van Niccolo is echt heel verwarrend. Hij schrijft soms anna en dan weer zij. Ik vind het echt een verwarrend boek. Dan hebben we nog de voorkant. Ik weet niet hoe ik mij daarbij voel. Die ogen vind ik een beetje vreemd. Die mogen van mij wel weg. Ik denk dat dat het boek wat mooier maakt.

Het verhaal vond ik zelf best wel saai. Ik snapte er niks van. Door de verwarrende schrijfstijl. In ieder geval is er wel een verhaallijn. Maar wat tussen de belangrijke punten gebeurd zou ik zo niet kunnen zeggen. Wat ik zou doen is dit boek pas lezen als je echt niks te doen hebt en je echt verveeld. Want het is gewoon geen aanrader. Vooral niet voor jonge mensen zoals ik zelf. Het is duidelijk niet wat ik normaal lees. En als ik dit zo lees dan denk ik dat ik niet meer van zulke boeken zou willen lezen.