De titel kan op meerdere manieren geïnterpreteerd worden, maar ik kan niet onthullen welke dat allemaal zijn want dan verraad ik een deel van de plot.
Dat Harry Bosch over een grens is gegaan is duidelijk. Hij is met een soort van rechercheurspensioen en moet nog gewoon worden aan een bepaald ritme in zijn dagen. Hij probeert er te zijn voor zijn dochter Maddie, maar die is nukkig. Daarnaast wil hij wat aan een motor sleutelen.
Tot zijn halfbroer Haller hem vraagt om wat onderzoek te doen in een zaak. Haller is advocaat, verdedigt moordenaars, probeert ze vrij te krijgen via procedurefouten. Iets waar Harry altijd al een hekel aan had. Nu wordt hij gevraagd te helpen een man vrij te krijgen. Dat druist in tegen alles wat Harry de voorbije dertig jaar gedaan heeft. Tegen zijn zin leest hij het dossier en beetje bij beetje geraakt hij toch betrokken in de zaak. Zoals zo vaak bijt hij zich vast op een los draadje in het onderzoek. Een draadje dat heel wat veroorzaakt en waarmee hij een spoor van lijken achterlaat bij wijze van spreken. Dat het stinkt is iets dat zeker is.

Leuk om Harry Bosch eens voor de andere kant aan het werk te zien en eigenlijk is dat niet zo heel anders dan hij is als rechercheur. Hij wil gewoon moordenaars achter de tralies zien want als een onschuldig iemand voor jaren de gevangenis is gaat, betekent dat meteen dat de ware moordenaar losloopt in de maatschappij. Dat wil toch niemand. Dat zijn overlopen hem niet in dank wordt aangenomen, is dan maar zo, dat zijn ex-collega's hem met de nek aankijken, daar kan hij mee leven, maar niet dat zijn dochter hem het verwijt.
Goed boek, van mij mag Harry nog meer over de grens gaan.