Nadat in korte tijd drie jonge mensen zelfmoord hebben gepleegd, twijfelt Isabel Dieudonné, specialist postmortale zorg en ex-rechercheur, of hier echt wel sprake is van zelfmoord. Haar onderbuikgevoel zegt dat hier meer aan de hand is en zij gaat op onderzoek uit. Niet iedereen is het met haar eens en veel moet ze alleen doen, maar beetje bij beetje ontrafelt Isabel een duistere waarheid.

Net als in de vorige boeken, Hoofdzaak en Voltooid, heeft Overman gekozen voor een heftig onderwerp dat te maken heeft met de dood. Dit onderwerp wordt knap verweven in een spannend verhaal en tevens worden hierbij andere thema’s zoals corruptie en fraude subtiel aangehaald. Naast het spannende verhaal leert Overman ons dat er zoveel redenen kunnen zijn waardoor iemand de beslissing tot zelfdoding neemt.

Isabel is in Verdoemd meer volhardend dan ook maar pleegt tegelijkertijd veel roofbouw op haar lichaam en geest. De gebeurtenissen eerder zijn moeilijk te verwerken en de vraag is hoeveel een mens kan verstouwen en hoelang gaat Isabel het nog volhouden? Het lijkt ook onmogelijk om alle puzzelstukjes compleet te krijgen maar deze dame krijgt het, ook al is het met gevaar voor eigen leven, toch weer voor elkaar. Gelukkig heeft ze genoeg mensen om haar heen die haar in de gaten houden en die, voor zover zij het toelaat, voor haar zorgen. Damon en Sven krijgen in dit opzicht nog niet helemaal de uitwerking die ze verdienen (of misschien ben ik gewoon ongeduldig), maar dit houdt de vele opties voor de ontwikkeling van deze personages open. Een mooie uitdaging voor Overman.

Naderhand bekeken heeft Overman het zich met Verdoemd absoluut niet makkelijk gemaakt. De constructie is behoorlijk ingewikkeld, en alles moet kloppen, alles moet passen. Maar zonder uit de bocht te vliegen heeft ze het gepresteerd deze constructie tot een goed eind te krijgen.
Nog steeds is het bewonderingswaardig dat deze auteur het lef heeft precaire thema’s te gebruiken en daardoor openingen creëert om als mens meer te praten over het moeilijke onderwerp de dood. Het resultaat is een indrukwekkend en geloofwaardig verhaal waarbij de spanning en de emotie zich voortdurend onder de huid van de lezer weten te nestelen. En, zoals het met de voorgaande boeken ook was, weet Overman ook Verdoemd zo af te sluiten dat er nieuwe vragen worden opgewekt waardoor er nu al gesmacht wordt naar het volgende deel.

De Crime Compagnie heeft een aantal raspaardjes op stal staan en Overman is er zeker eentje van.