Een gefictionaliseerde biografie over de Somalische renster Samia Yusuf Omar en haar pogingen om mee te kunnen doen aan de Olympische Spelen van 2012 in London. De urgente onderwerpkeuze (vluchtelingenproblematiek) en het sterke vrouwelijke hoofdpersonage hebben absoluut mijn sympathie, maar het werk laat geen passage onbenut om het tragische slachtofferschap van deze sportheldin te accentueren. Vooral de twee centraal gestelde metaforen - de zee als symbool voor mogelijke vrijheid; de geur als symbool voor kunnen ademen zonder kruitlucht- worden tot in den treure aangehaald. Zoals bij wel meer romans met het predikaat 'waargebeurd' komt het werk daarmee bij mij binnen als vals sentimenteel en goedkoop effectbejag. Voelen zul je, het nadenken is daarbij van minder belang.

Toch moet ik Giuseppe Catozzella nageven dat zijn naïeve werkje een prima introductie is tot een bijzondere sportheldin die 'de olympische gedachte' terug nieuw leven inblaast. Bezag ik de komst van een vluchtelingenteam tijdens deze Spelen zelf als een politiek correcte hype; door het verhaal van Samia wordt zo'n politiek beladen keuze van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) voor mij begrijpelijker gemaakt. Tijdens de huidige Spelen, waarin vooral systematische doping en alcoholmisbruik de gemoederen bezighouden, is het slikken dat rigide landsgrenzen en gedetermineerd worden door herkomst, nog steeds onoverkoombare blokkades zijn voor sommige individuele sporters. Het oorspronkelijke Olympische ideaal - verbroedering tussen volkeren- zou eveneens de aanzet kunnen en moeten vormen om sporters op de kaart te zetten die niet de verworvenheden en kansen hebben van hun westerse collega's