Franck Thilliez deed met zijn debuut, Het gruwelhuis, de thriller- maar vooral de horrorwereld trillen. De kritieken waren lovend. Er was eigenlijk maar één minpuntje: Thilliez heeft te veel papier nodig voor zijn verhaal. Dit zien we in zijn nieuwste boek, Het einde van pi, weer.
In de eerste paginas van het boek gebruikt Thilliez een overdaad aan bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden om sfeer te creëren. Gelukkig houdt dit na een pagina of tien op. De in totaal 380 paginas bestaan uit meerdere verhaallijnen die te gedetailleerd zijn uitgewerkt.
Maar ook door te kiezen voor dezelfde rechercheur (moeder Lucie Henebelle) als in Het gruwelhuis haalt hij onbewust wat vaart uit het verhaal. Althans, door haar gedachten te veel te verwoorden: haar twijfels bij iedere stap die ze neemt worden beschreven.
Manon Moinet  de spil van het verhaal  heeft beschadigingen aan haar hypothalamus waardoor ze aan amnesie lijdt. Ze weet wat er gebeurt, maar zodra ze haar concentratie kwijt is, is ook haar herinnering kwijt. Wat ze wil onthouden moet ze leren; ze leert haar eigen werkelijkheid uit haar hoofd. Franck Thilliez beschrijft Manon levensecht en vanaf het moment dat je haar via Lucie ontmoet, voel je genegenheid voor haar. Je leeft met haar mee en leert haar wereld accepteren. Als ze besluit bepaalde gebeurtenissen gekuisd te herinneren heb je daar begrip voor. En ondanks dat Manon Lucie letterlijk iets moet leren en op de vreemdste momenten wij kennen elkaar, hè? zegt, voel je soms de liefde en de warmte tussen die twee. Op zulke momenten zien we een Thilliez die ook toekan zonder uit den treuren uitleg te geven.
Het verhaal is behalve naargeestig ook liefderijk en humoristisch. Thilliez heeft diepgaande research verricht, maar weet deze op eenvoudige wijze te brengen.
Al met al een gruwelijk goed boek  letterlijk en figuurlijk. Thilliez is een waardig opvolger van Stephen King en Thomas Harris. Als het om gruwelijke scènes gaat, kan hij deze twee zelfs ruimschoots overstijgen.