Laat ik beginnen met zeggen dat ik het een onwijs leuk idee vind, twee zussen die samen een boek schrijven! En doordat ik Chantal als feelgood-auteur al ken, was ik ook erg benieuwd wat ik van dit heel andere boek zou vinden. De cover is in ieder geval al erg aansprekend! En het onderwerp… Heavy!

Het verhaal gaat over Mick, wiens gedachten je onder andere in de cursieve hoofdstukken leest, een tiener die nogal wrede trekjes vertoond en daarmee zijn ouders uit elkaar heeft weten te drijven. Zijn moeder Valerie is de hoofdverteller van dit verhaal. Zij en haar man houden nog steeds van elkaar, maar staan niet meer op één lijn qua opvoeding van hun onhandelbare zoon. Haar man Oscar trekt het niet meer en wil scheiden.
Je volgt de strijd van Valerie die er nu alleen voor staat met Mick, die haar het leven behoorlijk zuur maakt, op het gevaarlijke af. Ze weet dat er iets mis is met hem, maar de instanties kunnen er geen stempel op drukken. Zij als moeder houdt nog altijd van Mick, ze wil hem niet opgeven en blijft geloven dat er iets goeds in hem zit. Maar ze raakt wel steeds radelozer, waar Mick uiteraard gebruik van maakt…

Wat een vreselijke innerlijke strijd moet dat zijn! Aan de ene kant is duidelijk dat je kind niet normaal is, dat hij hulp nodig heeft, maar aan de andere kant is daar die moederliefde, die blijft geloven in het goede in je kind. Maar wat als dat goede er gewoon niet is? Moet je hem overgeven aan de instanties, met de grote kans dat hij nooit meer een normaal leven kan leiden? Of moet je blijven vechten voor hem, je man erdoor verliezen en jezelf in gevaarlijke situaties plaatsen?

Ik vind het onwijs knap hoe de zussen Van Gastel dit verhaal hebben neergezet. Het leest heerlijk soepel en het hield me echt van het begin tot aan het einde in zijn ban. Ik werd echt zo naar van die jongen! Waar gaat het heen met Valerie, Oscar en Mick? Ik moest het gewoon weten! En dan dat einde…

Het verhaal is heel erg benauwend en dreigend, echt een psychologisch verhaal. Mijn enige puntje van kritiek is: ik vond het geen thriller, er was wel die psychologische en naargeestige spanning, maar ik vond het absoluut geen thriller-spanning. Maar: ik vond het wel een hele sterke, beklemmende psychologische roman! Een geslaagd “debuut”! Op naar meer, Chantal en Priscilla?