Een defensieminister wordt door zijn secretaresse bloedmooi en een gewiekste maffiadochter- tot een betwistbare aankoop van legermateriaal verleid. Papa haalt de bestelling binnen, de dochter krijgt een stevige commissie en de minister een vette kluif in Zwitserland. Maar dochterlief wil papa bewijzen dat ze haar eigen zaakjes kan regelen en speelt dubbel spel. En dan begint alles fout te lopen: de vlucht naar het geld en de vrijheid wordt een ontvoeringsverhaal. Naast de opzij gezette concurrent (ook geen onbeschreven blad), een afgepoeierde naaktfotograaf en de Staatsveiligheid, beginnen nog een paar ongure tweederangsfiguren en een jong stelletje toeristen door- en over mekaar heen te krioelen.

Tot waar het over gesjoemel met contracten gaat, is het verhaal erg realistisch. De kranten staan regelmatig bol van dergelijke verhalen. Maar wat er achteraan komt, raakt kant nog wal. In de hoop een dynamisch ogend scenario om te vormen in een vlotte roman wordt er voortdurend over- en weer geflitst tussen verschillende locaties. Hoofdstukken van nauwelijks een bladzijde lang en zonder enige echte relevantie in het verhaal wisselen mekaar af. De karikaturale personages krijgen enerverende teksten op te zeggen. De Griezel (zelfs voor de keuze van de nick names zijn de auteurs blijkbaar bij Grimm en andere sprookjesschrijvers te leen gegaan) tart werkelijk alle verbeelding. De vieze praatjes in de vorm van kinderrijmpjes gaan na een paar minuten zó op de zenuwen werken, dat je het boek enkel uitleest omdat je nu eenmaal een recensie beloofd hebt en die niet wil schrijven zonder het hele boek gelezen te hebben.

Je moet altijd oppassen met de verfilming van een goed boek. Meestal valt de film tegen. Maar omgekeerd is een snel scenario ook ongeschikt voor een bewerking als boek. Een roman en een film zijn twee totaal verschillende media, ze hebben niets gemeen, zijn niet voor mekaar gemaakt. Waarom wil men ze toch altijd combineren?