Ik ben erg geïnteresseerd in de geschiedenis van de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw in met name Zuid- en Midden-Europa. En er dan vooral in hoe de gewone mens die tijd heeft ervaren. Dus dit boek over het wel en wee van een paar families in het Italië van Mussolini leek me wel wat.
Tot ik begon te lezen. Ik kon er niet doorkomen. Het is een oersaaie monoloog van 511 blz. met veel herhalingen en –helemaal storend- de directe gesprekken met de lezer: “Waarom ze niet met de trein gingen, vraagt U? Nou, ik zal het vertellen.” Het is net alsof je op de begrafenis van omi, die 105 is geworden, zit met zo’n irritante achterneef die aan genealogie doet en die weleens de geschiedenis van de familie uit de doeken zal doen. Zo een waar nooit iemand naar luistert, maar nu moet je wel. Al was het alleen al uit fatsoen. Zo ervoer ik dit boek ook. Niet om aan te horen. Heel jammer, voor wat het onderwerp betreft.