De jonge Wallander is het laatste boek uit de Wallander-serie van Henning Mankell. Het boek bevat vijf verhalen en een voorwoord. In dit voorwoord geeft de auteur een toelichting op het waarom van dit boek. Tijdens het schrijven van de reeks ontstonden verhalen in zijn hoofd over hoe het Kurt Wallander  de hoofdpersoon  verging tijdens zijn jonge jaren. Bovendien kreeg hij veel vragen van geïnteresseerde lezers over de jonge Wallander. Als antwoord besloot Mankell vijf verhalen te publiceren die zich afspelen voordat Kurt Wallander op de begindatum van de serie - 8 januari 1990 - uit zijn bed wordt gebeld vanwege een moord.

Het boek bevat vijf verhalen. Het eerste verhaal kenmerkt zich voor mij door een soort onderkoelde humor. Wallander heeft verkering met Mona, maar houdt zich niet aan de afspraken als er werk aan de winkel is. Het lijkt wel alsof hij voortdurend het noodlot tart. Dit moet ooit fout gaan! Een andere oude bekende die we tegenkomen is de oude vader van Wallander. Een plezierig weerzien. Even eigenzinnig als altijd, mopperend op zijn zoon en druk in de weer met zijn schilderijen. Ook hier komen geestige passages voorbij, met name in het verhaal De piramide.

Daarnaast kenmerkt ook dit boek zich door ouderwets speurwerk. Veel logisch denken, sporen volgen en dwaalsporen uiteindelijk terzijde schuiven. Hard werken met niet altijd het gewenste resultaat, een overeenkomst met het gewone leven. En ook nu wordt de lezer deelgenoot van de dagelijkse beslommeringen van Wallander. Het dagelijkse ritme, de seizoenen, kleine zorgen, grote zorgen, nadenken over het leven en de tijdsgeest binnen een samenleving die zorgen baart. Actueel en herkenbaar in het Nederland van 2004.

De verhalen lezen weer uitermate plezierig en zijn boeiend zonder dat de auteur veel spektakel hoeft te lanceren. Henning Mankell is een begenadigd schrijver en dat wordt in dit boek wederom duidelijk.
Zijn alle verhalen even sterk? Nee, dat niet. Ik vond het tweede verhaal het minst overtuigend. Maar de rest mag er wezen. Een afgerond kort verhaal schrijven is een kunst op zich en in dit boek laat de auteur zien dat hij ook dit vak beheerst. Al met al een waardige afsluiting van de reeks. Mankell wilde met dit boek een uitroepteken plaatsen na de punt die reeds gezet was achter de serie. Dat is gelukt.
Een sterk uitroepteken wat mij betreft.