Nazaten van beroemde schrijvers die ook willen publiceren, hebben het voordeel van een beroemde achternaam. Maar daarmee is succes nog niet gegarandeerd. Het boek van James Fleming is daar het beste voorbeeld van. Het was zijn wereldberoemde oom Ian die zorgde voor een zeer hoog gewaardeerd nalatenschap van de even wereldberoemde geheim agent 007, alias James Bond.
Wellicht komt neef James nog tijdig tot de conclusie dat een achternaam geen garantie is voor succes en dat echt talent onontbeerlijk is, al is zelfs dat vaak nog niet eens genoeg om snel door te stoten naar de top. Met Wit bloed zal hem dat waarschijnlijk niet gaan lukken!
In Wit bloed leren we Charlie Doig kennen als zoon van een Engelse vader en Russische moeder. Al op jonge leeftijd gaat hij met de bekende bioloog Hartwig Goetz op expeditie naar de oerwouden in Birma. Charlie ontdekt een zeldzame kever die zijn achternaam gaat dragen en is plotseling groter in talent dan zijn leermeester Goetz. Vanuit India bestudeert hij de vogeltrek naar Siberië. Intussen komt hij steeds dichter bij zijn einddoel van de treinreis door Europa, Rusland.
Met zijn nieuwe assistent Pawel Koboelov, reist hij af naar Smolensk waar hij kennis maakt met de wondermooie Elizjawita. Er is maar één klein probleempje, Elizjawita is verloofd met Charlies jeugdvriend graaf Andrej Potosjki en heeft serieuze trouwplannen.
Tijdens een gezamenlijke reis naar de plek waar het huwelijk zal worden gesloten, gebeurt er onverwachts een ongeluk dat zeer sterk naar opzet ruikt. Het onheil is echter geschied en heeft een grote impact op de toekomstplannen van het bruidspaar in spé.
Het logische gevolg lijkt het huwelijk door te laten gaan, maar met een andere bruidgom aan de arm van de geteisterde Elizjawita. Of dit door iedereen even logisch en acceptabel wordt gevonden, is een conclusie die te gemakkelijk lijkt.
James Fleming vertelt een romantisch getint verhaal over de Russische gemeenschap ten tijde van Wereldoorlog I. Binnen dit immens grote land is niet alles koek en ei en strijden de Bolsjewieken al jaren tegen de gevestigde macht. Fleming weeft hier de amoureuze driften van Charlie en Elizjawita doorheen.
Hierdoor en mede door de vele uitstapjes naar sublijntjes in het verhaal, wordt het thrillergedeelte ondergeschikt en zelfs deels verpulverd.
Het aantal slachtoffers is overigens talrijk, wat te verwachten is in het Rusland aan het begin van de 20e eeuw, een tijd waarin het menselijk leven niet al te veel waarde had. Maar ondanks dit alles is de spanning buiten het verhaal gebleven. Pas in de laatste 100 paginas begint Fleming met de opmaat naar een spannend stukje maar dan zijn er al 200 spanningsloze paginas aan vooraf gegaan. Het resterende gedeelte blijkt kort, veel te kort, om het begin goed te maken.
Het lijkt verstandig voor Fleming om bij een tweede boek minder aandacht te besteden aan waardevolle, maar minder interessante historische informatie en te proberen om een strak en spannend verhaal te schrijven, zonder veel poespas. Dat is hem met Wit bloed helaas niet gelukt!