Het is fijn om een fan te zijn. Of, zoals Jonathan Lethem zegt: "We derive the word 'fan' from 'fanatic', yet to make ourselves fans of the right things, and to do so with unashamed abandon, can be an exalted mode of being. Fannish feeling, like laughter or tears, is one of those things that make us human". Van dat soort credo's krijg ik een goed humeur, omdat zij enthousiasme prediken en tonen tegelijk. En nog vrolijker werd ik van Lethems gebundelde stukken, die allemaal vol vuur van de fan zijn geschreven. Met als aanstekelijke titel "More alive an less lonely". Deze bundel was een verjaarscadeau van mijn echtgenote: zij dacht dat ik, als fanatieke boekenfan, wel zou houden van het vuur van dit boek. Nou, reken maar dat ze daarin gelijk had!

Het boek bundelt allerlei recensies, persoonlijke stukken en anekdotische verhalen die Lethem eerder in diverse media publiceerde. Hij schrijft daarin over een hele reut bekende schrijvers (Kafka, Philip K. Dick, Ishiguro, Pynchon, Knausgard, David Foster Wallace), minder bekende schrijvers (Thomas Berger), over zijn puur persoonlijke passie voor bepaalde volkomen onbekende jeugdboeken, over science fiction, over films, over Dylan, Batman........ Kortom, over een enorme variëteit aan auteurs, kunstenaars en onderwerpen. Analytisch zijn die stukken bepaald niet: hij gaat bijvoorbeeld niet diep graven naar de diepere gronden bij Dylan of de dieper liggende motieven bij Kafka. Maar alle stukken zijn wel enorm enthousiasmerend. Bovendien kan Lethem in een paar zinnen echt onnavolgbaar de kern raken van een auteur. Bij schrijvers die ik al kende wist ik ineens nog beter waarom ik hun fan ben, en bij schrijvers die ik niet kende kreeg ik sterke neigingen om dat alsnog te worden. Over Knausgard schrijft hij bijvoorbeeld: "His subject is nothing less than the beauty and terror of the fact that all life coexists with itself". Oké, er is meer over Knausgard te zeggen dan alleen dit, en oké, sommige lezers vinden het misschien jammer dat Lethem dit statement niet wat meer toelicht. Maar de zin staat als een huis, en doet de Knausgard-fan in mij breed grijnzen. Zoals ook de Pynchon- fan in mij breed moet grijnzen van zinnen als "But wait. I'm acting as if we all know what it is to read Pynchon. In fact none of us do, for figuring out what it is like to read Pynchon is what it is like to read Pynchon". Want als verwoede Pynchon-lezer heb ik PRECIES deze ervaring bij het lezen van Pynchon. Alleen wist ik dat nog niet, totdat ik Lethems mooie stuk las.

Je kunt films, literatuur en cultuur om allerlei redenen belangrijk vinden: omdat het inzicht biedt, schoonheid oproept, je wereld verruimt, je empathie vergroot..... Maar erg essentieel is volgens mij steeds plezier, overgave, ongeremde vreugde. Je vergeet dat soms helemaal als je recensies leest, door de serieuze en droge toon van die stukken. Maar door Lethem krijg je weer een enorme shot leesplezier en fandom. Daarom werd ik door deze bundel steeds vrolijker en vrolijker en vrolijker.