Een boekje om verliefd op te worden. Het is klein en handzaam, is een hardcover en telt 175 pagina’s. Het verhaal spreekt tot de verbeelding: Een jonge vrouw bespiedt lezers in de metro en krijgt daarna de kans om bookcrosser te worden. Het doorgeven van boeken aan mensen die dat boek nodig hebben. De verwachtingen liggen dan ook in die verhaallijn en in de richting van een luchtig boek.

Helaas worden die verwachtingen niet ingelost. Als eerste valt op dat de schrijfster veel moeite heeft gedaan om lange, soms poëtische zinnen te schrijven. Hiermee schiet ze haar doel voorbij, omdat het enorm stoort tijdens het lezen, het verhaal is ondergeschikt. Sommige zinnen zijn zo lang en met zoveel tussen zinnen, dat ze niet meer zijn te volgen. Het gaat ook ten koste van het verhaal, het is teveel verteld in te weinig bladzijdes, waardoor enige diepgang tekort schiet.

Als lezer krijg je daardoor ook geen binding met de personages, het is allemaal net te kort, net te vluchtig. Soliman blijft vaag, Zaida biedt mogelijkheden die niet worden uitgewerkt en zelfs Juliette blijft een vaag personage.

Af en toe weet de schrijfster toch te verrassen, als er wordt uitgelegd wat boeken met Juliette doen, en als ze verteld dat ze boeken op een markt koopt waar ze niet van houdt, maar die ze gewoon "Even in haar hand wil houden om ze aandacht te geven",. Dergelijke situaties zijn herkenbaar en mooi, maar die stukken kunnen het boek niet meer redden. Er zijn teveel zijlijnen die nergens naar leiden.
Het is te literair, te poëtisch soms filosofisch, waardoor er geen goedlopend verhaal meer is.
Jammer, het had heel mooi kunnen zijn.