Het boek begint met Otto Frank, die onderweg is naar de jonge filmster Audrey Hepburn. Hij wil haar vragen of ze de rol van zijn dochter, Anne Frank, wil vertolken in de verfilming van haar leven.
Audrey en de dochter van Otto Frank waren allebei in de lente van negentien negenentwintig geboren. Anne Frank lag nu in de koude grond en zou eeuwig vijftien blijven, maar Audrey was inmiddels achtentwintig.
Vanaf dan neemt Janzing je mee in de levens van Audrey Hepburn en Anne Frank. Twee levens die nagenoeg op hetzelfde moment zijn begonnen, twee levens met een aantal gelijkenissen, maar ook zeer veel verschillen.

De schrijfster hanteert een zeer duidelijke en meeslepende schrijfstijl. Vanuit verschillende invalshoeken word je meegenomen en meegezogen in het leven van de jonge Audrey en de jonge Anne.
Tijdens het lezen lijk je je ook te bevinden in het België, Engeland, Nederland en zelfs Duitsland van voor en tijdens de oorlog. Het boek ademt de sfeer uit. Het verhaal wordt voornamelijk verteld uit het oogpunt van de jonge Audrey, de ouders van Anne, maar ook ‘anonieme’ personen, zoals een balletdanseres. Dit zorgt voor een zeer aangename dynamiek in het boek.
Janzing slaagt erin om de verschillende personen aan de hand van hun uitspraken en gedragingen perfect te karakteriseren.
Het is heel duidelijk dat er veel onderzoekswerk is verricht om een goed onderbouwd verhaal neer te zetten.
Doorheen het verhaal kom je meer en meer te weten over de levensomstandigheden voor en tijdens de oorlogsjaren. Maar meer nog over de achtergrond en sympathieën van vooral de ouders van Audrey.
Ze had het koud. En ze vroeg zich af wat Otto afwist van haar ouders.

Het verhaal dat nooit eerder werd verteld, werd nu op een mooie manier neergeschreven.