Ooit kreeg Elsie een alligator van haar ex. Haar huidige man Homer heeft het wel gehad met deze Albert. Op een dag is voor hem de maat vol: Albert moet weg. Wat volgt is een reis naar Florida, een reis die alles behalve recht verloopt. Onderweg belanden Homer en Elsie in allerlei vreemde situaties. Hoewel de titel én de achterkant van het boek doet vermoeden dat Albert de hoofdrol speelt, is dat helaas niet waar. Wie een grappig verhaal met een alligator in de hoofdrol verwacht, kan een zware dobber verwachten. De alligator is weliswaar de aanleiding tot het maken van de reis, maar hij zorgt niet voor de situaties waarin Homer en Elsie zich bevinden. Daar zorgen ze namelijk zelf voor. Of het is kismet.

Dit verhaal draait dan ook om de relatie, het huwelijk, de liefde van Homer en Elsie. Want die kan wel een duwtje in de goede richting gebruiken. Homer is min of meer tweede keus voor Elsie en dat laat ze gedurende de reis regelmatig merken. Op hun eigen manier struikelen deze mensen over hun eigen karakter. De personen die ze onderweg tegenkomen, verwijzen vaak letterlijk naar het doel van de reis. Dat heeft Hickam op creatieve wijze in het verhaal gestopt. Homer en Elsie zijn zich overigens nergens bewust van.

Mooi is de diepere laag die Homer Hickam in het boek gestopt. Het lijkt erop dat hij ons als lezers al te graag bepaalde levenslessen meegeeft. Kenmerkende citaten zijn:
‘Haat is een verschrikkelijk iets. Die vreet zich bij je naar binnen en zet je ertoe aan dingen te doen waarvan je gezworen had dat je ze nooit zou doen.’ (p.86)
'Als iedereen zou wegrennen voor dingen die niet deugen, in plaats van te proberen ze een halt toe te roepen, zouden er alleen maar slechte dingen zijn, als je het mij vraagt.' (p.87)

Het boek is opgedeeld in delen en vooraf aan elk deel vertelt Homer Hickam (de zoon van het stel) hoe hem deze periode van de reis ten gehore is gekomen. De schrijver gebruikt duidelijke taal. Lange zinnen met veel bijzinnen zijn voor de verandering niet storend. Het is daarom jammer dat de inhoud vaak tekort schiet. De reis begint veelbelovend, maar gaat al snel over te veel hobbels en tussenwegen. Veel situaties voelen absurd, onwerkelijk en surrealistisch aan. Stukken zijn langdradig en situaties lijken eindeloos te duren, alsof de schrijver elk element in de reis heeft willen rekken. Elk deel heeft eenzelfde opbouw, waardoor alles op elkaar lijkt en bijna voorspelbaar wordt. De scheidslijn tussen werkelijkheid en fictie is vaag, wat ‘een min of waar gebeurd verhaal’ ook doet vermoeden. Regelmatig is die lijn héél vaag, waardoor het geheel niet geloofwaardig is te noemen. Wellicht had de auteur hierin andere keuzes kunnen maken, zodat je ook niet stilstaat bij wat wel en niet waar zou zijn. Het einde maakt nog wat goed.

Er is een lichtpuntje. Tussendoor valt er ook te lachen. Houd je van absurde, onrealistische situaties en ga je voor een vermakelijk, lekker lezend verhaal met stiekem een diepere laag, dan is ‘Albert moet naar huis’ zeker iets voor jou.