Deze Thiesler ligt volledig in de lijn van haar vorige boeken, geen verrassingen dus. Haar verhalen beginnen meestal in Duitsland maar ze heeft haar hart verloren aan Toscane en daar keert ze in al haar boeken dan ook naartoe.
Haar boeken lezen als romans en ze zijn psychologisch goed onderbouwd. Het grootste deel van dit boek is dit ook van toepassing. We maken uitgebreid kennis met Jonathan, zijn vrouw Jana en hun dochter Sophia. Ook het ongeluk wordt volledig uit de doeken gedaan en zelfs vanuit verschillende standpunten. Er volgt een gerechtszaak en hoe hiermee een loopje wordt genomen heeft ze mooi beschreven. Rechtvaardigheid is vaak ver te zoeken en dat komt spijtig genoeg maar al te vaak in het nieuws, een zeer actueel thema.
Aan het einde van het boek komt dan eindelijk het thriller aspect naar boven, rijkelijk laat voor een boek dat het predicaat thriller meekrijgt. Daar komt nog bij dat het verhaal daar helemaal in elkaar zakt. Ineens kan het niet snel genoeg gaan en wordt alles afgehaspeld. De geloofwaardigheid krijgt hier een serieuze knauw en maakt dat je aandacht flink wordt afgeleid, de afloop interesseert je al bijna niet meer. In de loop van het verhaal gebeuren er trouwens meerdere dingen die niet geloofwaardig zijn. Vooral het politieoptreden van de carabinieri in het landelijke dorpje Ambra deed serieus de wenkbrauwen fronsen. De vergelijking met de films van Louis de Funès kwam zelfs in mij op. En dat is niet bepaald een goede referentie.
De mensenrover is niet echt een sterk werk van Sabine Thiesler. De kunst van het schrijven heeft ze anders wel onder de knie. Ze schrijft vlot en boeiend en het grootste deel van dit boek konden we hiervan genieten. Maar ditmaal is ze in het laatste deel wel onderuit gegaan, inhoudelijk dan toch. Misschien zou ze zich beter richten op het schrijven van romans.