Net zoals bij Hollow City, begint Library of Souls op het moment waarop het vorige boek is geëindigd. En dan bedoel ik ook echt lettelrijk hetzelfde moment. Je begint eigenlijk niet in een nieuw deel, maar je leest gewoon door aan een prachtig lang verhaal. En omdat het Hollow City spannend eindigde, begint Library of Souls ook spannend. Wat wil je nog meer?

Ik schreef dat toen ik Hollow City las, ik soms mijn aandacht verloor. Ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom dat het geval was, want het kan niet aan het boek gelegen hebben. Ik zal wel een hele korte leesdip hebben gehad ofzo (ook voor het eerst). Ik merkte dat ik bij het eerste hoofdstuk ook even moest inkomen, want ik had tussendoor ook Een heel bijzonder meisje van Anna van Praag gelezen (recensie komt overmorgen online), maar toen ik aan hoofdstuk twee begon, was ik gelukkig al helemaal in het verhaal gedoken! Het eerste deel van deze serie was ontdekken, deel twee was al een avontuur, maar het derde deel heeft me echt helemaal omver geblazen. En steeds als ik bezig was met overeind krabbelen gebeurde het weer. Dat zorgde ervoor dat ik niet meer overeind kon komen: Ik liet me verrassen. Ik accepteerde gewoon dat deze boeken raar maar geniaal zijn, gruwelijk maar spannend. Want dat is gewoon zo!

Wat ik zo grappig vind aan deze serie is dat je het besef van tijd een beetje kwijtraakt. Dat had ik bij de eerste twee delen al, maar bij dit deel nog erger. Er gebeurt zoveel, dat er voor mijn gevoel al dagen verstreken waren. Dan stond er opeens dat het nog maar anderhalve dag voorbij waren sinds het begin van het boek. Dat had Jacob ook, want telkens als hij zich erover verwonderde dat de tijd zo langzaam ging, deed ik dat ook! Soms lijkt het dan een beetje onrealistisch, dat er zoveel in zo’n korte tijd gebeurt, maar ik vond het wel kloppen met dit verhaal.

Het einde was raar, maar wel een erg goede oplossing. Naarmate het einde dichterbij kwam, merkte je ook dat Jacob steeds meer ging nadenken over wat er zou gebeuren als het avontuur voorbij zou zijn. Zou hij bij Miss Peregrine, Emma en de rest van de peculiars blijven, of ging hij terug naar zijn ouders. Met de oplossing die hij en Emma hadden bedacht was ik natuurlijk helemaal niet tevreden, dus het verrassende en bijna lachwekkende einde was perfect. Een geniaal einde voor een geniale serie. Maar wel een Happy End, en dat hadden de kinderen wel verdiend.

Verder kan ik er echt niks meer over zeggen! Deze recensie ging niet alleen over het derde deel, maar ook een beetje over de hele serie. De meeste dingen die ik hierboven heb genoemd kwamen vooral tot uiting in het laatste deel, dus dat is ook de reden dat ik Library of Souls het beste deel van de serie vind. Echt niet teleurstellend, maar gewoon fantastisch.

Lees meer van mijn recensies op https://rabbitbookz.wordpress.com/