maar laat het dichten aan anderen over.,Loek Kessels is in Nederland beter bekend als Mona. Iedereen kent de vraag- en antwoordrubriek in Story. Loek Kessels heeft er knap voor gezorgd dat Mona een begrip is geworden. Een absolute verdienste. Ze heeft naast deze column ook nog verhalen en kinderboeken geschreven. De dode dichter is haar tweede thriller.

Anthea is een gescheiden moeder van middelbare leeftijd. Haar ex-man Ron verzuimt zijn alimentatieplichten tijdig na te komen terwijl hij goed geboerd heeft in het leven. Anthea heeft aanwijzingen dat het vermogen van Ron niet geheel legaal is verdiend en ze besluit haar geld op te gaan eisen in Spanje, waar Ron met zijn vrouw Denise is gaan wonen. Anthea is bang niet binnen te worden gelaten na 15 jaar radiostilte en neemt een sluiproute door de enorme tuin. Ze blijkt echter niet de enige aanwezige in de tuin. Ron en de mooie Denise zijn verwikkeld in een echtelijke ruzie bij het zwembad, iets verderop verschuilt een geheimzinnige persoon zich in de struiken en Anthea ziet ook nog een amazone voorbij flitsen en een witte Rover geparkeerd staan. Anthea bluft tegen haar ex dat ze via haar broer bewijzen in handen heeft van Rons frauduleuze praktijken. Even later is hij dood, vermoord. Verschillende mensen bieden Anthea steun en vertrouwen, maar wanneer haar eigen leven niet zeker blijkt, beseft ze dat het naïef is om iedereen op de mooie blauwe ogen te vertrouwen.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik nogal sceptisch begon in De dode dichter. Loek Kessels was bij mij alleen bekend als Mona. Als puber lachten we altijd hartelijk om de wijze raad die zij schrijvers gaf. De zin vraag het maar aan Mona diende bij mij op school bij elk puberprobleem als repliek. Maar een thriller schrijven is toch van een andere orde, zouden deze twee uitersten van schrijfstijlen binnen één persoon verenigbaar zijn? Een thrillerfan op Crimezone gaf het boek 5 sterren, dat geeft de scepticus moed! Helaas kan ik na het lezen van het verhaal niet meegaan in die beoordeling. Voor mij is het boek niet meer dan 2 sterren waard. Als belangrijkste reden hiervoor wil ik opvoeren dat Kessels veel dubieuze vergelijkingen en metaforen gebruikt. Ik citeer er een paar: een stroom van de meest onontwarbare problemen had onafgebroken door mijn geest gespoeld, als rimpelend zeewater dat stukjes wier aanvoert naar het strand om ze even later weer zanderig mee te zuigen naar de branding. Het antwoord lag ingevroren in de vreselijke kou van mijn lichaam, in de diepvriestoestand van mijn ziel. Voelde haar geest dat verkeerd? Was het de waakzaamheid van het integere, witte katoen dat geen vreemde, vijandige inmenging duldde?. Moeilijk. De bijzinnen halen de vaart uit het boek, wat echt jammer is. Wellicht dat Kessels heeft gekozen voor zoveel beeldspraak vanwege de titel van het boek, maar het verhaal zou veel lekkerder lezen, wanneer Kessels meer to the point zou schrijven. Spannend is De dode dichter namelijk zeker, tot aan het eind. Stoppen in dit boek was dan ook geen optie, de ontrafeling van de plot moest absoluut worden bereikt. Ik zou Kessels willen zeggen: laat het dichten aan anderen over, maar blijf schrijven!