Voor de Hebban leesclub in feuilletonvorm mocht ik het tweede deel van De Cazaletfamilie lezen. Ik had er zin in! Lezen in feuilletonvorm had ik nog nooit gedaan en de beschrijving van het boek, een familie in de oorlog, klonk interessant. Het tweede boek was zonder het eerste boek te lezen.

Daar wil ik graag anders over adviseren. Dit 2e deel is in het begin heel verwarrend als je niet het 1e deel hebt gelezen én geen stamboom van de familie naast het boek houdt. Het is geen kleine familie, de Cazalets, met alle aanhang, kinderen, personeel, vriendschappen en relaties. Het is moeilijk om overzicht te houden. Zo niet, ondoenlijk. En dat is jammer, want daardoor genoot ik minder van het verhaal.

Het is een mooi verhaal, over een redelijk welgestelde familie in Engeland vlak voor het uitbreken van de oorlog. Je volgt hen gedurende twee jaar en de lezer wordt meegenomen in de gevolgen voor de oorlog voor de burgerij. Er worden voorzorgmaatregelen getroffen, later moeten er dingen op rantsoen, het wordt moeilijker om het huis te verwarmen en de spullen moeten worden gerepareerd i.p.v. vervangen. Ondertussen blijven het natuurlijk mensen, met geheimen, intriges en emoties.

De Tweede Wereldoorlog wordt, voor mij als leek, goed beschreven. Qua tijdspad lijkt het behoorlijk reëel te zijn. Hoe de oorlog steeds meer verweven raakt in de levens van de Cazalets, is mooi gedaan.

Waarom geef ik dan toch maar twee sterren?
Ik heb deel 1 niet gelezen, en door het tempo van de leesclub, had ik ook geen tijd om dat deel nog te lezen. Hierdoor miste ik echt essentiële informatie. Ook wordt het verhaal, voor mijn smaak, vanuit te veel personages geschreven. Als lezer leer je zo veel figuren kennen, maar het blijft aan de oppervlakte omdat het er zo veel zijn. Sommige figuren hoeven niet aan bod te komen, en andere figuren mogen (nog) meer aandacht.
Ten slotte zijn er erg weinig hoofdstukken en wordt er regelmatig van hak op de tak gesprongen. Hierdoor overkwam het mij nog wel eens dat ik even terug moest lezen of er een bruggetje was, of hoe het verhaal ineens een andere kant op kon gaan, en ik lees het liefste tot het einde van een hoofdstuk, wat er in dit boek voor kan zorgen dat je 150 bladzijden moet lezen in één keer.

Ach, laat ik positief eindigen. Het is een onderhoudend verhaal, en liefhebbers van familieromans kunnen hun hart absoluut ophalen in dit boek.

Neem dan alsjeblieft mijn tip ter harte: lees eerst deel 1 en houd de stamboom naast het boek.