Tom Wood woont in Londen en is video-editor en scriptschrijver. De jager is Woods eerste boek en het verhaal lijkt geschreven om verfilmd te worden.

Hoofdpersoon is Victor, een kille huurmoordenaar, een van de besten uit het vak, zo niet de beste. Wanneer hij in Parijs een Letse staatsburger moet omleggen om aan diens USB-stick te komen - een routineklus die Victor probleemloos uitvoert - ziet hij zich opeens omringd door een aantal mannen die het op hem gemunt heeft. Victor schakelt ze alle zeven uit en maakt daarna dat hij uit Parijs wegkomt. Er volgt een vlucht door Europa. Huurmoordenaars, geheime diensten, iedereen lijkt achter Victor aan te zitten. Niet zo verwonderlijk als blijkt dat op de USB-stick de coördinaten staan van een gezonken US-schip met geheime raketkoppen. Victor is allesbehalve een lafaard en wil weten wie er achter hem aan zitten. En waarom. Daarmee zet hij zijn leven op het spel.
Het is een klassiek thema: de jager die prooi wordt. Succes verzekerd, moet Wood gedacht hebben toen hij aan zijn boek begon. Een actiethriller, spionage, geheime agenten met ondoorzichtige agenda's, achtervolgingen, explosies, veel schieten, veel slachtoffers. Kort het boek in en je hebt een speelfilm. Kijkend naar de positieve reacties uit het buitenland zou het me niets verbazen als De jager verfilmd wordt. Qua actie heeft Tom Wood zijn zaken dik op orde. In korte heldere zinnen jaagt hij zijn lezers van het ene naar het andere hoogtepunt. Show, dont tell. Wood weet hoe het werkt. Hij houdt de hoofdstukken kort, wisselt regelmatig van perspectief en sluit steeds af met een cliffhanger. Toch weet De jager niet echt te overtuigen. De plot is niet verrassend en het boek ontstijgt niet de gemiddelde actiethriller. Na meer dan 400 pagina's weet de lezer zo goed als niets over de hoofdpersoon. Waarom is Victor een huurmoordenaar geworden, waarom leeft hij alleen, waarom durft hij zich niet aan een vrouw te geven? Het zijn vragen die Wood niet de moeite waard vindt om te beantwoorden. Dat de overige personages vlak zijn en vlak blijven (geheim agenten en huurmoordenaars doen hun werk uit vaderlandsliefde, voor de poen of om hun collegas te dwarsbomen) is tot daar aan toe, maar dat de hoofdpersoon als playmobilpoppetje van het ene avontuur naar het andere holt is teleurstellend. Dat de held alle aanslagen weet te overleven hoort bij het genre, maar geloofwaardig is het niet.
Wood kan absoluut schrijven, maar bij een volgend boek mag hij wel wat meer aandacht besteden aan de drijfveren van zijn personages.