Arnold en Polly zijn een gelukkig getrouwd stel, die samen Papyrus beheren; een uitgeverij die op kleine schaal poëziebundels publiceert. Arnold heeft in het verleden een boek laten publiceren en teert nog op deze uitgave. Polly organiseert met haar vriendinnen regelmatig brei-avondjes ter ontspanning. Op een dag kan Arnold niet meer ontkennen dat hij verliefd is geworden op een van Polly's vriendinnen, Vera. Onbewust van de innerlijke strijd die haar man levert, wordt Polly op een dag geconfronteerd met een bijzondere bezoeker in de uitgeverij. Gekleed in een pak van papieren waar resten van gedichten op staan, schrikt hij bezoekers van de winkel af en eist hij dat zijn bundel wordt gepubliceerd...
Gerard Woodward werd in 1961 geboren in Londen en ging naar een school waar religie centraal stond. Zijn geloof laat hij vaak doorschemeren in zijn boeken. Hij is een schrijver die vooral bekendheid genoot door zijn trilogie over de familie Jones. In 2014 werd het tweede boek uit deze reeks, I'll go to bed at noon, genomineerd voor de shortlist van de Man Booker Prize. Naast romans schrijft hij ook poëzie en korte verhalen. Zijn debuutroman, August, werd genomineerd voor de Whitbread Award.
De auteur begint Paper Lovers ontzettend sterk en zet morele dilemma's in de spotlight, die vooral op je gevoel inwerken. Want hoe belangrijk is gevoel? In hoeverre belemmert schuldgevoel het dagelijkse leven? Kun je leven met de leugens die je vertelt? Woodward laten de hersens kraken met zijn eerste stuk! Hierdoor kan het heftig binnenkomen als je zelf een situatie van leugens en bedrog van dicht(er)bij hebt meegemaakt. Je wordt als lezer uitgedaagd om je gedachten naar het vreemdgaan te verzetten. De gedachten van zowel dader als slachtoffer komen aan bod waardoor beide kanten van deze daad worden uitgelicht.
'Why should their spouses find out about them, and if they did, so what? Families split up every day. It is more the norm than not, to split up. Who now stays married for life? The world is full of stepchildren and second husbands, and everyone seems to manage. - And so their affair resumed it previous course and direction.'
Dit sterke begin wordt teniet gedaan door het verdere verloop van de roman. Als de bijzondere man die eist dat zijn bundel wordt uitgegeven zijn intrede in het verhaal doet, verdwijnen de dilemma's over het vreemdgaan naar de achtergrond en het verhaal kabbelt vanaf daar wat voort. Het voelt alsof er een tussenstuk in Paper Lovers is aangebracht om de lezer erop te attenderen dat gedane zaken geen keer nemen. Na dit stukje rust wordt de uitkomst belangrijk: hoe moeten de betrokkenen verder met hun leven? Ook wordt de man in het papieren pak brutaler en voor Polly is dat een mooie afleiding voor alle gedachtes die in haar hoofd rondtollen over Arnold en hun leven samen.
Het christelijke geloof speelt een grote rol in de roman. Doordat het geloof zo'n belangrijk punt in de levens van de personages is, vormt het ze. Het geeft een motivatie voor hun acties, maar rechtvaardigt ze niet. Zo gaat Arnold als boetedoening naar de kerk, maar houdt dit verborgen voor Polly omdat zij een atheïst is. Als ze daar achter komt, hangt hij een smoes op dat hij research doet voor een nieuwe roman. Leugen na leugen komt uit zijn mond, terwijl zijn doelstelling is om in het reine te komen met zichzelf en zijn acties. Door constant tegenstrijdigheden te lezen, treedt er verveling op waardoor het boek niet snel vlot. Het zorgt er zelfs voor dat er negatieve gevoelens voor Arnold opborrelen, want wanneer gaat hij nou eens de waarheid vertellen en stoppen met liegen? Polly wekt echter wel je sympathie op. Ze is een sterke en verstandige vrouw en haar nuchtere houding is geloofwaardig. Ze bezwijkt niet voor de nieuwe gedachtegang waar haar man plotsklaps mee thuiskomt.
Het idee van Paper Lovers is goed: de man in het papieren pak is creatief gevonden en een mooie aanwinst voor het verhaal, omdat het meerdere verklaringen van 'paper lovers' geeft. Onder andere het huwelijk en de affaire, maar ook liefde voor poëzie, papier en verhalen. Het is erg jammer dat er in delen is geschreven; alsof elke paar hoofdstukken een eind aan een bepaald onderwerp moeten geven. Spreiding van de heftige onderwerpen door het gehele boek had het verhaal (en de boodschap) een stuk aantrekkelijker gemaakt.