Tja..... zucht. Aan de ene kant herkenbaar maar soms zo herkenbaar als een spiegel en kreeg ik een beetje een hekel aan mezelf.
Een en al reactief i.p.v. pro-actief. En ze zit geheel in een slachtofferrol....
Ik werd het een beetje zat: " Ik ben zielig, ik heb een eetstoornis ,
niemand begrijpt mij....". Nee , nergens grappig of humor, maar veel zieligheid.
Of misschien ben ik nu te hard ?