Eigenlijk behoor ik niet tot de doelgroep maar mijn dochter is fan van (de boeken van) Mel en vond dat ik al Mel’s boeken ook moest lezen.
Ik lees graag thrillers van Nederlandse bodem dus heb vorig jaar alle verschenen titels gelezen.
Mel kreeg er een “oudere fan” bij, ik vind het goede boeken.
Dus net als mijn dochter was ik ook benieuwd naar Schuld.

Nog voor je goed en wel begint met lezen wordt je al getrakteerd op een boek met een verrassend uiterlijk (buitenkant) en lay-out (binnenkant).
Het boek wordt vanuit verschillende personages geschreven, ook vanuit de dader.
Mel heeft een prettige schrijfstijl en kan zich goed in het leven van een puber verplaatsen.
Zij weet helder en zeer herkenbaar personages en situaties te beschrijven waardoor je je gelijk in de personages/situatie kunt verplaatsen.

Met de informatie die je al weet over het boek begint het verhaal ook gelijk boeiend.
Want zodra je na 4 bladzijdes het hoofdstuk start vanuit personage Kate voel je de spanning omdat je weet wat er gaat gebeuren.
Maar nog niet hoe en wanneer.
Het boek blijft boeien en is niet voorspelbaar.
De spanning bouwt zich op tot een verrassend einde.
En als je dan denkt het boek uit te hebben komt er nog “iets” waar ik stil van werd.
Deze emotie is zo goed en puur verwoord, dat je de pijn kan voelen.
Ik was daar even stil van.