Het verhaal begint aardig met de beschrijving van de ‘zelf inelkaar geknutselde’ familie van de ik-figuur, maar daarna blijft de beschrijving van de rampsituatie erg oppervlakkig en ongeloofwaardig. De karakters hebben geen diepte, ze lijken nauwelijks onder de indruk van het verlies van hun geliefden. De ontsnapte gevangenen die lukraak vrouwen hebben verkracht worden niet berecht en opgepakt, er is geen justitie terwijl de stad wel op allerlei andere manieren de orde hersteld? Ze worden zelfs de leiders van de nieuwe families? Terwijl ze gemiddeld een IQ hebben van maar eenderde van de meest intelligente van de gevangenen (wat op zich vrijwel onmogelijk is). Dennis raakt zo in paniek van het bericht dat zijn vriendin zwanger is dat hij haar ontvlucht, omdat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd toen hij hoorde dat zijn vrouw zwanger was (wat Dennis op het moment van zijn eigen vlucht helemaal niet wist)? Door nieuwe families te creëren, ontstaan er geen genetische defecten meer? Alsof er in de oude maatschappij alleen maar inteelt was ...?

Clichés en kromme beeldspraak ontbreken ook niet: ‘een bron van inkomstenderving’, ‘Almere had voor hetere vuren gestaan’, een zwaan snatert?, ‘bont en blauw gebeukt door de wind’, ‘angst stak als een dolk in mijn lichaam’, ‘hoop golfde(?) als een stroomstoot door de hele stad’, ‘ een monument(?) uit een wereld waarin de dingen nog solide en intact waren’.