maar niet zijn beste,In Brugge worden enkele mannen vermoord en zo verminkt dat identificatie een moeilijke zaak wordt. Inspecteurs Van In en Versavel openen de jacht op de moordenaar, maar vinden, behalve een link met een nogal bizarre vereniging weinig aanknopingspunten. Die vereniging, de Gezellen van de Brugse Beer, blijkt te bestaan uit een bont gezelschap dat zich interesseert voor de Brugse geschiedenis. Nu zijn ze op zoek naar de schat van Karel de Goede, die ergens in Brugge verstopt moet liggen. Begint de hebzucht de leden parten te spelen, of vertellen ze niet de hele waarheid? Of zitten de speurders op een doodlopend spoor?
De stijl van Pieter Aspe bewijst ondertussen al een hele tijd zijn waarde, want al voor dit twintigste boek, met Van In in de hoofdrol, het levenslicht zag, bereikte de schrijver de grens van één miljoen verkochte boeken. Met vlotte pen leidt hij zijn personages van café naar café en al Duvel drinkend wordt er de nodige aandacht besteed aan het vrouwelijk schoon, de familieproblemen, een grapje hier en daar, en ondertussen moet men ook nog een moordzaak trachten op te lossen.
Maar begint de formule sleets te worden? Of word ik te oud? Wie zal het zeggen, maar voor het eerst begon ik het constante cafébezoek van ons trio, alsmede de veelvuldige seksistische opmerkingen als storend te ervaren. Het constante gevoel dat de schrijver dit gegeven maar al te vaak opvoert om toch maar zijn bladzijden gevuld te krijgen.
Ondanks dat alles blijven de personages elk op hun manier levensecht en geloofwaardig overkomen zodat ze van de sympathie van de lezer verzekerd blijven. Dat blijft toch vakwerk dat respect verdient. En ook qua locaties blijft Pieter Aspe ons verbazen, want hij slaagt erin telkens weer andere interessante gebouwen te vinden voor zijn boeken. De verrassing van Rebus is het bizarre café Lucifermum, waar je na het lezen eigenlijk direct een glas wil gaan drinken. Jammer dat er geen sluitende bevestiging te vinden is of het nog altijd geopend is.
Deze aspecten bieden bijna de garantie dat een volgend boek wellicht zonder veel nadenken toch weer aangeschaft wordt.
Het valt op dat Pieter Aspe voor dit verhaal alle registers opentrekt om het geheel zo gruwelijk en spannend mogelijk te maken: moord, verminking, verkrachting, pedofilie, het trekt allemaal aan het oog van de lezer voorbij. Maar laat deze overvloed er nu net verantwoordelijk voor zijn dat dit verhaal zeer on-Aspes overkomt.
Rebus is lang niet het beste boek uit de reeks, maar nog best genietbaar. En omdat, ondanks bovenvermelde punten van kritiek, de eindbalans toch nog positief is, en mede door het soap-gevoel en door de cliffhanger op het eind van het boek, kan ik alleen maar besluiten: op naar nummer eenentwintig.