Het verhaal is erg goed neergezet, je leert veel over vluchtelingen, hoe hun leven verloopt, indrukwekkend vertelt Danny de Vos hoe wanhopig de mensen zich voelen in de massa, de onrust en onzekerheid.

Nick Visser, 14 jaar, gaat met zijn ouders en zus op vakantie naar een luxe hotel met alles erop en eraan. Op dit Griekse eiland komen dagelijks boten met vluchtelingen aan, deze krijgen hun eigen opvangplek. "Een oud hotel, een ramp te druk, te vies en te vol." Alles oké betekent voor hun we leven nog, we zijn niet verdronken. Vaak zijn ze weken onderweg en dan nog de vraag of ze mogen blijven of niet.

Nick leert Zaïd kennen, een vluchteling van 13, helemaal alleen. Nicks plan is om Zaïd een onvergetelijke dag te bezorgen, maar dit loopt anders dan verwacht. "Nick wist hoe het voelde om in iemands huid te kruipen. Zijn verbeelding die werkelijkheid werd". Ze verwisselen van kleren. Voor één dag. Het plan loopt uit de hand en beide jongens belanden in het vluchtelingenkamp met alle gevolgen van dien. Toch ook onder deze moeilijke omstandigheden blijft Nick bij zijn standpunt. "Ruilen hoefde voor hem niet meer, maar helpen wilde hij nog wel".

Uiteindelijk loopt het met beide jongens goed af. Mensen hebben vaak een vooroordeel, ook in dit geval, vluchtelingen zijn gelukszoekers, zwervers, zelfs terroristen, natuurlijk deze zitten er ook tussen, maar het grootste deel van deze mensengolf is door oorlog, dorpen die kapotgeschoten zijn, gevlucht.

Ik geef vier sterren omdat ik Nick net iets TE vind, hij komt doordat hij zover gaat ongeloofwaardig over. Iedereen bereikt op een bepaald moment een grens van zover ga ik maar bij Nick is die grens er niet.