Het is dat af en toe het woord vacht of pootje valt, anders zou je bijna vergeten dat de hoofdpersoon geen gewone neuroot maar een cavia is. Dat lijkt er verder ook niet echt toe te doen in deze kantoorsatire, die niet zo geslaagd is als haar boeken over taal. Een paar situaties zoals "de boswandeling" waren wel grappig, maar verder was ik er snel doorheen.