Het is een geliefd onderwerp in young adultboeken: de mysterieuze mogelijkheden van magie. Hoe blijf je dan nog origineel? Laure Eve worstelt daar zichtbaar mee in De Graces.

Een meisje verhuist met haar moeder naar een klein stadje dat overschaduwd wordt door de macht van de welgestelde familie Grace. Iedereen zegt dat de Graces heksen zijn. Hun macht is voelbaar. Of zijn het de roddels, waardoor iedereen gelooft in iets wat niemand zeker weet? Op haar eerste schooldag voelt de hoofdpersoon zich direct aangetrokken door de coole Summer, Fenrin en Thalia Grace, en tot haar ongeloof laten ze haar al vrij snel toe in hun midden. In de geborgenheid van het hechte clubje durft ze nu eindelijk de naam aan te nemen die diep vanbinnen veel beter bij haar past: River Page.

De Graces is het eerste deel in een nieuwe reeks van Laure Eve. De opening is een beetje cliché, maar zorgt wel voor herkenbaarheid bij het publiek: de Graces hebben het aanzien van popsterren. Ook op River maken ze een onuitwisbare indruk. De ontwikkeling die River doormaakt is zowel een afgerond geheel als een opstapje naar een volgend avontuur. Ze is aanvankelijk nog een stil meisje dat zich afzijdig houdt, maar als Summer Grace haar beste vriendin wordt is dat net het duwtje in de rug dat haar wat rechterop doet staan. Haar transformatie komt echter niet heel overtuigend over, omdat er weinig aandacht wordt besteed aan haar interne worsteling en alle complicaties die dat met zich meebrengt. Wel maakt het nieuwsgierig naar het avontuur waar ze in het volgende deel in zal belanden.

Op de achterflap van het boek lezen we dat De Graces een ‘beklemmende, mysterieuze thriller’ is. Toch komt die spanning te weinig naar voren in het boek. De opbouw is volgens het boekje en de hints zijn vaak wat te duidelijk. Daardoor kan de doorgewinterde YA-lezer de wentelingen in het verhaal al wel voorspellen. Ook lijken de verschillende drempels die River en haar omgeving belemmeren net iets te laag om impact te hebben. Ze stappen er met enig aarzelen overheen. Het was mooi geweest als het mysterie nadrukkelijker aanwezig was geweest.

Laure Eve heeft wel geprobeerd haar boek een extra dimensie te geven met pseudofilosofische inzichten. Die hadden het verhaal diepgang kunnen geven, als het ware om de personages beter te begrijpen. Ze missen echter nog de nodige diepgang, waardoor de inzichten in de lucht blijven hangen.

(Deze recensie verscheen eerder in de Boekenkrant (oktober 2016) en op www.alexhoogendoorn.nl)