Mooier dan de metaforische toelichting op de achterkant van het boek kan ik het niet omschrijven:

"In haar roman De stille stad toont Threes Anna met poëtische en pijnlijke precisie hoe vissen sterven als je er het mes in zet, hoe snel het licht in hun ogen dooft zodra je ze uit het water tilt, hoe eenzaam iemand kan zijn tussen miljoenen anderen."
Dit is in feite wat de hoofdpersoon Rosa overkomt.

Het boek laat zien hoe ingrijpend eenzaamheid en vervreemding kan zijn, hoe groot en onbegrijpelijk een cultuurverschil. In hoeverre kan dat ook voor vreemdelingen in ons land gelden? Zomaar een vraag die je jezelf kunt stellen bij het lezen van dit boek.