Wat me tegenhield om eerder in dit boek te beginnen was eigenlijk het omslag... Het trok en trekt me totaal niet aan. Maar ja, d'r staat wel Andrew Klavan op, dus na een poosje heb ik maar moed gevat en ben begonnen. En ik werd beloond! Shotgun Alley - de naam van een kroeg waar een groot deel van het verhaal zich afspeelt - is een boek dat je een bepaald 'onderbuikgevoel' geeft, een boek dat zich aan je opdringt en niet met rust gelaten wil worden.

Jim Bishop en Scott Weiss, het uiterst onwaarschijnlijke duo dat Klavan in zijn boek Vluchtroute ter wereld liet komen, wordt door een erg rijke man ingehuurd om zijn jonge dochter bij de motorclub weg te halen waar ze haar intrek heeft genomen. Haar vriend heet Cobra, en man, wat kan die uit zijn nek l*llen! Gestoord maar briljant of briljant maar gestoord? De lezer mag kiezen maar het mooie is dat die hele Cobra, ondanks zijn (briljante) gestoordheid, toch een zekere aantrekkingskracht heeft. Beverly Graham echter begint het toch een beetje eng te vinden allemaal en ze laat zich dus na enig aandringen, waarbij Jim zich van zijn beste lichamelijke kant kan laten zien, overhalen om uit de kring van Cobra en zijn vrienden te stappen.

Een hard verhaal over een hard bestaan. Geen 'boek voor het slapen gaan' maar wel voor op het strand. Kan de zon een tegenwicht vormen voor de treurigheid die Klavan zo trefzeker weet te beschrijven.