Er zijn boeken waar je - hoe je het ook probeert - niet je draai in kunt vinden. Zonder een dat je hier nu een duidelijke reden voor kunt vinden. De blauwe marlijn van James Hall is een typisch voorbeeld hiervan: een aktiethriller met een interessant plot en niet-onaardige personages. Op het eerste gezicht de ingredienten voor een goede thriller...

Het kostte mij een hele hoop moeite om me door de pagina's heen te worstelen. Een slechte schrijfstijl? Nee. Voorspelbaar? Niet echt. Geen boeiend onderwerp? Het tegendeel is waar. Een supergeheim en levensgevaarlijk wapen dat zoek is, zou toch garant moeten staan voor de nodige spanning. En dat doet het ook eigenlijk wel. De bezeten jacht op een blauwe marlijn door de totaal verknipte familie Braswell is een beetje vergezocht, maar (ook) niet de reden van mijn worsteling met het verhaal. Onverklaarbaar dus.

Twee sterren omdat ik denk dat het zeker geen slecht boek is. Het maakt me wel heel erg nieuwsgierig naar de meningen van andere lezers van dit boek...