Wat een te gek boek, dat is het eerste wat ik dacht toen ik de laatste bladzijde omsloeg. Weer een echte Linda Jansma. Het is niet alleen vlot en spannend geschreven maar ook zeer actueel. Dit maakt het verhaal aangrijpender dan het al is en wordt je meegesleurd in de heftigheid van het onderwerp. Schaduwkinderen gaat over hoofdpersoon Jules – officier van justitie – die vanuit België naar Nederland verhuisd is. Ze kampt met een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd wat ze nog steeds niet verwerkt heeft. Af en toe zien hier korte flashbacks van. Daarnaast behandelt ze een zaak die te maken heeft met de Islamitische groep Khorasan, die verscheidene aanslagen pleegt en waarbij kinderen – leeftijd rond de elf jaar – ingezet worden als proefkonijnen. Het zijn ouderloze kinderen die uit asielcentrums gehaald worden, vandaar de titel schaduwkinderen. Niemand zal ze missen. Af en toe kijken we vanuit het perspectief van één zo'n jongen Ismail die beschrijft hoe ze gehersenspoeld worden door meerdere keren per dag te bidden tot Allah en hoe doodsbang hij in werkelijkheid is. Vooral deze stukken vind ik erg knap beschreven. Dankzij Jules haar ex-vriend Harry die misdaadverslaggever is en zich overal teveel mee bemoeit, komen ze achter de verblijfplaats van deze groep en proberen ze een derde aanslag, dat plaats gaat vinden op eerste kerstdag, te voorkomen.
Wat ik fijn vind aan de boeken van Linda Jansma, is de schrijfstijl. Persoonlijk vind ik verhalen over terroristische aanslagen niet leuk om te lezen. Ik kan mij moeilijk voorstellen hoe deze mensen denken. Hoe haal je het in je hoofd om onschuldige kinderen in te zetten als bom? Maar hoe Linda dit beschreef, was het voor mij beter te begrijpen en heb ik – ondanks het onderwerp – erg genoten van dit boek. Ik kijk nu al uit naar deel twee!