Het boek leest zeker makkelijk, en ik wilde het ook wel uitlezen, hoewel ik het tijdens het lezen ook al vervelend vond. Hester de hoofdpersoon kan niet rekenen op mijn sympathie. Ze voelt zich slachtoffer van de omstandigheden, en kiest ervoor om te trouwen met iemand van wie ze niet houdt. In feite om haar bedje gespreid te krijgen. Van haar man verwacht ze dat ze weinig tot geen huishouding hoeft te doen, daar hebben ze een inwonende zus voor. Hester wil Schilderen. Dat is geemancipeerd van haar,maar voor die tijd ongebruikelijk. Niet zo heel vreemd dus dat haar man er niet direct voor open staat.

Haar man is ook niet sympahiek, zeker niet, Maar de manier waarop Hester haar echtgenoot ten gronde richt is schokkend.Ze voelt absoluut geen scrupules, maar vertrekt met het fortuin om elders een nieuw leven te beginnen. Ze weet wat ze wil, en is niets ontziend om haar doel te bereiken.