Het boek 'De Droomlijst' van Julien Sandrel gaat over moeder Thelma en haar zoon Louis.
Thelma is een hardwerkende alleenstaande carrièrevrouw, die werkt voor 'haar jaarlijkse loonsverhoging, haar zomervakantie met Louis en haar nieuwe pumps'. Een spoedgeval betekende in haar wereld een presentatie die moest worden afgerond of een consumententest.
Totdat Louis voor haar ogen -terwijl zij aan haar mobiel zit met haar baas- aangereden wordt door een vrachtwagen. Louis raakt hierdoor in coma. Volgens de artsen is de kans op herstel nihil en geven hem vier weken de tijd, hopend op een wonder. In eerste instantie is Thelma zo van de kaart dat ze de verdoving zoekt in alcohol, totdat haar moeder waarmee ze slecht contact had haar wakker schudt. Thuis vindt Thelma onder het bed van Louis een 'dromenboekje'. Hierin heeft Louis bijzondere wensen opgeschreven die hij eens wil gaan uitvoeren. Bij Thelma rijpt het onconventionele plan om de wensen van Louis zelf ten uitvoer te brengen in de hoop hem hiermee uit zijn coma 'wakker' te schudden. Zo komt het dat Thelma naar Tokio vertrekt om daar een druk kruispunt over te steken, een voetbalclinic volgt en een tattoo laat zetten. Maar bij de laatste wens van Louis aangekomen, moet Thelma even slikken; mijn echte vader vinden.
Voor mij zat het fascinerende in dit boek vooral in de tussenzinnetjes, die soms zoveel van betekenis deden veranderen. De beschrijving van Tokio, dit moet op ieders bucketlist.