De kettingrokende Reinier Saltsman is doctor in de musicologie, was ooit concertpianist en heeft ooit een toonaangevend boek geschreven over de fuga. Hij is achter in de veertig, heeft zijn tweede vrouw Karin niets meer te zeggen en heeft geen contact meer met zijn eerste vrouw en hun dochter. Het woord midlifecrisis-crisis valt niet voor niets. Reinier wordt door een oude vriend uitgenodigd voor een congres over muziek in New York, waar hij over zijn boek moet praten. Tijdens deze reis gebeurt er van alles waardoor hij gedwongen wordt om de balans van zijn leven op te maken.

Reinier is opgevoed door zijn opa die eveneens Reinier heette, zijn ouders heeft hij nooit bewust gekend. Zij oefenden een bijzonder beroep uit en zijn op een bijzondere manier al jong overleden.
Herhalingen, spiegelingen en tijd spelen een belangrijke rol in het boek. Reinier heeft dezelfde naam als zijn opa, zijn naam kun je van links naar rechts, maar ook van rechts naar links lezen. Gedachtes over tijd (wanneer je die bespaart, zou je die dan ook kunnen opsparen?) zijn zeer de moeite waard om te lezen, evenals het verval van de vleugel van Reinier en de verkilling van zijn huwelijk. Met iedere sigaret die hij opsteekt, voel je als lezer weer tijd verstrijken en nadert het onheil.

Ondanks de niet zo heel vrolijke thematiek vond ik het een bijzonder prettig boek om te lezen en verbaasde het me dat het niet een grotere bekendheid geniet. De stijl waarin Jeroen Brouwers schrijft, is sober en poëtisch, soms op het vileine af. Wat mij betreft een aanrader die wat meer aandacht zou verdienen.