Dit is mijn eerste kennismaking met een van de boeken van Suzanne Vermeer. Het ging niet helemaal van harte. Gelijk in het begin merkte ik al dat ik weinig inlevingsvermogen met de hoofdpersoon voelde. Hoe Karin op haar ouders reageerde toen die haar vertelden over haar adoptie, kwam veel te gespeeld en overdreven over. Vanaf dat moment was, voor mij, de geloofwaardigheid van de hoofdpersoon als sneeuw voor de zon verdwenen.

Ik heb toch doorgezet, denkend dat het wel beter zal worden, hopend dat ik enkel nog wat in het verhaal moest komen. Het verhaal van Karins verleden was wel interessant, hoe haar vader tot de adoptie kwam en wat er met haar moeder gebeurd is. Ook de link tussen Jonas en de vermissing van jonge kinderen is een leuke toevoeging. Voor de rest vond ik het verhaal nogal dunnetjes, heb ik me geërgerd aan Hailey en haar zus de detective en was de dader voorspelbaar.

Kortom: ik zou dit boek niet aanraden.