Een interessante essay over het serieus nemen en omarmen van het populisme als democratisch instrument.
David van Reybrouck bepleit in dit boek, te erkennen dat het opkomende populisme in Europa m.n. Nederland en België, niet primair gezien dient te worden als een bedreiging voor de gevestigde orde, maar het te beschouwen als de stem, waarmee z.i. m.n. " de autochtone arbeidersklasse" van zich laat horen.
De kloof tussen laag- en hooggeschoolden neemt alsmaar toe en de laaggeschoolde kiezers, vertegenwoordigd door hoogopgeleide "diplomademocraten", voelen zich redelijkerwijs steeds minder begrepen.
Het zou dan ook niemand moeten verbazen dat populistische leiders en partijen zich geroepen voelen deze vaak "rancuneuze"
kiezer te vertegenwoordigen.
Misschien wordt het tijd die vertegenwoordiging serieus te nemen en ze niet (langer) als paria's te behandelen, maar juist op te nemen in ons democratisch bestel, zolang ze zich aan de democratische grondbeginselen en de wet houden. Zodat het "verlicht populisme" een nieuwe democratische balans teweeg brengt en daarmee extremisme verkomen wordt.