De proloog is geschreven in de vorm van ik-persoon (Yann). Yann hoopt dat hij met zijn verhaal andere mensen hoop terug kan geven na de vreselijke gebeurtenissen die hij heeft meegemaakt. Hij hoopt dat er in de maatschappij nog steeds mensen zijn die zich niet monddood laten maken, dat er mensen zijn die nog voor hun mening uit durven komen, ongeacht de gevolgen. Dan begint Yann te vertellen over zijn belevenissen, die vijf jaar eerder begonnen toen hij met Simon naar die beruchte bijeenkomst ging. Vanaf hoofdstuk 1 wordt het verhaal verteld in de derde persoon en ben je dus vijf jaar terug in het verleden, in Orange, Frankrijk, 2022.

De schrijver Tim Boon weet de lezer vanaf het begin te boeien. Je voelt in de proloog de angst van Yann. In het begin van het verhaal wordt al gelijk duidelijk dat Yann geen man van extremen is qua geloof en politieke voorkeur. Hij noemt zichzelf agnost. Een agnost is iemand die geen overtuiging heeft jegens het wel of niet bestaan van (een) bovennatuurlijk(e) macht(en) zoals God.

Het boek gaf me met regelmaat kippenvel. Het speelt zich af in de nabije toekomst, maar de schrijver weet je als lezer met dit boek te raken, er is op dit moment al zoveel gaande waarover Tim Boon schrijft.

“Van Scylla in Charybdis” is een goed geschreven verhaal dat vlot leest, van begin tot eind spannend is, maar je tegelijkertijd ook aan het denken zet. Wat zou je zelf doen? Extreemrechts volgen, het verzet in gaan of je gedachten voor je houden en niets doen.

Ik mag hopen dat het qua politiek in ons land niet zo erg wordt zoals de schrijver in dit boek weergeeft. Echter ben ik bang dat we inderdaad steeds meer die kant op gaan en persoonlijk vind ik dat beangstigend. Het boek heeft mij aan het denken gezet wat zal de toekomst ons nog zou kunnen brengen. Het is een boek dat het politieke gevoel van deze tijd uitstekend weerspiegelt.

Naast de verhaallijn van Yann is er ook die van Simon. Je leest zijn gedachten via brieven die hij schrijft. De eerste brief heet: Dag 138 van de nieuwe orde. Ook Simons kant van de gebeurtenissen is boeiend en verrassend om te lezen. In totaal zijn er vier brieven van Simon. Via deze brieven krijg je als lezer zicht op hoe de politieke situatie zich ontwikkelt; niet alleen die in Europa, maar in de gehele wereld.

Er is een mooie zin in het boek die indruk op mij maakte en die verklaart waarom mensen het verzet helpen:

"Kijk, voor mij is het geloof als een stok, een die dient om op te steunen, niet om anderen mee te slaan. Dat is in het verleden al te vaak gebeurd en daar wordt dan meestal vol ongeloof op teruggekeken. En nu gebeurt het gewoon opnieuw”.

Het einde van het verhaal en de daaropvolgende epiloog zijn dermate indrukwekkend dat deze mij nog lange tijd bij zullen blijven. Laten we hopen dat dit verhaal fictie blijft. Gezien de huidige politieke en godsdienstige toestand in de wereld zou dit verhaal best wel eens werkelijkheid kunnen worden. Ik hoop van harte van niet.

5 sterren voor dit prachtige debuut.