Dit is ongetwijfeld een belangrijk boek, maar nadat ik het begin veelbelovend vond heb ik het boek na zo'n dikke honderd pagina's terzijde gelegd en blijft het onuitgelezen. 
Müller heeft in 2009 de Nobelprijs voor de literatuur gekregen, maar dat is voor mij niet altijd een aanbeveling, in tegendeel: net als bijvoorbeeld haar collega-prijswinnaars Coetzee, Naipaul, Le Clézio en Saramago kan mij de manier van opschrijven en vertellen niet bekoren. Jammer!
Gelukkig is de prijs dit jaar naar Modiano gegaan, die kan mij wel bekoren.