Dit is het eerste boek dat ik van Alex Boogers heb gelezen, maar zeker niet het laatste. Wat een vertelkunst heeft deze schrijver. Het verhaal zit knap in elkaar, langzaam kom je erachter welke trauma’s eenieder heeft en hoe hij/zij daarmee omgaat. Ook word je eerst een bepaalde richting op gestuurd en blijkt het later toch (heel) anders te liggen.

Zeker ook een compliment waard is de wijze waarop verschillende thema’s zoals discriminatie, pesten en vriendschap in dit verhaal worden verwerkt.

Er zitten werkelijk parels van zinnen/alinea’s en observeringen in dit verhaal. En wat had ik graag een docent als mijnheer Vital gehad!

Dit boek is rauw en zo treffend. Heel knap hoe de gevoelens en levens verwoord worden. De beschrijving van het trauma van Amy: zo gedetailleerd en realistisch opgeschreven. Ik krijg er nog rillingen en tranen van.

Alex Boogers verdient het om veel gelezen te worden.
Ik ben van plan om dit jaar dit boek nog een keer te lezen. Doordat ik het verhaal nu ken kan ik mij dan nog beter richten op de prachtige en rake teksten.

Amy, Jacob en Harvey: ik zal jullie nog lang met mij meedragen.

Lees dit boek! Waar wacht je nog op? Nu naar de boekwinkel of de bieb!

Wat mij betreft de winnaar van het Beste Boek voor Jongeren 2018.