de dialogen zijn tenenkrommend en de Nederlandse vertaling is ook niet vlekkeloos.,Nooit verwacht dat ik voor Crimezone nog eens een boek uit de boeketreeks zou moeten bespreken. En geen vogel zingt van Brian Eastman ontstijgt namelijk in het geheel niet het niveau van deze flutromannetjes. Eigenlijk is 1 ster nog teveel. Maar? een goede recensent gaat door het stof, bijt door de zure appel heen en laat zich niet uit het veld slaan. Met de blik op oneindig en het verstand op nul (dat laatste gaat vanzelf tijdens het lezen van deze 'detective') sla ik me in sneltreinvaart door de hoofdstukken heen en lukt het me om de geestelijke marteling tot twee leesavonden te beperken.

De informatie op de kaft belooft al niet veel goeds. Twee dames staren me vanaf de voorkant aan. Een van hen houdt een vergrootglas in haar hand en probeert als een soort Sherlock Holmes scherpzinnig te kijken. De ander heeft een plantenbak op schoot. Plantjes spelen namelijk een belangrijk thema in het verhaal. Uit de KRO detectiveserie: Rosemary & Thyme, staat er naast de foto. Brian Eastman blijkt geen schrijver te zijn maar de producent van deze t.v.-serie, die ik overigens niet ken (en dat wou ik graag houden zo). Brian heeft voor dit boek hulp gekregen van Rebecca Tope, een melkboerin die al eerder op haar naam wat thrillers heeft gepubliceerd, waar ik ook niet nieuwsgierig naar ben.

De hoofdrolspelers in het matte verhaal zijn Laura Thyme en Rosemary Boxer. In het eerste deel van het boek wordt beschreven hoe beide dames met elkaar in contact komen. Het is dus waarschijnlijk de 'pilot' van de t.v.-serie. Laura wordt in de steek gelaten door haar man, die er met een jong mokkel vandoor gaat. En Rosemary is een onderwijzeres die wordt uitgenodigd door een oud-leerling om naar zijn boom te kijken (ahum). De dames komen samen in hetzelfde hotel terecht, raken aan de praat en beginnen zich als een stelletje theetantes met een onverkwikkelijk familiedrama te bemoeien. Tijdens het ontrafelen van een auto-ongeluk (dat een heuse moordzaak blijkt te zijn) wordt de lezer getrakteerd op allerlei weinig boeiende wetenswaardigheden over bloemetjes en plantjes. Daar houden de twee vrouwen namelijk erg veel van; is dat niet toevallig? Het duo Rosemary & Thyme is geboren.

Brian Eastman kan niet schrijven, zelfs niet met behulp van de spelling- en grammaticacontrole van mevrouw Tope. Nergens wordt het verhaal interessant, de dialogen zijn tenenkrommend en de Nederlandse vertaling is ook niet vlekkeloos. Ik ga dit boek kado geven aan mijn schoonmoeder.