Toen ik de achterflap las wist ik dat ik het boek moest lezen. Hoewel ik nooit van de zussen Mitford had gehoord klonken zij mij heel interessant in de oren. Niet alleen heeft de aristocratie voor mij een bepaalde allure ook was ik benieuwd hoe iemand in hemelsnaam de Nazi’s kan bewonderen.
Ik had gehoopt dat De zes freules een inzicht zou bieden in deze interessante zussen en dat dit op verhaalachtige manier zou gebeuren. Helaas las het boek niet lekker weg. Het is niet volledig op chronologische wijze geschreven en totaal niet in verhaalvorm. Er is mijns inziens het meest geschreven over Nancy en Diana. Ook volgens de vertaler laat Laura Thompson een voorkeur voor Nancy zien.
Er wordt continu verwezen naar boeken en brieven waardoor het eigenlijk als een soort van werkstuk voor een HBO-opleiding leest. Ik ben wel nieuwsgieriger geworden naar de zussen en zou een paar van de genoemde biografieën en autobiografieën graag lezen.
De noten van de vertaler aan het einde van het boek laten ook merken dat Laura Thompson soms een enigszins verkleurd beeld van de zussen heeft geschept en niet volledig is geweest. Er is veel correspondentie van de zussen bewaard gebleven en ik heb zelf het idee dat daar nog veel uit te halen is dat misschien nog meer inzichten bied.
Hoewel het boek totaal niet aan mijn verwachtingen heeft voldaan denk ik dat het boek interessant is voor mensen die een onderzoek naar de zussen Mitford doen, maar dat ze daarnaast nog veel meer moeten lezen. De bibliografie achter in het boek kan daarbij helpen.