(Deze recensie is eerder verschenen in het Elf Fantasy Magazine)

Tijdens een jachtpartij weet koning Tobeszidian van Neder op het nippertje te ontsnappen aan een grootschalige coup. Zijn elfse vrouw wordt vergiftigd, maar hij weet zijn kinderen en de heilige Kelk in veiligheid te brengen, waarna hij echter strandt in een schemerwereld.
Vijftien jaar later redt zijn zoon Dain, in onwetendheid opgevoed door een dwerg, het leven van heer Odfrey. Als dank krijgt hij een plaats in diens fort in Neders buurland Mandria. De arrogante kroonprins die in de leer is bij heer Odfrey en zijn halfelfse afkomst maken zijn leven er echter niet gemakkelijker op.
Ondertussen sneuvelt graaf Volvn van Neder in de strijd tegen de coupplegers en hun demonische bondgenoten, waarna zijn dochter probeert de rechtmatige troonopvolger op te sporen om het gedemotiveerde rebellenleger nieuwe moed te geven.

De achterkant van het boek belooft halfelfen, duistere magick en een profetie. Nu heten de elfen eldin en zijn de magick en de profetie nog niet ter sprake gekomen (misschien in het tweede boek van de trilogie?), maar Het zwaard is er niet minder clichématig om. Tobeszidian, Dain en Alexeia zijn qua karakter nagenoeg uitwisselbaar: dom, koppig en onverantwoordelijk. De schurken zijn arrogant en slecht, en dat zal de lezer weten ook: elke pagina storten ze opnieuw Ellende en Onrecht over de hoofdpersonen uit. De eldin worden gediscrimineerd, en de kerk is intolerant en corrupt. Voeg daar de overdadige beschrijvingen en dito dramatiek aan toe, en je hebt een standaard tranentrekker. Fantasy zou ik het niet willen noemen: er zit geen greintje fantasie in.