Wat een mooi, klein boekje.
Vreselijk om je vrouw te verliezen aan een bomaanslag in de metro. Sommige overpeinzingen gaan over dit gemis.
Aan de andere kant vertelt de schrijver over zijn leven in België, het zich geïntegreerd voelen in deze cultuur, ondanks godsdienstige verschillen. Verschillen die veelal maar benamingen zijn voor eenzelfde innerlijk geloof.
Moet je gaan haten als zoiets ergs je overkomen is? Soms verwacht je omgeving dit van je. Maar Mohamed roept op tot een jihad van liefde. Een jihad als strijd in jezelf. Een jihad om met liefde en mededogen naar anderen te kijken. Iets wat veel mensen in deze tijd waarschijnlijk willen. Niet alleen maar kijken naar het geloof of de huidskleur van anderen, maar kijken naar het gemeenschappelijk en dáár elkaar in vinden. Een hoopvolle boodschap vervat in een klein boekje...