Olivia zit naast het sterfbed van haar man (die ze al een paar jaar heeft verlaten), terwijl ze zit te wachten, ziet ze haar leven voorbij passeren, de pijn, de ruzies, haar jeugd, kinderjaren, het "waarom" ze bepaalde beslissingen heeft genomen. En het huwelijk met de man die eigenlijk heel haar leven heeft ontnomen. Mij heeft het verhaal me niet zo geraakt, het probleem vond ik, dat het verhaal vrij rommelig geschreven is, er komen wel mooie citaten in voor dat ga ik zeker niet ontkennen. Toch was ik op een climax aan het wachten, die er volledig niet kwam. Maar smaken verschillen natuurlijk :)