Hondje, de enige echte van Yvonne Jagtenberg (bekend van de boeken over Balotje) geeft in woord en beeld het leven van een zwerfhondje weer. Maar zielig is hij allerminst. Hondje heeft zo zijn adresjes.
In het park drinkt hij water uit de vijver, hij bietst worstjes bij de slager en af en toe gaat hij naar de oude dame. Die geeft hem thee en koekjes. En ze zet de hoed van haar overleden man op Hondje zijn kop.

Een zwerfhondje zijn heeft sowieso voordelen:

Hondje zit niet vast aan een lijn. Hij is een vrij hondje. Hij is zijn eigen baas. Een hondje dat nooit in bad hoeft en nooit aan de lijn!

De drol van Harry
Hondje beleeft allerlei avonturen, verdeeld over de vier seizoenen. In vijf verhaaltjes per seizoen maakt hij echte hondendingetjes mee. Hij stoeit met andere honden in het park, hij eet ijsjes op die kindjes laten vallen en vangt brood dat eigenlijk voor de eendjes is bedoeld. Er zitten een paar hilarische scènes in, zoals deze:

Even met zijn hondenspeurneus ruiken aan een grote drol. Snif, snif. Hmmm, die drol ruikt naar worst. Dat is de drol van Harry. De hond van de slager.

Een doldwaze blik
Hondje kijkt constant een beetje onnozel, maar ook wel heel aandoenlijk uit zijn ogen. De mooiste illustratie vind ik die bij het hoofdstuk Een beetje verliefd, dat zich (natuurlijk) in de lente afspeelt. Hondje ontmoet daarin een ander hondje en hij raakt buiten zichzelf en krijgt een doldwaze blik in zijn ogen.

Lees verder op mijn website