Het slotdeel van de Miljardair trilogie oftewel ‘de ongelofelijke avonturen van Victor van Sant en de gepensioneerde politiecommissaris Eddie Delfosse’. En Min vijftien spant de kroon. Miljardair Van Sant is terminaal ziek. Maar hij heeft nog een paar appeltjes te schillen (beter: uit de fruitschaal te verwijderen) in de internationale politiek en haute finance. Om die rekeningen te vereffenen huurt hij Edward Thornhill in, een gefrustreerde, ontslagen CIA-directeur. De beste in zijn vak, maar boos. Enfin, hij krijgt van Van Sant twee lijstjes met de namen van te elimineren personen met een open budget. Wat hem echter over de streep trekt – naast de torenhoge beloning – is het derde lijstje slachtoffers: dat is blanco en mag hij zelf invullen. Een kolfje naar zijn hand, natuurlijk. Uiteraard loopt de zaak uit (diezelf)de hand. Thornhill wordt verdachte en verdwijnt met dochter Laure Van Sant. Tijd voor de excentrieke Delfosse om op het podium te verschijnen om – net als in deel 1, Dertien kilo – het verdwenen tweetal op te sporen. En uiteraard lukt dat, zij het dat het einde zodanig is dat deel vier er niet meer inzit. Is dat erg? Niet echt. Van den Bergh giert namelijk gigantisch uit de bocht. Niet te geloven en te beschrijven. Boek gauw dicht, trilogie klaar en over tot de orde van de dag. Gauw vergeten.