Als ik de korte inhoud las op de cover, had ik zoiets van hier krijgen we het verhaal van Maddy, die als tiener een lelijk eendje was maar opgroeit tot een mooie vrouw, en een liefde start met Kerr die echt onmogelijk is. En zo start ook het boek, grappig, de ontmoeting met Kerr daar kreeg ik een lach van op mijn gezicht. Maar niets is minder waar, de bladzijdes daarop krijg je een beeld van al de personages (dat zijn er nogal redelijk veel) en spring je van het een verhaal naar het ander. Ik heb in het begin ook heel veel moeten teruglezen om te kunnen volgen over wie het nu juist ging. Eigenlijk gaat het verhaal over heel het dorp "Ashcombe" en is het niet het verhaal dat je verwacht. Het boek gaat op en af, en je verliest soms wel je aandacht. Dit was mijn eerste boek van Jill Mansell en het zet me nu echt wel niet aan om een tweede van deze auteur te lezen. Natuurlijk iedereen zijn mening.