Een dikke pil van 520 bladzijden is Spoor, ingedeeld in 4 vier delen. Al Quada heeft voet aan de grond gezet in Zuid-Afrika. Verschillende groeperingen duelleren met elkaar en smokkel is aan de orde van de dag. Diamanten, zeldzame zwart neushoorns en drugs. Op de achterflap van Spoor is vooral plaats voor oude bekende Lemmer, hij is de hoofdrolspeler in deel 2, een grotere rol is echter weggelegd voor Milla Strachan, een ontevreden huisvrouw, wie besluit het heft in eigen hand te nemen en voor zichzelf op te komen.

Deel 1 en 3 vormen samen één boek, aan het begin van deel 2 en 4 lijkt het alsof je als lezer in een compleet nieuw bent begonnen en hoop je dat je verhalen zich zullen gaan overlappen. Dit is echter minimaal en dat is jammer. In de laatste paar bladzijden van deel 4, met Mat Joubert in de hoofdrol, is er pas sprake van enige verweving van de verschillende verhaallijnen/delen. Het einde is open en geeft Deon Meyer een kans een vervolg te schrijven, want Lemmer is nog niet klaar.

Vele organisaties met de bijbehorende afkortingen volgen elkaar op in het verhaal. De personages worden de ene keer bij hun voor- en dan weer bij hun achternaam genoemd. Dit alles creëert verwarring en maakt dat je het boek niet makkelijker weer oppakt. Het vleugje Afrikaans is mooi en geeft sfeer aan het verhaal. Niet altijd gelijk duidelijk, maar een verklarende woordenlijst aan het einde van het boek brengt uitkomst.

In een thrilller verwacht je toch ten eerste spanning en in Spoor was dit onder andere door langdradigheid niet echt voelbaar. Het boek is een weergave van de huidige Zuid-Afrikaanse samenleving en de bijbehorende problematiek, maar heeft me helaas niet kunnen boeien zoals eerdere boeken van Deon Meyer.