Het lijkt een trend te worden om in een roman een kind met een beperking ten tonele te voeren. Als voorbeeld daarvan kan worden genoemd de roman van Emily Fridlund, getiteld “Een Geschiedenis Van Wolven” (uitgeverij Signatuur).
Ook in de debuutroman “De Groene Eend” van Manu Causse speelt Isaac, een kind met overduidelijk autisme, een hoofdrol. Isaac is een zoon van gescheiden ouders en verblijft permanent in een kinderkliniek. Vader Eric heeft de plicht op zich genomen om Isaac elke week te bezoeken, terwijl zijn moeder zich minder vaak laat zien vanwege haar carrière. Wel probeert zij (nog) steeds te bepalen wat Eric wel of niet mag met de zoon mag doen.
Tijdens het wekelijks bezoek krijgt de vader geen enkel contact met Isaac. Er is geen enkele blik van herkenning, hij kan niet tot zijn zoon doordringen. In de kliniek maakt men overigens geen enkele vordering in de situatie met Isaac.
Uit een erfenis van zijn oom komt de vader in het bezit van oude groene eend. Deze auto trekt op een of andere wijze de aandacht van Isaac. Dit gegeven, het algemeen onbehagen van de vader over de medische behandeling in de kliniek en de psychologische druk van zijn ex-vrouw, leidt tot een ontvoering van Isaac uit de kliniek. Vader en zoon maken tijdens een langdurige reis in Frankrijk van alles mee. Bijzonder is hoe Isaac geleidelijk aan meer met zijn vader weet te communiceren. Voor hen allebei betekent dit een geheel ander leven.
Manu Causse beschrijft dit alles op een amusante wijze die mij bij het lezen van de roman erg prettig is overgekomen.