Toen ik hoorde dat er een sequel ging komen op de eerste elf Grijze Jager-boeken, keek ik dat met argwanende ogen aan. Ik heb over het algemeen niet echt goede ervaringen met sequels - ze zijn misschien niet slecht, maar meestal zijn ze ook niet zo goed als de oorspronkelijke reeks.
Boy, was I wrong.
Er zit ontzettend veel in dit boek. Waar moet ik zelfs beginnen? Ten eerste, Flanagan biedt zijn lezers niet de kans om kalmpjes in het verhaal te komen, zoals we meestal van hem gewend zijn. Je zit er meteen middenin, en het is zwaar ook. Er is iets verschrikkelijks gebeurd en Will zit gewoonweg in een depressie. Niet iets dat je zomaar eventjes in een kinderboek stopt, en toch werkt het. Het is heel erg goed weergegeven. Zijn ontwikkeling doorheen het boek is echt knap gedaan, en daar speelt Maddie een grote rol bij. Op bepaalde momenten - wanneer het zwaar werd - heb ik een paar keer bíjna zitten janken, en dat overkomt me héél erg weinig, geloof me.
Maddie. Zij was een van de redenen waarom ik niet helemaal overtuigd was dat dit wel een goed boek ging worden. Een tijdssprong van zo'n vijftien jaar tegenover het laatste verhaal uit De Verloren Verhalen, met een nieuw hoofdpersonage... Maar gelukkig viel dat heel erg goed mee. Maddie is knap neergeschreven, een mooie aanwinst voor de andere personages, en de chemie tussen haar en Will is ook heel mooi. Ik kan me voorstellen dat er een aantal mensen zijn die haar niet mogen in het begin van het boek, want ze is een verwend nest, maar eigenlijk vond ik haar ook daar een heel aangenaam personage. Ja, ze ís verwend, maar het gaat er niet over. Het is realistisch, denk ik ook, en dat maakt haar zo goed.
Cassandra/Evanlyn, aan de andere kant, valt hier wat tegen. Maddie lijkt heel erg op haar, en toch weigert haar moeder om dat te zien, terwijl zij er net begrip voor zou moeten hebben, als je 't mij vraagt. Maar het lijkt wel alsof ze alles wat vroeger gebeurd is, expres weggeduwd heeft. Die ontwikkeling staat me niet aan - meer nog, ik vind het jammer. Het lijkt alsof ze zich verschuilt, en dat past niet bij haar. Haar jaren op kasteel Araluen, weg van de buitenwereld, hebben haar geen goed gedaan, en ik had dan ook meer sympathie met Maddie in het begin van het boek. Maddie is niet tevreden daar op het kasteel, en daarom gedraagt ze zich zo ambetant (om een keer een mooi Vlaams woord te gebruiken).
Dit is een soort nieuw begin, en er zit een beetje herhaling in, als je gaat vergelijken met De Ruïnes van Gorlan, maar gek genoeg stoort dat totaal niet. Integendeel zelfs, het is leuk om terug te denken aan hoe het allemaal begon, waar we vandaan komen en waar we nu zitten. Een nostalgische blik - dat mag zeker aan bod komen! Ook de knipoog naar Evanlyn in het begin van Losgeld voor Erak is plezant.
Terwijl het boek vorderde, en het einde in zicht kwam, wordt het ook weer erg zwaar. Het is volgens mij nog nooit zo serieus en erg geweest in Flanagans boeken; die kant kennen we niet echt van hem. Toen ik het verhaal voor het eerst las, was ook nog niet bekend dat er meerdere boeken met Will en Maddie zouden komen. Doordat het naar zo'n zware climax klom, dacht ik eigenlijk dat het een definitief einde zou worden, waar op zijn minst Will (en misschien zelfs Maddie) het niet zou overleven. Dat was verschrikkelijk geweest - goed en origineel, maar wel verschrikkelijk. Gelukkig kwam het niet zo ver. Maar er gebeurt wél iets iets dat je nooit verwacht, iets met Maddie, en dat laat eens te meer zien hoe deze reeks zich doorheen de jaren ontwikkeld heeft. Ik vond het heel even gruwelijk, maar ik ben heel blij dat ze het overleeft. In elk geval: petje af.
Verder wil ik zeker vermelden dat dit weer een knappe vertaling is, die in dezelfde toon blijft als de rest van de reeks. Ik hou daar echt van. Dit is bovendien de mooiste cover uit de hele serie - ontzettend knappe kleuren zijn hier gebruikt -, dus gefeliciteerd aan de grafisch ontwerper die zich hiermee beziggehouden heeft. Ga zo door! En last but not least ook mijn complimenten aan degene(n) die de korte inhoud geschreven heeft/hebben. Korte inhouden zijn mij nogal dikwijls een doorn in het oog: ze zijn vaag, of ze zijn te concreet en ze onthullen al praktisch heel het verhaal, of ze halen iets aan dat uiteindelijk nauwelijks van belang is... Er is dikwijls iets mis, dus. Maar hier niet. Wat erin staat klopt ook, en er wordt weinig concreets onthuld - er wordt niet eens iets specifieks over Maddie gezegd - terwijl alles wat er staat toch correct is. Mooi zo!
Toen ik hieraan begon (voor het eerst) was ik echt bang dat het ging tegenvallen, maar ik heb mijn mening heel snel bijgesteld. Dit boek is nagenoeg perfectie, en zonder twijfel het beste dat Flanagan tot nu toe geschreven heeft!
10+/10