Ik heb genoten van dit bijzondere boek. Een prachtige literaire roman over de band tussen twee zussen die als tegenpool zijn opgegroeid. Een verhaal in een verhaal, bedoeld om toenadering te creëren. Mooie beschrijvingen over afstand en de strijd om nabijheid tussen vrouwen die een verlies met zich meedragen. Herkenbaar beschreven hoe je elkaar zo slecht kunt verstaan, ook al kom je uit hetzelfde nest.

Sophie wordt wakker op haar verjaardag. Dat wat de viering van haar leven mag zijn, wordt de dag waarop ze naar de fles grijpt, huilt en haar schilderijen vernielt in de overtuiging van haar mislukte en lege leven. Haar zus Constance belt omdat ze haar als kamenierster nodig heeft.
Omdat Sophie geen andere verplichtingen heeft en omdat ze hoopt dat er toenadering ontstaat tussen haar en Constance besluit ze naar Brussel te gaan om haar zus te helpen. Daar worden de verschillen tussen de zussen weer schrijnend duidelijk. Daar waar Constance haar personeel afsnauwt en hoge eisen stelt, probeert Sophie te bemiddelen en geniet ze meer van de contacten met het personeel dan van dat met haar zus. Het neerbuigende gedrag van Constance en de vormelijke en religieuze uitingen leiden tot verdere verwijdering. Ook haar zoon Emile moet het elke keer tegenover zijn moeder ontgelden. Alleen de jongere broer van haar overleden man maakt dat Constance soms wat milder is. De enige toenadering is zichtbaar als Sophie op verzoek van Constance haar tekeningen laat zien en daar een verhaal bij gaat verzinnen. Constance vraagt haar verder te vertellen en het verhaal wordt verder uitgebouwd met nieuwe illustraties. Uiteindelijk deelt Constance haar geheim met Sophie, echter een pijnlijke ontdekking maakt dat Constance het contact rigoureus verbreekt. Het is de vraag of deze zussen nog wel voor hun familie willen kiezen……