Wat een naar boek! Om slapeloze nachten van te krijgen….
En dat is meteen een compliment. Karin heeft een verontrustend boek weten te schrijven dat zomaar eens werkelijkheid zou kunnen worden. Sterker nog….het is al eens gebeurd. Dat maakt het nog enger.
Om het verhaal te vertellen legt ze mooie lijnen naar het verleden en het heden.
Hoofdpersoon Victor Bronckhorst is een zieke geest. Maar ook schatje-hemeltje-rijk en intelligent. Een gevaarlijke combinatie. Tel daar een liefdeloze jeugd tot zijn 11e bij op en je hebt een kruitvat.
Maar ook opa heeft een grote invloed en kneed Victor zo dat hij zal doen waar opa niet toe in staat was.
Ik had wel graag meer willen lezen over de dood van de ouders van Victor, dat wordt nu eigenlijk bijna zijdelings behandeld. En hoe is opa geworden tot de man die hij was. Zeker dat laatste had je het boek nog beter doen begrijpen.
Als je denk dat het niet meer erger kan in het boek, gooit Karin er net nog weer een schepje bovenop, waardoor de persoon Victor nog zieker wordt dan hij al was.
Niet alle beslissingen van andere personages in het boek begrijp ik. Waarom laten ze zich overhalen om te doen wat ze doen? Maar ondanks dat ik dat niet altijd begrijp, het zit mij verder niet in de weg bij het leesplezier.
In het nawoord verontschuldigd Karin zich voor een bepaald getal dat ze heeft gebruikt, ik zou willen zeggen: Niet doen! Het past juist zo goed bij het verhaal.
Waanidee is een afschuwelijk boek. Maar ook een goed boek. Afschuwelijk goed.