Dit is een boek waar ik moeilijk een sterrenquotering aan kan geven.
Ik weet het echt niet te plaatsen.
Het gaat over herinneringen aan herinneringen... Het is een beetje chaotisch, ook al staan er jaartallen bij de verschillende delen.
In het begin leek het me een goed verhaal. De jeugdherinneringen van het hoofdpersonage nemen je mee naar het vooroorlogse Sjanghai, meer bepaald naar de internationale nederzetting van Sjanghai.
Je wordt ondergedompeld in de fantasiewereld van hem en zijn Japanse vriendje.
Een onbezorgde jeugd.
Maar dan verdwijnt zijn vader, … en wat later ook zijn moeder.
De hoofdpersoon, die (volgens hemzelf) een beroemd detective is, gaat vele jaren later op onderzoek uit.
Dan verandert deze roman in een soort van detectiveverhaal. Vervelend en vergezocht.
Voorbij de helft wordt het verhaal zo compleet ongeloofwaardig, dat je begint te denken dat de schrijver gewoon wat met de voeten van de lezer aan 't spelen is.
Vanaf het moment dat de ik-persoon in een soort van doolhof, midden in het oorlogsgeweld, zijn ouders echt denkt te gaan terugvinden, werd het me al te gek.
Maar ja, ik was nu al zo ver in het boek.
Iemand raadde me aan om het allemaal niet zo serieus op te nemen.
En dat was mijn redding.
Natuurlijk. Misschien is het allemaal maar fantasie van de hoofdpersoon.
Wat is droom en wat is werkelijkheid?
De lezer wordt voortdurend op het verkeerde been gezet.
Het gaat dus om een zeer onbetrouwbare verteller. Is de hoofpersoon een beetje van lotje getikt? Zijn het waanvoorstellingen die hij daar vertelt?

Kazuo Ishiguro won de Nobelprijs Literatuur in 2017, maar sinds enige tijd weet ik dat het winnen van die prijs ook al niet noodzakelijk veel betekent.

De schrijfstijl gaat ermee door. Niets bijzonders.
Maar soms wordt het wel belachelijk als de verteller van geen enkele herinnering zeker is en hij hele bladzijden vult, zonder ter zake te komen.
Citaat:
“Veel van die ochtend is nu vervaagd. Wel heb ik onthouden dat het idee bij me postvatte dat ik in de tijd die me nog restte zoveel mogelijk werkzaamheden die ik voor de komende dagen op mijn programma had staan moest zien te voltooien, dat iets anders niet gewetensvol zou zijn. Het duidelijke gebrek aan logica van deze opvatting baarde me om de een of andere reden geen zorgen, en na het ontbijt ging ik druk aan de slag, rende trappen op en af en spoorde mijn chauffeurs aan tot grotere spoed door de drukke straten van de stad. En hoewel ik het tegenwoordig niet goed meer begrijp moet ik bekennen dat ik er heel trots op was dat ik even na tweeën kon gaan zitten lunchen nadat ik vrijwel alles wat ik van plan was geweest ten uitvoer had gebracht.”
(Wat hij dan ten uitvoer heeft gebracht, daar heb je als lezer het raden naar.)
“Terugkijkend op die dag kan ik me echter tegelijkertijd niet aan de indruk onttrekken dat ik wonderlijk afstandelijk tegenover mijn activiteiten bleef.”
En zo blijft het hele verhaal van begin tot einde in nevelen gehuld.
Ja, ik denk echt dat de lezer hier gewoon in het ootje wordt genomen; ofwel was het de bedoeling om een surrealistisch verhaal te brengen. En dat is dan wel gelukt.