‘Echte liefde vind je in de boekhandel’, een boek geschreven door Veronica Henry. Nooit van gehoord,durf ik bekennen. Nochtans heeft ze al een hele rist boeken geschreven. Een tweede bekentenis is aan de orde. Mijn interesse gaat niet echt uit naar boeken die de ‘romantische’ kant van onze maatschappij schetsen. En toch …

De reden waarom ik dit boek koos in onze plaatselijk stadsbib, is omdat het gaat over het wel en wee van een boekwinkel in een kleine gemeenschap. De eerste pagina’s beschrijven al meteen dat deze winkel in een abominabele toestand is achtergelaten door de vader van de protagonist. En ja, je weet al snel, je proeft het gewoon dat dit een verhaal wordt met een happy ending. Normaal niet mijn ding, maar het gaat hier over een boekwinkel, en dan wil ik wel overstag gaan. Las nog niet zo lang geleden ‘Dagboek van een boekverkoper’, een boek waar ik van genoten heb, van de eerste tot de laatste bladzijde. Ook zo eentje over een boekwinkel.

Ik heb uiteraard geen idee wat het betekent om zo’n winkel te runnen, ik romantiseer waarschijnlijk het leven van de ondernemer die zo’n winkel uitbaat ‘om van te leven’, maar d’r dobbert bij mij op de achtergrond het idee dat zo’n uitbater ook ‘leeft’ voor het aan de man brengen van boeken, van klanten te begeleiden in hun aankoop, van tips te geven, van het blijven zoeken totdat hij of zij precies die ene titel te pakken heeft waar een klant al een hele tijd op zoek naar is. Kortom, ik lees verduveld graag boeken waar een boekwinkel zowat de hoofdrol speelt.

Met dit boek dus, kwam ik wat dat betreft aan mijn trekken. Zeer vlotte stijl, het leest als een trein, zeggen we dan.
Zowat helemaal op het einde van het boek schrijft de auteur: ‘Het hele punt van het leven was immers dat je nooit zeker wist wat er ging gebeuren. Soms was het iets goeds, soms niet, maar er zouden altijd verrassingen zijn.’
‘Echte liefde vind je in de boekhandel’, was zo’n verrassing.