Ook in het derde deel van de Rotterdamse detectivereeks Bureau MaRiT worden drie zaken behandeld. In dit deel draait het om de zaken van 'Een onbeduidende maniak', 'De mysterieuze inbraken' en 'De weggelopen tweelingzus'. Deze zaken komen rechtstreeks bij het detectivebureau van Marit Johansen, dat ze overigens samen met haar broer James runt, binnen of worden aangedragen door haar collega Jack Stevens of haar politievriend Dix Boeks. Samen met hen probeert ze de zaken tot een goed eind te brengen.

De opzet van Bureau MaRiT 3 is identiek aan die van de eerste twee delen van deze detectivereeks. In luchtig geschreven bewoordingen worden drie zaken in behandeling genomen en ook tot volle tevredenheid van de opdrachtgevers afgehandeld.

Net als in de voorgaande boeken is de relatie tussen Marit en Jack nog steeds moeizaam. Ze lijken niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar te kunnen. Dix Boeks, ooit had hij een relatie met Marit, geeft iedere keer aan dat hij nog steeds om haar geeft en of Marit het niet opnieuw met hem wil proberen. Omdat dit in alle drie de delen regelmatig naar voren komt, wordt het eigenlijk tijd voor wat variaties op een thema. Dat voorkomt herhaling. En dus ook verveling.

Blonken de eerste twee delen van Bureau Marit nog uit in oppervlakkigheid, dit derde deel lijkt daar wat van los te komen. Dat kenmerkt zich vooral in het verhaal van De weggelopen tweelingzus. Ook de spanning is in dit deel meer aanwezig dan in de voorgaande delen. Misschien dat ED Vermeulen wat op gang moest komen.

Is het boek daardoor geweldig? Nee, dat is het zeker niet. Het is nog steeds niet bijzonder diepgaand. Hoewel dat natuurlijk een bewuste keuze van Vermeulen kan zijn. In het boek komen nog steeds overbodige herhalingen voor en is het niet spannend genoeg. Ook het format, drie zaken per boek, kan op den duur tegen Vermeulen gaan werken. Vooral als een aantal van die zaken ook nog eens op elkaar lijken.

Pluspunt van dit derde deel is dat het wat beter is dan de twee voorgaande, dat er wat meer spannende momenten in voorkomen en ook dat het wat minder oppervlakkig is. De gebruikte schrijfstijl is gelijkwaardig aan de andere delen en ook de leesbaarheid, die over het algemeen wel prettig is, is gelijk gebleven. De liefhebber van een gemakkelijk leesbaar tussendoortje zal van deze boeken kunnen genieten, maar voor de liefhebber van de betere thriller/detective is het een doorn in het oog.