Een wat versnipperd allegaartje van verschillende teksten van Jan Campert en Remco Campert. De dialoog middels hun werk, die vader en zoon volgens de achterflap met elkaar aan zouden gaan, blijft beperkt tot een mooie inleiding aan het begin en de onvermijdelijke contrasten tussen het archaïsche taalgebruik van de ene Campert tegenover het opzwepende taalgebruik van de andere Campert. Durf ik te zeggen dat die eerste Campert noch een heel sterke dichter is, noch dat zijn literaire kritieken interessant zijn voor een eigentijdse lezer!? Het geforceerd poëtische dwepen met het hogere en recensies die verrassend vaak zijn terug te brengen tot 'vind ik leuk' of 'vind ik stom'. Nee, deze tijdscapsule is waarschijnlijk vooral bedoeld voor mensen die sowieso al een band hebben met (één van de beide) Camperts.