Twee verhaallijnen, Lizzy en Clara. Heden (1995) en verleden (vanaf eind twintiger jaren)
De verhaallijn van Clara is het meest aangrijpend (tranentrekkende verhaallijn) en tenenkrommend als je leest op welke manier zij terecht is gekomen in een krankzinnigengesticht waar barbaarse methoden worden gehandhaafd onder het motto…’we willen je beter maken’.
Clara is een fysiek en mentaal kerngezonde jonge vrouw van achttien jaar die de liefde van haar jonge leven is tegengekomen, hij heet Bruno. Clara wil maar een ding, trouwen met haar lief maar haar strenge snobistische ouders denken hier niet hetzelfde over.
Als Clara in opstand komt tegen haar onrechtvaardige ouders en hiervan de vreselijke gevolgen moet dragen wou ze dat ze nooit en te nimmer tegen haar vaders wens, een gearrangeerd huwelijk die ze absoluut niet zag zitten, was ingegaan.
Ze komt terecht in een vreselijke inrichting waar geesteszieken worden opgesloten en streng bewaakt.
De vreselijk mensonterende omstandigheden waarin deze mensen ( en Carla) verblijven is niet in woorden samen te vatten.
Clara moet het er mee doen, een andere uitweg lijkt er niet te zijn…

Prachtig maar aangrijpend verhaal, de moeite waard!
De volledige recensie staat op Sonja leest&schrijft. Link in bio