Dit boek maakt deel uit van de nieuwe serie Beautiful Idols van Alyson Noël. Ik heb al meerdere boeken gelezen van Alyson, De onsterfelijken en Soulseekers, beide series zijn aan te raden, daarom keek ik er ook naar uit om dit boek te lezen. Ik vond hem jammer genoeg nogal tegenvallen, zeker in vergelijking met haar andere boeken.

Ira Redman is een eigenaar van verschillende grote nachtclubs. Hij wil deze clubs meer onder de aandacht brengen. Daarom organiseert hij een wedstrijd waar veel geld mee te winnen is. De wedstrijd is een afvalrace van de beste clubpromotor. In dit boek volg je het verhaal van Layla, Tommy en Aster, 3 deelnemers, maar ook het verhaal van Madison, een wereldberoemde ster.

Layla, Tommy en Aster hebben allemaal hun eigen reden om mee te doen aan deze wedstrijd. Allemaal willen ze winnen, wat het ook kost. Het is hard tegen hard. Als je Madison jouw club binnen krijgt, dan heb je zo goed als gewonnen. Maar van de een op de andere dag verdwijnt Madison spoorloos en alle ogen richten zich op Layla, Tommy en Aster. Een verhaal voor roddels, lust of toch echte liefde en dubbele boodschappen.

Het eerste wat ik moet zeggen, is dat ik dol ben op de voorkant van het boek. Het boek is verkrijgbaar met een zwarte en witte omslag. Ik heb zelf de zwarte versie gelezen, die ik echt schitterend vind, mooier dan de witte persoonlijk. Ik hou van de simpelheid, maar ook de boodschap achter de omslag. De aardbei vertelt dat alles eigenlijk gewoon opgedoft wordt in die wereld, met goud, maar daaronder zit een hele normale laag. De buitenkant is nep. De binnenkant daar gaat het eigenlijk om, maar die laat je in deze wereld natuurlijk niet zien.

Wat ik er fijn vond aan dit boek was dat de schrijfster, Alyson Noël dus, schreef waar het op staat. Dit boek gaat over het leven in L.A., de stad waar alles opgedoft wordt, maar Alyson schreef gewoon hoe het daar echt is, zonder het mooier te maken dan het is, wat ik wel waardeer. Dat maakt het fijner om het te lezen. Ik lees niet graag over iemand, die het perfecte leven heeft en dat is zeker niet het geval in dit boek. Veel mensen dromen over een perfect leven als beroemdheid. In dit boek kom je er wel achter dat dat helemaal niet zo perfect leven is.

De personages uit het boek zijn misschien wel een beetje stereotypes. Tommy bijvoorbeeld is naar L.A. verhuist om een zanger te kunnen worden, maar ze jagen wel allemaal hun eigen droom na. Ze willen allemaal dat hun eigen droom werkelijkheid wordt. Dit doen ze dan niet helemaal op een handige manier, maar dit boek laat wel weer zien hoe belangrijk het is om te proberen om je droom waar te maken. Je krijgt er een echte drijfveer door.

Zelf heb ik al wel eerder boeken gelezen over het leven in L.A, Hollywood, maar ik heb nog nooit een boek gelezen over clubpromotors. Omdat deze wereld nogal nieuw voor mij is en het ook niet heel dicht bij mij persoonlijk staat, kan ik me moeilijker inleven in de personages van het boek. In het begin dacht ik dat ik Layla nogal wel snapte, een paar eigenschappen van haar heb ik ook, maar tegen het eind denk ik heel anders over haar. Wat ik wel leuk vind aan Layla, is dat ze schrijfster wil worden. Ik schrijf zelf ook. Ik vind het leuk vind om te lezen over personages met dezelfde soort interesses als mij. Ook al is Layla een heel ander soort schrijfster dan ik wil zijn.

Het boek wordt op een gegeven moment erg verwarrend. Er gebeurt veel en je gaat van het ene personage naar het andere personage, dat ben ik op zich wel gewend, maar in dit boek krijg veel vragen en geen antwoorden. Ze houden het heel erg vaag allemaal, waardoor je geen duidelijk beeld krijgt van de personages, maar ook van de gebeurtenissen. Ook vond ik het nogal oppervlakkig. De personages hebben voor mijn smaak allemaal een beetje een te groot ego. Sommigen beseften dit ook tegen het eind, maar ze stonden allemaal onder de macht van een persoon en die laat ze niet zo snel gaan. Het verhaal draaide op een gegeven moment alleen nog maar om leugens en beroemd zijn. De bij-personages, zoals Mateo en Treena werden helemaal vergeten. Wat ik erg jammer vond, want ik had graag meer over hem en haar te weten willen komen. Zeker over wat hun rol in het verhaal zou gaan worden en om ze beter te leren kennen. Ik had ook een beetje het gevoel dat Aster en Layla eigenlijk streden om een plek als hoofdpersonage van het boek. Op hun werd het meest verteld, hun verhaal daar gebeurde het meest mee en dat vond ik ook jammer. Tommy hoorde eigenlijk een net zo grote rol te hebben, als Layla en Aster.

Ondanks dat ik dit verhaal minder vond dan ik had verwacht, heb ik er wel van genoten. Ik vond vooral het einde leuk, daar gebeurde veel en ook spannende dingen. Ik ben wel benieuwd naar het tweede deel van deze serie, zeker omdat ik al een paar vermoedens heb over wie er achter de verdwijning van Madison kan zitten. Maar dat kan ik ook mis hebben. Er is maar een manier om daar achter te komen en dat is het volgende deel lezen.