Pfeiffers uitbundige, barokke, theatrale, intellectualistische schrijfstijl levert hem veel enthousiaste lezers en recensenten op. Hij ademt woorden en zet de Nederlandse taal volledig naar zijn hand. De taalvirtuositeit van Pfeiffer is vaak duizelingwekkend.

Maar toch vond ik zelf dit spel met de taal vaak veel te omslachtig en de beelden te talrijk. Na 400 pagina’s had ik het wel gehad en dat vond ik ook wel jammer want om één of andere reden wilde ik zo graag genieten van dit boek. Ik wou het per sé goed vinden. Als een roman door iedereen zo bejubeld wordt, moet ik het wel ergens niet goed begrepen hebben, denk ik dan, want ik vond de stijl én de inhoud vaak enorm gekunsteld.

Er is zoveel te zeggen over ‘Grand Hotel Europa’ – het is immens rijk aan ideeën, meningen, theorieën. Het boek houdt je als Europeaan en als toerist een levensgrote spiegel voor en stemt meermaals tot nadenken over je eigen doen en laten.

Toch wil de schrijver zijn lezer veel te graag ook een geweten schoppen en de manier waarop hij het doet kwam voor mij te belerend en te moraliserend over. Pfeiffer laat bovendien nauwelijks ruimte aan de lezer om zelf conclusies te trekken, om zelf na te denken. Alsof hij schrik heeft dat de lezer het allemaal niet zo goed zou begrijpen, herhaalt hij zijn opvattingen over massatoerisme en over Europa meermaals en verduidelijkt alles ook nog eens met talloze voorbeelden. 'Schrijven is schrappen' is zeker niet aan Pfeiffer besteed. Voor mij mocht het boek zeker korter!

Ik voelde bovendien heel weinig sympathie voor het personage van de schrijver – te grootsprakerig, te omslachtig, te gevat… En ja, ik stoorde me ook aan de arrogantie waarmee het personage van de schrijver zich boven alles en iedereen verheven voelt.

Ben blij dat ik het gelezen heb maar ben al even blij dat het boek eindelijk uit is.