We schrijven het jaar 2030. Kit Guardner, interstellair privédetective, wordt ingehuurd om de verdwijning van de zesjarige zoon van de Anterraanse ambassadeur te onderzoeken en de jongen veilig terug thuis te brengen. Al snel komt ze er achter dat er veel meer aan de hand is dan een simpele ontvoering met winstoogmerk. Ze wordt er in geluisd en voor ze het weet zit ze zelf op strafplaneet P1, de zwaarste strafkolonie van het universum. Kit moet al haar speurzin en haar bijzondere krachten aanspreken om er achter te komen wat er nu precies aan de hand is, en wat de handel in ID-chips met de ontvoering te maken heeft.

Dit boek is geen moment saai. Constant gebeurt er van alles, en, als je niet te zwaar tilt aan geloofwaardigheid, vraagt het er om, om in één ruk uitgelezen te worden. Je wil weten hoe het in elkaar zit. De schrijfstijl is vlot en ongecompliceerd. Er komen stukjes infodump in voor, maar die zijn niet erg storend. Het gebruik van Engelse afkortingen voor intergalactische instituten komt wat geforceerd over.

De personages Kit en haar lichtelijk neurotische broer zijn leuk. Ze komen aardig uit de verf, hoewel Kit's broertje met zijn alcoholproblemen, technologie-angst en zijn hang naar de seventies wel een tikje clichématig overkomt. Kit's oma is een grappig mens dat veel van de wereld gezien heeft. De raamvertelling over Kit's moeder smaakt naar meer. De rest van de personages in het verhaal blijven heel erg 'plat'. Je komt eigenlijk te weinig van ze te weten om echt met ze mee te gaan leven. Dat mag best voor een detective, maar dan moet de rest van het verhaal wel goed in elkaar zitten.

Een intergalactische detective roept verwachtingen op. Een geloofwaardige toekomstige wereld waarin zich een spannend avontuur afspeelt waar strak speurwerk voor nodig is. Een verhaal waarbij de motieven van de (gedeeltelijk) buitenaardse spelers in het begin onverklaarbaar lijken, maar aan het einde begrijpelijk zijn voor de hoofdpersoon en voor de lezer. Het mysterie wordt opgelost en de lezer snapt iets meer van de wonderen van het universum.

Het spannende avontuur komt niet lekker uit de verf: het is niet spannend en zit vol plotgaten. Kit maakt allerlei behoorlijk heftige dingen mee, maar op het moment dat het een klein beetje spannend wordt, is er opeens een pats-boem-wending waardoor het weer goed komt. Nieuwe figuren worden zo overduidelijk in het verhaal geïntroduceerd dat de lezer meteen snapt dat het 'niet in de haak is'. Waar gaat het uiteindelijk allemaal om: de diefstal en handel in ID-chips. Dit is een lucratieve business maar aan het eind wordt in een bijzin het hele verdienmodel van de criminelen om zeep geholpen.

Geloofwaardigheid is belangrijk in SF. De lezer moet bereid zijn, het ongeloof opzij te zetten omdat de schrijver het zo goed weet te brengen. Daar schiet het boek echt mijlenver in te kort. Het gaat meteen al fout als blijkt dat we 15 jaar in de toekomst volledig geïntegreerd zijn in een intergalactische samenleving. Op 2 oktober 2021 grijpen de Anterranen, die ons al jarenlang in de gaten houden, in. Reden: ze maken zich sinds Fukushima zorgen over ons gebruik van kernenergie, want wij zijn niet de enigen die nucleaire energie gebruiken en dit brengt het leven op onze en andere planeten in gevaar, en uiteindelijk is het hele universum hierdoor in gevaar. Hoezo?

De Anterranen komen van 5 miljoen lichtjaar afstand en gaan aan de slag met het ontwikkelen van nieuwe energiebronnen en technologieën. Zomaar een paar vragen: als ze geen kernenergie gebruiken maar wel interstellair kunnen reizen, wat gebruiken ze dán? Als ze kennelijk een onuitputtelijke bron van energie kennen, waarom moeten ze dan nog iets ontwikkelen? Hoe krijgen ze de mensheid zo ver dat ze binnen 10 jaar volledig geaccepteerd worden als we gemiddeld genomen onze buitenlandse buurman al niet accepteren? Waarom gebruiken ze de parsec als eenheid van tijd (dit is het moment waarop een SF-lezeres haar boek aan de open haard toevertrouwt, als ze die heeft)? Hoe werkt teleportatie als je dat doet door een lichaam af te breken tot deeltjes en die deeltjes door een deeltjesversneller door het universum laat slingeren? Kunnen die deeltjes dan opeens wél sneller dan het licht? Waarom houden de Anterranen vee terwijl er een enorm watertekort op Anterra is? Waarom gedragen ze zich als mensen met een buitenaards sausje?

Zo heb ik nog ongeveer 60 vragen. Al die vragen zorgen er voor ik het boek niet anders kan beoordelen dan zwak.