"Drie dagen en levenslang" is een roman die je van begin tot eind "in" het verhaal houdt, zoals we dat gewend zijn van Lemaître.
Geen thriller, geen hallucinante suspense, maar een constant niveau van lichte spanning, dat al begint bij het kennismaken met Antoine, 12 jaar oud.
Wat Antoine meemaakt, en hoe het de rest van zijn leven bepaalt, dat is toch wel speciaal... en een kolfje naar de hand van Lemaître om het allemaal vakkundig uit de doeken te doen.
De beschrijvingen van het kleine dorp, zijn bewoners, de buren van Antoine, het dagelijkse leven kortom, zijn weergaloos treffend.
De karakters puntgaaf getypeerd.
En de daad van Antoine... onthutsend.
En toch... Moeten we streng oordelen over Antoine, of moeten we hem het voordeel van de twijfel geven omdat hij nog een kind is?
En wat te denken van de volwassenen die toch een vermoeden moeten hebben?
Je wordt als lezer meegesleept in de gebeurtenissen, zoals steeds bij deze auteur meesterlijk uitgewerkt, en dat is toch precies wat we willen ?!