Minnie is een kunstenares voor wie leven en werk samenvallen. Ze heeft eens al haar bezittingen weggedaan en dat proces gefotografeerd. Wanneer de fotograaf met wie ze af en toe seks heeft, stiekem een reportage van haar in Vogue plaatst, doet ze alsof ze het zelf heeft geensceneeerd en plant een nieuw project waarbij hij haar moet volgen zonder dat hij mag ingrijpen. Ze ziet het leven als een spel waarvoor zij zelf de regels schrijft.

Ene Johnston, die haar redt van verdrinking, vertelt dat hij haar als kind heeft behandeld, omdat ze last had van absenties. Hij ontdekte toen dat de muziek van Hildegard van Bingen haar raakte en 'deed verdwijnen': "Als gevolg van al dat kleine en lichte bezat haar dochter de kwaliteit te verdwijnen en verschijnen zonder dat iemand haar had zien verplaatsen".
"Daar fantaseerde ze wel eens over: zich losmaken van alles wat ze bezat, achterblijven met alleen het noodzakelijke, over de wereld bewegen. Misschien zou dat in de buurt komen van vrijheid, al wist ze niet of dat iets was om na te jagen. vrijheid was voor vogels en vissen".

Het boek boeit vanaf het begin. Er zijn korte hoofdstukjes en veel open plekken, waardoor je door wil lezen. De hoofdpersoon intrigeert en het taalgebruik spreekt tot de verbeelding. Het open einde voelt wat onbevredigend, maar past wel bij de hoofdpersoon.
Qua sfeer en thematiek doet het me denken aan Ijstijd van Maartje Wortel. Ook daarin is sprake van een zoektocht naar identiteit en het verliezen van houvast door emotionele verwaarlozing in de jeugd.