De cover van Litteken (Sara Mesa) toont een foto van een vrouwenonderhemdje : lichte stof, afgewerkt met wat kant, diep uitgesneden decolleté en met de zogenaamde spaghettibandjes netjes opgehangen aan een kleerhanger. Op de keeper beschouwd is Litteken niet veel meer dan wat de kaft toont: de stijl is licht verteerbaar en het verhaal heeft niet veel om het lijf.

“De twintiger Sonia leert op een online platform een man kennen die zich Knut Hamsun noemt. Dat leidt tot een intensief contact en een langdurige internet-verhouding. Hij plaatst haar op een voetstuk en wil van haar de ideale vrouw maken. Zij raakt verslaafd aan zijn aandacht maar voelt zich ongemakkelijk bij zijn dwingende toon. Uiteindelijk besluiten ze elkaar in levenden lijve te ontmoeten. De gevolgen overzien ze geen van beiden.”
Deze flaptekst vat de inhoud van Littekengoed samen tot en met de voorlaatste zin. Wat mij betreft strookt de slotzin echter niet met het verdere verloop van het verhaal. Nadat Sonia en Knut elkaar hebben ontmoet, gaat hun hele geschiedenis … gewoon verder om zelfs met een anti-climax te eindigen.
De binnenkaft gewaagt verder van een 'subliem psychologisch portret'. Het bovenhalen van een dergelijk epitheton gaat er wat mij betreft los over. Er zijn heus subliemere psychologische portretten neergepend dan Litteken. Het verhaal is immers niet gelaagd en de psychologische uitwerking van de personages niet echt uigewerkt. De stijl is vlakjes en al zeker niet literair. Litteken is een wysiwygroman die enkel uit de hunkering naar het slot wat spanning puurt. Wanneer de ontknoping echter niet veel om het lijf blijkt te hebben, voel je je als lezer, nou ja, in je hemd gezet.