Het achtste leven is een prachtig familie-epos dat verteld over zes generaties van éénzelfde Georgische familie. De oorsprong van het verhaal ligt in Tbilisi, een kleine stad tussen Georgië en Azerbeidzjan. Waar een chocolatier met een magisch chocoladereep probeert om ee goed leven op te bouwen met zijn vrouw en dochters. Nitsa is de achterkleindochter van Stasia, die op haar beurt dochter is van de chocolatier. Zij woont in Berlijn en beschrijft de geschiedenis van haar familie.

Het boek is opgesplitst in een proloog en dan nog 7 hoofdstukken die elk de naam van een familielid dragen. Daardoor wordt het boek overzichtelijk, wat wel handig is bij +1200 pagina's. Allereerst zijn er de zussen Stasia en Christine, dochters van de chocolatier. Stasia op haar beurt heeft twee kinderen, Kitty en Kostja. Kostja krijgt op zijn beurt ook een dochter Elene. En zij heeft twee dochters Daria en Nitsa.Brilka, voor wie het boek geschreven is, is de dochter van Daria. En dit zijn alleen de familieleden die een hoofdrol spelen in het boek, dus er komen veel verschillende namen voor, wat in het begin voor een beetje verwarring zorgt.

In één woord: prachtig. Het achtste leven is een verhaal dat blijft hangen. In de verschillende hoofdstukken kun je jezelf inleven in de verschillende personages van de familieleden. Door de manier waarop het verteld word, kan je bij elk personage herkenning vinden. De hoofdpersonen worden zo realistisch beschreven dat je er soms bijna zelf bij bent. Het taalgebruik en de zinsbouw zijn uitnodigend om verder te lezen maar ook weer niet simpel. De woordkeuze zet vaak aan tot nadenken, sommigen stukken heb ik opnieuw moeten lezen om het echt goed te kunnen bevatten.

Ook voor de liefhebbers van geschiedenis valt er in dit boek veel te rapen. Er worden heel veel historische gebeurtenissen aangehaald, maar het wordt nooit saai of te informatief. De schrijver verweeft de geschiedenis in het verhaal zodat alles mooi samen loopt.

Nino Haratischwili is geboren in 1983 in Georgië. Ze is tweetalig ( Georgisch en Duits) en schrijft sinds haar twaalfde in beide talen. Ze woont in Hamburg en is regisseur bij een theatergezelschap. Ze heeft er vier jaar over gedaan om dit boek te schrijven. Ook is er ruim een jaar aan onderzoek in het boek gekropen, zowel in Russische als Georgische archieven.

Dit is een verhaal met zowel amusante, ontroerende, pakkende,...gebeurtenissen. Ook al is het een echte dikke pil, zo voelt het niet wanneer je het leest omdat je mee het verhaal ingetrokken word. Ik zou het iedereen aanraden om te lezen omdat het echt eens iets anders is, en laat je zeker niet afschrikken door het aantal pagina's.