In december vorig jaar ging ik de #justincroninchallenge aan op Hebban. Het doel: De Oversteek trilogie van Justin Cronin lezen - een epische post-apocalyptische serie van ruim 2500 pagina's. Boek één en boek twee wisten mij compleet weg te blazen, dus mijn verwachtingen voor De Stad van Spiegels waren hooggespannen. Wist Cronin opnieuw mijn hart te stelen?

Let op! De Stad van Spiegels is het vervolg op De Oversteek en De Twaalf. Als je deze boeken nog niet gelezen hebt, kan onderstaande recensies spoilers bevatten. Over De Stad van Spiegels zelf spoiler ik natuurlijk niet.
De Oversteek vertelt het verhaal van de gevolgen van een uit de hand gelopen experiment met virussen, uitgevoerd door het Amerikaanse leger en de Amerikaanse overheid. De FBI ronselde twaalf ter dood veroordeelde gevangenen én een zesjarig meisje als proefpersonen. Wanneer de twaalf proefpersonen, de viralen, uitbreken loopt het echter helemaal mis met de wereld.

Honderd jaar later is de Amerikaanse bevolking in grote getale uitgestorven – slechts enkelen weten zichzelf in koloniën in leven te houden. Onder leiding van de mysterieuze en charismatische Amy, oftewel Het Meisje uit het Niets, dat zelf ooit door het virus werd besmet, gaat de groep rond Peter en Alicia op zoek naar de oplossing voor de nachtmerrie die de wereld veranderde. In De Stad van Spiegels is het dan eindelijk stil geworden in de wereld. De Twaalf zijn vernietigd en de honderd jaar durende heerschappij van het duister is voorbij. Langzaam komen de overlevenden weer tevoorschijn, vastbesloten om een nieuw bestaan op te bouwen, en te dromen van de toekomst. Maar ergens ver weg, in een dode stad, wacht hij af. De Nul. De Eerste. De vader van de Twaalf. Zolang hij in leven is, is de mensheid nog altijd niet veilig.
Waar De Twaalf ons mee terug nam in de tijd naar de uitbraak van de viralen ten tijde van De Oversteek, wist ook De stad van spiegels te verrassen. In dit boek maken we uitgebreid kennis met De Nul. Wie was Timothy Fanning, hoe zag zijn leven eruit voor hij De Nul werd, hoe werd hij De Nul en wat zijn zijn beweegredenen? Cronin doet het je in zijn kenmerkend gedetailleerde schrijfstijl uit de doeken. Ik vond het erg tof om dit personage te leren kennen en dit is ook duidelijk waarin Cronin excelleert:  hij creëert menselijke personages met een gedegen achtergrondverhaal, die nooit honderd procent goed of slecht zijn.

Door de uitgebreide introductie van Fanning mist De Stad van Spiegels de eerste paar honderd pagina's wel wat actie. Persoonlijk vond ik dat niet storend, omdat ik meteen gegrepen werd door het levensverhaal van De Nul. Cronin neemt de tijd om zijn geschiedenis met je te delen en ik vond dit zeker de moeite waard.

Verderop in De Stad van Spiegels lezen we over de wereld na De Twaalf. De viralen zijn van het toneel verdwenen en ons bekende personages als Peter, Amy, Alicia, Sarah, Hollis en Michael proberen hun plekje in de wereld te hervinden. Ik vind het erg tof dat de personages ouder zijn geworden, maar toch hun wilde haren niet helemaal verloren hebben. Allemaal dragen ze ook nog hun avontuurlijke jongere ik met zich mee. Toch is het woord ook vaak aan de jongere generatie: Caleb, Pim en Kate blijken sleutelfiguren in het verhaal.

Het einde van De Stad van Spiegels wist me echt te raken. Opnieuw zat ik met tranen in mijn ogen, zoals het bij de voorgaande boeken ook het geval was. Ik moet echter eerlijkheidshalve toegeven dat ik ook gedurende het rest van het boek hier en daar moest huilen of hardop heb gelachen. De emoties kwamen goed binnen, wat waarschijnlijk te maken heeft met de achterliggende gedachte 'houd altijd hoop'. De personages in dit boek stromen over van liefde en durven hopen op een betere toekomst.

Meesterverteller Justin Cronin heeft me enorm te pakken met De Oversteek trilogie. Deze post-apocalyptische serie zit tot in de details goed in elkaar en doet je nadenken over het survival instinct van de mens, alsook over de plaats van wetenschap in onze maatschappij. Waar De Stad van Spiegels een iets langere aanloop nam dan de voorgaande delen wist ook deze keer het verhaal vol actie, dood en verderf me mee te slepen. De drie boeken vormen een totaalervaring in een realistische toekomstwereld. Met tranen in mijn ogen en enkel het woord 'wow' op mijn lippen kwam voor mij een einde aan een fantastische serie.
Deze recensie verscheen ook op Oog op de Toekomst.