In de wereld van de zeventienjarige Mare bepaalt je bloed je aanzien in de maatschappij. Net zoals alle andere mensen die rood bloed door hun aderen hebben stromen, is Mare ondergeschikt aan de begaafde en superieure Zilveren. Als haar beste vriend verplicht wordt naar de oorlog te vertrekken, doet Mare er alles aan om dit te verhinderen. Haar verwoede pogingen brengen haar uiteindelijk aan het Koninklijk Hof, waar al snel blijkt dat zij over krachten beschikt die nooit eerder bij een Rode zijn aangetroffen.

De rode koningin behoort tot de boeken die bewijzen dat een fictief verhaal heel wat kan vertellen over de werkelijkheid. Het overkoepelende verhaal beoogt niet al te veel diepgang, maar laat door middel van een vereenvoudigde voorstelling de realiteit doorschemeren. Twee bevolkingsgroepen die elkaar naar het leven staan omwille van hun eigenheid en een wereld waar aanslagen als doel hebben om angst te zaaien, is met de recente gebeurtenissen in Parijs griezelig herkenbaar.

De dynamiek van het hoofdpersonage Mare is een ander sterk punt. De gebeurtenissen en situaties waarin ze verzeild geraakt, beïnvloeden haar persoonlijkheid en visie. Ze begaat fouten, weet lang niet altijd wat te doen en is bereid om bloederige offers te brengen. Mare is geen personage om te verafgoden, maar wel een om te leren begrijpen en met mee te leven.

Het tweede deel betekent een negatieve omslag. De interessante invalshoek en verhaallijn verbleken en het verhaal neemt Twilight-achtige proporties aan als Mare in een bleke driehoeksverhouding belandt en van haar liefdesperikelen haar prioriteit maakt terwijl er andere katten te geselen zijn. De afstand tussen de lezer en het verhaal groeit en leidt net niet tot onverschilligheid. Aveyard weet dit gedeeltelijk recht te trekken door een knappe plottwist die al het voorgaande in een nieuw daglicht plaatst, maar schakelt dan over naar een ontknoping die braaf binnen de verwachtingspatronen blijft.