Mijn verwachtingen van dit boek waren dat het een echte tranentrekker zou zijn, een ode aan haar vader, een mooi vol verhaal over haar leven met haar vader en hoe het uiteindelijk bergafwaarts ging.
En misschien her en der wat mooie foto's.

Als je de achterkant van dit boek leest dan doet het wat met je.
Je denkt "Oh wat vreselijk".
Je pakt de doos tissues er meteen bij.
Maar het verbaasde mij dat het zo kil is geschreven.
Ik had veel meer emotie verwacht.
Veel meer diepgang.
Her en der een traan.

Ik had absoluut niet het gevoel dat dit boek geschreven is door een dochter die zielsveel van haar vader houd.
Maar door een buitenstaander die in grote lijnen het verhaal verteld van een zieke man die niet meer verder wilde leven.

Erg jammer....