Anne en Marco zijn voor een etentje bij hun naaste buren. Hun babydochter ligt thuis in haar bedje, de babyfoon staat aan en ieder half uur gaat Anne of Marco bij haar kijken. Maar als ze om één uur thuiskomen, is het bedje leeg en staat de voordeur open...

Het verhaal wordt grotendeels vanuit het perspectief van Anne geschreven, met uitstapjes naar Marco en naar de rechercheur. Zeker aan het begin overheerst de schok, schaamte en het verdriet bij de hoofdpersonages. Het begin van het verhaal wordt voornamelijk geweid aan de emoties die de hoofdpersonen (Anne en Marco) ervaren, om op die manier de karakters weg te zetten. De karakters van Anne en Marco worden gedurende het verhaal sterk weg gezet. De personages er omheen (zoals de recherche, de buren en Alice) vond ikzelf wat oppervlakkig. Dit is een gemiste kans van de schrijfster.

Gedurende het verhaal wisselt de schrijfster steeds van perspectief, waardoor beetje bij beetje steeds duidelijker wordt wat er de avond van de ontvoering precies is gebeurd. Dit houdt het tempo er in en maakt dat je soms meer info hebt dan de hoofdpersonages. De rol van de rechercheur had hier sterker weg gezet mogen worden. Zonder zijn perspectief was je tot het zelfde verhaal gekomen, hij ontdekte weinig/geen verrassende of nieuwe dingen, die het verhaal een totaal andere wending gaven. De schrijver laat hier, mijn inziens, veel kansen onbenut.

Conclusie: voor een thriller vond ik dit boek niet heel spannend. Ik had niet het gevoel meegezogen te worden in het verhaal. Ik miste de verrassende wending, terwijl hier best mogelijkheid voor was. Daarnaast vond ik dat de bijrollen niet sterk omschreven waren, hier had de schrijfster meer uit mogen halen. Wel had de schrijfster een prettige stijl en leest het makkelijk weg. Of te wel; wil je een boek wat lekker weg leest? Dan is dit een prima aanrader. Verwacht je spanning en sensatie, het gevoel dat je het boek niet weg kan leggen maar uit MOET lezen? Dan is dit wellicht niet het boek wat je zoekt.