In het begin van het verhaal vond ik het nog niet erg vlotten met de echte spanning, en moest ik weer even wennen aan Lacey (het was lang geleden dat ik over haar las) maar Bolton wist wel meteen een duistere sfeer neer te zetten. Die grote rivier met zijn duistere geheimen… Een hele wereld op zich, fascinerend! Bijzonder dat er zo’n grote rol is weggelegd voor een niet menselijk personage.

Langzaamaan kreeg het verhaal me helemaal in zijn greep en het werd gelukkig spannender en spannender. En de wendingen op het – super spannende – einde wisten me echt te verrassen.
Heel veel meer werd er niet duidelijk over het geheime verleden van Lacey, misschien in een volgend boek? (of heb ik dat gemist in een vorige?) Maar een boeiend personage blijft ze wel, ik lees graag meer over haar en ben benieuwd wat ze in de toekomst gaat beleven.
Uiteindelijk weer een heel geslaagd, spannend en duister verhaal dus! Een échte Sharon Bolton!