Het idee is actueel, extreem-rechtse groepering pleegt aanslagen. Waar de inspiratie voor enkele personages vandaan komt is niet moeilijk te achterhalen: Een van de personages is gemodelleerd naar de auteur zelf, de ander is zijn partner. Een derde personage, de hoofddader is gemodelleerd naar een in Nederland bekende politicus. Deze gelijkenis komt overigens niet direct naar voren, zodat de lezer zelf al een (waarschijnlijk) andere invulling heeft gegeven aan dit personage. Maar later in het boek geeft Dittrich een zodanige beschrijving van de hoofddader dat dit beeld over het personage schuift dat je zelf had voorgesteld; dat is lastig. Natuurlijk: enige gelijkenis met bestaande personages berust op toeval, maar niet heus. Ik vind het niet alleen niet kies, maar het maakt het verhaal ordinair. Alsof het verhaal plotseling het vehikel is geworden om bepaalde politici aan de schandpaal te nagelen i.p.v. het vertellen van een spannend verhaal. Het lijkt een tongue in cheek van de auteur. En dat zorgt ervoor dat de, zeker niet onsympathieke, oud-politicus en bekende Nederlander uit de pagina's omhoog komt. Jammer. Het is nu het verhaal van Boris Dittrich geworden en niet de thriller van Boris O. Dittrich.
Dittrich schrijft niet slecht, maar het verhaal is te langdradig, te uitgesponnen. Het had in de helft van het aantal bladzijden gekund zonder in te leveren op het verhaal. De zoektocht naar de mogelijke dader aan het eind van het boek a.d.h.v. bewakingscamerabeelden is onwaarachtig. Het komt geen moment op bij de, ervaren, rechercheurs de persoon in kwestie te linken aan een eerdere verkleedpartij. Ongeloofwaardig. Boris Dittrich neemt de lezer absoluut niet serieus door pagina's lang te doen alsof hij, de lezer, nog steeds niet kan bevroeden wie de degene is die op de bewakingscamera te zien is. Bij Jan Klaasen en Katrijn is dit een spel met kinderen die het leuk vinden slimmer te zijn dan Jan Klaasen, maar hier is het een onderschatting, bijna een belediging van de lezer en nogal goedkoop bovendien.