Scott Stambach, docent op een middelbare school, debuteert met ‘Het onzichtbare leven van Ivan Isaenko’. Hij gebruikt in deze roman een beproefd literair procedé: In een Wit-Russisch ziekenhuis duiken aantekeningen op van een 17-jarige bewoner die vertelt over de maanden die zijn leven definitief veranderden. In dit ziekenhuis wonen kinderen die ernstig gehandicapt zijn als gevolg van de kernramp in Tsjernobil. De verteller, Ivan Isaenko, heeft slechts één arm en drie stompjes. Hij komt nooit buiten de ziekenhuismuren, dus zijn contacten reiken niet verder dan de andere patiënten en het personeel. Belemmerd door zijn gezondheidstoestand, ontwikkelt hij een scherp oog voor de situatie van de andere patiënten, die meestal ook verstandelijk beperkt zijn. Cynisch en scherpzinnig tart hij het verplegend personeel en de psychiaters die hem proberen te helpen.
Zijn leven verandert drastisch als er een leeftijdgenoot opgenomen wordt: een meisje met ongeneeslijke leukemie. Zij vinden elkaar in hun liefde voor literatuur en bizarre gedachtenspelletjes. Op elkaar aangewezen ontwikkelt zich een liefde die Ivan een andere blik op het leven geeft. Op pagina een is al duidelijk dat deze liefde eindig is; Polina overlijdt.
Ivan Isaenko is een bijzonder personage. Stambach tekent hem met gevoel voor humor; een puber zoals alle anderen, maar dan gevangen in een mismaakt lichaam en een afgesloten ziekenhuis. Geloofwaardig toont hij het leven in een bizarre medische wereld zonder hoop of verlossing. Stambach heeft echter veel ruimte nodig: ieder personage, iedere gedachte krijgt alle aandacht. Het boek mist hierdoor vaart. Details die er niet toe doen dringen zich op aan de lezer. Ook laat Stambach de lezer weinig te raden over. Oeverloze zinnen en uitleggerige passages persen alle verbeeldingskracht uit het boek. Een strenge redacteur had het boek met de helft in kunnen korten.
Op de achterflap wordt Stambach een nieuwe literaire ster genoemd. Dit is helaas niet meer dan marketingpraat.