Schoemans is een Vlaamse auteur die eerder al met Penetraties op de proppen kwam. Dat boek heb ik indertijd links laten liggen. De titel vond ik een echte afknapper. Zwarte suiker is daarom mijn kennismaking met fotojournalist Geo Joosten, de hoofdpersoon uit de boeken van Schoemans.

Joosten is de "Hapsengouwse kleipummel" die gescheiden is en voortdurend op de meest onzalige ogenblikken op pad moet om foto's bij de lokale nieuwsfeiten te maken. In het eerste hoofdstuk wordt hij op zo'n ongelukkig moment opgeroepen bij een dodelijk ongeluk. Het slachtoffer is de onbekende Elena, een Joegoslavische. Een pikant detail is dat deze Elena in de auto van ex-minister Oswald Latet reed. De politicus beweert dat zijn auto gestolen was.

De aandacht van Joosten en zijn krant wordt pas echt getrokken als ontdekt wordt, dat de verklaring van Latet niet klopt én bewijsmateriaal verdwijnt. In de daarop volgende ontwikkelingen komt Geo Joosten zelf in gevaar als hij in een wereld van fraude, vermeend terrorisme en veiligheidsdiensten terechtkomt.

Ik ben niet erg weg van Zwarte suiker. Het verhaal laat me nagenoeg onberoerd, een enkel spannend of grappig moment uitgezonderd. Ik denk dat het komt door de combinatie van Vlaamse humor die in deze vorm weinig vat op mij heeft, de stijl van Schoemans (waarbij enige overdrijving hem niet vreemd is), en met name de ellenlange dialogen. Dit boek bestaat voor het overgrote deel uit dialogen. Dat werkt op mij als lezer op een gegeven moment erg vermoeiend. Jammer, want het verhaal zelf biedt wel degelijk kansen om er een spannend geheel van te maken.