Olivia is eenenzeventig als haar man Ludo overlijdt. Droog constateert zij dat ze er niet rouwig om is, terwijl hun dochter Roos het zo moeilijk heeft met de dood van haar vader. De pijn duurt minimaal twee jaar, fluistert vriendin Carmen haar toe, maar Olivia leeft op als nooit tevoren. Ze herschikt de meubelen en gooit de rommel weg waar Ludo zo aan gehecht was. Als Tim, een vrijwilliger bij een ngo, haar overbodige spulletjes komt ophalen en terloops opmerkt dat hij binnenkort weer voor zes weken naar Afrika gaat, besluit ze met hem mee te gaan.

Het is een vreemde sprong in plaats en tijd die Op de Beeck dan toepast, alsof de drukker enkele hoofdstukken uit het verhaal is vergeten. Ineens wiegt Olivia de kleine Ocan op haar schoot. Voormalige kindsoldaten worden in het opvangkamp onderwezen. In het kamp ontmoet ze de Daniël, een vijfenzestigjarige Afrikaanse vrijwilliger. De twee worden verliefd op elkaar, maar vlak nadat zij haar gevoelens durft te onderkennen, vliegt ze alweer terug naar België.

Als Roos over Daniël verneemt, merkt ze dat er iets met haar moeder aan de hand is. Ook de man van Roos, Sander, ziet dat Olivia is opgefleurd. Dan komen de verwijten van dochter naar moeder. Ze waarschuwt dat zo’n zwarte alleen maar uit is op haar geld, het veilige en rijke bestaan in West-Europa. Olivia trekt zich er niets van aan en nodigt Daniël uit zonder haar dochter en schoonzoon daarin te kennen.

Een visum voor drie maanden heeft hij, een hele lange wittebroodstijd. Olivia negeert de roddels in haar omgeving en gedraagt zich als een verliefde puber. Roos stelt zich ronduit vijandig op tegenover de Afrikaan en Sander probeert zoals altijd de vrede te herstellen. Gedurende het verhaal gebeurt dat zo vaak dat je je afvraagt wat er schort aan die man. Vanzelfsprekend komt er een moment dat Daniël moet terugkeren naar zijn vaderland. Olivia heeft echter besloten voor altijd bij hem te willen zijn. Helaas wordt die droom ruw verstoord als België haar grenzen sluit voor een aantal nationaliteiten.

Gezien de feiten is het relaas van een vrouw die het heft in handen neemt, een vrouw die het geluk vindt door haar eigen weg te gaan. Ze besluit naar Daniël te reizen. Als hij niet bij haar mag wonen, zal zij zich vestigen bij hem. Maar dan gaat het fout…

Griet op de Beeck is een uitstekend romancier, maar gelukkig toont ze met dit Boekenweekgeschenk aan een mens van vlees en bloed te zijn, want Gezien de feiten is een ronduit teleurstellend en ongeloofwaardig verhaal.