Harley Savage is vanuit Sidney naar Karakarook gekomen om daar te helpen met het opzetten van een 'museum' heemkunde. Een aantal dorpsbewoners hoopt met het opzetten van dat museum, waar o.a. quilts zullen worden getoond en te zien zal zijn hoe men daar vroeger leefde, toeristen te gaan trekken. De kromme, vervallen, houten brug, die op het punt staat te worden vervangen, speelt daarbij ook een rol als potentiële trekpleister voor toeristen. Douglas Cheeseman, ingenieur met hoogtevrees, is naar dit dorpje gekomen om de brug te vervangen door een betonnen brug.

Harley vindt zichzelf een gevaarlijke vrouw. Gevaarlijk voor anderen. Daarom wil ze eigenlijk geen contact, met niemand, met niets. Ook niet met de hond, die haar uitkiest als vriendin op het moment dat ze in Karakarook arriveert. Ook niet met Douglas.
Douglas heeft ook zo zijn problemen. Zijn ex-vrouw heeft niet veel van hem overgelaten. Dat zij hem verliet was niet meer dan logisch. Zoon van een held uit de tweede wereldoorlog, maar zelf helemaal geen held. Een teleurstelling voor zijn moeder, voor de veteranen die zijn vader kenden, voor zijn vrouw en voor zichzelf.

Hoe deze twee aan zichzelf twijfelende, schuchtere mensen van middelbare leeftijd, die ook nog eens qua uiterlijk niet bepaald moeders mooisten zijn, elkaar ondanks alles vinden, wordt aandachtig en met vleugjes humor verteld. Het dorpje in Nieuw Zuid-Wales komt in alle stilte en hitte tot leven. Van de immer lege Parnassus Road en het bijna lege hotel Caledonian met de omgevallen D tot onder de houten brug met de verrotte draagbalken. Alles wordt minitieus neergezet. De bladzijden worden stoffig, de hete wind voel je op je gezicht. Mooi.