Dit boek heeft me geen seconde geboeid. Ondanks het originele uitgangspunt en de vlotte schrijfstijl van Hayder kreeg ze me nergens op het puntje van mijn stoel. Wellicht lag het onderwerp me niet. Van spanning was niets te merken en de gruwel die mij bij haar vorige boeken echt deed huiveren, raakte me deze keer van geen kanten. Ik vond het overigens nogal gratuit rondgestrooid, zonder echt functioneel te zijn. Het einde is verrassend, maar dat kon voor mij de meubelen niet meer redden. Hoe groots haar suggestieve pen was in Tokio, hoe gefantaseerd het nu allemaal overkwam. Overigens hangt alles nogal losjes aan mekaar en heb ik de indruk dat het abrupte einde ons niet meteen moet doen nadenken, maar dat het eerder moet verdoezelen dat ze zelf op een punt gekomen was waarop ze het hele verhaal nooit meer logisch verklaard kreeg! Op de keper beschouwd zit er namelijk ook veel toeval in het boek. De eerste 100 blz. zijn bovendien oersaai en amper door te komen. Aangezien alles zo vergezocht is, voel je je als lezer nergens betrokken. In mijn geval betekent dat dat ik alle sfeerschepping mis en van enige huiveringwekkende situaties dan ook enkel het absurde zie! Hayder lanceert kwistig verhaallijntjes, waar ze soms iets mee doet, er dan weer een flauwe uitleg aan geeft en de ander gewoon laat hangen. Een aantal cruciale vragen wordt overigens niet opgelost.

Dit boek zal wellicht zijn adepten hebben, maar ik reken me daar persoonlijk niet toe. Dit is iets te ver gezocht.