Neem de titel serieus is een ode aan psychisch zieken en een troost voor losers.

Wind

Mijn vader wist niet dat hij psychisch ziek was,
tot ik geboren werd
en hij in mij zijn ziektes zag.
Mijn vader ging ervandoor.
Hij kon niet zijn psychische ziektes in hem
en in mij
dragen.

Mij moeder zag niet haar psychische ziektes in mij,
maar zichzelf, en ze begreep niet dat wat voor haar het leven is,
voor mij een gedwongen opname blijkt.
Mijn moeder bleef.

Nu ben ik
precies zo
als mijn vader toen hij ons verliet.
Ik ken de wind die hem wegduwde,
het begint aan mij te trekken.

Neem de titel serieus; hierbij wil ik graag vermelden dat ik alleen de titels van de gedichten serieus heb genomen.

In deze dichtbundel laat Rodaan Al Galidi waarheden zien die we eigenlijk willen verbloemen met iets moois of veranderen in iets wat niet bestaat.
Ook dat 'doen alsof' is volgens de auteur een psychische ziekte.

Deze bundel gaat behalve over liefde, hunkering (Begoña), geld en eenzaamheid vooral over relaties in de ruimste zin des woords. Hier valt ook de relatie van de mens tot zichzelf onder, van het hoofd tot het hart, van de droom tot de nachtmerrie.
En dat alles door zelfverwijzing vooral ook andersom.

Denk niet dat dit een bundel is waar je vrolijk van zult worden, maar dat is ook de opzet nooit geweest. Deze bundel zet je wel aan tot verder kijken dan je neus lang is. Dingen (h)erkennen en kansen benutten.
En steeds geldt weer: het is maar net hoe je er naar kijkt en hoe je het wilt noemen.

Open de deur

Open de deur voor de liefde.
Als ze neemt, noem het geven.
Als ze afbreekt, noem het ruimte.
Als ze verbiedt, noem het verlangen.
Als ze blijft, noem het eenzaamheid.
Als ze wegjaagt, noem het vrijheid.
Als ze doodt, noem het leven.
Als ze verdwijnt, noem het dood.