Oké, dit boek over de theorie van 'geweldloze communicatie' van Marshall Rosenberg bleek een uitdaging voor me. Zelf mag ik graag alles vanuit ratio oplossen, met een dosis (zwarte) humor. Hoe je vanuit verbinding met je eigen gevoelens en die van de ander communiceert komt op mij als extreem zweverig over. Bij de voorbeelden die in het boek gebruikt worden krijg ik ook meteen visioenen van mensen in paarse gewaden in 'knuffeltherapie'.

Toch zit in die irritatie ook de les voor mij verborgen: iedereen handelt namelijk vanuit zijn/haar eigen gevoelens, bewust of onbewust. Alle handelingen komen voort uit het bevredigen van de eigen behoeften. De ander is er dus (meestal) niet op uit om jou te kwetsen, die reageert enkel vanuit de eigen behoeften. Je kunt de ander dus niet verantwoordelijk maken voor jouw eigen gevoelens. Dan verzand je in anderen de schuld geven van jouw situatie en blijf je verbitterd achter.

Van je reactie op de ander kun je wel iets leren over je eigen gevoelens en behoeftes. Als je dat doorhebt, leert waarnemen (zonder oordeel) en te reageren en doorvragen vanuit empathie (check, check, dubbelcheck) houd je zelf de controle over je eigen geluksgevoel.

Kortom, als je over je initiële oordeel heen kunt stappen dan valt er misschien iets te leren. Dit neemt overigens niet weg dat ik het een draak van een boek vond. Lesje geleerd, en snel verder met iets anders ;)