Heeft het zin om een recensie te schrijven over een slecht boek? In het algemeen is het beter een echt slecht boek maar dood te zwijgen. Toch lees ik soms recensies waarin een boek totaal wordt afgekraakt, maar zijn één of meerdere reden waarom een recensent een boek slecht vindt, voor mij juist een aanleiding om te denken dat dat boek best kan meevallen.

Als je van kasteelromans houdt, moet je vooral Kindsoldaat van Oscar van den Bogaard lezen. In smeuïge hapklare brokken word je door vier geslachten aristocratie geloodst, om bij de geboorte van de vijfde generatie, het alter ego van de schrijver zelve, uit te komen. Niets aan de hand verder, ware het niet dat de vader van de baby prins Bernhard is. Beter gezegd: er zou niets aan de hand zijn als de schrijver niet zou beweren dat Bernard in het echt ook zijn biologische vader is, dan lees je het als een roman en daarmee basta.

Dat hij zijn best wel interessante familiegeschiedenis, inclusief PB, opschrijft: prima. Maar waarom moet dat in een boeketreeks-achtige stijl met heel veel korte zinnetjes dialoog. Alle personages spreken in dezelfde toon zinnen van enkele woorden, 570 bladzijden lang. Of Bernhard, PB in het boek, echt de vader is van onze Oscar zal me worst zijn. Hij gelooft het heilig. Maar de manier waarop hij feiten en fictie mengt in deze kasteelroman geeft mij een kleffig Story/Weekend-gevoel. Van Den Boogaard had beter eerst de boeken van o.a. Annejet van der Zijl, Alexander Münninghoff, Jolande Withuis en Elisabeth Leijnse kunnen lezen. Dan had hij geweten hoe je goed gedocumenteerd mooie levensverhalen en familiegeschiedenissen kunt schrijven.

Je begrijpt het al dat ik Kindsoldaat geen topper vind. Toch vond ik het nodig de vinger op de zere plek te leggen. Ben benieuwd of dat voor jou juist een reden is om het boek te gaan lezen.