Het huwelijk van Arvid loopt op de klippen, een huwelijk dat met 2 dochters is bekroond, hij stapt langzaam weer terug in de tijd, te beginnen met zijn moeder, een eigenzinnig mens waarbij kanker is geconstateerd, haar verteld hij als eerste van de scheiding, ze lijkt er niet van te schrikken, via zijn moeder komt hij ook weer in contact met Hansen de vriend van zijn moeder, waarmee hij het goed lijkt te vinden.
De dode broer die onder vage omstandigheden is overleden loopt als rode draad door het boek.

Het is zo'n boek waar ik niet goed raad mee weet, Petterson schrijft wel boeiend, maar ik soms ben ik kwijt waar hij naar toe wil zo ook met dit boek, toen ik het uit had, dacht ik bij mezelf, wat wil hij hier nou mee, eigenlijk vind ik het niet zo'n goed boek.