Na een paar boeken van De Zwaan weet je al waar het naartoe gaat: een wat vage plot waarin je niet mee kunt denken, een bepaalde stijl waarin scherpe observaties zitten, vaak met humor, rare personages die vooral uitblinken in vreemde (bij)namen en onnoembare provincieplaatsen die vervreemdend zijn. Een thriller vond ik het niet, omdat het gewoon nergens spannend wordt, centrale vragen als wie heeft het gedaan en waarom en hoe worden wel gesteld maar liggen erg op de achtergrond, op de voorgrond staan relatieperikelen uit het leven van een oudere man en dat is weinig boeiend.
Als er al actie in het verhaal zit, is het eerder slapstick en in die zin kun je je afvragen waarom de verhalen van De Zwaan nog niet verfilmd ziijn. Onderhoudend is het wel, maar het is dan eerder de schrijfstijl die mij door het boek trekt dan iets anders.

Dit verhaal speelt zich af rondom de mensen die op een krantenredactie werken. Het maakt een ouderwetse indruk in 2017, omdat de techniek, ook bij de krant enorm is veranderd. Daarmee wordt het eerder onbedoeld een werkje nostalgie.