Thiemeyer schrijft avonturenboeken die spelen in onbekende gebieden. Conan Doyle en Rider Haggard deden dat al lang geleden. Toen waren er nog relatief onbekende gebieden. Nu heeft de schrijver het minder gemakkelijk. Het oog van Medusa, eerder verschenen, was redelijk spannend. De laatste sauriër is dat ook. Maar het is en blijft een jongensboek. Leuk tussendoor voor een redelijke prijs. Het leest aardig weg. Maar een stillist is Thiemeyer niet. Of de vertaling het wat stijfjes en oubollig maakt, of dat het orginieel daaronder al gebukt ging? Geen idee. De sense of wonder van Conan Doyle en Rider Haggard vind je er niet in terug. Misschien is er al te veel van de wereld bekend. En zitten we nog te wachten op sauriërs met supergaven en een o zo positieve boodschap voor de mens? Ach... aardig maar niet meer, voor sommige momenten is dat net genoeg. Medusa was net iets spannender.