James Grady is geboren in Shelby Montana, op 30 april 1949. Om zijn studie te kunnen bekostigen, werkt hij o.a. als schoonmaker en grafdelver. Uiteindelijk verlaat hij de universiteit van Montana, in het bezit van een graad in de journalistiek. Het schrijven zit hem al vroeg in het bloed, maar van het schrijverschap leven is niet mogelijk. Op vierentwintig jarige leeftijd is James werkeloos en woont in een garage. Eindelijk heeft hij succes: zijn boek Six days of the condor (Zes dagen van de condor) wordt uitgegeven en wordt een regelrechte hit. Het boek wordt in 1975 als Three days of the condor verfilmd, met in de hoofdrollen Robert Redford en Faye Dunaway.
Ronald Malcolm heeft een lage functie bij een onbelangrijke afdeling van de CIA. Als hij op een dag terugkomt van zijn lunch, blijken al zijn collegas te zijn vermoord. Er vanuit gaand dat zijn leven ook niet meer zeker is, vlucht hij het kantoor uit. Nadat hij zich telefonisch via het CIA-noodnummer heeft gemeld, krijgt hij de toezegging dat hij veilig zal worden binnen gehaald. Het reddingsplan blijkt echter een valstrik. Ronald gaat op de vlucht en gijzelt de toevallige passante, Wendy Ross. Als hij haar het hele verhaal verteld heeft, wint hij langzaam haar vertrouwen. Met Wendy als enige bondgenote, gaat Ronald Malcolm de strijd aan met zijn onbekende vijanden.
Zes dagen van de condor is bijna vijfendertig jaar geleden, in de hoogtij dagen van de Koude Oorlog, geschreven. Uiteraard is dit terug te vinden in de stijl, maar vooral in de beschreven situaties en technieken. Hierdoor komen de CIA en de overige overheidsinstanties nogal knullig over. Inmiddels zijn we computers, mobiele telefoons en GPS-systemen gewend. Het verhaal verliest hierdoor enorm aan vaart en spanning. Ruim dertig jaar geleden zal het verhaal ongetwijfeld indruk hebben gemaakt. In het nieuwe decennium is het gewoon oubollig.
Inlevend in het tijdsbeeld van de jaren zeventig, kan ik mij goed voorstellen dat het boek een echte pageturner was. Maar het is net als met een oude jeugdfilm: In je herinnering is die film steengoed, als je hem echter jaren later nog eens bekijkt, valt hij bijna altijd tegen.