De protagonist Diana Dubois is het prototype sterke vrouw: ambitieuze freelancer, bewuste single zonder kinderen en zeer goed in staat om haar eigen leven te leiden. Na een woelige periode kiest zij ervoor om een welverdiende periode van rust te nemen. Maar dan dient er zich een uiterst lucratief aanbod aan, dat ze niet kan weigeren. De charismatische zakenman Patrick Groothof wil haar namelijk in dienst nemen als public relations adviseuse voor zijn multinational. Het lijkt een sprookje die waarheid gaat worden, maar natuurlijk zit er een addertje onder het gras.
Al vrij snel ontdekt Diana dat Patrick Groothof een vervelende womanizer is, die seksuele contacten heeft gehad met een heleboel van zijn vrouwelijke collegas. Als zij herhaaldelijk weigert op zijn seksuele avances in te gaan, rukt hij de kleren van haar lijf en duwt haar in een hoek om haar te verkrachten. Ze weet gelukkig te ontsnappen en weg te komen van de naarling. Helaas blijkt de volgende dag dat ze vast zit in een impasse. Haar baas is niet van plan om haar te laten gaan omwille van het gezichtsverlies, en hij dreigt haar verdere carrière kapot te maken als ook maar iets van het gebeurde uitlekt. En dan zijn er ook nog de bedreigingen en gevallen van intimidatie, die uiteindelijk tot gevolg hebben dat het dochtertje van haar beste vriendin in een coma raakt. Een beetje vrouw laat dat uiteraard niet over haar kant gaan, en ze besluit om op zoek te gaan naar lijken in de kast.
Diana s wraakactie lijkt gelinieerd te zijn aan het tragische leven van prinses Marianne; de dochter van koning Willem I. Wat heeft zij met de gebeurtenissen te maken? Zal haar verhaal de manier zijn waarmee Diana haar nare baas terug kan pakken?
Sasha Otten heeft met deze roman geprobeerd om een verhaal te schrijven over vrouwelijke kracht in zowel deze tijd als in het verleden. Een intrigerend uitgangspunt, maar helaas wordt het in de praktijk slap uitgewerkt. In plaats van de sterke vrouw die protagonist Diana had moeten zijn, zie ik een vrouw die heel onverantwoordelijke keuzes maakt in het leven. Ze brengt meerdere malen haar nabije vrienden in levensgevaar, om maar niet haar carriere kapot gemaakt te zien worden. Overigens zijn deze vrienden zelf ook merkwaardig gewillig zich voor haar zoektocht in levensgevaarlijke situaties te begeven. Vooral beste vriend Joep - type clichématige knuffelhomo - is bereid om inbraken te plegen en de halve wereld rond te reizen. En dat terwijl hij in eerste instantie helemaal niet gelooft dat Diana er goed aan doet om het probleem op deze manier op te lossen. Kijk, dat noem je nog eens een echte vriend!
Dianas historische evenbeeld Marianne biedt ook weinig meerwaarde. Het nawoord over haar leven is bijkans nog interessanter dan haar gehele aanwezigheid in de roman. Dat ligt ook aan de manier waarop Otten op een bepaald punt het medium Margien introduceert. Deze dame heeft de functie om de werelden van de twee vrijgevochten dames dichter bij elkaar te brengen. Het blijft echter steken in de mystiek van medium Sonja van Astro-TV, zo zouteloos wordt dit magisch-realistische element uitgewerkt. En ook Margien is niet te beroerd om belangeloos de grenzen van de wet op te zoeken. Waar vind je toch zulke vrienden?
Hoe intrigerend het uitgangspunt ook mag zijn, de uitwerking van deze roman mist helaas de nodige finesse. Sasha Otten toont zich vooral een schrijfster die ongeloofwaardigheid op ongeloofwaardigheid weet te stapelen. Op een bepaald punt begint het zelfs verbazingwekkend te worden. Als je alles gehad denkt te hebben, komt ze met nog vreemdere wendingen op de proppen. Zelfs voor een debuut is het niveau ontoereikend om mee te kunnen met andere vrouwelijke thrillerschrijvers als Saskia Noort of Esther Verhoef. Ik hoop dat Sasha Otten bij een volgende roman een intrigerend uitgangspunt ook daadwerkelijk om weet te zetten in een overtuigend werk, want Vals weet maar amper te overtuigen.