Marcus Brant heeft bonje op zijn werk. Hij komt net op tijd thuis om de politie binnen te laten. Die vertelt hem dat zijn vader werd vermoord, en of hij het lijk wil identificeren. Ook zijn vrouw en zijn vriendin verdwijnen. Marcus beseft dat hij wel eens van alles kan verdacht worden en zet het op een lopen, recht in de armen van de beeldschone Milena.
Tot daar het verhaal. Niet omdat ik de spanning zou schaden, maar omdat ik weiger het verdere absurde verloop goed te praten. Wat volgt is immers een psychische afdaling naar de hel, waarbij Marcus Brandt ontaardt in een drugsnuivende, rondneukende, halfdebiele massamoordenaar. Nergens doet de auteur moeite een en ander te kadreren. Hij lepelt ons de grootste onzin op. Vrouw vermoord? Dan ga je toch naar je vriendin? Die ook weg? Dan pak je de eerste de beste? Die vraagt om je af te trekken in haar bureau? Dan doe je dat toch gewoon? Ze vraagt haar te likken onder tafel? Spannend! En die vrouw ernaast die lik je toch gewoon mee? Ze vraagt je met een sluipschuttersgeweer wat mensen omver te knallen op het Damrak in Amsterdam? Makkie! Je kunt het zo. En om alvast het moorden in de vingers te krijgen achtervolg je uitschot om hen vervolgens in de rug te knallen. So what? Dat er mensen zijn die fortuinen betalen om de medemens levend te villen, het zal best wel zijn, maar wat komt dat in dit verhaal doen?
Na een derde van het boek is het helemaal niet meer belangrijk dat Marcus wordt gezocht voor een driedubbele moord. Maar zijn ongeloofwaardige transformatie in menselijk beest krijgen we in geuren en kleuren mee. Je leest door omdat je hoopt dat het allemaal een verklaring zal krijgen aan het eind, maar ook daar wacht een grote teleurstelling. Nog sneller dan Hercule Poirot het kon in zijn beroemde requisitoirs, worden alle bezwarende feiten op een drafje verklaard.
Dat het verhaal door lezers wordt vereenzelvigd met bekende films klopt. Maar dit boek benadert in de verste verte niet de klasse van de klassieke scènes uit Eyes Wide Shut of 9 Weeks 1/2, want Marcus pikt de sensatie maar vergeet er de psychische bedrading bij te geven.
Dat blijkt ook uit de bezoekersrecensies. Op een enkeling na vallen de lezers voor de gratuite sensatie.
Ik lees dat Walter Schmidt Arabische studies heeft gedaan, privédocent is, taalkundige, informatiebeveiligingsexpert en computerprogrammeur. Nu nog schrijver worden.