Nadat haar moeder is overleden besluit Tess Clement terug te gaan naar Mosset. Het dorpje in Frankrijk heeft in haar jonge jaren een belangrijke rol gespeeld. Haar jeugdliefde Benoit heeft ze daar destijds ontmoet maar ook weer moeten verlaten. Er is toen wat voorgevallen wat Tess heeft doen vluchten en wat haar altijd is bijgebleven. Nu is ze gescheiden, haar carrière als makelaar staat op halt en is ze verwikkeld in een rechtszaak met haar ex om hun bedrijf. Ze moet er even tussenuit, ze wil terug naar toen. Impulsief vertrekt ze richting Mosset.
Bij aankomst weet ze meteen weer waarom ze destijds betoverd werd door deze omgeving. De weidse uitzichten, het schilderachtige dorp met zijn vriendelijke bewoners en natuurlijk het immens grote maar vooral mysterieuze chateau van Mosset. Het plotselinge vertrek toen en de verlangens naar Benoit wat al die jaren sluimerend aanwezig is geweest doen haar geregeld terugdenken aan de zomer van toen. En nu ze daar is durft ze niet meteen op Benoit af te stappen, bang voor haar gevoelens maar zeker ook voor zijn reactie. Tess besluit dat ze wat rond gaat kijken in het dorp, ze maakt prachtige wandelingen en ontmoet dorpsbewoners. Tijdens een van deze ontmoetingen wordt haar duidelijk dat er sprake is van een aantal jonge vrouwen die zijn verdwenen. Hebben die iets te maken met wat wat zij in 1983 heeft meegemaakt, de reden dat ze uiteindelijk is gevlucht uit Mosset?
Al snel ontmoet ze Benoit en haar gevoelens voor hem komen in alle hevigheid terug. Ze besluit om in Mosset te blijven, haar carrière op te pakken en inmiddels ontstane vriendschappen verder uit te bouwen. En dan gebeuren er een aantal dingen die grote impact hebben op haar gevoelens, ze gaat twijfelen aan alles en iedereen en gaat op onderzoek uit. Hoe zit het met die verdwenen vrouwen en wat is er precies gebeurd op de ene avond in 1983. Al die jaren heeft ze dit geheim zorgvuldig bewaard en nu lijkt alles in de openbaarheid te komen. Was het wel zo verstandig om terug te keren naar Mosset?
De cover van het boek “Vrij uitzicht” doet de titel eer aan. Maar zoals ik ook al bij anderen heb gelezen had ook ik niet het gevoel dat ik een thriller in mijn handen had. Ik zou het op de cover dan ook niet hebben gepakt omdat het me eerder een roman lijkt. Gelukkig neemt het verhaal vanaf het begin af aan dit gevoel bij me weg.
Als lezer ga je mee op reis naar het schilderachtige Mosset. Niewierra schrijft vlot, beeldend en het boek leest dan ook als een trein. De hoofdstukken zijn afwisselend geschreven vanuit het perspectief van Tess of die vanuit ‘die ander’, te herkennen aan het cursief gedrukte lettertype en Romeinse cijfers die de hoofdstukken aanduiden. De laatstgenoemde persoon blijft nagenoeg tot aan het einde van het verhaal onbekend. Diverse ideeën die ik had over wie het zou kunnen zijn waren allemaal verkeerd. En daar ben ik gek op; verhalen die de lezer op het verkeerde been zetten. Daarmee ben je als lezer wel even zoet. En dus verveel je je geen moment, het is namelijk niet voorspelbaar.
De hoofdpersonen zijn bijzonder goed uitgewerkt. Benoit had wat mij betreft nog wel wat meer aandacht mogen krijgen. En ook heb ik moeten lachen om de avances van Alphonse. Het verhaal leest bijzonder prettig, het boeit vanaf de eerste pagina en laat je niet meer los. Maar toch kan ik niet zeggen dat het bloedstollend spannend is, ik heb niet op het puntje van mijn stoel gezeten. Nee, het is gewoon een goed, spannend boek waarvan dat laatste vooral te danken is aan de wisseling van perspectieven en het subtiel opbouwen van de spanningsboog. Behoorlijk wat Franse kreten en woorden passeren de revue, gelukkig heb ik destijds opgelet tijdens Franse les zodat het me niet echt veel moeite heeft gekost. Maar ik kan me zo voorstellen dat het voor andere lezers geen pluspunt is. Toch past het perfect in het verhaal en geeft het een extra dimensie aan het geheel. Persoonlijk vond ik de hoofdstukaanduidingen met locatie, datum en tijd én weersomstandigheden dan weer niet echt van toegevoegde waarde maar eerder wat verwarrend. Het haalde me soms uit mijn concentratie en daardoor moest ik mijn interne GPS zo nu en dan even resetten. Gelukkig zit je telkens wel weer snel in het verhaal en dat is te danken aan de vlotte schrijfstijl.
Dit thrillerdebuut heeft mij bijzonder verrast en zeer zeker vermaakt. Ik ben dan ook benieuwd naar de volgende boeken van de hand van Niewierra. Ik hoop oprecht dat die gaan er komen.