Ik had Het Stenen Concilie meegenomen omdat ik dacht dat het een leuk boek zou zijn. Jean-Chistophe Grangé kende ik nog niet, maar hij blijkt een van de weinige succesvolle Franse thrillerschrijvers te zijn. En inderdaad, ik bedacht me dat ik helemaal geen Franse thrillerschrijvers kon bedenken.

Het verhaal begint wanneer de 30-jarige Diana een jongentje adopteert uit Thailand. Een paar weken na de adoptie krijgt Diana een autoongeluk waarbij haar zoontje ernstig gewond raakt. Het blijkt dat zij de riem van het kinderzitje niet heeft vastgemaakt, hoewel ze er van overtuigd is dat zij dat wel heeft gedaan. De jongen wordt maar niet beter, tot er een arts uit een ander ziekenhuis verschijnt die een behandeling met accupunctuur toepast op de jongen. Daarna gaat het een stuk beter met hem, maar de arts wordt niet veel later dood aangetroffen. Er blijkt een groter complot achter te zitten, en het ongeluk was ook geen ongeluk.

Ik zal eerlijk zijn, ik had vrij hoge verwachtingen van dit boek, maar vond het voornamelijk saai. Het mist net de snelheid of de schrijfstijl om iets soepel lezend te maken. Er wordt veel verteld over parapsychologische wetenschappen, een beetje te veel als je het mij vraagt. Het verhaal is af en toe moeilijk te volgen en gewoonweg ongeloofwaardig. Wie vliegt er nu naar een afgelegen deel van Mongolië terwijl haar zoontje nog altijd in coma ligt? Nee, het sprak me allemaal niet zoveel aan. Ik kan niet helemaal zeggen waardoor dat kwam, maar soms heb je van die boeken die niet echt slecht zijn, maar waar je toch ook niet warm voor loopt.