Julie Whitaker wordt midden in de nacht ontvoerd vanuit haar ouderlijke huis. Haar zusje Jane heeft het allemaal zien gebeuren, maar bleef als verlamd in de kast zitten. Toen zij drie uur later om hulp riep was het te laat. Het begin van een nachtmerrie. Het onderzoek loopt op niets uit en belandt al vlug op de stapel. Het gezin gaat, met hulp van buren, vrienden en sympathisanten zelf op zoek, maar van Julie geen spoor. Moeder Anna die aan de universiteit doceert gelooft in statistieken.

'Volgens de statistieken worden de meeste ontvoerde kinderen meegenomen door iemand die ze kennen; Julie werd meegenomen door een vreemde. Volgens de statistieken proberen de meeste kidnappers hun slachtoffers een voertuig in te lokken; Julie is midden in de nacht onder bedreiging met een mes uit haar eigen slaapkamer ontvoerd. En tot slot: volgens de statistieken is driekwart van de ontvoerde kinderen die worden vermoord, binnen drie uur na hun ontvoering dood. Drie uur is ongeveer zo lang als we denken dat Jane verstijfd van angst in haar kast heeft gezeten......'

Er wordt niet meer echt gepraat in het gezin en Tom en Anna groeien uit elkaar. Het hele gezin groeit uit elkaar. Jane gaat studeren aan de andere kant van het land en komt sporadisch nog eens over naar huis. De band tussen moeder en dochter is heel wat minder dan de band die Jane met haar vader heeft. Anna kan het niet over haar lippen krijgen dat ze haar dochter graag ziet. Als acht jaar later Julie plots op de stoep staat is de hele familie thuis. Eerst is er ongeloof, maar het is Julie, ze leeft! Toch voelt Anna twijfel en mist een vorm van herkenning. Als zij een telefoontje van Mercado, een detective ontvangt is het zaadje van twijfel pas echt geplant. Wie is deze vrouw die in haar huis rondloopt? Is het Julie of is het Julie niet?

Het verhaal start met een sterke proloog die veelbelovend is. Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit Anna. Haar leven, haar beleving en gedachten na de verdwijning, maar vooral de terugkeer van haar oudste dochter. Daarnaast loopt een verhaallijn in het verleden waar heel wat namen de revue passeren die meestal geen betekenis hebben. Waar gaat dit verhaal naartoe?

In de karakters zit weinig of geen diepgang. Ook Tom en Jane hebben eerder een bijrol dan een echte functie in het verhaal. Bovendien vertelt Gentry weinig of niets over de afgelopen acht jaar in het leven van Tom en Anna. Als lezer heb je een stil vermoeden waar het verhaal heen gaat, maar je kunt enkel maar gissen of je juist zit. Daardoor komt het allemaal erg verwarrend over en moet je nu en dan teruglezen om te zien of je het wel goed begrepen hebt. Tijdens het lezen voel je geen spanning en er is geen gevoel van betrokkenheid. Bij Anna voel je soms de wanhoop, maar ook die komt niet echt uit de verf. Naar de plot neemt het verhaal een onverwachte wending, maar ook die heeft mij niet kunnen overtuigen. Het voelt utopisch aan, een onmogelijke werkelijkheid.

Jammer, want dit verhaal heeft volgens mij wel degelijk potentieel. Het onderwerp is zeker actueel te noemen. Je mag er niet aan denken dat jouw kind verdwijnt, ontvoerd wordt. 'Dochters van anderen' blijft daarin te oppervlakkig en als lezer blijf je met redelijk wat vragen zitten. Ik heb een dubbel gevoel bij dit boek. Enerzijds kan ik me vinden in het verhaal als ik erdoorheen kijk. Anderzijds blijft het vaag, waardoor het voor mij erg verwarrend overkomt. Daarom 2,5 ster.