Een feitelijk verslag, zonder emotioneel te worden, over de meest gruwelijke wandaden van deze wereldoorlog, WOII. Primo Levi vertelt meermalen dat hij alles is verloren, ook zijn mens-zijn, maar zijn waardigheid klinkt toch nog goed in dit boek door. En zoals hij zegt: "Ik kan niet begrijpen, niet verdragen dat men een mens beoordeelt niet naar wat hij is, maar naar de groep waar hij toevallig toe behoort...". Deze wandaden/oorlogen zijn er nu ook nog steeds, daar word je je weer pijnlijk van bewust.