In de nieuwste detective van de Franse schrijfster Fred Vargas, De verdwijningen, wordt Jean-Baptiste Adamsberg, commissaris bij de Parijse Misdaadbrigade om hulp gevraagd bij een aantal doodsbedreigingen. Een kleine vrouw, moeder Vendermot, gekleed in een bloemetjesjurk die je in Parijs niet meer ziet dragen, klampt hem vol wanhoop aan voor de deur van het Hoofdbureau van Politie in Parijs . Haar dochter Lina heeft een visioen gehad over Het Woeste leger, een troep haveloze gestorvenen uit de elfde eeuw, die onder aanvoering van ene Hellequin vier nu levende mensen zullen meevoeren en doden. Alleen Lina weet wie (drie van) de vier mensen zijn. Moeder Vendermot woont met haar drie volwassen zoons en haar volwassen dochter Lina in het plaatsje Ordemec in Normandië, het land van de cider, de calvados, de camembert en menhirs. Menhirs zijn stenen (megalieten) uit de prehistorie die soms ergens los in het landschap staan, soms in formaties. Niemand weet wat precies hun betekenis is. Gedachten aan magie liggen voor de hand. Net als bij de mythe van Het Woeste leger die bij iedereen in Normandië bekend is. Hoewel het verhaal een mythe is, geloven veel mensen erin. Zij vrezen het millennium oude leger, dat de slechteriken die zij meevoert op gruwelijke wijze met elfde eeuwse middelen executeert.
Adamsberg is afkomstig uit de Pyreneeën en hoewel hij zichzelf een boerenpummel noemt, laat hij zich in de detectives van Fred Vargas zien als een weldenkende man die de meest ingewikkelde zaken oplost, door aandachtig te zijn en warm. Hij verricht - voor een politieman - onorthodoxe handelingen, veroordeelt niet, maar begrijpt. Zijn team bestaat uit drie inspecteurs: Danglard een groot consument van alcohol, met een gigantisch geheugen voor weetjes, een soort eenmans Wikipedia, Veijrenc, ook uit de Pyreneeën, die zaken samenvat in dichtvorm: ‘zo zoekt de twijfelaar en aarzelt hij constant, in alle eenzaamheid, geen mens reikt hem de hand’ en Violette Retancourt, een dikke vrouw lijdend aan boulimie, on-Frans in haar directe beweringen, vaak buiten de grenzen optredend van wat de politie aan speelruimte heeft. De daden en de opmerkingen van de leden van het team zijn grappig en lijken onbenullig, maar als team zijn ze heel effectief.
Zodra de eerste verdwenen man dood wordt gevonden, gaat Adamsberg naar Ordemec en ontrafelt hij langzaam met medewerking van zijn team, de plaatselijke politie, de dorpsnotabelen en zijn pas gevonden zoon Zerk het mysterie in Ordemec.
De verdwijningen is een uit heel veel exquise, ingenieuze en verrassende ingrediënten samengestelde thriller smaak-sensatie. Ik telde zeven verhaallijnen. Je moet je laten meevoeren door de hersenkronkels van de commissaris, de capriolen van zijn medewerkers, de talloze slachtoffers, de verdachten en het sluwe geboefte. Er gebeurt zoveel in dit verhaal, dat je je als lezer maar beter kan overgeven aan het urenlang savoureren van de heerlijkheden opgediend door mevrouw Fred Vargas.