Dit voelt zooo slecht. Bah … ben ik weer gevallen voor die marketingtruc: als het niet lukt binnen 500 woorden, rek het dan op naar 1500 en maak er een trilogie van. Tjing tjing zegt de kassa. Maar afijn … omdat dit laatste deel wordt aangekondigd als ‘The Thrilling Conclusion to the Niceville Trilogy’, verwacht je toch een bevredigend, spannend, GROOTS – nou ja, je weet wel – knallend einde.

Je begint te lezen en verbaasd je over de nieuwe verhaallijn in de eerste 100 pagina’s waarbij je toch wat bewondering voelt voor de auteur. Dat Strout iets nieuws wil toevoegen en niet alleen oude paden uit de eerdere delen bewandeld. Een uitbreiding op het Niceville Universum. Dat je wat aan het stoeien komt met de personages neem je voor lief. Zoals je worsteling om Coker en Danziger uit elkaar te houden, hoe past die Glynis ook alweer in het verhaal en waarom gedraagt Rainey zich zo vreemd terwijl hij in deel 2 toch genezen leek. Er ontstaat nog wat meer bewondering dat ook echt alle figuren – dead or alive, who cares – uit de eerdere delen weer opduiken.

Halverwege moet je wel weer even denken aan je recensie van de eerste twee delen: Strout voelt zich beter thuis in de misdaad (bankoverval, rauwe criminelen, stoere politieman en veel shootouts) dan in het bovennatuurlijke. Vanaf het begin geen gelukkig huwelijk. Maar hé, nog ruim 200 pagina’s te gaan, dus je blijft vol vertrouwen: de eindjes worden aan elkaar geknoopt en we zijn op weg naar een Big Bang. Zeker weten. Toch … ?

Nope! Helaas. Bij de laatste 60 pagina’s slaat je twijfel toe. No way, dat gaat ‘m nooit lukken om nu nog alle eindjes aan elkaar te knopen. Snel kijk je nog even op internet: is er dan echt geen deel 4? Nee hoor, niets te vinden. Op naar het einde dus. Nu begin je toch ook wat verdrietig te worden, dat een gevleugeld verhaal met zoveel potentie en zo heerlijk vlot geschreven de landing niet gaat overleven. Er komt nauwelijks iets bij elkaar op het eind. De enige overeenkomst is dat iedere verhaallijn als een nachtkaarsje uitgaat.

Het is duidelijk dat Strout niet veel interesse kon opbrengen voor het genre dat hij hier probeerde te tackelen. Dus blijft hij op vertrouwd terrein de machomannen met hun wapens volgen en gooit er zo nu en dan een hoofdstukje bovennatuurlijk in.
Na de laatste regel voel ik me beetgenomen. Bah.

Het enige wat nu nog door mijn hoofd gaat is dat ik toch echt moet stoppen met het opvolgen van de aanbevelingen van Stephen King (marketingtruc nummer twee). En welke goeie boeken ik in de weggegooide uurtjes nu niet heb kunnen lezen.
Snel vergeten, dit drama.