Lichaam van de dood is weer een heerlijke, echte, ouderwetse George. Enorm dik, maar dat vind ik geen nadeel. Heb ik nooit gevonden, omdat ik hou van haar schrijfstijl. Alleen bij in wankel evenwicht ging de uitgebreide omschrijving van alle rotsen en golven me te ver.
Nu is het echter weer gewoon het lekkere speurwerk en de onderlinge relaties van mensen, zowel bij de verdachten als bij de politie. En een hele nieuwe (plv) hoofdinspecteur, Isabelle Ardery, met haar eigen problemen en sores. Zij voelt zich gedwongen om Lynley bij het onderzoek te betrekken om op die manier de loyaliteit en de medewerking van het team te benutten. En om haar kansen op benoeming tot hoofdinspecteur daarmee te vergroten.
Havers is weer op haar best: slordig, eigenwijs, recalcitrant en enorm goed in haar werk.
In aparte, niet genummerde, hoofdstukken wordt met een afwijkend lettertype nog een oude moordzaak beschreven. Of en hoe die zaak met de huidige moord wat te maken heeft is al snel duidelijk en de ontknoping daarvan verraste mij niet. Maar ook dat verhaal is mooi beschreven en ingevoegd.
Daarom gewoon 5 dikke duimen, want het is weer een George die je 621 pagina’s lang niet opzij kunt of wilt leggen.
Onverminderd en ouderwets genieten, wat mij betreft.