Emily heeft haar familie en vrienden en haar land verlaten voor de liefde van haar leven, Robbie. Samen gebben ze een nieuw leven opgebouwd in Maine. Ronnie werkt als nitenbouwer en Emily is gynaecoloog. Zijn zijn bijna 50 jaar samen, hebben een zoon en twee leuke kleinkinderen. Het hechte gezin lijkt voor het geluk geboren, maar dat is niet zo.

Julie Cohen de schrijfster van “Samen” neemt ons in een terugblik mee naar het ontstaan van de liefde tussen Emily en Ronnie. Dat doet ze heel mooi. Het startpunt is het besef van Robbie dat hij dingen in zijn geheugen aan het verliezen is, hij kan niet meer bij de dingen van alle dag komen en worstelt daarmee. Dan volgt er voor Emily een zoektocht naar het verleden en krijgen wij als lezer, het doen en laten van het stel, van het heden tot aan de eerste ontmoeting, te zien door de ogen van Emily. Juist dat achterstevoren lezen van het biek, maakte het byzonder.
De puzzelstukjes vallen op de plaats.

Het geheim wat verborgen moest blijven, wordt toch duidelijk gemaakt en je snapt het hele verhaal.
Het is een verhaal over een omstreden relatie, met heel veel liefde en doorzettingsvermogen, een boek over oppakken en opnieuw beginnen.

Julie Cohen is er in geslaagd een boek met liefde te schrijven over onvoorwaardelijke liefde in voor- en tegenspoed.