Een - niet meer dan - vermakelijk boekwerkje dat het vooral moet hebben van het vrolijke taalgebruik (inmiddels weet ik wat toepeneuzen zijn) en de daaruit ongebreidelde gebreide volzinnen. Het verhaal dient daarbij meer als voertuig van die taal dan dat er een diepere betekenis valt te ontdekken. Vooral naar het einde toe is een rode draad ver te zoeken. Hoeft ook niet altijd!
Als tussendoortje niet te versmaden, al zou ik een handvol toepeneuzen ook niet afslaan.