De familie Bold bestaat uit een stel hyena’s dat in het geheim onder de mensen leeft. Ze proberen de schijn zo goed mogelijk op te houden, zodat de buitenwereld niet merkt dat een stel dieren zich onder hen heeft gemengd. Op een dag duikt er een krokodil op in hun wc die gehoord heeft dat de Bolds haar kunnen helpen om te ontsnappen aan het riool en haar klaar kunnen stomen voor de mensenwereld. Wanneer er plots ook nog een schaap opdaagt en een poedel met ambities in de showbizz, raakt de woning van de Bolds wel erg vol, al is er misschien nog wel wat plaats voor nog een paar onverwachte dieren in nood.
De bijdehante familie Bold is het tweede deel in de reeks over deze bijzondere hyenafamilie. Auteur Julian Clary schrijft met bijzonder veel humor over de capriolen van het gezin en alle onverwachte gasten. Hoewel de eerste pagina’s een beetje clichématig aanvoelen, er zijn tegenwoordig een hele hoop kinderboeken die de lezertjes rechtstreeks aanspreken, gaat het verhaal daarna de juiste richting in. Clary beschrijft het huishouden van de Bolds alsof het leventje zijn normale gang gaat. Dat er een krokodil tevoorschijn komt uit de wc-pot is wel even schrikken en de integratie verloopt niet zonder hort of stoot, maar verder lijkt niemand zich er echt druk om te maken. De hyena’s doen hun best om alle dieren te helpen: er worden lessen gegeven en uitstapjes gedaan. Wat spannender wordt het wanneer er in een impulsieve bui ook nog aan twee racepaarden onderdak wordt geboden. De Bolds kunnen echter een dier in nood niet zomaar de deur wijzen.
Het zachte omslag maakt dat er wat voorzichtiger met het boek moet worden omgesprongen. Bovendien is het met ongeveer 280 bladzijden best een lijvig verhaal. Gelukkig leest het als een trein, dat komt mede door de vormgeving. Het lettertype is voldoende groot en er is aandacht besteed aan een plezierige opmaak. Hier en daar wordt een woord bewust extra geaccentueerd door het vet te drukken of in een ander lettertype. De zwart-wit illustraties van David Roberts scheppen een leuk beeld bij de bonte groep dieren die zich onder de mensen probeert te begeven. Roberts neemt zichzelf niet te serieus, zodat het absurde van de situatie goed weergegeven wordt. De humoristische prenten zijn heerlijke rustpunten binnen de hoofdstukken.
De bijdehante familie Bold werd vertaald door Henrieke Herber. Het verhaal leest vloeiend en voelt nergens stroef aan. De humor van Clary houdt ook in het Nederlands stand, al maakten de constante stroom moppen van vader Bold en aparte humor daar voor de vertaler vast geen eenvoudige klus van. Julian Clary heeft zich heerlijk laten gaan in dit tweede deel en weet de lezer een hoogst amusant verhaal voor te schotelen. In het Engels is er ondertussen een derde deel verschenen dat hopelijk ook een vertaling zal krijgen, want de avonturen van deze beestachtige familie mogen er absoluut zijn.