'Life’s like a movie,
write your own ending.'

Het Amsterdamse Spinoza Lyceum wordt opgeschrikt door een opvallende reeks zelfmoorden onder hun leerlingen. Vlak na elkaar stappen drie jonge tienermeisjes; Leila, Kate en Yara, uit het leven. Het lijkt wel een besmettelijke hype.

'Ze lijken op elkaar. En toch ook weer niet.'

Op het eerste gezicht lijken de meiden niks met elkaar gemeen te hebben. Ze zitten niet bij elkaar in de klas en kennen elkaar amper. Zet de ene zelfmoord aan tot de volgende? En wie is de volgende?

'Vanuit mijn ooghoeken zie ik de duisternis opkomen. Ze glijdt langzaam naar me toe.
Het zwart komt steeds dichterbij. Ik kan het bijna voelen, koud en donker.
De tijd valt in stukjes, blijft uren zoek en komt me dan weer halen.'

De dood van de meisjes is onderwerp van gesprek. De impact, paniek en het onbegrip zijn groot.
Waarom wilden deze meisjes dood? Ze stonden in de bloei van hun leven. De politie neemt de zaak niet serieus en doet het af als een paar labiele tienermeisjes, die het leven niet meer aan konden.

'Ben je al bang? Dat zou je wel moeten zijn. Ik zie alles wat je doet.'

Maar dan ontvangt de zestienjarige Tess anonieme brieven, met vreemde beangstigende teksten. Tess is nieuw op school, verhuisde van Zeist naar Amsterdam en mist haar oude school en vriendinnen enorm. Ze wil dat alles weer normaal wordt.

'Een klein, angstig stemmetje in mijn hoofd zegt: stel je voor dat die brieven geen grap waren… Ineens zie ik een lange schaduw tussen de bomen bewegen.'

Is alles een smakeloze grap? Of loopt Tess gevaar en is zij de volgende?

'Hoop. Zo dichtbij.
En tegelijkertijd zo oneindig ver weg.'

Ieder jaar oktober/november kijk ik er weer naar uit, de nieuwe Mel Wallis de Vries. Ondanks dat ik met mijn leeftijd de doelgroep al lang en breed gepasseerd ben, ben ik groot fan van Mels boeken. Recent verscheen haar nieuwste Schuld, en ik kon niet wachten om hem te verslinden…

Een Mel Wallis de Vries is altijd mooi vormgegeven, verschijnt in een prachtige hardcover uitgave. Het lijkt wel alsof er ieder jaar meer aandacht aan wordt besteed. Schuld heeft echt een bijzondere opmaak en knalt uit de schappen met de rode buitenkant van de pagina’s.

Schuld is opgebouwd in delen, geschreven vanuit de hoofdpersonages en telt 38 korte hoofdstukken. Het verhaal gaat van start met een korte pakkende proloog, eindigt met een epiloog, maar daarna is het nog niet voorbij, Mel heeft nog een aangrijpend, hartverscheurend, afsluitend einde voor haar lezers in petto. Schuld is geschreven vanuit slachtoffer en dader, welke afwisselend aan de beurt komen. Deze perspectiefwisseling komt opmerkelijk naar voren, dankzij de keuze voor een andere letterkleur, de teksten vanuit de dader zijn geschreven in een opvallende rode kleur.

De schrijfstijl van Mel Wallis de Vries, wat kan ik er nog over schrijven? Volgens mij heb ik alles al eens gezegd. Ik hou er gewoon van. Mel beschikt over de gave dat zij zich uitstekend in kan leven in de karakters die zij op papier tot leven weet te brengen. Tieners en hun belevingswereld, al hun gevoelens en wat hun bezig houdt. Daarnaast schrijft ze met heel veel vaart, waardoor je haar boek binnen een paar uurtjes uit hebt en vervolgens met een kater achter blijft, omdat je weer een jaar moet wachten. Humor, spanning, actueel én aangrijpend.

Ook Schuld zit wederom bijzonder en goed in elkaar. Amsterdam wordt opgeschrikt door een opvallende reeks zelfmoorden onder leerlingen. Er lijkt wel sprake van een hype te zijn, maar niets is in dit leven wat het lijkt. Dit heeft een grote impact op de leerlingen. Waarom wilden deze meisjes dood? En who’s next? Het is Mel wéér gelukt om een geweldig verhaal, wat veel impact op je achterlaat, af te leveren. Gedurende het verhaal bouwt ze de spanning op. En ook al denk je te weten wie het volgende slachtoffer zal zijn, de spanning blijft aanwezig. Gedurende het lezen weet ze haar lezers op het verkeerde been te zetten en schieten de verdenkingen over en weer, wie is de dader? Met een onverwachte plotwending en een schrijnend einde, belicht zij de andere kant van het verhaal, waardoor je anders tegen het verhaal aan gaat kijken. Een einde wat alles op zijn plek zet en waar ik stil van werd. De vraag rijst wie is de echte schuldige? En wie is het echte slachtoffer? Schuld is zoveel meer dan slechts een jeugdthriller.

De karakters uit Schuld zijn weer uit het leven gegrepen, levensecht neergezet. Pubers met al hun emoties, probleempjes, de middelbare school, vriendschappen, liefde, ziekte en verdriet. De dader en zijn/haar slachtoffers spelen de hoofdrol en worden goed uitgewerkt. Verschillende meisjes, die op het eerste oog totaal niets met elkaar te maken hebben, ze kennen elkaar niet eens goed. Deze meiden stonden in de bloei van hun leven, waarom pleegden juist zij zelfmoord?

Mel heeft wederom heftige thematiek in haar verhaal verwerkt. De verregaande gevolgen van pesten en de invloed van social media. Leed wat tot onomkeerbare beslissingen leidt. Met een wijze levensles: Behandel een ander met respect, zoals je zelf ook graag behandeld wilt worden. Jij kan het verschil maken! Schuld heeft mij geraakt, en ik hoop dat het ook anderen zal raken. En dan vooral ook de pestkoppen in deze wereld, zodat we er met zijn allen een mooiere wereld van kunnen maken.

Schuld, schrijnend en hartverscheurend. Zoveel meer dan slechts een jeugdthriller. Wie is de echte schuldige? En wie is de volgende? Mustread!