Op een avond komt Lonneke thuis met een klein katje dat ze in een vuilcontainer heeft gevonden. Haar vader wil 'm eigenlijk niet houden, maar hij stemt toe en de dag erna gaan Lonneke en haar moeder meteen met het katje naar de dierenarts. Na een tijdje is Mormel, zoals haar vader het katje heeft genoemd, verdwenen.

Lonneke holde.
Ze was te laat.
Natúúrlijk was ze te laat.
Dat was ze meestal.
Maar vandaag had ze er een goede reden voor.
Ze ritste haar jack een stukje open en keek.
Er piepte iets.
Lonneke stak haar hand naar binnen.
Het piepen hield op.
Ze trok het koordje onder aan haar jack nog wat strakker.
Toen holde ze weer verder.

Het verhaal begint voorspelbaar: Lonneke komt thuis met een gevonden katje en ze wil hem houden. Natuurlijk blijft hij! Maar als je een kat in huis hebt en die naar buiten mag, komt het (helaas) voor dat hij kwijt kan raken. Ze vinden hem echter niet zo snel terug als je zou hopen. Omdat het boek een goed einde heeft, komt Mormel natuurlijk toch terug. En de manier waarop is echt heel herkenbaar voor iemand die zelf ook wel eens een kat is kwijtgeraakt en weer terug heeft gevonden.
Het verhaal is vooral spannend op het moment dat Mormel is verdwenen, maar ook op de momenten dat Mormel in huis is, zit er spanning in het verhaal: gaat hij weer wat slopen? Klimt hij in een boom en komt hij er niet uit? Gaat Mormel misschien wat rare dingen doen?

Lonnekes vader wil niet dat Mormel blijft, maar daardoor is hij juist het leukste om over te lezen! Soms accepteert hij namelijk wel dat Mormel in huis is, bijvoorbeeld als Mormel op vaders schoot komt liggen.
De televisie die ze in huis hebben, is nog zo'n dikke beeldbuis. Mormel gaat daar namelijk vaak bovenop liggen en dat werkt natuurlijk niet met die nieuwe platte televisies van tegenwoordig. Het boek is echter geschreven in 2002 en toen was zo'n dikke tv nog normaal. Dat is dan ook meteen het enige waaraan je merkt dat het al een wat ouder boek is.

Omdat dit een speciale Leesleeuw-uitgave is, staan er achterin het boek ook nog wat tips voor activiteiten die je kan doen naar aanleiding van dit verhaal. Ook worden er tips gegeven voor als je zelf graag een huisdier wil. De tekst op de pagina's met leestips en activiteitentips is echter wel de helft kleiner dan de tekst van het verhaal zelf, dus die tekst is meer geschikt om voor te lezen door een volwassene.

Net als in de eerste alinea zijn alle zinnen kort, ook de zinnen in de dialogen. Elke zin staat op een nieuwe regel en de letters zijn groot, zodat het makkelijker lezen is.
Ook al zijn de zinnen zo kort, toch weet de auteur de gevoelens van Lonneke en de spanning in het verhaal goed over te brengen.

De tekeningen van René Pullens zijn realistisch en laten altijd een scène uit het verhaal zien. Vooral Mormel is heel schattig getekend! Ze voegen ook soms iets kleins toe aan het verhaal, bijvoorbeeld Mormel die tegen zijn spiegelbeeld staat te blazen.
De zwartwit-tekeningen zijn gemaakt met potlood en zien er heel schetserig uit, maar er zitten toch veel details in, zoals het bijvoorbeeld het lichtpuntje in de schaduw op de neus van de dierenarts. De schaduwen zijn aangegeven met verschillende soorten arceringen.
Voor de tekening op de voorkant heeft de illustrator blauw papier gebruikt, wat de tekening van Mormel net wat interessanter maakt om naar te kijken. Je ziet het blauwe papier namelijk op sommige plekken in de kat zelf terugkomen, maar de illustrator heeft ook weer wit potlood gebruikt om de lichtere stukjes op de vacht aan te geven.

Een leuk, dun boekje over een gevonden katje en hoe het hem vergaat in een gezin dat eigenlijk niet had gerekend op een kat als huisdier.