Martine Bijl heeft dit boekje opgedragen aan haar grote liefde Berend Boudewijn. In de korte hoofdstukken beschrijft ze op lichtvoetige en geestige wijze hun leven samen in Maarssen.
Maar ook van de anekdotes van reisjes die ze 'moet' maken voor haar werk zul je zeker genieten.

'Jaren geleden was ik op Cuba, vanwege de opname van een nieuwe HAK-spot. Nou ja, het was voor tropisch fruit; daar moet je héél ver voor reizen natuurlijk. Al dacht ik bij mezelf; in de kas van de Hortus is het óók tropisch. Maar dat zei ik niet, ik ben niet gek. Cuba!'

Deze korte verhalen gaan over de meest uiteenlopende zaken, over het vertalen van musicals, collega's, 'De weerzegger', dieren, buurvrouwen, maar ook over haar liefde voor tuinieren.
In het hoofdstuk 'Gelijk' schrijft ze over woorden die verdwijnen of bezig zijn te verdwijnen, maar ook over woorden die plotseling ontstaan. 'Hindergroen' is een woord dat ik voortaan zal gebruiken in plaats van onkruid.
Persoonlijk is er bij de auteur ook sprake geweest van hindergroen; haar hersenbloeding. In de in- en uitleiding schrijft ze over het langzame proces van haar herstel.

In 'Hindergroen' lees je over het artsengezin waarin ze opgroeide en waar liefde ver te zoeken was. En toch leest dat niet als een veroordeling, maar eerder als een waarschuwing.
Martine Bijl schrijft in een ironische en sympathieke stijl over van alles wat op haar weg kwam; soms zet je dat aan het denken, maar meestal is het gewoon lekker lezen.

Hindergroen geeft in de 40 vrolijke en luchtige hoofdstukken een beeld van de wereld van Martine Bijl. De manier van schrijven zorgt er voor dat je het leest alsof je een verhaal leest dat geschreven is door je beste vriendin; je begrijpt meteen wat bedoeld wordt.

Een leuke roman om bij te ontspannen, om zo nu een dan een hoofdstuk uit te lezen of om cadeau te doen.