Een ogenschijnlijk gelukkig gezinnetje. Maar het vierjarige zoontje wordt plots ontvoerd. Moeder Maggie blijkt een bizar verleden te hebben en verdwijnt om haar zoontje terug te halen. Vader Sam was toevallig vroeger politieagent en gaat zijn vrouw en zoontje zoeken. Dit zijn de ingrediënten van het boek van Shirley Palmer. Niets meer en niets minder. Shirley Palmer is een Amerikaanse schrijfster en dit is haar vierde boek. Haar boeken worden volgens de schrijfster gekenmerkt door sterke vrouwen met een eigen wil die hun leven op het spel durven te zetten. Ook in dit geval is Maggie een pittige tante die zich in het gevaar stort om haar zoontje te redden. Ik ken haar vorige boeken niet, maar dit boek is duidelijk een dertien in een dozijn thriller. Het is best spannend hier en daar en in het begin ben je erg benieuwd wat nou die achtergrond van Maggie is. Maar nadat dat (al vrij snel) bekend wordt, gaat het boek heel recht-toe-recht-aan toewerken naar het einde. Een bijzonder zoetsappig einde overigens. Het boek begint vreselijk kwijlerig (excuus, ik heb er geen ander woord voor) en het eindigt ook zo. Het is niet erg goed of mooi geschreven, maar het boek vertelt simpelweg zn verhaaltje zonder zijwegen, karakteropbouw of enige andere opsmuk.

Het boek van Palmer deed me denken aan romans als de boeken van Danielle Steel of Konsalik (en dat bedoel ik niet als compliment). De levens van de hoofdpersonen verlopen van perfectie naar ongeloofwaardige wanhoop en dan weer terug naar perfectie. Aan de andere kant: dit type boeken is mateloos populair dus voor de boeken van Palmer is er ongetwijfeld ook een markt. Een makkelijke thriller, voor een avondje wegdromen op de bank. Maar ik waag me er niet meer aan, het is mij te oppervlakkig, te nietszeggend en te recht-toe-recht-aan.