Ik ken Tineke Beishuizen van vroeger, uit de Libelle, zeker 20 jaar terug. Ik weet ook dat ze de vreselijke Anne-Wilstukjes schreef. Ik had nog geen thriller van haar gelezen. Oud zeer doet mij erg aan dat dagboek van Anne-Wil denken: het kabbelt maar wat voort en hoewel er vreselijke dingen gebeuren, blijft het een gezapig geheel.

Oud zeer gaat over een vrouw die werkt in de geestelijke gezondheidszorg. Niet alleen haar collega's komen aan bod in het boek, ook de patiënten hebben een prominente rol, net als verschillende relaties van de collega's en de patiënten. Ik krijg hier en daar de indruk dat de misdaad er met de haren is bijgetrokken en dat het eigenlijk de bedoeling was om enkele schetsen van personages te schetsen, hoewel de relationele problemen meer het pakkie-an zouden zijn van Libelle-collega Iteke Weeda.

Al vrij snel is duidelijk wie de geheimzinnige geheimzinnigaard is die met bakstenen gooit. Daarna gebeurt er te weinig om de spanning op te bouwen, ik denk dat dat een kwestie van perspectief is. Als lezer heb je wel door dat er iets gaat gebeuren, maar de hoofdpersoon heeft geen idee wat er aan de hand is, waardoor ze niet op onderzoek uitgaat om langzaam een en ander te ontrafelen. De moeder heeft geen moment door dat haar dochter in gevaar zou kunnen zijn en dat is een gemiste kans. Wat dat betreft is dit boek prima analysemateriaal voor thrillerlezers-in-spé: waarom werkt dit boek niet, waarom is het niet spannend?

Doordat het een tamelijk dun boek is (met hele grote letters) heeft het weinig diepgang als het om de personages gaat. Het is allemaal erg fragmentarisch. Hierdoor kom je weinig van de personages te weten, wat jammer is want er zijn er verschillende die potentieel interessant kunnen zijn.

Ik vond het lastig om te lezen, niet alle zinnen lopen lekker en er ontbreken nogal wat komma's bij hoofd- en bijzinnen.