Vanaf het eerste hoofdstuk is Fataal spel meteen heel erg meeslepend. De spanning zit er al snel goed in en daardoor wilde ik het boek toen ik er aan begonnen was eigenlijk niet meer wegleggen. Fataal spel is een redelijk dun boek en daardoor is er eigenlijk constant actie. Het verhaal moet in relatief weinig bladzijden verteld worden en daardoor is er weinig ruimte voor een rustpunt in het verhaal. De gebeurtenissen volgen elkaar dus in hoog tempo op. Aan de ene kant fijn, want het zorgt ervoor dat je aandacht continu bij het verhaal blijft en het ook echt als een trein leest. Aan de andere kant had ik eigenlijk af en toe wel een rustpuntje nodig van alle actie en steeds luguber wordende boodschappen die Carmen krijgt om na te denken wat alles te betekenen had.

Zelf had ik vrij snel een idee wie de dader van de ontvoering van Jessie zou kunnen zijn. Ik zat met mijn idee inderdaad goed, maar het waarom had ik tot het einde geen idee van. Daardoor was het einde voor mij, ondanks dat ik de dader al geraden had toch nog interessant. Aan het einde had ik echt het idee dat alles klopte en dat elk detail van het verhaal goed in elkaar zit en goed uitgedacht is. Wel had er wat mij betreft wat minder uitleg aan het einde mogen zitten. Veel had ik zelf wel kunnen invullen zonder dat alle details uitgebreid beschreven . Vooral omdat de rest van het boek juist in sneltreinvaart gaat, voelde het einde soms wat traag.

Hoewel ik Fataal spel echt een razendspannende thriller vond die echt heel goed in elkaar zit, was er één aspect van het verhaal dat niet helemaal mijn ding was. Carmen en Jessie blijken namelijk tweelingzielen te hebben en daardoor kan Carmen soms meekijken met wat Jessie denkt of voelt. Op zich heb ik niks tegen van dit soort paranormale zaken in boeken, maar voor mij gevoel past het niet zo erg bij een thriller. Het hele concept geeft misschien wel af en toe een nog spannender tintje aan het verhaal, omdat je als lezer ook meekrijgt wat Jessie allemaal meemaakt en voelt, maar ik had dan denk ik liever af en toe een hoofdstuk vanuit Jessies perspectief gelezen. Ondanks dat het hele idee van tweelingzielen mij dan niet helemaal ligt, is het naar mijn idee wel goed uitgewerkt door Chinouk en heeft het mij tijdens het lezen ook niet heel erg gestoord. Ik had het alleen ook niet gemist als het er niet in gezeten had.

Fataal spel is een lekker spannende thriller die makkelijk weg leest. De vaart zit er continu in behalve aan het eind waar de uitleg misschien wat te lang is. Het hele concept van tweelingzielen sprak mij persoonlijk niet heel erg aan, maar stoorde mij ook niet enorm tijdens het lezen. Al met al heeft Chinouk Thijssen met Fataal spel een hele goede Young Adult thriller neergezet. Een echte aanrader voor wie van een spannende thriller houdt waar alle puzzelstukjes op het eind in elkaar vallen.