'Baby doll' gaat goed van start: Lily zit al 3.110 dagen gevangen en weet samen met haar dochter Sky te ontsnappen. Door de sneeuw, in het donker, rennen ze in hun pyjama's acht kilometer naar Lily's ouderlijk huis. Ontvoerder Rick had de deur niet afgesloten, vandaar.

Lily wordt uiteraard met open armen ontvangen door haar moeder Eve en haar tweelingzus Abby. Vervolgens ontspint zich allerlei familie- en liefdesgedoe, Bouquetreeksachtig. Abby heeft Lily's vriendje Wes afgepakt, maar van wie houdt hij nu, van Abby of nog van Lily? Abby is amper los vertrouwd, heeft een behandelverleden en is niet blij met zichzelf. Eve is sinds de dood van haar man op liefdesgebied de weg kwijt en gaat voor onenightstands; zij heeft evenals Abby de handen vol aan zichzelf. Hoe kunnen deze beide vrouwen Lily en Sky helpen weer een normaal leven te leiden?

En daar zit hem de crux, in dat normale leven. Schijnbaar moeiteloos pakt Lily na acht jaar opsluiting in het donker het leven weer op na een paar dagen ziekenhuisopname. Een zonnebril en ondervoeding maken eventjes hun opwachting, maar Lily staat haar mannetje tegenover de media, alsof het haar dagelijkse werk is. Sky is ook een wonderlijk geval: het meisje (dat vijf jaar is en verderop in het boek zes - ??) heeft nooit eerder daglicht gezien, nooit andere mensen gesproken dan Lily en Rick, nooit in een echt huis gewoond, toch lijkt ook zij weinig problemen te ondervinden met de vrijheid die ze nu geniet. Auteur Hollie Overton schrijft veel te lichtvoetig over dit soort aangrijpende gebeurtenissen, die een enorme impact zouden moeten hebben op alle betrokkenen. En dan ook nog in zeer eenvoudige taal, zodat het nog simplistischer wordt.

De niet afgesloten deur is direct al opmerkelijk. Waarom zou een man die acht jaar lang 'zijn meisjes' zorgvuldig heeft opgeborgen opeens vergeten de deur op slot te doen? Waarom heeft hij gedaan wat hij deed? Waarom heeft Ricks vrouw Missy nooit ontdekt dat haar echtgenoot niet deugde?
Geen enkel personage wordt uitgediept, het blijft allemaal zeer, zeer oppervlakkig.
Er zijn aparte hoofdstukken voor Rick (de interessantste), Lily, Abby en Eve. Die van Abby en Eve voegen niets toe, de indeling lijkt gemaakt om aan 'Baby doll' een literair tintje te geven, wat deerlijk mislukt is.
Na de ontsnapping geen spanning meer, noch verrassende wendingen. Al wat zich voordoet ligt in de lijn der verwachting, is te voorzien en hebben we eerder gelezen. Inclusief het einde: en ze - zonder te benoemen wié - leefden nog lang en gelukkig.

'Baby doll' spreekt wellicht liefhebbers van 'spanning' rond moeder-, kind- en zussendingen aan, maar de eenvoudige schrijfstijl en slordigheden in het verhaal blijven minpunten.
Niet mijn smaak, daar kan ik kort over zijn.

De op de cover genoemde vergelijkingen met titels als 'Het meisje in de trein' en 'Gone girl' slaan de plank finaal mis. 'Baby doll' kan daar niet aan tippen. Wat je ook van de genoemde boeken vindt, ze steken in ieder geval degelijk in elkaar.

spanning 2, plot 2, schrijfstijl 2, leesplezier 2, originaliteit 1, psychologie 1]