Door de tekst op de achterzijde van de roman Anju verwacht je een roman te gaan lezen met een boeiend verhaal. De cultuurverschillen tussen de Nederlander Thomas en zijn jonge vrouw Anju. Anju heeft een Nederlandse vader en een Indiase moeder. Tegen wat voor problemen loopt ze aan, hoe lost ze dat op? Wat is de invloed van het opgroeien en leven in India in haar leven...

Helaas pakt dit boek anders uit.
In een razend snel tempo worden gebeurtenissen opgesomd.
Het boek start met de begrafenis van de vrouw van Thomas. Hij is een succesvol schoenenproducent, heeft een fabriek in India die door zijn zoon Tom gerund wordt. Thomas besluit naar India te gaan en zijn zaken over te laten aan zijn zonen. Hij reist wat rond, komt in een depressie terecht wanneer hij in Nepal is. Wordt daar geholpen door een kleinen zijdehandelaar. Later gaat hij weer naar India, ontmoet Anju, bouwt een huis en gaat daar met haar wonen, krijgt 4 zonen en sterft heel plotseling... Zo kan ik nog een tijdje doorgaan...
In het verhaal zit nl erg weinig emotie. Het is een opsomming van feiten. Het leest snel, maar is niet boeiend. Bovendien wordt het verhaal erg ongeloofwaardig hierdoor maar ook door allerlei situaties die zich voordoen.
Allerlei zaken worden bedacht door de familie en zijn dan ook supersnel geregeld in India, terwijl dat in de werkelijkheid toch wel wat anders is.
Het is niet alleen het verhaal van Anju, het is meer een familiekroniek van de familie Lido.
Aardig verhaal maar onvoldoende diepgaand en de verwachting van de achterzijde wordt zeker niet waargemaakt