Dat John Fullerton journalist is, merk je meteen. Aan zijn angst om onvolledig of onjuist te zijn, bijvoorbeeld. Als journalist in Afghanistan berichtte Fullerton vooral over een strijd tussen stammen, tussen clans. Een strijd waarin zich achtereenvolgens Russen en Amerikanen mengden. In dat kader kan Fullerton het zich veroorloven te spreken over Tadjieken en Pashtun, over Noorzai, Gabizai en Barakzai. In een roman is het van het goede te veel. Een roman, en zeker een actiethriller, verdraagt zo een overlading niet. Zeker niet, en dat is Fullertons tweede probleem, als je de achtergrondinfo niet kan verpakken.

Een voorbeeld: in een thriller volstaat het niet het levensverhaal van Thomas Morgan, een Britse premiejager op zoek naar Bin Laden, puntje voor puntje te overlopen. Een personage leer je beetje bij beetje kennen, iets wat er bij Morgan trouwens nooit in zit. Hij blijft een meedogenloze premiejager, ook al wordt (rijkelijk laat) z'n ex-vrouw tevoorschijn getoverd om medelijden te wekken. Dat alles maakt dat Op vijandelijk terrein uiterst zelden weet te boeien. Toegegeven, de plot is niet onaardig, maar het vergt uithoudingsvermogen zo ver te geraken.