Soldaat Harvey Cole, boerenzoon en luitenant Rupert Atkins, beeldend kunstenaar en afkomstig uit een gegoede familie belanden in 1917 in de Vlaamse loopgraven en raken allebei gewond. Soldaat Harvey raakt danig lichamelijk verminkt. Luitenant Atkins zit dan weer geestelijk in de knoei. Beide heren komen in het revalidatiecentrum Sonnehaert in Krombeke terecht. En later zelfs in dezelfde kamer.

Beide heren worden nogal stereotiep neergezet. De soldaat, een boerenzoon, is behept met een dosis nuchter verstand, moed en een gezonde appetijt naar de zuster van dienst. De luitenant is fijngevoeliger, durft de zaken weleens naar zijn hand te zetten en kijkt ook wel op anderen neer. Op het eerste zicht lijken ze tegenpolen en hebben ze weinig tot niets met elkaar gemeen. Maar schijn bedriegt. Niet alleen raakten ze beide gewond maar hebben ze ook beide te lijden onder het gevoel niet goed genoeg te zijn in de ogen van hun vader.

In alternerende hoofdstukken, met flashbacks uit twee verschillende levens en de gebeurtenissen in en rond het centrum, beschrijft de auteur hun revalidatieproces, hoe ze daarbij houvast vinden bij elkaar en uiteindelijk ook bij zichzelf.

Beeldend proza, op het lugubere af. Zeker wanneer de auteur het leven in de loopgraven beschrijft – om het koud van te krijgen en te gaan verlangen naar een warm bad. Onthutsend stoer en ontroerend boek, zonder al te sentimenteel te worden. Knap debuut!