Er is altijd een boek dat onderaan bungelt als het om de waardering gaat. Sommige boeken lees je niet uit en die smijt je woedend in de hoek. Zo bedroevend slecht geschreven en slecht doordacht zijn die boeken. Ze halen de lijstjes niet, laat staan je boekenkast. Eigenlijk verdient dit boekje van Tardio een vergelijkbare behandeling, maar toen ik me gereedmaakte om het weg te smijten had ik het al uit. Tja, dan vraag je erom.

Je moet je voorstellen dat alles wat je op een geestelijk verwrongen seriemoordenaar denkt te kunnen plakken door deze schrijver wordt meegenomen om het beeld neer te zetten. Mishandeld, gepest, gebroken gezin, geestelijk beschadigd, dierenmishandelaar, kindermoordenaar, trenchcoatdrager, etc. Als je opkijkt nadat je de bal richting de negen pins hebt gesmeten staat-ie naast je op de bowlingbaan. Wedden?

Als je een idee wilt krijgen wat er gebeurt in het hoofd van een seriemoordenaar, dan moet je het boek Last Day On Earth: A Portrait of the NIU School Shooter van David Vann maar eens lezen. Het is helaas niet in het Nederlands vertaald, maar het beeld dat Vann schetst van schoolshooter Steve Kazmierczak is huiveringwekkend. Vann spiegelt het aan zijn eigen leven en weet, zegt, schrijft en legt uit dat het geluk dat hij in zijn leven had niet het pad van Kazmierczak kruiste. De ellendigheid van K's leven is verschrikkelijk. Dat praat niets goed van zijn daad, maar de werkelijkheid van veel jongeren is onthutsend om te lezen.

Tardio komt niet in de buurt van een geloofwaardig beeld van moordenaar Milo, laat staan dat het verhaal geloofwaardig is. Ik adviseer je het boekje links te laten liggen.