Dit bizarre waargebeurde verhaal van Susannah Cahalan leest als een medische thriller. De 24-jarige Susannah woont en werkt als journaliste bij The New York Post in New York als ze langzaam meer zeker compleet gek wordt. Ze wordt paranoïde en krijgt last van wanen, waarvoor ze hulp zoekt bij een psychiater. Zo weet ze bijvoorbeeld voor 100% zeker dat haar vader zijn tweede vrouw heeft mishandeld en uiteindelijk vermoord. Of als haar vader haar naar een afspraak met een psychiater begeleidt roept ze tegen de taxichauffeur dat ze ontvoerd wordt. Dit gaat van kwaad tot erger en uiteindelijk wordt ze na een epileptische aanval opgenomen in het ziekenhuis. Daar gaat het steeds slechter met haar en wordt ze uiteindelijk zelfs catatonisch. Een aantal (psychische) diagnoses en neurologen verder heeft ze het geluk dat ze onder behandeling komt van dr. Sauhel Najjar. Hij ontdekt dat haar ziekte geen psychische oorzaak heeft maar het gevolg is van een auto-immuunziekte die haar hersenen aantast. Het gaat om de nog redelijk ombekende ziekte anti-NDMA libische encefalitis. Een ziekte waarvan je weer kan genezen.
Van de periode dat zij gek was, kan Susannah zich niets meer herinneren. Zij heeft deze tijd door middel van gesprekken met artsen, haar ouders en vriend en videobeelden in het ziekenhuis kunnen reconstrueren wat resulteerde in dit heftige verhaal. Het doet je afvragen of er niet nog veel meer mensen zijn, die onterecht een psychische diagnose hebben gekregen, maar eigenlijk een auto-immuunziekte hebben die te genezen is. Zeker als Susannah tijdens het schrijven van haar boek in een gesprek met haar eerste psychiater vertelt aan welke ziekte zij uiteindelijk leed. Hij was daar ondanks vele publicaties hierover in vaktijdschriften nog altijd niet mee bekend. Dit boek zou eigenlijk verplichte literatuur moeten zijn voor psychologen, psychiaters, (huis)artsen en artsen op de spoedeisende hulp. Maar ook voor een leek is dit heftige verhaal een aanrader. Het is zeer goed geschreven en blijft boeien tot het eind.