Wat mij betreft komen in dit boek alle zwakke punten bij elkaar die al aanwezig waren in de Wallander-reeks. Die serie is zonder meer goed, maar had af en toe wel te lijden onder een teveel aan bladzijden, gebrek aan humor, Scandinavische zwaarmoedigheid en vergezochte motieven. Deze minpunten werden echter ruimschoots gecompenseerd door de dwingende manier van vertellen, al heb ik altijd de humor gemist die je wel aantreft bij Sjowall en Wahloo.
Maar goed, terug naar dit boek. Helaas is ook hier een beetje vrolijkheid ver te zoeken en overheerst de sombere, zware sfeer. Van de godsdienstfanaten die in het verhaal figureren word je niet blij, maar van alle andere betrokkenen ook niet. Daar horen de politiemensen bij, de slachtoffers en de figuranten, kortom, het lijkt wel of er geen enkel lichtpuntje mag flonkeren. Voor Linda Wallander mogen we hopen dat ze wat minder zwaar op de hand wordt, want voorlopig is ze niet veel meer dan een chagrijnig typje.
Het verhaal zelf is veel te minnetjes om die ruim 500 bladzijden te rechtvaardigen; de opzet is snel duidelijk en wordt niet beter door de verbanden met Lindas vriendin Anna en met 11 september.
Ook hier geldt weer: was er maar iemand in de buurt geweest met een rode pen om minstens de helft van de tekst te schrappen. Maar ja, dat gebeurt nu eenmaal niet bij een megaseller zoals Mankell.