Van Royen doet er goed aan eens een goede redacteur - of andere uitgever - te zoeken, want dat niemand bij dit boek aan de bel heeft getrokken is opmerkelijk. Natuurlijk, de verkoopcijfers zullen wel weer geweldig zijn geweest. Maar het is de vraag of veel mensen zich nog aan een volgend boek van haar zullen wagen. De Mannentester heeft een niet onaardige premisse, maar ook die wordt niet helemaal waargemaakt. Uiteindelijk wordt er maar één man getest en verder nog een lesbienne en daar blijft het bij. Hiervoor in de plaats krijgen we zijwegen naar een criminele vader, een geschifte moeder en de onbeantwoorde liefde voor een robot. Met name dit laatste zijpad leidt heel erg af van het hoofdthema. Allemaal erg jammer, want Van Royen schrijft makkelijk en bij vlagen met humor. Ze kan beter.