Ik kan me niet herinneren ooit een schrijver te hebben gelezen die zo eerlijk over zichzelf is. Wolkers heeft zijn momenten gehad, maar zoals Brouwers zijn ziel blootlegt is van een rauwheid, die confronterend maar ook ontroerend mooi is.
Bezonken rood gaat over de tijd die de schrijver met zijn moeder doorbracht in een Jappenkamp. Brouwers vertelt het verhaal nu zijn moeder is overleden. Eerder had ook niet gekund, denk ik. Niet op deze manier althans. Die verschrikkelijk tijd tegen het eind van WOII heeft Brouwers voor het leven getekend. Zoals waarschijnlijk bij iedereen die kon navertellen dat hij of zij op zo'n verschrikkelijke plek moest verblijven.
Brouwers heeft er een monumentaal boek van gemaakt. Te hard wellicht voor sommige lezers, maar te belangrijk om níet te proberen.