Heel soms, het gebeurt niet vaak, kies ik gewoon een wat dunner boek om mijn reading goal net een beetje makkelijker te halen. En aangezien het vandaag de laatste dag van de maand is, wilde ik een boek dat ik op een werkdag toch in één dag uit kon lezen. Dat werd Ordo Entia, een boek dat ooit in een boekbox zat, maar me eigenlijk niet echt aanspreekt.

En hoewel het regelmatig voorkomt dat een boek me dan alsnog wel verrast, deed Ordo Entia dat niet. Het las ongelooflijk makkelijk en snel weg. Op de heenweg naar mijn werk las ik meer dan honderd pagina's en op de terugweg weer. De laatste 40 bladzijdes heb ik thuis in een kwartiertje weggelezen. Dat komt door de vlotte schrijfstijl en de lay out van het boek. Het komt echter vooral door een grote vorm van eenvoud.

En in dit geval is dat wat mij betreft helaas geen compliment. Het plot mist diepgang, het mist nuance, het mist details, het mist lagen, het mist alles wat het uitgangspunt tot iets heel tofs en goeds uit kan laten groeien. Nu komt eigenlijk geen enkel element van het verhaal lekker uit de verf.

Dat komt allereerst omdat de hoofdpersoon vrij twee-dimensionaal overkomt. Hij mist karakter en vooral eigenheid. En helaas geldt dat voor alle karakters. Ze worden nergens echt, ze roepen nergens echt gevoel op en op geen enkel moment komen ze echt tot leven. Hetzelfde geldt voor de mythologische wezens en de mythische wereld waarin het verhaal zich afspeelt en hetzelfde geldt helaas ook voor het plot.

Tijdens het lezen zag ik eigenlijk vooral potentie, maar dan wel potentie waar wat mij betreft heel weinig mee gedaan werd. En dat is ongelooflijk jammer, want ik denk dat er zeker meer in het verhaal gezeten had.