Het boek gaat over een Koreaanse familie van ongeveer 1910 tot 1989. Centrale figuur is Sunja de enige dochter van Hoonie en Yangjin. Sunja vertrekt, zwanger van de zakenman Hansu, samen met haar man Isak vanuit het bezette Korea naar Japan. Het leven voor hen is daar niet makkelijk. Koreanen worden in Japan beschouwd als minderwaardige mensen. Er is veel wat Koreanen niet mogen. Gelukkig hebben de hoofdpersonen allemaal een goed karakter, een goede wil, sterke armen of goede hersens. Allen zijn bijzonder vlijtig en kunnen hard werken. De mensen proberen zich er zo goed mogelijk door heen te slaan. Soms lukt dit, maar er zijn ook diverse tegenslagen. Telkens is er weer een nieuwe moeilijkheid die overwonnen moet worden en daarom blijf je doorlezen: je wilt tenslotte weten hoe het afloopt.
Het boek heeft geen sombere sfeer, maar wel iets van hopeloosheid en gelatenheid met betrekking tot het leven.
Literair gezien is het misschien geen hoogstandje, maar ik vond het een prachtig verhaal en ik heb het in één adem uitgelezen.