Elizabeth Leijnse schrijft een interessante biografie over de zussen Cecile en Elsa, freules aan het eind van de negentiende en begin twintigste eeuw. Het politieke, sociale en culturele leven in die periode komt ook uitgebreid aan bod. Nieuw is het opkomend feminisme waarvoor vooral Cecile zich inzet. De overstap van beide zussen van protestantisme naar rooms-katholicisme is ook niet gebruikelijk in die tijd. De combinatie van dit alles leidt tot een boeiend boek. Ik heb er veel van geleerd.
De freules zijn interessante vrouwen, beiden met een sterk karakter. Ze maken keuzes die niet voor de hand liggen. Dit geldt vooral voor Cecile, zij strijdt als feministe voor een zelfstandig vrouwenbestaan, schrijft een feministische roman, een bestseller in die tijd. Na haar scheiding wordt zij een bittere, cynische vrouw met antisemitische ideeën. Elsa kiest voor de Kunst aan de zijde van de componist Alfons Diepenbrock. Het grootste deel van haar huwelijk is zij diep ongelukkig met haar ontrouwe echtgenoot, toch blijft zij hem steunen.Of je haar daarvoor moet bewonderen is de vraag.
De compositie is helder: een kort deel over het gezin waarin de freules opgroeien, dan een deel over Cecile en tot slot het deel over Elsa. Jammer dat het eerste deel niet uitgebreider is. Het echtpaar De Jong Van Beek en Donk verdient misschien wel een eigen biografie. Ik vind het een boeiend stel. Ik geef 4 sterren, 1 minder dan het maximum. Wat mij betreft had het deel over Elsa korter mogen zijn ten gunste van het eerste deel. Ik raad het boek aan iedereen aan, de Libris prijs voor het beste geschiedenisboek 2016 heeft Leijnse dubbel en dwars verdiend.