Lucie Whitehouse werd in 1975 in Warwickshire geboren. Zij studeerde klassieke talen aan de universiteit van Oxford. Zij was literair agente voordat zij zich toelegde op het schrijven. Het huis bij nacht is haar eerste boek. Momenteel is zij woonachtig in Londen.
Joanna is bevriend met Lucas die, vrij onverwacht na de zelfmoord van zijn oom Patrick, zijn landhuis Stoneborough Manor erft. Joanna brengt hier, samen met de andere vrienden Martha, Danny, Michael, Rachel en Greg, regelmatig het weekend door. Tijdens een van die weekenden verandert de vriendschap tussen Joanna en Lucas en zij krijgen een relatie. Vanaf dat moment gebeurt er van alles, niet alleen in het leven van Joanna en Lucas, maar ook in het leven van de anderen. De onderlinge vriendschap komt danig onder druk te staan en later blijkt dat niet iedereen is zoals hij of zij zich in eerste instantie heeft voorgedaan.
Het huis bij nacht is meer een psychologische roman dan een thriller. Het boek komt maar langzaam op gang. De onderlinge verhoudingen worden, evenals de gevoelens van Joanna, vaak én in dezelfde bewoordingen beschreven. Er wordt té vaak in herhalingen getreden waardoor er te weinig vaart in het boek zit. Dit geldt ook voor de beschrijvingen van de weekends die de personen op Stoneborough Manor doorbrengen.
De sfeer die gaandeweg het boek geschapen wordt is soms sinister, maar haalt bij lange na niet het niveau dat nodig is voor een goede thriller. Ook hier wordt weer (te) vaak gebruik gemaakt van dezelfde omschrijvingen en bewoordingen en dat maakt dat het verhaal niet overtuigend genoeg overkomt; het doet jammer genoeg zelfs vaak afbreuk aan het verhaal.
Daarbij komt dat er te weinig verrassingen in het boek zitten; het merendeel van de gebeurtenissen is te voorspelbaar. Ook het plot is niet breathtaking.
Wat mij aan het boek irriteert zijn de verwijzingen naar de Griekse mythologie. Totaal overbodig en absoluut niets toevoegend, integendeel. Bijna geen een van de personages staat in het échte leven, behalve wellicht Greg, de enige die meestal de werkelijkheid onder ogen kan en wil zien en de enige die oprecht met een ander kan meeleven. De anderen sluiten zich vaak af van de echte wereld. Ze steken hun kop in het zand en durven de werkelijkheid nauwelijks onder ogen te zien. Zij zijn bang om op te groeien en hun zorgeloze jeugdjaren achter zich te moeten laten.
Ook zijn zij niet eerlijk ten opzichte van elkaar. Ze zijn egoïstisch en treden de gevoelens van anderen met voeten. Zij pretenderen mee te voelen met de anderen, maar op het moment dat de ander zich gelukkig voelt, steekt jaloezie de kop op. Iedereen vindt zijn eigen persoontje het belangrijkst en kan het niet hebben als een ander niet in zijn of haar pijn meegaat.
Dat Het huis bij nacht vergeleken wordt met De verborgen geschiedenis van Donna Tartt vind ik dan ook groot onrecht doen aan Tartt.