Al vele jaren kom ik graag en vaak in Noorwegen, een half jaar geleden nog op de Noordkaap gestaan, niet de eerste keer. Ik ben vertrouwd met het land, de cultuur en spreek de taal. Ik herken mezelf helemaal niet in de beschrijving hier, het is een aanname, want Noorse literatuur is juist heel vertrouwd voor mij. De uitspraak "voor ons Nederlanders" gaat dus ook hier niet op..
Hoewel Espedal een heel groot oeuvre heeft geschreven inmiddels, zijn er pas een paar boeken van hem vertaald in het Nederlands, want Noors en Nederlands hebben beide een heel klein taalgebied als overeenkomst.
Met smart wacht ik soms op een vertaling uit het IJslands, die ik ook graag en veel lees. Aan dit boek van Espedal vond ik kraak noch smaak, het boeide me niet en dat bleef zo. Simultaan las ik een ander boek van hem "buiten de orde" en daarin kwamen nogal wat Noorse cliché's dermate sterk naar voren, zwaarmoedigheid en zelfmedelijden, dat ik dat ook niet uitgelezen heb.
De thematiek is boeiend en van alle tijden, maar het proza....pfff!
Henrik Ibsen is er een uit de oude doos, thema's blijven wel actueel en Knausgård heeft met zijn serie "min kamp" heel veel succes geoogst, hoewel ik zijn andere boeken niet te pruimen vind.
Gelukkig zijn er andere Noorse schrijvers opgestaan kort of langer geleden, bijv. Harstad, Mytting, Per Petterson e.a die mooi schrijven over wezenlijke dingen en ook nog met de betoverende schoonheid van de Noorse natuur erin verweven. Smaken verschillen of zoals de Noren zeggen: smaker forskjellig en zo is het maar net.