De stijl van Annejet vond ik vaak meer een kale opsomming van alles wat maar los of vast zat. Data, tijden, plekken op de landkaart, schooldiploma's en alle bezochte scholen en voormalige werkgevers of functies. Erg veel aannames toch ook nog, ondanks de bladzijden lange lijst van bronnen. Die prikte je zo lek. Want van horen zeggen, is voor mij net zo waar als: het stond op FaceBook. Vandaar ook de opsomming van kale feiten natuurlijk.
Terwijl ze zelf schrijft dat de journalisten erg wreed of lovend konden zijn afhankelijk van hoe je je opstelde, hoe belangrijk je was, of wie je genoeg vertelde of foto's uitdeelde, neemt ze wel klakkeloos stukken over als zijnde waarheid. Tenslotte zijn de Washington Post en NewYork Times op hun Society pagina's geen haar beter dan hier de Story en de Privé.
Is de hoofdpersoon moedig? Doorzetter? Landverhuizers met een bepaald kenmerk door hun levenswijze? Arrogante Amerikanen die teveel overtuigd zijn van hun gelijk, hun grootheidswaanzin en de hang naar bigger, larger, more. Dat zien we vooral. En we zien de problemen die daardoor ontstaan ook Ja daar is Allene sterk in, op tijd haar geld in huizen beleggen. Maar maakt dat haar een moedige en interessante vrouw? Een op status en geld beluste vrouw is Allene , eerst geld, dan titels. Ze doet het handig, maar wordt steeds minder geloofwaardig naarmate er weer een nieuwe echtgenoot tevoorschijn wordt gehaald.
Annejets aversie van de monarchie krijgt ook nog even een tik mee. Sjoelen wordt als een belachelijk tijdverdrijf gemeld aan het hof. Nou Annejet, in jouw en mijn jeugdjaren was er niet veel meer te doen in de avonduren! We hadden geen TV programma's die geschikt waren voor jeugdigen en er was geen internet.
Gelukkig hadden we een koningin die wars was van Amerikaans geneuzel in de SocietyClubs. Hoe kom ik binnen bij de Astors en de Rockefellers. Wat een poeha!!
Kennelijk spreekt het Annejet heel erg aan. Allene had binnenhuisarchitekt moeten worden. Een vrouw met ambitie, financieel inzicht en dan had ik gedacht: wat een sterke doorzetter. Maar omhoog kruipen via de benen van vijf kerels, daar sla ik de handen niet voor op elkaar. Ook niet voor de stijl waarin dit boek geschreven is.