David Baldacci is een veelschrijver, vroeger een boek per jaar, maar ondertussen zijn het er al zeker twee. Dit begin je te merken aan zijn boeken.
Langs de ene kant wreekt dit zich, originaliteit is ver te zoeken, de personages grijpen minder alhoewel ze op zich wel boeiend zijn maar het is vooral de spanning die eraan moet geloven. Er is nochtans heel wat actie in het boek, patstellingen en andere situaties moeten opgelost worden. Er zijn er verschillende en die worden dan in recordtijd beschreven en opgelost. De spanning is dus dadelijk foetsie. En dan zwijgen we nog over alle clichés, vaak typisch Amerikaans, die de schrijver te berde brengt.
Maar het voordeel van een geroutineerd schrijver is dan weer dat hij hoe dan ook de lezer toch kan boeien, vooreerst door zijn eenvoudige en gemakkelijke schrijfstijl, ook door het feit dat hij zijn plot goed uit doktert en brengt maar niet in het minst door actuele situaties en problemen voor het voetlicht te brengen. In dit geval zijn het de schrijnende situaties waar de bevolking van Noord-Korea onder te lijden heeft.
Baldacci is een begenadigd schrijver maar maakt geen indruk met Doelwit.