Dit boek heb ik via “Hebban “ gekregen voor de winactie Blind date met debuut. Je kreeg een paar steekwoorden, die je een idee over het soort boek zouden moeten geven. Het blijkt het debuut van Mirthe van Doornik te zijn . Moeders van anderen gaat over de zussen Kine en Nico die met hun aan drank verslaafde moeder in een buitenwijk van een stad wonen. Nico en Kine hebben eigen regels om de wereld bij elkaar te houden. Ze willen graag volwassen worden , zodat ze hun eigen leven kunnen gaan leven. Kine pakt haar kansen, maar Nico ziet alles somber in en raakt van alles en iedereen vervreemd. Ze heeft een bovenmatige interesse in wereldrampen.. Maar de grootste ramp die op hen afkomt, ziet ze niet.
Je leert de meiden redelijk kennen, omdat ze om beurten een hoofdstuk (periode) vertellen vanuit de ik-vorm. Ik voel een beetje sympathie voor Kine en juist het tegenovergestelde bij Nico. Met geen van beide kan ik me identificeren, waardoor het voor mij gewoon een verhaal is waar ik niks mee heb. De situatie waarin de meiden en hun moeder zitten is voor mij een ver-van- mijn - bed - show. Ik heb me de hele tijd geïrriteerd aan de houding en het gedrag van hun moeder, wat een waardeloze moeder ben je dan in mijn ogen.
Het boek leest niet snel maar is wel in een vlotte stijl geschreven. Omdat je steeds van vertelperspectief en jaartal wisselt, zit je niet echt in het verhaal. Het is een roman over een ontwricht gezin met zware thema’s als onderwerp : alcoholverslaving, onmacht, onveiligheid, de hang naar vrijheid en zelfstandigheid. Niet een boek dat ik normaal lees of zou oppakken als ik het in de winkel zag liggen. De cover is simpel , een flat in de primaire kleuren en zwart en wit. Dit vind ik dan wel weer goed gevonden (de moeder en Nico versus Kine, negatief versus positief) . Als je het boek uit hebt, blijf je met vragen zitten.
Ik wist van te voren niet wat ik kon verwachten en ben er dus open ingestapt. Het is een ander soort boek dan ik normaal lees en ook een thema wat mij niet echt aanspreekt.