Pierre Michon heeft in “Rimbaud de zoon” niet gekozen voor de traditionele biografie.  De vorm die hij kiest is uniek. Het perspectief wisselt voortdurend. Michon kruipt in de huid van de alleswetende schrijver, die zich overigens bescheiden opstelt, of richt zich als verteller rechtstreeks tot de dichter of tot de lezer. Ook gaat Michon er vanuit dat de lezers op de hoogte zijn van het werk en leven van Rimbaud. En dat is zeker een pré als je dat bent. 

Manoeuvrerend in de marges van de rimbaudiaanse 'Vulgaat', dwz de overbekende foto's, anekdotes en theorieën die voor de lezers van nu het beeld van de dichter bepalen, tracht hij Rimbaud terug te plaatsen in het spanningsveld waaruit zijn revolutionaire poëzie is voortgekomen.

Bij de naam Rimbaud denken wij aan de dood van de alexandrijn (de 'roede', zegt Michon), aan het einde van de taal als transparant communicatiemiddel, kortom aan het boze genie dat taal en wereld definitief uiteenspleet om vervolgens als wapenkoopman zijn heil te gaan zoeken in Ethiopië.

Pierre Michon beperkt zich uitsluitend tot het literaire leven van Rimbaud; het genie Arthur Rimbaud. De vele omzwervingen na de breuk met Verlaine door Europa en Afrika blijven dus geheel onvermeld.
Michon maakt duidelijk dat Rimbaud aanvankelijk de zoon is van voor hem belangrijke personages. Hij is de leerling, maar hij maakt zich successievelijk ook weer los van hen. En hij wil zelf geen opvolger. Niemand mag in zijn voetsporen treden. Hij geeft ‘zijn stekje’, zoals Pierre Michon dat noemt, niet door.

“Rimbaud de zoon” is een bijzonder boek, dat van begin tot het einde boeit.