Toch opmerkelijk dat een boek dat een goede honderd jaar geleden werd geschreven nog kan bekoren. Uiteraard is de zinsbouw archaïsch, maar eens ingesteld op deze stijl, kan het verhaal je nog steeds innemen. Bovendien kiest Couperus voor een tijdloze thema’s: geheimen, oud worden ... Opmerkelijk is ook dat Couperus er voor die tijd toch moderne ideeën op nahoudt. Wie tussen de regels leest, merkt immers dat hij een lans breekt voor vrouwenemancipatie (de vrouw moet zichzelf kunnen ontplooien en binnen haar huwelijk – wat door Couperus ook als niet evident naar voor wordt geschoven - een zekere vrijheid genieten. Ook het geloof stelt hij in vraag (bv. het kerkelijk huwelijk).

In Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan draait alles om een zeer oud geheim dat de familieoudsten al een leven lang met zich mee dragen. Wat zij echter niet weten, is dat hun geheim zovele jaren later toch nog aan het licht komt. In het verhaal schetst Couperus meesterlijk hoe al wie erachter komt ermee omgaat en worstelt met ‘het weten’. De uitgave van Amstel Paperback is in de authentieke stijl, maar benieuwd wat het zou geven mocht een ‘hertaler’ zich over dit werk buigen. Gefundenes fressen ook voor een tv-thriller.