Martin Amis heeft me eigenlijk maar met één boek kunnen bekoren, namelijk het uiterst inventieve ‘The arrow of time’, een achterwaarts verteld verhaal van een Nazi-misdadiger. Min of meer een literaire tegenhanger dus van de eveneens geweldige film ‘Memento’.

Helaas vond ik de andere boeken duidelijk minder.' Nachthuis' was matig en ook 'De gele hond' kon me niet bekoren. Wat me tegenstond was Amis’ schrijfstijl, die chaotisch, satirisch en abstract is – bijna een beetje arrogant zelfs: alsof Amis vindt dat hij zich niet al te druk meer hoeft te maken over de verhaalopbouw, omdat wat hij schrijft toch wel geweldig is. Dat laatste is het, naar mijn idee, helaas niet. De karakters: een acteur wiens karakter na een ongeval omslaat, een roddeljournalist en zelfs de troonopvolger, blijven vlak en daarom nauwelijks interessant, zeker als niet-ingezetene van Engeland. De horkerige schrijfstijl maakt het lezen er niet gemakkelijker op. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik dit boek nog niet eens halverwege weer weg heb gelegd. Vooralsnog geen Amis meer voor mij, ik ben er wel weer even klaar mee…