Toon Tellegen staat bekend om zijn dierenverhalen voor kinderen, maar hij heeft ook een aantal verhalen voor volwassenen geschreven en Het geluk van de sprinkhaan is daar een van. Het taalgebruik in het boekje is simplistisch, en bijna kinderlijk te noemen. Ook bestaat het vooral uit korte hoofdstukjes, het lijkt bijna een voorleesboekje.
In ieder hoofdstuk komt een van de dieren uit het bos langs met de meest vreemde verzoeken. De sprinkhaan heeft alles te koop "behalve de zon, maan en de sterren", maar zelfs daar wil hij nog eens een uitzondering voor maken. De walvis stuurt bijvoorbeeld een briefje dat hij graag een tuintje op z'n rug wilt, om een tuinfeest te geven, en de rups wilt sokken, terwijl de snoek weer een "feestelijke overstroming" besteld. Mijn persoonlijke favoriet is de eendagsvlieg die nóg een dag wilt. De sprinkhaan heeft werkelijk alles te koop. Toch beginnen de amusante hoofdstukjes snel op elkaar te lijken.
Maar schijn bedriegt, want tussen alle kleine hoofdstukjes door, reflecteert de sprinkhaan over zijn eigen leven, zijn werk als winkelier en of hij wel écht alles te koop heeft, en of hij daar zelf wel gelukkig van wordt.
Het is een mooi boekje, maar het maakte niet echt iets bij mij los. De hoofdstukken voelen vrij repetitief aan en ondanks dat het lekker wegleest door het taalgebruik, was ik niet echt onder de indruk.