Als mijn ereader niet leeg was geweest had ik het boek in 1 ruk uitgelezen. Het verhaal pakte mij direct.
Ik leefde mee met de worsteling van Bram. Zijn schuldgevoel, maar vooral het gemis van zijn betere ik, zoals hij het zelf ziet.
Het zou makkelijk geweest zijn om Bram volledig te laten ontsporen, maar op 1 keer flink dronken na, gebeurt dat niet. Dat is goed. Voor de hand liggend is niet altijd positief. Juist omdat hij niet ontspoort voel ik nog meer met hem mee.
De verschillende fases van rouw worden geloofwaardig beschreven. Ook de impact op een gezin als er plotseling iemand komt te overlijden is geloofwaardig. Het afstand nemen, gewild of niet, van elkaar, omdat de pijn van het verdriet te groot, te veel is.
Wat ik mooi vind is de dubbele betekenis van het woord rauw. Want rouw kan behoorlijk rauw zijn. Zoals het ook bij Bram is.
Ik vond het jammer dat het boek uit was, ik had nog wel langer met Bram mee willen (be)leven. Aan de andere was het verhaal wel goed afgerond.