Twee broers komen bij elkaar om gezamenlijke herinneringen aan hun gestorven moeder op te halen. De één is gelovig, de ander is atheïst. Het is bij vlagen een grappige confrontatie tussen twee personages die hun familierelatie proberen te herstellen, maar die steeds tegen onoverbrugbare verschillen in hun botsende wereldbeelden aan blijven lopen. Op zich heeft het dan ook wel de potentie ontroerend te gaan worden in hoe deze twee tegengestelde mensen dichter bij elkaar proberen te komen.

Helaas zit het vol met clichés over religie en zingeving in de moderne tijd. Het atheïstische personage Jannes is een eenzame doler en melancholische alcoholist, terwijl gelovige broer Henri het stereotype is van de goedhartige gek die klinkklare onzin gelooft. Hun verschillende wereldbeelden worden zo absurd eenzijdig tegen elkaar afgezet, dat het weinig ruimte biedt voor de subtiele kanten van intermenselijke relaties. Waarbij het ook steeds gekoppeld wordt aan platgetreden gemeenplaatsen: Lourdes als het religieuze pretpark, de evolutietheorie wordt afgezet tegen het creationisme, The Passion of the Christ als antisemitische kitsch en complotgekkies die 9/11 als Inside Job zien.