Dit is een heel intrigerend boek. Als lezer word je al “lekker” gemaakt m.b.t. het einde en dat is natuurlijk een goeie start.

Het hele verhaal draait om, ogenschijnlijk, drie personen Louise, David en Adele. In het begin denk je dat het om de gebruikelijke driehoeksverhouding gaat maar dat is absoluut te oppervlakkig gedacht.

Langzaam word je als lezer meegezogen in het verhaal waardoor je steeds meer gaat denken: “hoe gaat dit aflopen? De personages worden dusdanig beschreven dat je langzaamaan denkt te weten hoe ze in elkaar steken.

De schrijfster heeft een losse toegankelijke manier van schrijven. Het verhaal wordt beschreven in zowel het heden als in het verleden. Normaliter ben ik daar niet zo’n fan van maar binnen deze verhaallijn stoorde het me absoluut niet, het maakt het verhaal juist sterker.

Zijn er minpunten. Wat mij betreft eigenlijk twee. Persoonlijk vind ik het verhaal echt te lang. Het is een dik boek met een klein lettertype. Een paar keer had ik oké nu weet ik het wel terwijl ik het boek aan de andere kant ook moeilijk weg kon leggen. Als tweede puntje het licht bovennatuurlijke tintje. Dat laatste is strikt persoonlijk want ik kan me ook heel goed voorstellen dat andere lezers dit wel geweldig kunnen vinden.

En dan het veelbesproken einde. Hoewel niet nieuw, is het einde erg ingenieus bedacht. Ook erg knap van de schrijfster dat ze het boek zo heeft weten te schrijven dat je het einde niet ziet aankomen. Iedere lezer zal het einde anders beleven. Ik hield er een nare bijsmaak aan over en medelijden met diegene waar uiteindelijk het hele verhaal om draait. Dus de tekst op het boek klopt. Vertrouw het boek niet, vertrouw jezelf niet en vertrouw het verhaal niet want je komt bedrogen uit. Aanrader.