Ik weet niet of er een boek is dat zo lang op mijn nog te lezen lijst heeft gestaan als dit boek. 4 jaar geleden stond het al naast me op de vensterbank, als een boek dat ik zou openslaan in de weken erna. Het is er nooit van gekomen. Eergisteravond was ik er klaar mee. Het had lang genoeg op de nog te lezen lijst gestaan. Het was tijd het eraf te halen.

Het verhaal is overduidelijk een what if boek. De hoofdpersoon, Jem, ziet nummers, data, sterfdata van alle mensen die ze ontmoet. Het boek vertelt wat voor invloed die kennis op haar heeft en het boek stelt alle vragen die er bij dit dilemma komen kijken. Waarom ziet Jem ze? Staan ze vast? Hoe zou het gaat als Jem ze niet zou zien? Heeft Jem invloed op de nummers?

Het boek leest heerlijk weg. Het is geschreven in een vlotte bijna spreektaal en het was makkelijk om er heel snel en met relatief weinig leestijd doorheen te vliegen. Maar het verhaal greep me nergens echt aan. Ik kon het tussendoor makkelijk wegleggen en ik had nergens het gevoel dat ik echt een band had met Jem, met Spider of hun onderlinge relatie. Ik heb nergens een traan gelaten, hoewel er toch meer dan genoeg scenes waren waar dat eigenlijk had gemoeten.

Het boek schept een soort van afstand, een afstand die heel erg goed bij Jem als karakter past en die daardoor op zich ook wel klopt met het verhaal, maar die het daarom voor mij als lezer wel moeilijker maakt om me echt verbonden te voelen met de karakters en het verhaal. Daarnaast is het grootste deel van het verhaal een roadtrip en volgens mij ben ik gewoon geen fan van roadtrips in het algemeen.

Ik heb deel 2 en 3 van de serie ook nog ergens staan. Ik heb geen idee wanneer het ervan gaat komen om ze te lezen. Hopelijk duurt het niet weer vier jaar, maar ik heb er ook niet bijzonder veel haast mee.