De Francaise Dominique Silvain (Thionville, 1957) woont al geruime tijd in Azië (momenteel in Tokyo), waar zij zich volledig aan het schrijven wijdt. Zij schrijft al meer dan 10 jaar romans, waaronder: Baka (1995), Soeurs de sang (1997), Travestis (1998), Techno Bob (1999), Vox (2000) Strad (2001) en Cobra (2002). Strip, dat in Frankrijk in 2004 vercheen, is het eerste deel van een reeks misdaadromans met het duo Lola Jost en Ingrid Diesel in de hoofdrol. Het boek werd door de lezers van de Franse Elle gekozen als beste roman van het jaar.
Alice Bonin (24) werkt als dubbelgangster van Britney Spears voor Paris est une fête, een bedrijf dat verjaardagen, bruiloften, communies, bar mitswas en andere feestjes organiseert. Zij is zich op de 34e verdieping van het Astor Maillot Hotel aan het klaarmaken voor een verjaardagsfeestje als ze zich omdraait en er een doorweekte man in het midden van de kamer staat. Hij loopt naar het raam en zegt dat zij ook moet komen. Dan valt ze uit het raam en komt op het dak van een auto terecht. Jules, cameraman en bezig met een rapportage over portiers van een groot hotel, filmt deze val, maar loopt meteen daarna weg.
Ingrid Diesel, masseuse en stripper, heeft Maurice Bonin (de vader van Alice) als klant en hij vertelt haar dat hij zich zorgen maakt omdat Alice verliefd is op een hidalgo Diego Carli. Hij vraagt Ingrid of zij hem, samen met haar vriendin (tevens ex-commissaris) Lola Jost, wil helpen. Dan gebeuren er een paar opmerkelijke dingen en uiteindelijk worden Ingrid en Lola bedwelmd, meegenomen en gefolterd. Zij weten te ontsnappen, zetten hun speurtocht voort en doen verrassende onthullingen.
De schrijfstijl van dit boek spreekt mij persoonlijk niet zo aan. Chaotisch, verwarrend en vaak onwerkelijk, niet realistisch. Het Samoerai meisje wordt geafficheerd als een moderner versie van een misdaadroman: een kruising tussen een chicklit en een thriller. Dat rechtvaardigt niet de geringe diepgang van het boek. De bevindingen van Ingrid en Lola volgen elkaar te snel op en worden op een te gemakkelijke manier verkregen. Dit boek hangt van toevalligheden aan elkaar. Het opsporen van personen en het boven tafel krijgen van bewijzende onthullingen gaat beide dames wel héél gemakkelijk af. Alle, vaak nogal vreemde personages in het boek blijken elkaar opeens op de een of andere manier te kennen, wat ook niet altijd realistisch en dikwijls verwarrend overkomt.

Geen spanning en geen structuur. Lola en Ingrid lijken op goed geluk maar iets te doen en daar komt toevallig iets uit voort, maar dit alles is te veel door los zand omgeven en kan mijns inziens niet leiden tot een oplossing van de moord of de zelfmoord van Alice.
Over de vader van Alice wordt gaandeweg het boek weinig tot niets meer geschreven en ook andere personages vallen een beetje tussen de wal en het schip. Te pas en te onpas worden er weer andere personen bijgehaald en ook dit maakt het boek verwarrend en onlogisch.
Ook het einde van het boek is ietwat raadselachtig en laat nog heel veel te raden over.
De personages Ingrid en Lola zijn totaal verschillend, maar ze vullen elkaar op de een of andere manier wel aan. Daarbij zijn ze niet te beroerd om een vriend in nood te helpen. Dat is voor mij het enige positieve aan het boek.