Dat Lovecraft een eeuwigheid na zijn overlijden nog steeds tot de verbeelding spreekt, blijkt uit vele fan-fictie projecten (teksten dan wel beelden) die dagelijks het levenslicht zien. Deze verhalenbundel, Lovecraft in de polder, is er zo een. Samengesteld door Mike Jansen, een van de bezielers van Edge.Zero. De bundel telt een twintigtal verhalen van oorspronkelijk Nederlandstalige schrijvers, zowel oudgedienden als aanstormend talent. Zoals de titel doet vermoeden, verenigt dit ensemble twee elementen: de Cthulhu-mythos (in de ruime zin van het begrip) en de lokale Nederlandse folklore/geschiedenis.

Het grootste pluspunt van dit project is tegelijkertijd ook een manco. Mike Jansen is er met al zijn enthousiasme in een mum van tijd in geslaagd een hele schare auteurs te mobiliseren om, in de meeste gevallen, een gloednieuwe bijdrage aan te leveren. In een zeer (te?) kort tijdsbestek moesten zij een verhaal schrijven in de geest van Lovecraft, met als gevolg dat je als lezer een onevenwichtig geheel gepresenteerd krijgt. Een deel komt helaas niet verder dan lauwe imitaties van de rituelen of amfibische schepsels die Lovecraft in zijn pantheon verzameld heeft. Maar ook in de redactie schemert de haast van zowel de auteurs als de samensteller door. Ik moet hier streng in zijn: men had meer tijd moeten nemen voor de selectie en de redactie om deze bundel te stroomlijnen.

Anderzijds: dit boek, deze ode aan Lovecraft, is wel een feit. Waarmee ik wil zeggen dat al wie kosmische horror, inclusief doembeelden, defaitistische personages en groteske landschappen een warm hart toedraagt, leesvoer heeft tijdens donkere, deprimerende dagen. In dat opzicht kunnen (moeten) initiatieven als deze toegejuicht worden.

De verhalen zelf variëren in stijl en themata, maar bijna nergens heb ik echt die existentiële angst gevoeld (of op de personages geprojecteerd gezien) die eigen is aan het werk van Lovecraft. Of dat met mijn leeftijd te maken heeft (ik las Lovecraft 10-15 jaar geleden) dan wel met de focus van de auteurs, is mij een raadsel. Wel worden er enkele merkwaardige, sektarische rituelen geënsceneerd en vooral veel wanstaltige monsters opgevoerd (denk: tentakels, trossen loensende ogen, monden met meer tanden dan de lippen kunnen verhullen, schubben, …). De verhalen die mij het meest bijblijven zijn:

Van de zee (Abram Hertroys): gruwel en droefenis worden heel mooi en treffend verenigd.

De gele veeg (Johan Klein Haneveld): misschien niet het meest originele horrorverhaal, maar wel vakkundig opgebouwd en uitgewerkt, zonder veel poespas, en daardoor juist heel doeltreffend.

Het genesis ei (Mike Jansen): getuigt van een schier krankzinnige verbeelding.

Een man van zijn woord (Jan J.B. Kuipers): weet met prachtig proza haarfijne beelden op te roepen en hoewel er weinig gebeurt, heb je als lezer de hele tijd het gevoel dat de werkelijkheid hier kantelt en telkens een graadje meer naar het onheil overhelt.

Het klein receptenboek van meneer Ho-Hum (Mike Jansen): zeer eenvoudig geschreven – op het randje van simplisme, bijna – maar tegelijkertijd ontzettend origineel en met een ontknoping die de bundel waardig afsluit.

Eigenlijk wil ik dit boek 2,5 sterren toekennen, maar aangezien de website geen halfjes toelaat, maar ik er 3 van.