Rachel neemt elke dag de trein van en naar Londen. Ze komt daarbij langs een rijtje huizen, waar ze eerst ook heeft gewoond. Elke dag bestudeert ze de bewoners en voor een stel heeft ze zelfs namen verzonnen: Jess en Jason. Ze idealiseert hun leven en dan ziet ze Jess plotseling met een andere man en kort daarna lijkt wordt ze vermist.

Vol verwachting begon ik met het lezen van deze thriller. Tenslotte was dit de VN thriller van het jaar 2015. Ik ben het niet altijd eens met VN, maar zover zouden ze er toch niet naast kunnen zitten? Nou, dat blijkt van wel. Moeizaam kwam ik maar in het boek. De afwisseling van de verschillende gezichtspunten in de hoofdstukken, evenals de sprongen in de tijd, maakten het verhaal warrig en niet boeiend. Helemaal als je het boek weer opnieuw oppakt, kost het een tijd alweer je in het verhaal zit.

Ook de flaptekst komt niet echt overeen met de werkelijkheid in het boek. Ja, inderdaad Rachel reist met de trein heen en weer, maar er zijn veel grotere andere omstandigheden in het boek, die het vermelden waard zijn.

Het tempo in het boek was maar traag en er werd teveel aandacht/woorden besteed aan onbelangrijke dingen, welke geen invloed hadden op het verhaal. Het idee van Paula Hawkins is origineel. helaas komt het in het boek niet uit de verf. De laatste 50 bladzijden van het boek werd het toch nog een beetje spannend, jammer dat niet eerder in het boek werd ingezet.