De groep bestaande uit Eli, Tabitha, Maxim en Ilna, besluit na hun vreselijke ontdekking in het huis van Eli’s vader om naar het bedrijf Trektonos te gaan waar Eli’s vader als wetenschapper werkte in de hoop antwoorden te vinden. Dit laboratorium ligt net buiten Hamburg. Eli’s vader schijnt iets met de uitbraak te maken te hebben en hij wil erheen om uit te zoeken wat dat is.

Bij Trektonos is alles verdacht stil. Eenmaal in het gebouw ziet het er niet goed uit. Alles is gebarricadeerd. Met veel moeite weet de groep binnen te komen. Eenmaal op de werkplek van zijn vader aangekomen ontdekt Eli dat zijn vader bezig was met onderzoek naar genezing van de ziekte van Ilna.

Maxim vindt een logboek waarin vermeld staat dat er proeven werden gedaan op ratten. Er wordt in dit logboek gesproken over een dokter Pinneau. Ze vinden op de computer mailwisseling tussen Eli's vader en dokter Pinneau. Deze dokter Pinneau zit volgens de laatste berichten veilig in Parijs en is bezig met verder onderzoek voor een geneesmiddel. De groep kinderen besluit daarop naar Parijs te vertrekken voor antwoorden. Tijdens hun reis ontmoet de groep kinderen andere mensen met wie ze een tijd meereizen. Ook deze mensen hebben de nodige ellende meegemaakt en zij zijn op zoek naar familie en vrienden in de hoop dat er overlevenden zijn. Er dreigt niet alleen gevaar vanuit de grommers.

Ilna, die chronisch ziek is en een bloedtransfusie nodig heeft om op te knappen, wordt steeds zieker. Eli hoopt dat ze in Parijs dokter Pinneau zullen vinden en dat hij hen kan helpen met Ilna en misschien zelfs al inmiddels een remedie heeft ontwikkeld tegen het virus dat de mensen in grommers verandert. Maar ook vanuit de groep medereizigers dreigt er gevaar.


Conclusie
Het verhaal sluit direct aan op deel een: Necropolis. Dankzij een terugblik in de proloog ben je weer op de hoogte waar je als lezer bent gebleven. Lettertype en regelafstand maken het verhaal goed leesbaar voor de doelgroep. Er zijn wederom spannende scènes als de zombies (de kinderen noemen ze "grommers") mensen aanvallen en opeten. Zonder in al te veel bloederige en nare details te treden weten de schrijvers overtuigend de zombies neer te zetten.

De emoties van de personages worden goed weergegeven in dit verhaal. Ook al houden de kinderen zich groot en zijn ze (op Ilna na) tieners, je leest tussen de regels door dat ze moeite hebben dat ze allemaal hun ouders hebben verloren en er nu alleen voor staan. De karakters van de personages zijn in dit deel verder uitgewerkt. Eli, Tabitha en Maxim zijn echte tieners met bijbehorend gedrag. Toch weten ze als groep goed te functioneren. Ilna, met haar 7 jaar, is de jongste van de groep en zij houdt het verhaal met regelmaat luchtig door haar opmerkingen. Omdat ze zo jong is realiseert zij zich niet helemaal goed wat er aan de hand is.

De tocht naar Parijs is zwaar en ze krijgen te maken met moeilijke situaties. Ze komen voor onmogelijke keuzes te staan, keuzes waar zelfs volwassenen voor terug zouden schrikken bij het nemen van een beslissing. Vooral Eli heeft er moeite mee om zich aan te passen aan de nieuwe wereld vol gevaren waarin ze nu leven.

De spanning is ook met regelmaat te snijden. Nadat de grote groep reizigers, waaronder de groep van Eli, een gevaarlijk moment heeft beleefd, keert de rust terug en dan is daar plotseling de zin: "Niemand op de trein had een vermoeden wat hen nog te wachten stond." En dan is het moeilijk om het boek aan de kant te leggen.

Ilna wordt gedurende het verhaal langzamerhand steeds zieker. Het is alweer een jaar geleden dat ze een bloedtransfusie heeft gehad om haar ziekte te behandelen en aangezien ze koorts begint te krijgen, zal het niet lang duren voordat ze een nieuwe transfusie nodig zal hebben om te overleven. Dit gegeven zorgt, naast de spanning veroorzaakt door de confrontaties met de grommers, voor een extra spannend element.

Dit tweede deel in de Dodentrilogie doet absoluut niet onder voor het eerste deel van de serie. Het heeft meer vaart en had qua verhaal meer inhoud als het eerst deel. Het wordt in dit deel duidelijk waar de ziekte, die de doden doet herrijzen, vandaan komt. Er speelt ook een morele kwestie: zijn de grommers nog menselijk? Of zijn ze weer uit de dood opgestaan (of zoals in het boek staat: gereanimeerd)?

In mijn recensie van het eerste deel beschreef ik dat het groepje maar weinig andere grommers en/of mensen tegenkwam en nauwelijks besmette dieren. Dat is in dit deel beter en geloofwaardiger aangepakt.
Ook dit tweede deel is qua verhaallijn goed afgesloten, maar de belevenissen en avonturen zijn nog niet afgelopen voor de groep. In het derde deel "Necrotopia” gaat het verhaal verder. Dit deel wordt verwacht in het voorjaar van 2017.

Ik geef “Dodenwereld II - Necrofobie” 4 sterren vanwege de groei ten opzichte van het eerste deel. Ik ben benieuwd naar het laatste deel en hoe dit avontuur zal eindigen.