Op een dag worden er twee lichamen gevonden in een gigantisch huis dat al jaren onafgebouwd staat te wachten op een vonnis van de eigenaar. De positie van de twee lichamen liegt er niet om; de twee hebben een feestje gebouwd en daarna de liefde bedreven. Door deze eigenaardige positie is Milo Sturgis meteen geïnteresseerd in de zaak.

Het mannelijke slachtoffer blijkt Desmond Backer te zijn; een architect met een beetje een tegenstrijdige geschiedenis. Zo heeft hij een geschiedenis van vernielingen maar ook van opbouwen. Het meisje met wie hij gevonden is blijft nog enige tijd onbekend. Wat deed Desmond in het huis? Deed hij dat al vaker en waarom zou iemand hem en het meisje willen vermoorden? Al met al is een vreemd verhaal en zowel Milo als zijn maat (en psycholoog) Alex kunnen er geen touw aan vast knopen.

Dit geldt eigenlijk ook een beetje voor de lezer, want Sluitend bewijs lijkt alles behalve op de vorige boeken van Kellerman. Wat een tegenvaller. Het onderzoek lijkt er eentje van dertien in een dozijn en er zitten maar weinig spannende ontwikkelingen in de zaak. Het verhaal suddert door en zelfs Alex onderneemt geen poging om met zijn, normaal gesproken verrassende, psychologische blik een spannende ontwikkeling in de zaak te vinden. Hij slentert maar een beetje achter Milo aan als een passieve vent die niet weet wat hij met zijn leven wil. Ze gaan uit eten, Alex vrijt een paar keer met Robin en de hond Blanchet wordt onder haar kinnetje gekrabbeld. Ondertussen verhoren ze een paar mensen, leggen ze wat bezoekjes af waarbij er totaal geen druk wordt opgevoerd en duiken ze in wat paperassen.

Lees verder op: hhttp://boekenz.nl/2016/02/jonathan-kellerman-sluitend-bewijs/