'Na Mattias' van Peter Zantingh (1983) is een roman met meervoudige perspectief, acht om precies te zijn. Wat hen verbindt is Mattias, een jonge man in de kracht van zijn leven met een vriendin met wie hij samenwoonde en met het voornemen om samen met een vriend een koffieshop te beginnen. Maar opeens is Mattias dood. Hoe hij aan zijn einde kwam blijft lang gissen. Pas wanneer zijn moeder Kristianne aan het woord komt, op zo’n 2/3de van het boek wordt het een en ander duidelijk.

Acht verschillende mensen die hun licht laten schijnen op wie Mattias was, hoe hij in het leven stond en hoe zijn dood hen al dan niet rechtstreeks geraakt heeft. Zo’n veelheid aan perspectieven kan interessant zijn maar houdt tevens een zeker gevaar in, dat het allemaal wat aan de oppervlakte blijft, dat het nergens echt in de diepte gaat. De personages hebben best wel elk hun eigen persoonlijkheid maar echt uitgediept wordt die niet: ze zijn nagenoeg allemaal even redelijk in bijvoorbeeld het rekening houden met de gevoelens van een ander (ze denken wel wat maar spreken het niet uit), even emotioneel (of net niet). Er is niemand die echt uit de bocht gaat of compleet instort.

Stilistisch gezien valt er dan weer niks aan te merken want aan prachtige zinnen en metaforen ontbreekt het in deze roman zeker niet.
"Rouw is als een schaduw. Hij voegt zich naar de stand van de zon, staat 's ochtends anders dan 's avonds. Hij leunt donker en geduldig tegen de muur, strekt zich in volle lengte uit over asfalt of trekt achter je rug zijn reliëf over te lang niet gemaaid gras, sierlijk dreigend als een slang." – pg. 12/13 ebook.

Laat dit duidelijk zijn, Peter Zantingh kan schrijven. Maar het is een beetje een wirwar met al die verschillende personages. Voor de lezer echter die in staat is om het feit dat het in deze roman om Mattias gaat los te laten en de hoofdstukken als korte op zichzelf staande verhalen te lezen gaat dit kleinood zeker een mooie leeservaring zijn.