Het thema van “Anna” is niet zo heel origineel. Het 13-jarige meisje staat er met haar vijf jaar jongere broertje Astor alleen voor als alle volwassenen zijn overleden aan een mysterieuze ziekte. In het (recente) verleden hebben meer auteurs voor deze invalshoek gekozen. Het gaat om de uitwerking en daarin schiet Niccolo Ammaniti over de hele linie tekort. De eerste dertig pagina’s van “Anna” zijn veelbelovend maar daarna ligt er een grauwe deken van middelmaat over het verhaal . Teleurstellend als je weet dat Ammaniti veel beter kan. De interactie tussen Anna en Astor komt niet echt tot leven en hoewel er een duidelijke boodschap door het hele boek heenloopt is het snel duidelijk dat het verhaal op de helft al op een dood spoor is beland. Het slot is tegenvallend en vrij abrupt. Natuurlijk is het mooi geschreven, dat is wel toevertrouwd aan deze Italiaanse auteur. Het is alleen niet genoeg om er ook een boeiend en meeslepend boek van te maken.