Ik had erg veel moeite om aan het taalgebruik te wennen. Slecht vertaald misschien? Erg gekunsteld. Een voorbeeld: Iemand verlaat na een ruzie een huis en slaat de deur met een klap dicht. 'Was dat alles? denkt het huis en het houtwerk ontspant zich weer.' Al halverwege het boek weet je wat er aan de hand is, maar gaat het er om bewijzen te vinden. De hoofdpersoon (Anne-kin) weet dan al, als enige, hoe alles zo ongeveer in elkaar zit. Het is wel heel toevallig dat Anne-kin de hoofdverdachte op een gegeven moment in een postkantoor ziet, waar hij een gestolen schilderij verstuurt. Zoveel toeval komt zelden voor. En zo zijn er meer toevalligheden, die de hoofdpersoon heel goed uitkomen. Het laatste stukje bewijs wordt haar letterlijk in de schoot gegooid. Anne-kin is wel als personage leuk. Over de andere personen kom je amper iets te weten.