Iedereen kan gerust zijn - Bond paft tonnen sigaretten in de loop van deze roman (alhoewel hij in het begin onder medisch toezicht staat...).
Sebastian Faulks slaagt er niet in om de intensiteit en de pure 'leesbaarheid' van Fleming te evenaren. Bond is redelijk dom en naïef in deze roman (iedereen ziet de eerste twist rond Scarlett en Poppy Papava al van heel vroeg aankomen, Bond is totaal clueless).
De schurk, Julius Gorner, heeft niet een, niet twee, maar DRIE meesterplannen tegelijk lopen. Zijn motivatie voor al die slechtheid is zeer mager (pathologische haat tegenover Engeland). Zijn handlanger, Chagrin, een Noord-viëtnamese sadist, lijkt een mager doorslagje van Oddjob, en zijn rol in het verhaal is maar flauwtjes. De tennismatch tussen Bond en Gorner is op zich leuk maar een kopie van de golfwedstrijd tussen Bond en Goldfinger. En er zijn nogal wat te letterlijke 'homages' aan die roman hier.
Als ik zeg dat Bond dom is, dan is dat omdat hij zo vaak erg onprofessioneel handelt. Zodra hij zijn missie krijgt, wordt hij belaagd (de enige actiesekwens in de eerste helft van de roman), maar dit doorgeven aan M of onderzoek instellen naar wie hem uit de weg wil ruimen? Ho maar. Gorner zit in Iran, heeft daar ongelofelijk veel mannetjes zitten, maar wordt blijkbaar toch gezocht door de Iraanse geheime dienst Waarom? Niet duidelijk. Met zijn reserves kan hij moeiteloos het hele land omkopen.
Bond is ook bijzonder kuis in deze roman, en zijn relatie met Scarlett Papava wordt veel te snel veel te serieus. Zo vraagt hij zich de hele tijd af of hij verliefd is geworden op haar terwijl zich eigenlijk niets bijzonders tussen hen afspeelt.
Tenslotte de plot: zoals vermeld heeft Gorner heel wat boze plannen, maar nadat die verijdeld worden is Bond héél ver uit zijn buurt. Dus moet Faulks tot tweemaal toe heksentoeren uithalen om de hoofdschurk en zijn handlanger tot bij Bond te krijgen om finale confrontaties op te zetten. En die zijn allebei helaas aan de zeer magere kant.
Wat is er wel goed aan de roman? De sfeerschepping van de jaren zestig (Faulks schetst een overtuigend beeld van Teheran in die periode), en wat ironie in de geopolitieke details dankzij onze kennis van wat er sinds de jaren 60 gebeurd is. Zo gelooft Bond Gorner niet wanneer die hem vertelt over de Amerikaanse heroïnesmokkel van Air America, en krijgen we het verhaal van hoe de Amerikanen op vraag van de Britten de Sjah van Iran aan de macht brachten en het land in een harde dictatuur stortten - met de gekende gevolgen. Het 'geestige' is dat Fleming zijn lezers met mondjesmaat wat insider kennis van de spionagewereld meegaf, terwijl Faulks Bond informatie geeft die de meeste lezers van deze roman al weten.
De eerste paar romans van John Gardner waren veel beter dan dit boek. Het was beter geweest de literaire Bond-erfenis toe te vertrouwen aan iemand die het gewend is spannende boeken te schrijven, maar die meer literair talent heeft dan de verschrikkelijke Raymond Benson en de te wisselvallige John Gardner.