Tot nu toe kende ik Robyn Carr enkel dankzij zowel de Thunderpoint-serie als haar Virgin River-reeks. ‘Een goed jaar’ is het eerste losstaande verhaal dat ik van haar lees en dat beviel me uitermate. Het zou zelfs kunnen dat ik dit boek nog leuker vind dan de boeken die ik eerder van deze schrijfster las.
...

Af en toe ergerde ik me aan de houding van bepaalde personages. Cassie komt bijvoorbeeld vrij oppervlakkig over doordat ze steeds de focus lijkt te leggen op het uiterlijk van mannen én de verwachtingen waaraan ze zouden moeten voldoen. Je zou toch denken dat ze na haar nare voorgeschiedenis op liefdesvlak beter zou worden in het erkennen van de juiste prioriteiten. Ook Marty’s ergernissen stoorden me een beetje. Ik vermoed dat het komt doordat de anderen hun problemen groter zijn en zij er eigenlijk het minste over klagen.

Toch hield ik van dit boek dat is opgebouwd uit meerdere met elkaar verweven verhaallijnen. De vier vriendinnen vormen dan ook een hechte kliek en hun verhalen zijn onherroepelijk met elkaar verbonden. Deze verschillende perspectieven dragen bij aan het vlotte tempo van het boek, al speelt Robyn Carr’s kenmerkende aangename schrijfstijl daar uiteraard ook een belangrijke rol bij.