De wereld van Marjolein en haar man stort in als ze te horen krijgen dat hun jongste kind Ode ernstig ziek is. Hij heeft een grote, kwaadaardige tumor in zijn hoofd, kanker dus. Vanaf dat moment is het niet meer leven, maar overleven. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit en dat met een jongetje van twee jaar dat er nog niets van begrijpt.

In dit boek lees je afwisselend over de sessies van een vrouw bij een psycholoog, waarin ze haar levensverhaal vertelt en daarnaast over het leven van Marjolein gedurende de maanden dat Ode ziek was. Het boek is vlot geschreven, waardoor het makkelijk wegleest. Het onderwerp is echter helemaal niet makkelijk, maar juist heel confronterend. Dit zorgde ervoor dat ik regelmatig moest slikken tijdens het lezen van dit verhaal. Je leest alles mee, van de emoties die Marjolein en haar gezinsleden voelen tot de slecht-nieuwsgesprekken in het ziekenhuis, maar ook hoe ze iets met humor proberen te relativeren.

Je leeft intens mee met het gezin en krijgt bewondering voor Odes ouders en zusjes, die er alles aan doen om het leven zo normaal mogelijk te laten blijven. Een aanrader!