'In het oog van de storm; Marie Curie ontdekt is Monique Meliefs eerste in eigen beheer uitgegeven historische roman. Hiervoor schreef zij nog twee andere boeken. Deze historische roman gaat over de befaamde Marie Curie. Zij was de eerste vrouw die de Nobelprijs voor natuurkunde won en de enige die deze prijs twee keer wist te winnen. De tot de verbeelding sprekende Marie komt in dit boek echter niet helemaal tot leven net zomin als de periode waarin het verhaal zich afspeelt.

Inhoud
Het verhaal begint in 1912 wanneer een zieke Marie Curie haar heil zoekt in Engeland om te herstellen. Naast haar lichamelijke problemen blijkt zij ook achtervolgd te worden door de pers vanwege een relatie met een ongelukkig getrouwde man. De hieruit ontstane hetze heeft helaas gevolgen voor haar wetenschappelijke carrière. In Engeland moet ze beslissen wat ze met de rest van haar leven gaat doen. Gaat ze terug naar Frankrijk? Blijft ze in Engeland of gaat ze terug naar haar geboorteland Polen om haar wetenschappelijke carrière voort te zetten?
Om tot een beslissing te komen moet zij eerst alles op een rijtje zetten. De aanwezigheid van haar kinderen, een vriendin en een suffragette helpt haar het een en ander uit te zoeken.

Flashbacks
Het boek beoogt geen biografie te zijn. Het beschrijft een klein deel van Marie Curie’s leven en wordt door de schrijfster ingevuld en vormgegeven met gebruikmaking van historische bronnen. Middels flashbacks die ingeleid worden door dromen en herinneringen, schetst de schrijfster een beeld van Marie’s verleden. De eerste grote flashback, in hoofdstuk vier, leidt echter tot verwarring bij de lezer. Dit komt omdat het voorafgaande hoofdstuk de flashback niet aankondigt . Vanwege de titel ‘ Tussen hoop en vrees 1871-1881’ weten we dat we terug in de tijd gaan maar het is niet nog niet duidelijk of ook het vertelperspectief verandert. Het blijft dan ook lang onduidelijk of de schrijfster ons info verstrekt of dat Marie zelf haar verleden met ons deelt. Gaandeweg zijn er zinnetjes zoals ‘ze herinnerde zich vooral’ die lijken te duiden dat het Marie zelf is die vertelt maar wat de insteek van de schrijfster is, is nog niet echt duidelijk. Pas wanneer we in hoofdstuk vijf aanbelanden, wordt helder dat het een door Marie vertelde herinnering betreft. Dit komt een beetje gekunsteld over net als de manier waarop de herinneringen gepresenteerd worden. Ze hebben geen onderling verband en worden in aparte alinea’s vermeld. Ook lijken ze niet helemaal chronologisch te zijn waardoor je het idee hebt dat de stukjes willekeurig bij elkaar geplakt zijn om de lezer van de benodigde achtergrondinformatie te voorzien. Dit doet nogal rommelig aan waardoor je het spoor bijster raakt. Gelukkig lopen de flashbacks die hierop volgen al een stuk gesmeerder doordat ze van te voren ingeleid worden.

Geen ‘historisch’ gevoel
Het vertelperspectief blijft het hele boek door hetzelfde. We zien door de ogen van Marie en ervaren wat zij denkt. Dat is niet altijd even boeiend en de eentonigheid ligt op de loer. We moeten middels de dialogen met de andere twee dames uitvinden hoe zij naar Marie kijken. Daar komen we niet heel ver mee omdat het oogpunt van Marie het grootste gedeelte van het boek inneemt. De dialogen gaan vooral over emancipatie en over hoe moeilijk het is om gezin, huishouden en werk met elkaar te combineren. Marie blijkt alle taken tegelijk te hebben gedaan zonder dat haar man thuis een hand uitstak. Deze discussies en de setting ervan komen zo hedendaags voor dat het moeite kost je voor te stellen dat het boek zich in de 19de en 20ste eeuw afspeelt. Je krijgt het gevoel bij een uitzending van Koffietijd te zijn. Hier ontbreekt het perspectief van het leven van vrouwen uit de lagere klasse. De tegenstelling tussen vrouwen uit de gegoede en de lagere klasse zou voor meer diepgang en historisch besef gezorgd hebben.

Tam
Marie blijkt nogal tobberig en in zichzelf gekeerd te zijn en dat versterkt de eentonigheid van het verhaal. Ze laat niet veel over zichzelf los en lijkt bovendien niet erg strijdbaar te zijn. Zo weet ze niet veel over vrouwenkiesrecht en dat kan haar ook niet veel schelen. Ze lijkt ook niet bezig te zijn met haar positie als vrouw in de mannenwereld. Het lijkt net alsof alles haar overkomt, alsof zij niet zelf voor haar positie heeft gevochten. Waar is die boeiende vrouw die zoveel klaar speelde? Tot nu toe komt het verhaal nogal tam over.

Mary krijgt body
Pas halverwege krijgt het verhaal meer schwung en kan de lezer zich beter verplaatsen in Marie en in het tijdsgewricht waarin zij leefde. Ook de persoon Marie Curie krijgt meer body. Hoewel ze niet helemaal de stoere zelfverzekerde vrouw is die je verwachtte, krijg je een duidelijk beeld van een zeer gedreven vrouw wanneer het over haar onderzoek gaat. Hoewel ze zich op het gebied van huishouden en gezin aanpast aan de gestelde verwachtingen, is ze de drijvende motor achter het onderzoek naar radium. Niets gaat haar te ver, ze is een echte workaholic.
Daarbij gaat het haar niet om persoonlijke erkenning. Wat telt is het wetenschappelijk onderzoek.

Autistisch?
“Ze bleef het lastig vinden om de bedoeling achter de woorden te pakken”
In sociaal opzicht lijkt ze contact gestoord. Wanneer mensen iets van haar willen weten reageert ze achterdochtig. Ze is ook enigszins wereldvreemd want ze begrijpt niet goed hoe andere mensen denken en het lijkt alsof ze zich niet goed in anderen kan inleven. Zo zag ze de reactie van het publiek op haar affaire met een getrouwde man niet aankomen. Met maatschappelijke vraagstukken zoals de Russische bezetting van Polen hield ze zich liever niet bezig. Het roept de vraag op of de intelligente Marie niet een of andere vorm van autisme had. Het zou haar gedrag voor een flink deel verklaren.
Of Marie Curie echt was zoals ze in deze historische roman wordt afgeschilderd blijft natuurlijk de vraag. Het dankwoord geeft hiervoor geen aanknopingspunten. Uit andere bronnen blijkt wel dat ze leed aan depressies. Het boek zelf schetst tevens een vrouw die zich iedere keer weer opnieuw emotioneel uitlevert aan de mannen waarop ze verliefd wordt. Het beeld van sterke zelfstandige en onafhankelijke vrouw behoeft dus enige aanpassing.

Conclusie
Van een historische roman verwacht ik een evenwichtig en boeiend relaas. Dit boek voldeed echter niet aan deze verwachtingen. Het tamme en rommelige begin en de wat slappe dialogen zorgden ervoor dat de persoon en het tijdperk niet invoelbaar en geloofwaardig waren. Het tweede deel daarentegen liep op allerlei gebied een stuk gestroomlijnder waardoor Marie een vollediger en invoelbaar mens werd. Daardoor werd het verhaal gelukkig een stuk interessanter.
In het oog van de Storm is daarmee een wat onevenwichtige roman die de lezer niet mee op sleeptouw weet te krijgen.