David Lynch ben ik niet tegengekomen.

Het begon wel leuk & aardig, wat heen en weer springen in de tijd en de introductie van de ietwat mysterieuze Renger.

Maar daarna verzand het wat mij betreft allemaal vrij snel. Er wordt meer tijd in de Friese Wouden in de jonge jaren doorgebracht (en daar is op zich niks mis mee) maar het wordt al gauw vrij eentonig. Ik zat een beetje te wachten op wat nou het grote schrijversverdriet was wat heit de schrijver aangedaan had. Heit was wel eens wat chagrijnig, dat was het wel zo'n beetje.

Op het moment dat heit komt te overlijden en de eerste reactie van de hoofdpersoon was "dat kan niet, want nu komen we er nooit achter waar hij zijn geld verstopt heeft" was de Vries mij echt helemaal kwijt. Vrij bizarre en vooral erg nare reactie op de dood van zijn vader, en dat was niet omdat hij zijn vader zo’n klootzak vond, want de hoofdpersoon houdt duidelijk van zijn vader.

En nadat een bladzijde of wat verder kort na de dood van zijn vader diens bankboekjes tevoorschijn kwamen en elke vette spaarrekening met veel gejuich en jolijt begroet werd was ik er eigenlijk wel helemaal klaar mee. Met moeite en enige tegenzin heb ik het boek uitgelezen.

Het zijverhaal over Renger blijkt niks toe te voegen, de schijn van mysterie blijft schijn en de belofte van een verrassing wordt niet waargemaakt.

Dat geldt ook voor de episodes over de melkfabriek waarin één of andere derderangs mooipratende kunstenaar de hoofdpersoon naar de mond praat die zich dat maat wat graag laat welgevallen. Er heeft iets plaatsgevonden. Mooi. Maar wat? Dat vertelt de Vries niet. Zaaddodende pasta literatuur deel II.

Uiteindelijk blijkt het een gezapig verhaal over een wat zeurderig typ wat te vaak zwelgt in zelfmedelijden, die zichzelf beurtelings onderschat maar vooral overschat. Erg mooi geschreven vond ik het ook niet. Al met al een zwaar tegenvallend boek, het woord vervelend komt in meerdere opzichten bij me naar boven.