Een oude, alleenstaande man wordt dood gevonden op zijn bed. Als blijkt dat hij geen natuurlijke dood is gestorven gaat de gepensioneerde politieman Konrad op onderzoek uit.
De oude man had in zijn huis krantenknipsels bewaard over een moord die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Reykjavik plaatsvond: een jong meisje werd gewurgd en teruggevonden bij het Nationaal Theater.
We volgen Konrad op zijn zoektocht en komen er achter waarom hij interesse toont in deze zaak. Een tweede verhaallijn speelt zich af tijdens de oorlog en volgt het onderzoek naar de moord op het meisje.
Zoals altijd neemt Indridason de tijd om deze verhalen te vertellen. Beide verhaallijnen lopen vloeiend in elkaar over, en je raakt geen moment de draad kwijt. Vooral de verhaallijn tijdens de oorlog bevat veel details over die periode. De schrijver zet zijn personages goed neer, naar mate het boek vordert kom je meer te weten over de achtergronden van diverse personen. Als lezer raak je met Konrad geboeid door deze zaak en wil je weten hoe het zit.
Aan het eind komen beide verhaallijnen samen en besef je hoe goed gekozen de titel van dit boek is.