Tot nu toe speelden de boeken van de Amerikaanse auteur Dennis Lehane zich in het verleden af en waren het vooral mannen die de belangrijkste rol opeisten. Na vijftien jaar wilde hij wel eens wat anders en heeft zijn nieuwste thriller De vrouw in de spiegel, uitgebracht in januari 2018, een vrouwelijke hoofdpersoon. Daarnaast voelde hij er ook wel voor om een boek te schrijven in een Hitchcock-achtige setting. Zijn veertiende boek is goed ontvangen en de filmrechten, waarvoor Lehane het script schrijft, liggen bij DreamWorks.

Nadat Haïti getroffen is door een zware aardbeving wordt journaliste Rachel Childs naar het rampgebied gestuurd om er verslag van uit te brengen. Na haar terugkeer krijgt ze steeds vaker te maken met angstaanvallen en dit gaat ten koste van haar huwelijk. Een paar jaar later trouwt ze met Brian Delacroix, die ze nog kent van toen hij privédetective was. Door hem krijgt Rachel haar leven weer onder controle, maar dan komt ze erachter dat Brian zich anders voordoet dan hij in werkelijkheid blijkt te zijn. Kan ze hem nog wel vertrouwen?

Na een nieuwsgierig makende proloog is het eerste deel van het verhaal, het bestaat uit drie delen, een kennismaking met een aantal personages, vooral dat van Rachel, en de zoektocht naar haar vader. In niets lijkt het op dat moment op een thriller, het heeft veel meer weg van een roman, maar wel een waarvan de lezer wil weten hoe het afloopt en of het haar zal lukken haar vader op te sporen. Hoewel het dan nergens spannend is, zorgt de opbouw er wel voor dat er een licht spanningsveld aanwezig is. In dit eerste deel heeft Lehane ook een werkelijke gebeurtenis verwerkt. De zware aardbeving die Haïti jaren geleden geteisterd heeft, zorgt ervoor dat het verhaal tot dan toe realistisch overkomt.

Hoewel het verhaal zich in een langzaam tempo vervolgt, is wel te merken dat de auteur naar een climax toewerkt. Voordat het zover is, is er nog wel een relatief lange weg te gaan, maar ongeveer halverwege slaat het verhaal een andere richting in en wordt het tempo ook wat hoger. Dan wordt het meer thriller, neemt de – vooral onderhuidse – spanning toe en merkt de lezer ook dat de personages zich anders voordoen dat ze werkelijk zijn, dat ze een rol spelen. De plotwendingen nemen toe en de lezer wordt regelmatig op het verkeerde been gezet. In het derde deel wordt De vrouw in de spiegel een echte thriller. Dan wordt ook duidelijk wat Lehane vanaf het begin voor ogen had en dat de plot op een ingenieuze wijze in elkaar steekt.

In een vlotte en fijne schrijfstijl vertelt de auteur een verhaal waar een kop en een staart aan zit. Dit vertellen van verhalen beheerst hij uitstekend en slaagt daar ook deze keer weer in. Hij weet dialogen op een aansprekende manier neer te zetten en geeft een beeldende beschrijving van situaties en omgeving. Het is dus niet zo heel erg vreemd dat hij het schrijven van het script voor de film ook voor zijn eigen rekening neemt. De personages die in het verhaal voorkomen, zijn stuk voor stuk interessant en intrigerend en de meeste van hen hebben de diepgang gekregen die voor dit verhaal nodig is. Het pad dat Lehane met De vrouw in de spiegel ingeslagen is, is geen verkeerde geweest. Want door die keuze zorgt hij er wel voor dat hij niet in een vastgeroest stramien blijft hangen en dat de lezer daardoor af gaat haken.