"De godenwereld" is in alle opzichten een voortzetting van "De zieke magiër", deel 2 van deze trilogie. Het boek gaat verder waar boek 2 geëindigd is, en net zoals in boek 2 is er geen inleidend hoofdstuk dat de lezer er even aan herinnert wat er allemaal voorafgegaan was. Spelling en schrijfstijl zijn van hetzelfde niveau als boek 2. Niet goed, met andere woorden, maar gelukkig niet zo erg als in boek 1. Het blijft echter onprofessioneel.

In het laatste deel gaat de queeste van Delia, Lilith en meer dan een handvol andere magiërs gewoon verder. Het doel van de groep is nog steeds om de bron van magie te bereiken en daarvoor moeten ze gevaren trotseren die qua variatie in niets verschillen van wat in de eerste twee boeken voorgeschoteld werd. Het stramien is bijna altijd gelijk:
1. De magiërs reizen een eindje en doen ondertussen niets anders dan onderling vechten en kibbelen.
2. Vrij vlug komen ze een tegenstander tegen. Dat zijn vaak andere, slechte magiërs maar niet altijd. Ze raken slaags en er wordt een potje heen en weer gebakkeleid waarbij de ene kracht na de andere tevoorschijn wordt getoverd. Krachten, dat zijn dikwijls zwaarden en speren of natuurelementen.
3. Uiteindelijk winnen de magiërs en worden de tegenstanders gedood, zo niet toch verslagen. Af en toe verliest een van de magiërs zelf ook het leven, maar als de groep uitgedund raakt, komt ze altijd wel weer nieuwe magiërs tegen om hun rangen te vervoegen.
Hierna herhaalt dit stramien zich weer van voren af aan. Variatie zit er niet echt in. De drie boeken samen zijn zo'n 1000 bladzijden dik maar het hadden er evengoed 5000 kunnen zijn. Men kan immers eeuwig doorgaan zo en steeds nieuwe tegenstanders verzinnen. De weergaven van de gevechten zijn ondertussen ook oersaai geworden omdat ze al drie boeken lang herhaald worden. Hoe lang kan je een lezer boeien met heen-en-weergegooi met bliksems, vuur, ijs, zwaarden, speren en zwarte gaten of met een teleportatie tussendoor? Hetzelfde kan ook gezegd worden van de flauwe grapjes. Helaas worden sommige ervan ook meer dan één keer herhaald op korte tijd. "Je hebt een punt. Weet je wat ook een punt heeft? Een zwaard, maar dat heeft ook niet altijd gelijk." Flauw, maar wat leest men pakweg 50 bladzijden later: "Je hebt een punt. Weet je wat ook een punt heeft? Een potlood, maar dat heeft ook niet altijd gelijk." Een flauwe mop wordt echt niet beter door ze nagenoeg identiek te herhalen. Het lijkt er eerder op te wijzen dat de auteur zijn manuscript niet heeft nagelezen.

De personages zijn ook in dit derde boek geen moment geloofwaardiger geworden. Ze blijven tweedimensionaal en lijken alleen maar te kunnen vechten en ruziën. Echte emoties vertonen ze niet. Diepgang al evenmin. Ze reageren ook vaak ongepast (ruziënd uiteraard) op situaties die op dat ogenblik een ander soort reactie vereisen en dat maakt ze nog irritanter. Hier en daar zit een vondst in het verhaal die op zich niet slecht is. Maar nooit wordt ze ten volle en in de diepte uitgewerkt tot iets dat je als lezer kan geloven. Nooit verdwijnt het gevoel dat de auteur slecht zoveel mogelijk wezens en vondsten in het verhaal wilde verwerken, zonder zich druk te maken over de functie ervan in het verhaal.

Het derde boek eindigt nogal abrupt. Dat de bron van magie uiteindelijk gevonden wordt, zal niemand verbazen. Het past uiteraard niet de omstandigheden daarrond hier uit de doeken te doen. Dat is aan de lezer om te ontdekken. Maar een echt einde wordt niet aan het verhaal gebreid. Wat moest gebeuren, is gebeurd maar het voelt aan alsof het toch niet helemaal af is. Maar dat "niet af zijn" is een gevoel dat tijdens het lezen van deze 1000 bladzijden trilogie altijd overheerst heeft.