De in 1978 in North Carolina geboren schrijver Blake Crouch heeft meer dan een miljoen boeken verkocht en zijn werk is in ruim twintig talen vertaald. Na zijn studie Engels en creatief schrijven aan de universiteit van Chapel Hill schreef Crouch korte verhalen die in een aantal crimemagazines zijn gepubliceerd. In 2004 verscheen zijn eerste thriller Desert places. De echte doorbraak van de schrijver kwam na het uitgeven van de Wayward Pines-serie en de verfilming daarvan. Zijn thriller Dark matter die in 2016 verschenen is, wordt nu al een sensatie genoemd. De vertaalrechten zijn voor enorme bedragen overgenomen en de filmrechten zijn ook al verkocht.

Jason Dessen is professor kwantummechanica aan een universiteit in Chicago. Hij leidt een gelukkig leven samen met zijn vrouw Daniela en zijn zoon Charlie. Hoewel Jason aanvankelijk niet wil, gaat hij op aandringen van Daniela naar een feestje in een pub. Een oud-collega van hem heeft een belangrijke prijs gewonnen en viert dat in een informele sfeer. Als Jason korte tijd later naar huis gaat, wordt hij achtervolgd, met een pistool bedreigd, ontvoerd en geïnjecteerd met een onbekende vloeistof. Als hij bijkomt lijkt het in dezelfde wereld te zijn die hij kent, maar toch is alles anders. Zijn vrouw kent hem niet, hij heeft geen zoon, maar wel ander werk. Jason ontsnapt aan zijn belagers en wil weer terug naar de wereld waar hij vandaan komt. Vanaf dat moment maakt hij een onwaarschijnlijke reis en krijgt hij te maken met onverslaanbaar lijkende tegenstanders.

De eerste bladzijden van het verhaal draaien vooral om de kennismaking met Jason. Hij vertelt wie hij is en wat hij doet, maar er wordt ook kort geïnsinueerd naar wat hij had kunnen doen als hij vijftien jaar eerder een andere keuze had gemaakt. Die keuzes vormen de rode draad in Dark matter. De subtitel 'Wat als?' geeft dit min of meer al aan. Deze vraag is natuurlijk moeilijk, zo niet onmogelijk, te beantwoorden. Je weet op het moment dat je een bepaalde beslissing neemt natuurlijk nooit wat de gevolgen zijn als je op dat moment een andere beslissing had genomen.

Blake Crouch heeft met Dark matter geen gemakkelijk boek geschreven. De verhaallijnen zijn dusdanig gecompliceerd dat ze verwarrend en onoverzichtelijk over konden komen. Crouch heeft zijn aandacht er echter bij gehouden en daardoor is het verhaal, dat voor de natuurkundeleek overigens wel een paar moeilijkere passages heeft, erg goed te volgen. Dat is uiteraard ook te danken aan de prettige schrijfstijl van Crouch. Deze is realistisch in een op het oog onrealistisch verhaal.

Omdat Jason een soort tijdreiziger in zijn eigen leven is, heeft het boek minimale kenmerken van een sciencefictionthriller. Dat is het echter niet. Dark matter is echter ook geen gewone thriller, maar in welk hokje het boek wel ingedeeld kan worden is moeilijk de definiëren. Misschien dat daarom de term speculatieve thriller is geïntroduceerd. Deze omschrijving benadert het genre van dit boek namelijk nog het meest.

Behalve intrigerend, boeiend en bij vlagen spannend, is Dark matter bijzonder origineel. Het plot is nergens voorspelbaar en de ontknoping is er een die je niet verwacht. Dark matter is een boek dat je lang bij zal blijven. Dat komt misschien ook wel door de boodschap die Crouch met zijn boek mee lijkt te geven. Want waarom zou je een eenmaal gemaakte keuze ongedaan willen maken. Een andere kan namelijk wel eens heel anders uitpakken dan je voor ogen hebt.