Na Mattias intrigeerde mij door het kaft.
Een soort hoofd van achteren gezien, maar met veren ipv haren.

Het boek leest verwarrend, je maakt kennis met diverse personen die Mattias al dan niet goed gekend hebben.
Het springt van de ene naar de andere persoon en soms ook weer terug. Je leert veel over hoe Mattias leefde en dacht.
Gaandeweg kom je er al snel achter dat hij niet meer leeft.
Maar het hoe, waar en waarom?
Eigenlijk blijf je tot het einde in het ongewisse, tot zijn moeder een gesprek heeft met een vrouw die net als zij, haar zoon verloren heeft.

En dan?
Dan komt het besef, het besef dat dit een ongelooflijk mooi boek is.
Het einde zag ik echt niet aankomen en dreunt, nu, 2 weken nadat ik het boek uit heb, nog steeds door.