De acht Bergen is het coming of age-verhaal van Pietro. Van kindsbeen af reist hij ’s zomers met zijn ouders naar de Alpen. Daar neemt zijn vader hem mee op lange bergwandelingen. Wanneer Pietro als tiener aangeeft dit niet langer te willen doen, ontstaat er een breuk tussen hen beiden. Zijn vader trekt voortaan alleen de bergen in en Pietro brengt nu zijn dagen door in Grana waar hij met Bruno, een jongen uit het dorp, het dal en de alm verkent. Er ontstaat een hechte vriendschap. Pas vele jaren later, na het overlijden van zijn vader, sluit Pietro de bergen in zijn hart. Hij keert ’s zomers terug naar Grana en bouwt er met Bruno, die hij enkele jaren uit het oog had verloren, zelfs een heuse berghut op een lapje grond dat zijn vader hem heeft nagelaten. Dit project brengt niet alleen de twee vrienden weer bij elkaar, maar brengt Pietro voor het eerst in zijn leven ook dichter bij zijn vader. In zijn voetsporen beklimt hij de bergtoppen rond de hut en het komt hem voor dat hij nu pas zijn vader leert kennen.

Nadat zowat elke boekenrubriek de loftrompet blies over De acht Bergen, viel het mij toch eerder tegen. De eerste hoofdstukken zijn net niet slaapverwekkend (pas bij hoofdstuk acht vertoont het verhaal enige consistentie). De plot wil alle kanten op waarbij Paolo Cognetti niet lijkt te kunnen kiezen of het nu een vader-zoonroman wordt of een verhaal over de vriendschap tussen Bruno en Pietro. Beide moet uiteraard kunnen, maar mij blijft het verhaal wat te veel in spagaat staan.