Een Rani Diaz-boek waarbij deze keer Rani zelf persoonlijk betrokken raakt. Samen met Bert Simons (mijn lievelingspersonage) onderzoekt ze een zaak van verdwenen meisjes ... een zaak die met de dag groter en ingewikkelder lijkt. Het team zit met de handen in het haar, zelfs de extra kracht (die het team moet versterken) Stefaan Derkinderen lijkt geen meerwaarde te zijn. Naast deze ene case is er ook nog het verhaal van strafpleiter Eli Hellings, Mr. Hellings leidt een tweede leven en denkt dat het gras aan de overkant mooier is, maar krijgt vlug spijt van zijn misstappen. Spijtig, want berouw komt steeds te laat.

Carron laat weer een sterk staaltje van haar schrijftalent zien. De karakters worden zo mooi neergepend dat het is alsof je de personages kent. Het verhaal slokt je op, intrigeert je zo erg dat je dit boek nauwelijks weg kan leggen. Je wordt telkens weer zo om de tuin geleid daar de auteur dat het boek haast een verslaving wordt. Naar mijn mening veel beter dan haar debuut Mara.