Ik hou wel van een goede true crime, en ben, hoe luguber dat ook moge klinken, gefascineerd in de duistere kant van de menselijke natuur, FBI's most wanted- de seriemoordenaars.

Vertaald vanuit het Engels - The Innocent Wife - gaat de roman over het bijzondere gegeven dat een Britse jonge vrouw met een Amerikaanse seriemoordenaar trouwt, die al twintig jaar op Death Row zit. Zij gelooft in zijn onschuld, er was al die jaren immers amper bewijslast tegen hem gevonden.

De roman was winnaar van The Daily Mail First Novel Competition 2017 (UK), en is losjes gebaseerd op het waargebeurde verhaal The Memphis Three, dat tevens verfilmt is en momenteel op Netflix te zien is.

Dennis Danson groeit voor galg en rad op: een depressieve moeder, een agressieve en alcoholische vader, een éénling, een intelligent joch, maar sterk verwaarloosd, zowel fysiek als emotioneel. Kruimeldiefstal, sociale uitsluiting & gedragsproblemen op school zijn kenmerkend voor wat later wijst op de ontwikkeling van een klassiek geval van psychopathie.

De roman bestaat uit twee delen: het eerste deel begint goed, grotendeels non-fictie, komen we via de transcripties van de rechtbank te weten waar Dennis Danson van beschuldigd is.

Het tweede deel van de roman, Red River, gaat over Dennis en zijn vrouw na zijn vrijlating.

Mijn grootste probleem met de roman was het karakter van Samantha, de Britse vrouw, die aanvankelijk correspondeert met Dennis, hem opzoekt in de gevangenis en uiteindelijk met hem trouwt.

Overigens vraag ik mij wel af welke 'normaal' functionerend jonge vrouw überhaupt zou trouwen met een dergelijke portret. Enfin, liefde maakt blind zullen we maar zeggen...

Samantha wordt neergezet als een volkomen idioot en labiel karakter. Dik, lelijk, en behept met een extreem negatief zelfbeeld. Ze is zeer kritisch, jaloers, en voelt
zichzelf continue vernedert en gekwetst. Ze propt zich de hele dag vol met junkfood, en jankt wérkelijk om alles: de grapjes van haar man, hoe de media over hen/haar denkt.
En dat vertrouwen ten aanzien van haar versgebakken hubby. Tja. Ze trouwt hem, maar zodra hij vrij komt, is het één en al drama. Ze twijfelt werkelijk aan alles.

Haar negatieve gedachten, die in de roman sterk worden uitvergroot, zijn tenenkrommend. Zo iemand die een schop onder d'r kont moet krijgen, maar liever hysterisch snotterend laaft in eigen ellende en onvermogen.

Mark (haar ex) noemde haar 'een paranoïde, bezitterige en claimende trut.'
'Mark, saai en lelijk, dacht dat hij van een vrouw kon houden, enkel omdat zij van hém hield. Zelf dikke en oersaaie mensen menen recht te hebben op iets beters.'[...]
'Ik verstier altijd alles.' 'Ik ben vreselijk.' 'Ik heb geen idee wat er mis is met mij.' 'Ik voel me vreselijk, omdat ik Dennis 'zijn leven vergal.' [......etc..]
'Iemand met rafelranden, iemand zoals zij.'..[ ..]

Really?! Oh, en aan het einde komen we er ook nog achter, dat zij haar ex-vriend aan één oog blind heeft gemaakt. 'Gelukkig deed hij geen aangifte' (?!)
Fijn om te weten dat haar nieuwe hubby in ieder geval attent en een echte knapperd is, zo één waar je op kunt bouwen.

Een fascinerend gegeven, voor mij als roman afdoende, absurd, en ongeloofwaardig.

* 1 ster