Marten Toonder is vooral bekend geworden als de bedenker van Olivier (Ollie) B. Bommel en Tom Poes. Het eerste verhaal van dit roemruchte tweetal was Het geheim van de blauwe aarde (ook wel De laarzenneuzen) en verscheen voor het eerst in 1941. Hoewel hij voornamelijk strips en stripromans tekende en schreef, was niet bekend dat hij in 1937 een detectiveverhaal geschreven heeft. Dit verhaal, met als titel Tim MacNab zoekt kopij, is gevonden in het archief van het Letterkundig Museum en is in 2017 in boekvorm heruitgegeven.

De S.S. Wega, een passagiersschip, vertrekt van Rotterdam naar Montevideo en Buenos Aires. Aan boord bevindt zich een tiental passagiers. Vlak nadat het schip vertrokken is, komt kapitein Sixma voor een probleem te staan. Een van de reizigers wordt vermoord. Aan hem nu de taak om deze moord op te lossen. Daarbij biedt de journalist Tim MacNab spontaan zijn hulp aan. Al snel blijkt dat iedereen aan boord als verdachte aangemerkt kan worden. Toch is het lastig de moordenaar te ontmaskeren. Tot er een nieuwe moord plaatsvindt.

Vriendelijk. Dat is min of meer de sfeer die Tim MacNab zoekt kopij uitstraalt. De ambiance van de jaren dertig van de vorige eeuw wordt vanaf het begin van het verhaal heel goed weergegeven en ook de onderlinge communicatie is over het algemeen een en al vriendelijkheid. Het enkele ‘onvertogen’ woord dat in het verhaal voorkomt, is dermate onschuldig dat in de huidige tijd niemand hier aanstoot aan zal en kan nemen.

Bij het schrijven van dit verhaal heeft Toonder zich overduidelijk laten inspireren door Agatha Christie en Arthur Conan Doyle. Hij heeft er een onvervalste whodunnit van gemaakt, maakt zo’n beetje iedereen verdacht en laat dat aantal door middel van deductie minder worden. Misschien dat dit clichématig overkomt, en dat is waarschijnlijk ook wel zo, maar daarbij moet wel in ogenschouw genomen worden dat de auteur nog maar vijfentwintig jaar oud was toen hij dit verhaal schreef, maar vooral dat dat al meer dan vijfenzeventig jaar geleden is.

Hoewel er af en toe wel een beetje sprake van is, is de echte spanning in het verhaal te verwaarlozen. Het is een verhaal met een kop en een staart en daar tussenin wordt geprobeerd de moordenaar te ontmaskeren. En aan dat laatste doet de lezer gretig mee, want ook voor hen is het een puzzel die opgelost moet worden. Marten Toonder vond het zelf een uitprobeersel en was er niet laaiend enthousiast over, maar Tim MacNab zoekt kopij is zonder meer een geslaagd verhaal geworden.