We bevinden ons in een klein stadje in Kroatië, de jaren 80 zijn aangebroken en politiek gezien rommelt het. Andrej is postbode, hij doet elke dag zijn ronde en deinst er niet voor terug de brieven die hij moet bezorgen open te maken. Op die manier weet hij zichzelf te verrijken, het geld dat hij vindt neemt hij immers weg, daarnaast is hij van alles op de hoogte. Josip is bestuurder van de plaatselijke kabelbaan en ongelukkig getrouwd. De kabelbaan brengt de weinige toeristen die er zijn naar een heldenmonument hoog op de berg. Het is daar dat Andrej Jossip betrapt wanneer die heeft afgesproken met zijn minnares uit de grote stad. Hij neemt foto’s en begint Josip te chanteren.

Wanneer Andrej na een auto-ongeluk onverwacht in het ziekenhuis belandt en zijn kompanen wat zaken voor hem afhandelen, ontdekt Josip dat Andrej het niet zo nauw neemt met het briefgeheim. En wat er dan gebeurt? Tja, ironie ten top! (Hier blijf ik bewust op de vlakte, er liggen te veel spoilers op de loer).

De manier waarop Driessen zijn verhaal op papier zet is bijzonder aangenaam. Alles lijkt zeer eenvoudig, terwijl er tegelijkertijd van alles speelt. Wie wil, ziet heel wat symboliek in het verhaal, onder andere de pelikanen uit de titel spelen een grote rol, meerdere zelfs. Daarnaast is er de komische noot in het verhaal, de auteur weet zeer goed kleine humoristische opmerkingen te plaatsen. En toch is het verhaal eerder tragikomisch.

De dreigende Balkanoorlog wordt tenslotte werkelijkheid. Ook hier geen zwaar verteerbare verhalen, maar een duidelijke schets van de ontwikkelingen in voormalig Joegoslavië. Mensen die al jaren bevriend met elkaar zijn, kunnen het plots niet meer met elkaar vinden door tegengestelde sympathieën. De man in de straat is zoals altijd de grote verliezer.

Martin Michael Driessen is een Nederlands acteur, regisseur, vertaler en schrijver. Met de novellenbundel ‘Rivieren’, zijn bekendste boek tot nog toe, won hij de ECI Literatuurprijs. Opvolger ‘De pelikaan’ is een roman die vele lezers zal weten te bekoren.