Nadat Magda haar relatie met Freek heeft beeindigd, wordt ze door hem gestalkt. Overal waar zij gaat is hij ook te vinden en niets kan hem doen inzien dat er absoluut geen kans bestaat dat ze terug een paar zullen vormen. Zelfs de politie kan niet tussenkomen, want Freek doet absoluut niets strafbaars. Nadat ze erin slaagt Cees, een vriend van haar, te overtuigen eens een goed gesprek met Freek hebben, verdwijnt Freek, en wat later hangt de politie aan de bel. Want Magda had van de daken staan schreeuwen dat ze er alles voor over zou hebben om van Freek verlost zijn.

Deze roman over stalking, die geschreven werd toen dat woord nog niet bestond in de Nederlandse taal, legt de nadruk op de psychologische gevolgen voor de slachtoffers van stalking, en dat gegeven ging mij nogal vlug vervelen. Na een zeventigtal bladzijden had ik het wel begrepen. Het was dan ook een verademing wanneer er eindelijk eens iets gebeurde, maar al gauw verlangde ik terug naar het psychologisch gegeven, want dat bleek dan toch intrigerender te zijn dat wat volgde. De manier waarop het politieonderzoek gevoerd werd, leek mij erg oppervlakkig en amateuristisch. Blijkbaar hadden ze bij de politie in 1990 nog niet veel kaas gegeten van sporenonderzoek.

Dit boek, dat in 1991 beloond werd met de Gouden Strop, is maar een mager beestje, maar het is niet de eerste keer dat een bekroond boek mij erg tegenvalt. Misschien ligt het wel aan mij.