‘Juliette of het geluk van boeken’ is een verhaal dat niet makkelijk te recenseren is, althans toch voor mij.
Waarom? Omdat ik passages in het boek echt wel mooi vond geschreven en het me ergens wel raakte, maar tegelijkertijd kwam het te vluchtig, te dun, te weinig uitgewerkt over op mij. Het had veel meer ‘body’ mogen tonen, vind ik persoonlijk.
Ik snap ergens wel dat de schrijfster het drukke leven en het vluchtige ontmoeten van medemensen wil benadrukken. Toch vind ik dat ze de relaties tussen haar hoofdrolspelers beter had moeten uitdiepen, minder haastig maken.
Dit als een soort van tegenwicht zodat de boodschappen van het boek duidelijk(er) overkomen. Deze zijn oa., volgens mij, dat iets kleins, als een boek bv., je kan doen aansluiting vinden bij andere, onbekende, mensen. Dat het je gelukkig kan maken via de pagina’s, maar dat je niet mag vergeten verder te kijken dan diezelfde pagina’s. Een soort van ‘durf te leven’ en ‘the world is your oyster’.
Het is prachtig, idee-gewijs dan toch. Qua uitvoering kan het me helaas dus niet of matig raken. Niet alle zinnen zijn even poëtisch geschreven, je moet een uitgebreide boekenkennis hebben en tegen boekenspoilers kunnen.
Het is een verhaal dat ik las, maar niet echt binnenkwam. Het geeft me niet het gevoel van hier moet ik eens over nadenken. Hier sta ik even bij stil. Jammer, want het leek me wel zo’n soort boek!
Ook wanneer je verwacht dat het over, het toch hier ook populaire, bookcrossing, zoals in de korte inhoud staat, gaat gaan, kom je terug van een redelijk kale reis. Dat draadje is wederom te minimaal uitgewerkt.
Het is, voor mij, een net niet boek. Waarmee ik wil zeggen dat de achterflap mij boeide, maar de inhoud me ergens teleurstelde. Moeilijk te recenseren dus.
Er had meer in kunnen zitten volgens mij en ik hoop dat de auteur dat meeneemt in haar volgende verhalen.