Vogelvlucht is de tweede dichtbundel van de op Aruba geboren Giselle Ecury. In 2004 debuteerde ze met Terug die tijd, een bundel die ze aan het ziekbed van haar moeder schreef en die meteen de aandacht trok. Daarna publiceerde ze twee romans: Erfdeel (2006) en Glas in lood. (2009) In 2010 viel haar gedicht over Aruba ‘Paradise lost’ op in de bloemlezing Vaar naar de vuurtoren (gedichten over 12 eilanden van het Koninkrijk der Nederlanden). Het ontheemde gevoel nergens meer thuis te zijn was daarin prachtig verwoord.

Vogelvlucht laat een heel andere kant van Giselle Ecury zien dan haar debuut. Het is een bundel vol levenslust. Het gedicht ‘vroeger later’, dat als een motto de bundel opent is misschien meteen het beste gedicht en barst van de energie.

Vroeger later

vliegen op vleugels van draad en veren
wieken op wind boven water
al wat passeerde,
mag me niet deren
want al doende
wordt vroeger toch later

De bundel, slechts 27 gedichten, is een waagstuk van Giselle Ecury. Tegen alle ongeschreven regels van dit moment in durft ze over de liefde te schrijven en ook nog in rijm. Nu is geluk haast per definitie gevaarlijk, vooral als het om literatuur gaat. En toch slaagt ze erin op een heldere, pijnlijk herkenbare wijze te schrijven over het leven dat we allemaal kennen. Over de momenten die we met iedereen willen delen en de momenten die we liefst voor eeuwig zouden willen verzwijgen. ‘Zie je’ is zo'n gedicht. Hier zakt de vloer onder iemand vandaan, haar leven stort in.

Zie je

Zie je, zei je
je bent niet meer als toen,
tien, twaalf jaar geleden
voor mij is het voorbij
ik weet wat ik wil doen met mijn leven
als ik om me heen kijk;
daarbij verlang ik naar het kind
dat jij me niet kon geven.

Even
geloofde ik mijn oren niet
een felle wind
sloeg dertien deuren dicht
in mijn gezicht
beroofd, verdoofd
met lege handen
bleef ik achter in de nacht
het hoofd -
met de mond vol uitgeslagen tanden -
in mijn schoot:
de krater, waarin ik pas veel later
het hart op de tong terugvond

zie je, zei je
maar tot op heden zag ik niet

Veel van de gedichten van Giselle Ecury gaan over de heel ‘gewone’ dingen, het houden van een ander, het zitten op het strand met de hond, het wandelen door de duinen. Zo ‘gewoon’ dat je haast vergeet erover te schrijven. En toch zal iedereen zich in dit gedicht herkennen.

Alles laten gaan

wandelgang door het bos
windstil
en dan vooral: zo stil
alleen dichtbij
je stap
op zand- en schelpenpad

ver weg
het dreunen van de zee
om even- zo verloren -
tegenaan te leunen

alles laten gaan
dan daarna
opstaan en herboren verder lopen

Zoals al eerder gezegd schrijft Giselle Ecury ook rijmende gedichten. Een gedicht, ‘Kerkhof in Frankrijk’, zijn de liefhebbers van haar werk al in haar roman Glas in lood tegengekomen. Tussen de vele liefdesgedichten valt dit gedicht op. Het heeft een vanzelfsprekendheid die je het rijmen doet vergeten en staat dan ook heel terecht in deze bundel.

Kerkhof in Frankrijk

onze doden huizen in de hof van eden
wat van hen rest, laten wij nimmer los
zij rusten daar en in ons hart in vrede
leed en liefde paren hoopvol in het mos

ommuurd verdriet houdt ons gelaten samen
steen verzet zich stram tegen de pijn
zon zoekt koesterend onnoemelijke namen
die door de eeuwen heen vergeten zijn

naar eindeloze hoogte wijzen populieren
duizend bloemen bloeien badend in het licht
het is alsof ze zo het leven vieren
vlak naast de dood zijn zij dat aan elkaar verplicht

kon ik zelf toch eens zo rusten in dat gras
de heuvels glooiend aan mijn gestorven voeten
de wereld transparant als helder glas
en dan die bloemen die mij goudgeel groeten

Een bijzonder gedicht. Neem de derde strofe waarin de populieren worden gebruikt zonder dat je meteen aan Denkend aan Holland moet denken. Of de 'duizend bloemen bloeien' waarin volksmenner Mao doorklinkt. En toch zie je zo'n typisch Frans kerkhof voor je: de vervallen zerken en de verschoten foto's. De schoonheid die huist in verval. Een gedicht van heel andere orde is als ik je bloemen schik. Misschien bewijst dit gedicht wel dat het 'makkelijker' is te schrijven over ongeluk dan over geluk. Al vraag ik mij wel af of het niet valse schaamte is die liefdesgedichten meteen degradeert tot 'mindere' poëzie. In ieder geval doet dit gedicht, en ik doel daarbij vooral op de laatste strofe, aan de peilloos eenzame schilderijen van Hopper denken. Als ik je bloemen schik (fragment)

in mijn hoofd ontwaakt degeen
met wie je niet de liefde,
maar wel je leven deelt
ik schenk je beide
jij schuift alles terzijde
als het laken, dat mij zo veel gaf
van die dingen die jij achterlaat

je staat op, stapt erover heen, uit mijn bed,
uit mijn kamer
mijn huis, mijn straat
ik vraag me steeds vaker af:
wie van ons is eenzamer
als ik de kaarsen uitblaas
je bloemen schik in een vaas
en met eten op schoot de tv aanzet

Vogelvlucht is een kleine, diverse bundel. Giselle Ecury heeft zichzelf de vrijheid gegeven als de vogels in haar gedichten. Dat levert gedichten op die soms enorm verschillen van vorm, toon of atmosfeer. Waarschijnlijk wilde de dichter loskomen van haar vorige bundel en dat is dan ook zeker gelukt. Toch is het duidelijk dat haar derde bundel moeten laten zien waar ze voor kiest. Zelf verkies ik de vrije vogel in de poëzie: de vrije vorm. Al heeft ‘Kerkhof in Frankrijk’ mij wel aan het twijfelen gebracht.