Soms, als je geluk hebt, mag je een pareltje lezen voor een recensie, en dan ook nog voordat het boek uitkomt. Het verhaal van ‘De kaart van zout en sterren’ is zo’n pareltje. Het begint met een prachtig gedichtje, wat gelijk al een vorm van kippenvel geeft. We maken kennis met Nour, die in het hedendaagse, door oorlog geteisterde Syrie woont, maar we maken ook kennis met Rawiya die in de middeleeuwen leeft en met een gezelschap op reis gaat om geologische kaarten te maken. Nour heeft erg veel verdriet om haar overleden vader, en probeert heel erg alle herinneringen te bewaren die ze van hem heeft. Het verhaal dat haar vader haar altijd vertelde, over Rawiya die verkleed als jongen op reis ging met een beroemde kaartenmaker komt regelmatig terug in haar geheugen. Wanneer het geweld en de aanslagen, ook de stad Homs bereiken gaat de familie van Nour op de vlucht. De route die ze nemen is dezelfde als die Rawiya heeft genomen in de middeleeuwen, en vergt heel veel van Nour en haar familie. De reis is niet zonder gevaren en geweld.
Het verhaal is prachtig om te lezen, soms hartverscheurend en zit je bijna nagelbijtend op je stoel. De schrijfstijl is ronduit prachtig, soms is het zelfs meer een verzameling van mooie woorden en vluchtige citaten. Alles wat Nour ons vertelt, en beleefd komt bij haar binnen als een kleur en wordt ook op die manier beschreven. Beide verhalen zijn prachtig beschreven en zijn vol spanning en emoties. Aan het einde van het verhaal, zijn er geen losse eindjes meer, en zie je dat beide verhalen, elk met zijn eigen karakter, mooi tot elkaar komen. Het is net een sprookje, uit duizend en een nacht. Maar zoals in ieder sprookje is er het kwaad. Wat wel heel duidelijk naar voren komt is dat er in al die eeuwen niets is veranderd. Dat mensen nog niets hebben geleerd en dat wij nog steeds niet in vrede samen kunnen leven. Ondanks dit gegeven, vond ik het een plezier om dit verhaal te mogen lezen. Ik genoot van dit verhaal en is het voor mij een pareltje, wat nog wel een poosje blijft hangen.