Schrijfster kende ik al van andere werken, die ook al niet geweldig waren, maar ik geef mensen graag soms het voordeel van de twijfel.
Een lerares is de hoofdpersoon: ze is dermate onsympathiek, dat ik div. keren mijn weerzin moest verleggen, om verder te kunnen lezen.
Zij deelt om te beginnen alle mensen die haar pad kruisen in, in categorieën en benadrukt steeds dat ze zelf uit de hoogste kringen van Ijsland afkomstig is.
(Adel heeft IJsland nooit gehad, behalve van de Noren en Denen, hun koningshuizen en aanverwanten dus. Welgestelden zijn er eeuwenlang op Ijsland, ook nu).
Je leest ook haar gedachten: wie er "interessant" is en wie niet.
Ze woont in haar ouderlijk huis en slaapt in het ouderlijke bed, ouders zijn dan al jaren overleden. Voer voor psychologen, zeggen we dan.
Dat ben ik zelf, want de parallel is, dat ze ook veel oude overtuigingen van hen nog steeds in stand houdt. Rangen- en standenmentaliteit. Die is behoorlijk weerzinwekkend, op het mentale vlak is de vrouw ook al niet echt een originele,
intelligente vrouw.
Eerst schuift ze zelf een minnaar aan de kant als ze er genoeg van heeft en na zekere tijd gebeurt haar hetzelfde en verbreekt de volgende de relatie met haar. Dan ontstaat er obsessie, fixatie op deze man en zelfs als ze op leeftijd is en met een stok loopt, is ze nog steeds geobsedeerd.
Wie de dief van de tijd is, laat zich raden.
Deze IJslandse schrijfster is beroemd binnen en buiten IJsland, maar ik vind er nooit een kraak of smaak aan: verhaallijnen worden saai uiteengezet, het verhaal kabbelt maar door, personen worden niet uitgediept, het blijft allemaal eendimensionaal, weinig ontwikkeling, geen enkele verrassing.