Seb is een bijzondere jongen van 17. Hij begrijpt niet veel van zichzelf en heeft geen sterke band met zijn familie. Ik denk dat hij misschien autistisch is, maar dit wordt verder niet uitgelegd in het boek. Alleen met Billie kan hij goed opschieten. Als Billie door een ongeluk in coma raakt, dreigt Seb in zichzelf te keren. Van zijn ouders krijgt hij een nep-geweer cadeau waarmee hij samen met vrienden op een verlaten boerderij gaat schieten om zo uit zijn isolement te komen.

Het verhaal was vrij traag en het bevatte veel herhaling. Steeds weer de uitgebreide beschrijving van de schietpartijen op de boerderij of de gesprekken tussen de vader, de moeder en de oom waarin niet veel gebeurde. Soms was het wat vaag. Het was onduidelijk waarom de moeder soms zo vreemd reageerde. Ook de gesprekken en gedachten van de oom waren slecht te volgen. Het leek alsof er wat achter schuil ging, maar dit werd niet duidelijk in het boek. De schrijfstijl is soms bijna poëtisch. Heel mooi, maar hierdoor raak je snel de rode draad van het verhaal kwijt.
Het verhaal bevat een aantal flashbacks over een gebeurtenis op de boerderij tijdens de oorlog. Ik vond dit het meest interessante deel van het verhaal, maar het paste niet echt bij de rest. Ook werd er teruggeblikt op de belevenissen van Seb samen met Billie, voordat ze in coma raakte. Maar dit waren vrij korte stukjes en ik kon niet echt ‘voelen’ dat ze zielsverwanten waren.

Toch wilde ik het graag uitlezen. In tegenstelling tot zijn vrienden nam Seb de gevechten met het nep-geweer erg serieus en ik vroeg me af of hij een keer te ver zou gaan. Hoe loopt het af met Billie? Zal Seb zijn draai vinden of raakt hij weer in zichzelf gekeerd?