Dit boek kon me niet bekoren en de reden is dat ik veel te weinig weet van gebruiken, sociale interacties en politiek van Israël. Daardoor miste ik precies heel veel.
Dovele Grinstein, stand-up comedian van ergens in de vijftig vraagt een oude vriend, gepensioneerd rechter om aanwezig te zijn bij zijn show. De man doet dat, maar wil het na enkele minuten al voor gezien houden, evenals de meeste aanwezigen.
Dovele gedraagt zich vreemd op het podium. Hij start een monoloog waar eigenlijk een diep tragisch verhaal achter zit en doorspekt dat met grappen die hun effect meer missen dan dat ze echt aanslaan. Blijkbaar hebben hij en de rechter als jongere een en ander samen gedaan, samen naar bijles, samen in een soort van kamp geleid door het leger.
Dovele slaat zichzelf geregeld in het gezicht terwijl hij aan zijn monoloog bezig is en het publiek lacht daar in het begin om, maar naargelang de klappen harder worden, vergaat het lachten snel en krijg je de indruk dat je met een man te maken hebt die ze niet allemaal op een rij heeft. Je vraagt je af of hij niet beter van het podium gehaald kan worden om tegen zichzelf beschermd te worden.
Vreemd boek en vreemde manier om te vertellen over een verlies.