Sjef van Esch (1947) was dertig jaar lang werkzaam als beleidsambtenaar bij een provinciehuis. Het schrijven van een boek was een droom die pas na zijn pensionering in vervulling is gegaan. Het uitgestelde leven is zijn debuut.

Het uitgestelde leven begint met een proloog over een wandeling die hoofdpersoon Stefan maakt. Tijdens die wandeling overdenkt hij zijn leven en zijn ambities om zich er eindelijk toe te zetten zijn schrijfwens te vervullen. Hij dwaalt af in het Grote Niets, gaat op in de omgeving, probeert eigen gedachten te verdringen. Als hij dan zijn adellijke vriend Rodrick de Wael den Beukelaer tegenkomt, krijgt hij diens dramatische historie over zich heen. Stefan voelt zich geïnspireerd om dan toch aan de schrijftafel te gaan zitten. “Op de maat van mijn stappen spatten de woorden rond in mijn hoofd en zelfs mijn oren gloeien.”

Na de proloog volgt het verhaal van Stefan, dat “over de lotgevallen van een jonker en diens beeldschone vrouw Rebecca [gaat] maar met onverholen zelfspot laat de schrijver zijn eigen leven eveneens de revue passeren.” Dat staat vermeld op de kaft. Jammer genoeg wordt niet duidelijk dat het verhaal dat volgt zijn fictieve verhaal is, waarmee de basis van verwarring is gelegd.

Hoewel Het uitgestelde leven voornamelijk in het Nederlands is geschreven, gebruikt de auteur ook met enige regelmaat Duitse en Engelse woorden. Dit werkt eerder verwarrend en vervelend dan dat ze de tekst versterken. Van Esch strooit daarbij met bijvoeglijk naamwoorden, ouderwetse woorden, lange zinsconstructies – geheel in de stijl van een edelman. De vorm sluit dus aan op de inhoud, wat een boek normaliter beter maakt. Echter, in combinatie met een schrijfstijl die lijkt op een genotuleerde reprimande en met onnodige uitweidingen, komt het verhaal verwarrend, bijzonder saai en tamelijk pretentieus over.

Daarbij wisselt Van Esch vaak van perspectief, zodat de rode draad van het verhaal niet meer te volgen is. Weer geldt: normaliter kan dit een boek beter maken. Hier gaat dat echter niet op, aangezien Van Esch blijft hangen in zijn mannelijke, langdradige schrijfstijl en zich niet lijkt te kunnen verplaatsen in de gedachtegang van een vrouw. Daar waar hij tracht dat te doen, komt het gemaakt en onrealistisch over – cliché. Ook blijft de toegevoegde waarde van vele uitweidingen uit, op het puntje na dat Stefan een oude man is en hij hiermee benadrukt dat hij niet helder meer kan nadenken. Alles lijkt erop dat Van Esch te ver is gegaan in het proberen van het versterken van het verhaal door middel van de vorm.