De achterflap is veelbelovend. Ik hou wel van verhalen met huizen waar het niet pluis is, duistere geheimen en moord. Enthousiast begon ik met lezen, maar dat enthousiasme daalde per hoofdstuk. Wat op de achterflap wordt gepresenteerd als een spannende thriller is niet meer dan een bouquetreeksachtig verhaal met hier en daar een ‘spannend’ moment.
Mikayla Jackson is een ietwat labiele vrouw die lichtelijk hysterisch overkomt. Na een bijna-doodervaring kijkt Mikayla haar buurman Robert twee seconden in zijn ogen en ze valt als een blok voor hem. Deze geweldige man die me met een enkele aanraking liet smelten. En God, wat was hij knap. Maar ja, hij is getrouwd...en is hij wel te vertrouwen?
Personages blijven vlak en worden nauwelijks uitgediept, het verhaal is doorspekt van clichés en ongeloofwaardigheden (bijvoorbeeld een Canadese FBI-agente die haar baan op het spel zet om een journaliste te helpen die persoonlijk bij een zaak betrokken is?!). In een sneltreinvaart waarbij je zo ongeveer je nek breekt over de clichés, probeert de schrijfster de lezer continue op het verkeerde been te zetten. In het ene hoofdstuk is iemand nog wel te vertrouwen, vervolgens weer niet en dan weer wel, of toch niet? En dan eindelijk bereik je de ontknoping, maar dat is dan ook allang geen verrassing meer.
Als de schrijfster het verhaal wat subtieler en ingetogener had gebracht, dan had Het vervloekte huis een heel prima, sfeervol boek kunnen zijn, maar helaas….wat mij betreft geen aanrader.