Het boek gaat over een familie die in de drooggelegde Pontijnse moerassen komen te wonen, doordat hun landeigenaar de pachtgelden wil innen en zij dat door inflatie niet kunnen betalen. De familie bestaat uit bijzondere mensen in een bijzondere tijd in Italië. Eerst zijn ze met z'n allen communistisch, vervolgens zien ze meer in Mussolini en in het fascisme en later gaan ze weer net zo makkelijk verder als socialisten. Het verhaal had mooi kunnen zijn, maar het wordt niet prettig verteld. Dat de schrijver een man is, valt in de eerste bladzijden al op als hij verteld over zijn grootvader van de ene zijde die 14 kinderen heeft en zijn grootvader van de andere zijde die ook 14 kinderen heeft. De schrijver vindt het een hele prestatie. Tja...wat moet je al niet een zwaar werk verrichten om 14 kinderen te verwekken. Het baren van de kinderen gaat ook reuze makkelijk in dit boek en de vrouwen blijven het heerlijk vinden als hun man weer bij hun komt. Hmmmmm.
Verder bewandelt de schrijver regelmatig uitgebreide zijpaden. Zo uitgebreid dat ik soms de hoofdlijn ben vergeten. Ook spreekt hij regelmatig rechtstreeks de lezer toe: "wat zegt u nu?"
Als deze familie model staat, zoals de schrijver zegt, voor velen dan vind ik deze eerste bewoners van de Pontijnse moerassen een heel bijzonder volkje dat amper serieus te nemen is.