N.a.v. enkele krantenberichten schreef Renate Dorrestein dit boek. Ik kan me voorstellen dat je soms ergens de aandacht op wil vestigen. En wanneer je dan toevallig schrijfster bent kun je er dan toch ìets aan doen: erover schrijven.

Het verhaal is akelig. En Fiebe is soms veel te naïef en soms veel te wijs. Ook de taal die gebruikt wordt is soms tè. Maar misschien moet het wel op deze manier geschreven worden. Om door te dringen.
Er zijn zoveel kinderen, die net als Fiebe en haar verdwenen vriendin zo weinig aandacht krijgen van hun ouders, die zo met zichzelf bezig zijn, dat het soms wel eens slecht afloopt.

Zou dit boek maar enkele ouders wakker schudden, dan kan Renate Dorrestein tevreden zijn.