"Het geweer was een opluchting." Zo begint het boek Billie & Seb van Ivo Victoria.
Seb krijgt van zijn ouders een geweer. De vraag die dan direct opkomt, is waarom en wat voor vreselijks zal er volgen.

Seb krijgt dit geweer om hem, na het ongeluk van zijn vriendin Billie waarbij zij in coma raakte, weer naar buiten te krijgen.
Dit lukt. Seb gaat met wat vrienden van vroeger bij de oude boerderij van Urbain "oorlogje" spelen. Bij die oude boerderij is ten tijde van de oorlog het een en ander gebeurd. Langzaamaan wordt dit duidelijker naarmate het verhaal vordert.

Seb is een bijzondere jongen. Als kind had hij nauwelijks contact met andere kinderen. Hij droeg altijd zijn zwarte bivakmuts. Dit gaf hem een veilig gevoel.

"...terwijl hij in de loop der jaren heeft geleerd om zich bij andere mensen zoveel mogelijk te richten op een onzichtbaar punt links boven hun hoofd omdat hij steeds het gevoel heeft dat zij met hun ogen een gat in zijn ziel kunnen branden." (citaat).
Het lijkt alsof Seb lijdt aan een vorm van een aan autisme verwante stoornis, Asperger?

Ogenschijnlijk gevoelloos schiet hij met een luchtbuks (het airsoft-geweer is na vrij korte tijd niet meer zo interessant) op zijn buurjongen Jamal.

De schrijfstijl van Ivo Victoria stond mij tegen. Ellenlange zinnen. Afstandelijk: er wordt gesproken over de vader, de moeder, de oom. Dit maakte dat ik mij niet betrokken voelde bij het verhaal. Het kwam met name triest, desolaat, uitzichtloos, somber en fatalistisch op mij over. Geen boek waar je vrolijk van wordt. Nou hoeft dat ook niet altijd, maar dit boek vond ik erg triest, alsof er geen hoop meer was.

Het enige positieve gedeelte van het boek vond ik het deel waarin je meer te weten komt over Urbain toen hij nog leefde en woonde op de boerderij. Dit was interessant.

Dit boek lezen voelde voor mij dan ook meer als het uitvoeren van een taak, dan als genieten van een boek ter ontspanning.