Niet dat de bedoeling altijd duidelijk moet zijn, maar hier zit toch geen kop of staart aan. Het boek begint geforceerd over een jong stel met een kind. Het hele boek gaat ergens anders over, maar in de laatste hoofdstukken komen ze weer even opduiken.
Veel momenten in het boek zijn voorspelbare stereotypen van

protestgangers, politie, zorginstellingen enz.
En dan die irritante tussenzinnetjes als een verhaal vertelt wordt, zegt de luisteraar ineens: mag ik ook een sigaret of zoiets.