Spijtig dat Martin Davies geen andere inspiratiebron vond dan Sherlock Holmes. De held van talloze klassiekers wordt belachelijk gemaakt door zijn eigen huishoudster. Als postume eerbetuiging aan Conan Doyle kan dat tellen.

De manier waarop de huishoudster te werk gaat, komt wat geforceerd over: mrs. Hudson moet en zal het mysterie alleen oplossen. Als een echte Hercule Poirot spaart ze alle ontdekkingen op tot het einde, wanneer alle hoofdrolspelers hun verwondering over Hudsons uiteenzetting kunnen uitroepen. Vanzelf worden je verwachtingen hoog gespannen. Spijtig genoeg worden die nooit ingelost. Integendeel: de plot rammelt zo hard dat je 'm van ver hoort aankomen.

Ik kan me voorstellen dat ik dit als veertienjarige een goed boek zou gevonden hebben. Nu ben ik wel wat meer gewoon.