De gedichtenbundel ‘Of weet je alles al’ begint met een kort voorwoord, waarin Hetty ten Holt uitlegt hoe haar rouwproces is begonnen en hoe ze dat aan het onderzoeken is via gedichten en tekeningen. Ook vertelt ze dat ze heeft geleerd dat de rouw een onderdeel is van mijn haar leven en dat het niet over hoeft te gaan. Hele wijze woorden waar iedereen die met een vorm van rouw iets aan kan hebben.

Datzelfde geldt voor de gedichten die in de bundel te lezen zijn. Ten Holt weet hiermee precies de juiste snaar te raken. Met sommige passages verwoordt ze bijna precies zoals ik me (soms) voel. Dit jaar ben ik in korte tijd mijn vader en mijn schoonvader verloren. Soms weet ik gewoon niet hoe ik me voel of hoe ik “mee moet doen” in de wereld die (logischerwijs) gewoon verder gaat. Deze gedichten lijken dat precies te snappen. Alle gedichten hebben iets moois, onmogelijk om dat hier allemaal te benoemen. Er zijn twee passages die me enorm zijn bijgebleven:
Dat niet goed ook niet
betekent dat het slecht is
alleen zo volslagen anders
dan voorheen.
(uit het gedicht: ‘Ik voel me verloren’)

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’)

‘Of weet je alles al’ kan mensen in rouw steun en troost bieden. De auteur weet mij met elk gedichtje te raken. Het ene gedicht komt meer binnen dan het andere, en dat zal voor iedereen anders zijn. Ze weet het op een mooie, emotionele en troostende manier te verwoorden. Ik verwacht dat ik nog vaak even een of meerdere gedichten uit deze bundel zal gaan lezen.