Toen ik de achterflap van dit boek las, deed het me een beetje denken aan ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween‘ en de boeken van Hendrik Groen. Natuurlijk komt dat geheel door het feit dat Norbert Jones 77 is.

‘Het kleine leven van Norbert Jones’ is een fijne en ontroerende roman over ouder worden, herinneringen en liefde. Je leert op je gemak Norbert Jones kennen en dat kabbelende vind ik heel goed bij het verhaal passen. Marloes Kemming heeft een hele prettige schrijfstijl, waarbij ik ook het gevoel kreeg dat het verhaal van Norbert werd verteld door iemand heel dicht bij hem, wat het net een meer persoonlijk tintje gaf.

Norbert laat in het boek zien dat er aan spullen herinneringen kunnen zitten, herinneringen die je misschien vergeten was of niet aan wilde denken. Net als geuren je aan iets of iemand kunnen laten denken en dat vond ik echt een heel mooi gebaar. Iedereen wil tegenwoordig maar ontspullen (ik ook hoor!), maar sommige dingen kun je gewoon niet weggooien omdat er zo’n mooie herinnering aan zit. Dan is het fijn om die dingen er af en toe weer bij te pakken en je weer terug te laten voeren naar mooie gebeurtenissen en mensen die je mist.

Ik vind ‘Het kleine leven van Norbert Jones’ een ontroerende roman, waarbij de onderliggende boodschap zo mooi is. Ik heb zeker wel een traantje weggepinkt, wat een mooi boek.