Dit was zojuist het derde boek dat ik van Mulisch gelezen heb. Het boek begint meteen al redelijk dramatisch als de hoofdpersoon vanaf de 55ste verdieping van de Toren afwaait. De vorige twee boeken die ik van Harry Mulisch had gelezen eindigden ook tamelijk tragisch voor de hoofdpersoon en ik had iets van, goh het gaat nu al wel erg snel mis. In de rest van het boek overziet de hoofdpersoon, een naamloze ingenieur, de afgelopen paar maanden van zijn leven en bedenkt of hij eigenlijk wel gered wil worden. Hij bedenkt tijdens zijn val en tussen zijn geschiedenis door hoe hij op onwaarschijnlijke wijze wellicht van de dood gered kan worden. De tweestrijd die de ingenieur doormaakt tijdens zijn val of hij wel of niet gered zou willen worden, is een leuke adaptatie van het cliché dat je leven aan je voorbij flitst als je weet dat je je dood tegemoet gaat. Ja, ik vond het een behoorlijk vermakelijk verhaal.