De cover is dus ook het begin van een reeks, want Glashard heeft hetzelfde thema. In tegenstelling tot andere covers is dit een kleine verademing. Vele covers van thrillers zijn donker. Deze cover is allesbehalve donker, maar toch kan je uit de cover uitmaken dat het om een thriller gaat. Niet alleen om het woord "thriller", maar ook door het bloed op de cover. Ik vind het in ieder geval geslaagd.

Het verhaal gaat over Jessica Haider. Na de dood van haar zoon heeft ze een halfjaar op non-actief gestaan. Haar eerste zaak is de zogenaamde zelfmoord van een puber die meedoet aan een talentenjacht. Daarnaast gaat Jessica ook op eigen houtje achter de moordenaar van haar zoon aan, die ontsnapt is uit de gevangenis. Maar ook de moordenaar zit achter Jessica aan en dat doet hij nogal op een aparte manier waarbij andere mensen betrokken raken. Wie wint dit kat- en muisspelletje?

Het boek heeft korte hoofdstukken. Ideaal voor mij, want mijn reactie na een hoofdstuk is: "Hoe lang is het volgende hoofdstuk? Oh, 4 pagina's? Nog snel een hoofdstuk lezen." En voordat je het weet, zit je 10 hoofdstukken verder. Het verhaal leest ook enorm vlot. De afwisseling tussen de verschillende verhaallijnen is leuk. Er zit echt vaart in het verhaal. Het is af en toe wel wat ruw, wat hard, maar niet choquerend. En misschien is dit voor mij ook wel eens een leuke afwisseling na de "softere" thrillers.

Het einde was zoals te verwachten was. Het was mijn inziens niet wauw. Tot het laatste hoofdstuk. Dat laatste hoofdstuk had ik echt niet verwacht en hiermee heeft Corine Hartman me werkelijk verrast.

Ik ben fan geworden en kan deze reeks enkel en alleen maar aanraden!