Dit boek bevat 236 pagina's waarin het leven van twee vrienden wordt beschreven in twee opeenvolgende Duitse wereldoorlogen. Bruno waait met alle winden mee die hem goed uitkomen om zo op te klimmen in de nazi hiërarchie.
De schrijver zelf is van een andere mening, maar af en toe komt hij zijn jeugdvriend nog tegen, nogal tegen zijn zin. Zijn eerste vriendin, Wera een barones leert hem de vrolijke kant van het leven zien. Zij moet tenslotte voor lange tijd naar Zwitserland voor haar gezondheid en is ze even een tijdje weg van hem. Wanneer hij vervolgens ook bevriend raakt met een Deense langbenige schone Kirsten met haar charmante accent ziet hij de wereld ook van een andere kant, dankzij haar. Het boek begint aangenaam met een ballonvlucht in 1913 over het Duitse landschap alwaar ze de Duitse keizer hopen te zien. Het lukt om hem te zien bij een monument over de herdenking van de Slag bij Leipzig. Spijtig genoeg kan mij verder het verhaal niet meer bekoren. Ligt het aan de dagboekstijl van schrijven of de vertaling ?