De tienjarige Grace woont in een bijzondere buurt met bijzondere mensen. Of toch niet? Grace woont samen met haar ouders in een straat met op het oog normale mensen die bij nader inzien allemaal een bijzonder leven hebben. De ene is alleenstaande moeder en alcoholist, een andere buurvrouw is haar oppas en heeft zelf nooit kinderen gekregen. Dan is er de man die nog steeds bij zijn moeder woont, er is een man met wie niemand praat en over wie door iedereen gepraat wordt, en er is een buurvouw die is verdwenen. En er is Gilly, de beste vriendin van Grace. Samen gaan ze op zoek naar God, en naar de verdwenen buurvrouw. Daarvoor doen ze onderzoek in hun eigen buurt en komen zij en wij achter de geheimen van de buurtbewoners.
Door de vele perspectieven van waaruit Cannon schrijft leer je veel buurtbewoners kennen en telkens lichten zij een klein tipje van de sluier op over hun eigen leven en over hun gezamenlijke verleden. Hiermee bewerkstelligt de schrijfster dat je als lezer goed te weten komt hoe een kleine gemeenschap functioneert en hoe deze omgaat met verschillen, met geheimen en met buitenstaanders. En hoe hard mensen kunnen oordelen over buitenstaanders. Cannon beschrijft hoe moeilijk het is voor een buitenstaander om bij een gemeenschap te kunnen horen. En dat is pijnlijk. Aan de ene kant is het goed gekozen om een meisje van 10 als hoofdperspectief hiervoor te nemen. Het meisje is onschuldig, onbezonnen en treedt de wereld nog met een open blik tegemoet. Ze verkondigt echter wijsheden die vrij cliché zijn en die doorgaans niet passen bij een meisje van 10. Grace ontwikkelt zich niet in het boek. De andere personages ook niet. En dat is een gemis in het boek. Alles blijft aan de oppervlakte. We leren niemand echt kennen. Wanneer de schrijfster had gekozen voor minder perspectieven had dit boek minder aan de oppervlakte gebleven. Ze had gevoelens scherper neer kunnen zetten. Het boek had nog veel pijnlijker kunnen zijn, het had schrijnend pijnlijk mogen zijn, dat had het onderwerp meer recht gedaan.