Dit is een boek dat in 1975 werd geschreven en in 1976 een debuutprijs won.
In 2018 is het opnieuw uitgegeven.
Loeki Zvonik, die eigenlijk Hermine Zvonicek heette, was een Vlaamse schrijfster van Tjechische afkomst. Zij studeerde Germaanse filologie in Gent, met als hoofdvak Duitse literatuur.
Daar werd zij bevriend met Dirk De Witte, een studiegenoot.
Na hun studies verliezen zij elkaar uit het oog, maar 12 jaar later zorgt het toeval ervoor dat zij voor een congres samen naar Wenen reizen.
Dirk De Witte was geobsedeerd door schrijvers die zelfmoord hebben gepleegd (de “vroegvoltooiden") en in het bijzonder door Pavese.

Op de kaft van het boek staat als ondertitel: “roman”.
Maar dit is geen roman.
Dit is een kroniek van een aangekondigde dood.
Het personage Didier (Dirk De Witte dus) komt in dit boek niet erg sympathiek over.
En Hermine (Loeki dus) laat zich door hem manipuleren.
In het begin vond ik het een interessant verhaal, weliswaar met overdreven veel 'tentoonspreiden van kennis van de Duitse literatuur'.
Maar gaandeweg begon het me te vervelen en ergerde ik me dood aan die Didier.
Wat een vervelend heerschap!

Het nawoord van Jeroen Brouwers, die Dirk De Witte en Loeki Zvonik persoonlijk gekend heeft, is wel interessant.