Het liefst zou ik 2,5 ster toekennen aan dit boek: drie sterren voor de schrijfstijl die goed is, en twee voor de onwaarschijnlijke plot.
Saxon is de laconieke verteller, met af en toe een humoristische ondertoon. Daar is dus niks mis mee, maar het is jammer dat het verhaal behoorlijk vergezocht is en bovendien vage personages bevat die tegen elkaar weg te strepen zijn. Ik zag tenminste weinig verschillen tussen de mannen die bij de cirkel uit de oorspronkelijke titel horen.
Als alles dan achter de rug lijkt te zijn, komt er nog een soort ontknoping die terugverwijst naar het begin van het boek. Alweer onwaarschijnlijk, en wat mij betreft met de haren erbij gesleept. Uiteindelijk blijf ik steken op twee sterren.