Met elk boek dat ik van Krabbé lees word ik een groter fan. Hij schrijft vlot, spannend en laat niet te veel los. Op het einde weet de lezer pas hoe de vork in de steel steekt en onderweg krijgt de lezer telkens een ander vermoeden van het verloop van het verleden. Ondanks het weinig aantal pagina's weet Krabbé toch de personages sterk neer te zetten. Het wordt duidelijk dat Jacques niet alleen bij Moniek blijft omdat hij niet weg kan, maar omdat hij niet durft. Zoals hij als zeventien jarige jongen in Monieks greep was, is hij dat weer, zoveel jaren later. Hij probeert redenen te zoeken om te vluchten, maar tegelijkertijd geeft hij zichzelf de uitweg die redenen te ontkrachten. Niet alleen zijn vliegtuig heeft vertraging, maar ook hun voortbewegen loopt steeds meer tot een uitzichtloze poging om te overleven.