Dit boek wordt vertel door Christopher, een autistische jongen die het moeilijk heeft met sociaal contact maar wel erg slim is. Christopher heeft schrik van vreemde mensen, die begrijpt hij niet. Hij geeft echter wel om dieren. Als de hond van de buren wordt vermoord, besluit hij dan ook om op onderzoek te gaan.

Het boek begint meteen met Christopher die de vermoorde hond vindt en hoe hij dat op zijn eigen manier beleeft. Wat het begin lijkt van een interessante en intrigerende zoektocht. Maar al snel werd het boek langdradig, het duurt tot halverwege het boek tegendat Christopher iets belangrijks ontdek in zijn zoektocht . En ondertussen worden stukken afgewisseld van wat het hoofdpersonage meemaakt en waar hij aan denkt. Deze denkstukken lijken eerst oké, zoals het stuk van waarom hij niet houdt van de kleur bruin. Maar uiteindelijk gaat het meer over deze stukken dan over het hoofdverhaal, waardoor het tempo uit het hoofdverhaal verdwijnt. Deze stukken leiden ook af van het hoofdverhaal. Veel van deze gedachten van Christopher gaan over wiskunde, en ik hou van wiskunde, maar wiskundige bewijzen en formules horen niet echt thuis in een roman.
Na de ontdekking in het midden van het boek lijkt het even alsof het boek toch nog de moeite word om verder te lezen. Het boek vervalt echter al gauw in het voorgaande stramien en is weer even langdradig, met als kers op de taart nog een flauw einde. Er had in dit verhaal veel meer gezeten, mocht het hoofdverhaal meer zijn uitgewerkt. Jammer.