Ik, robot is een soort raamvertelling waarbij je in elk hoofdstuk verder wordt gevoerd in de verzonnen geschiedenis van de robots en het kunstmatige leven. De dilemma's waar het verhaal over gaat, zijn gebaseerd op de drie wetten van de robotica die Asimov heeft verzonnen. In veel gevallen zijn dat dilemma's die aan Griekse raadselen doen denken, de kool, de geit en de wolf en dat soort dingen. Slim bedacht, dat wel, maar het is dom te denken dat dit actueel is. Immers, onze kunstmatige intelligentie heeft geen positronisch brein en de drie wetten van de robotica worden dus niet meegebakken. Dus rijden zelfstandig rijdende auto's gewoon mensen dood.

Dit verhaal is uiteraard een klassieker en het is wel handig de inhoud te kennen, maar daarvoor kan een goede samenvatting ook volstaan. Het is niet dat Asimov zo vreselijk bevlogen of boeiend schrijft: het is gewone, simpele taal zonder enige franje, geen leesvoer voor taalproevers. Ik weet niet of dat aan de vertaling ligt of aan het origineel.

Het boek eindigt met een verhaal van Asibot en Ronald Giphart, maar dat vond ik onleesbaar, het geeft niet de indruk ergens heen te gaan.