Hoewel de plot in eerste instantie wel aardig is, heb ik na 110 blz. de moed opgegeven verder te lezen. De karakters missen elke originaliteit, hebben de diepgang van een boterhamzakje en komen zo uit de cliché fabriek. De auteur geeft in deze roman de een merkwaardig beeld van vrouwen. Waarom wordt van van Impe consequent alleen de achternaam vermeld en van de wonderschone Hannelore,in wier aanwezigheid elke man, vastzittend aan een kleurloze en een door de jaren uitgezakte echtgenote, een stamelende sukkelaar lijkt te worden, alleen de voornaam? Geen aanmoediging om meer van hem te lezen.