Nhung is een vietnamees meisje van 11 die probeert te overleven in een koud dorp aan de rand van de wereld. Haar vader verdwijnt en haar moeder heeft een depressie en kan niet voor haar zorgen.

Het verhaal is geschreven in de ik-vorm vanuit Nhung. Nhung gebruikt echter woorden, zinnen en een beeldspraak die ik mij niet kan voorstellen dat een 11-jarige ooit zou gebruiken maar wellicht is dat cultuur en denken vietnamezen wel in dergelijke bloemrijke zinnen.

Nhung's fantasie eist steeds meer van het verhaal op tot het zo warrig is dat ik als lezer het verhaal kwijtraakte en er geen onderscheid tussen "werkelijkheid" en fantasie van Nhung te ontdekken viel.
De personen in het boek komen helaas nergens echt tot leven waardoor het boek bij mij geen emoties losgemaakt heeft.