Dit verhaal pakt je, omdat het reëel geschreven is. Oké dat je een klein kind mee uitwinkelen neemt is dat slim? Dit ondervindt Jannie waarneer zij uit het pashokje komt en haar baby Jelle verdwenen is.
Wat volgt is een zoektocht, je voelt de wanhoop, het opgeven van hoop. Alleen Jannie weet zeker dat Jelle, jaren later, nog leeft en geeft niet op.

Het mooie aan dit verhaal vindt ik het feit dat ondanks dat Jannie nog meerder kinderen baart ze Jelle niet vergeet en een kamertje voor hem heeft ingericht.
Wanneer iedereen de moed opgeeft gaat Jannie verder.

Goed neergezette personages met hun woede, verdriet maar ook hoop.