Deze recensie verscheen eerder op mijn blog The Confession of a Book Nerd

Voor wie mijn artikel over mijn uitstapje naar Amsterdam een week of twee geleden heeft gelezen, weet nu al dat ik de schrijfster van dit boek heb ontmoet. Ik mocht het manuscript van Altijd anders namelijk al lezen voor de publicatie omdat de Hebban Club van de 10 haar zou mogen ontmoeten in de kantoren van Overamstel Uitgevers (Moon). Yey!

Om die reden heb ik ook heel erg getwijfeld of ik deze recensie zou plaatsten. Toen we het boek bespraken kon ik al niet anders dan eerlijk zijn, ook al vond ik het erg balen want Ingrid is echt een lieve vrouw die heel veel liefde uitstraalt voor haar boeken. Ik was inderdaad toch eerlijk over het feit dat het boek me helemaal niet heeft kunnen meesleuren, terwijl het wel het potentieel had om het te doen. Ik heb het dus echt aan de schrijfster gezegd toen ze vroeg als iemand commentaar had, want zo ben ik nu eenmaal een eerlijke blogger en persoon.

Als ik zeg dat het boek heel veel potentieel heeft, dan meen ik het ook echt. Dit boek kon echt Nederlandse Simon vs. zijn die zelfs nog een tikkeltje verder ging en het statement van #strijdvoordiversiteit definitief kon maken. Helaas vind ik dat er iets is misgegaan. Altijd anders is namelijk niet echt een stand-alone, maar het derde deel in een serie. Het boek kon heel makkelijk alleen gelezen worden, mits er een aantal dingen werden veranderd. En ik vind het ontzettend erg dat niemand die kleine dingen heeft opgemerkt toen het boek werd nagelezen en gecorrigeerd.

Echt, ik vind het zo ontzettend jammer, want Ingrid schrijft echt uit haar hart. Het boek heeft zoveel leuke kantjes zoals de ontdekking van nieuwe muziek door Joops liefde voor muziek. Ook is het boek heel actueel getint en vind ik dat ik door de vernoemingen en confrontaties met Parijs een heel echt beeld kreeg van dit hedendaags boek. Kortom, dit boek zit vol kleine fantastische dingen die de leeservaring des te leuker en gezelliger maakten.

Maar dan had je ook de dingen die ik als lezer absoluut verwarrend vond. Ik denk dat die verwarring deels vloeit uit het feit dat dit boek het derde deel is en het verhaal door is geschreven als het derde deel. Een voorbeeld: je begint in Eclips van Stephenie Meyer te lezen zonder dat je weet dat er nog twee voorgaande delen zijn. Komen er dan ook geen vragen van: “Hoezo Edward is een vampier?” of “Huh, waarom wil Victoria Bella doden?” en zo kan ik wel nog even doorgaan. Ik was helemaal de weg kwijt toen ik aan het boek begon en er plotwendingen kwamen waar ik niets van begreep.

Vanaf hier kun je spoilers tegenkomen!

Als eerste miste ik een korte uitleg over Joops verleden en die van haar ouders. Als lezer wordt je meteen geconfronteerd met het feit dat Joop twee moeders en twee vaders heeft. Plus, ze wonen dan nog eens allemaal in hetzelfde huis en één moeder en één vader zijn haar biologische ouders. Huh? Hoe is Joop onstaan? Ik verwachte een klein zinnetje die zou uitleggen waarom alles zo was, maar die kwam niet. Als lezer nam ik dus gewoon aan dat ze gescheiden waren en allebei een nieuw lief hadden gevonden die toevallig van allebei van hetzelfde geslacht was en in hetzelfde huis woonden. Iets wat ik totaal niet logisch vond, maar goed.

Het tweede punt is misschien mijn eigen schuld, maar ik heb alle hints totaal gemist. Joop is dus lesbisch. Toen ze plots iets ging toen met een meisje, had ik geen idee waar het vandaan kwam. Echt geen idee. Ik verklaarde Joop echt een beetje gek toen ik die ene scène las, want als lezer had ik niets gemerkt van haar gevoelens voor meisjes. Ik dacht eerlijk gezegd dat ze op haar beste vriend viel. Ehhm, ja. Groot verschil. Maar ook hier weer denk ik dat het kwam omdat iedereen die het boek heeft nagelezen en helpen schrijven, waarschijnlijk ook de voorgaande delen heeft gelezen. Blijkbaar zou in deel twee, En ik dan?, Joops geaardheid duidelijk worden omdat ze op haar zusje viel. (Toen wist ze wel nog niet dat het haar zusje was enz.)

Ik snap wel dat je niet telkens je geaardheid moet uitleggen en dat het vanzelfsprekend moet zijn voor iedereen. Maar ik miste de hints van het hoofdpersonage. Ik miste de échte dingen. De eerste honderd pagina’s had ik echt geen idee dat het boek over zoiets ging. Het ging daar gewoon niet goed. Als lezer zou ik niet het gevoel moeten hebben dat het allemaal niet klopte.

Oké, er zijn nog wel een paar puntjes, maar ik denk dat ik mijn mening wel heb verduidelijkt.

Vanaf hier kun je weer veilig lezen!

Ik was dus eigenlijk een beetje een proeflezer toen ik het boek kreeg, alleen heb ik veel te laat mijn mening mogen delen. Ik vind het jammer dat Moon de beslissing heeft genomen om het uit te geven als stand-alone, terwijl ik vind het het boek niet klaar was om dat aan te gaan. Kortom, ik baal verschrikkelijk dat ik deze recensie heb moeten schrijven omdat ik echt wel zie hoe het boek had kunnen zijn als een echte stand-alone. Maar ik ben nooit een leugenaar geweest en geef altijd rechtuit mijn mening. Dus bij dit boek ook.

Een grote dank aan uitgeverij Moon voor het recensie-exemplaar.