Het geheugenboek is het dagboek van Samantha McCoy, ook wel Sammie. Ze lijkt het ogenschijnlijk goed voor elkaar te hebben: ze zit in het laatste jaar van de High school, mag gaan studeren aan de New York University en ze mag deelnemen aan de nationale debatkampioenschappen. Maar dan krijgt ze de diagnose Niemann Pick type C, een zeldzame ziekte waardoor ze haar geheugen zal verliezen.
Sammie gaat niet bij de pakken neer zitten en besluit om vanaf dat moment alles wat er in haar leven gebeurt, op te schrijven, zodat ze in een verder stadium van de ziekte alles terug kan lezen. In feite schrijft Sammie zo haar eigen levensverhaal, waarin ze haar emoties, familieperikelen en natuurlijk ook haar prille liefde met Coop beschrijft.
Het boek doet heel erg denken aan de stijl van 'een weeffout in onze sterren'. Het verhaal zelf is aangrijpend, maar raakte me toch niet heel erg. Dit komt door de beschrijving van alle randzaken. Het boek speelt zich af in Amerika, waar het leven toch net iets anders in elkaar zit. Sammie schrijft bijvoorbeeld veel over de debatkampioenschappen. Ik weet totaal niet hoe dat werkt, waardoor die informatie veel afleidde van het werkelijke verhaal. Dat geldt ook voor het Amerikaanse schoolsysteem.
In het tweede deel van het boek komt de nadruk meer te liggen op het liefdesleven van Sammie, dan op de strijd tegen haar ziekte. Ik vond het daarom wat zoetsappig worden. Alsof de ziekte van Sammie er niet meer toe deed. Op het einde van het boek gaat alles opeens heel snel. Ook het einde kwam voor mij onverwacht.
Op de achterflap van het boek staat dat het een echte tranentrekker is, maar ik kan niet zeggen dat ik een traan heb gelaten. Ik denk dat de liefhebbers van John Green en Jojo Moyes dit boek wel kunnen waarderen, maar ik miste de diepgang en de echte emotie in dit boek. Ik geef het boek daarom maar twee sterren.