Het lijkt allemaal zo simpel: een vrouw die met zorg bloemen plukt in haar tuin en ze nauwgezet schikt in haar lievelingsvaas om de kamer van haar man op te fleuren.
Dezelfde vrouw die haar vloerkleed met roze rozen uitspreidt op het droge gras van haar tuin om het te luchten en haar dochtertje dat droomt dat het een vliegend tapijt is en zich voorstelt dat ze er verre reizen mee maakt.
Onbenullige zaken lijken het, maar de verhalen van Maeve Brennan zorgen ervoor dat je de gemoedstoestand van de vrouw haarfijn kunt navoelen. Je wordt beurtelings gedeprimeerd, gelukkig, vrolijk, angstig en weet, net als de hoofdpersoon, niet hoe het allemaal zo komt.
Deze schrijfster bezit als geen ander het vermogen om stemmingen op te roepen en de lezer het gevoel te geven overal bij te zijn, deel te nemen aan een feestelijke zomerse dag en evengoed aan een toenemende somberte aan de vooravond van kerstmis. Je weet niet hoe het in zijn werk gaat - het gebeurt gewoon en zo gaat het in het leven. Prachtig verwoord door Maeve Brennan. En graag meer van dit.

Nelly Janssen