Onlangs op een mij onbekende naam gebotst, Helene Uri (Zweedse die in het Noors schrijft, als ik het goed heb). Uri is taalwetenschapster en schrijft populair-wetenschappelijke boeken over taal, jeugdboeken en romans. Vol goede moed begonnen in 'De besten onder ons', een roman die zich afspeelt in het universitaire milieu van Oslo. Een paar avonden later is het boek uit, maar kan ik het helaas echt niemand aanraden.

In de eerste helft van het boek had ik nogal vaak het gevoel een wetenschappelijke verhandeling te lezen, het was te merken dat de auteur lange tijd professor aan de universiteit geweest is. De werking van de verschillende afdelingen van de universiteit wordt haarfijn uitgelegd, compleet overbodig zou ik zeggen en nefast voor de vaart van het verhaal. Bovendien word je overspoeld met ingewikkelde taalkundige termen, waar zelfs een taalliefhebber nauwelijks van zal weten te genieten.

Tot halverwege het boek vroeg ik me af waar het verhaal nu eigenlijk over ging en waar de reis heen zou gaan; en toen ik dat dan eindelijk doorhad, was de plot zo doorzichtig als wat.

Twee sterren voor de eerste helft van het boek, met een beetje goede wil drie sterren voor de rest van het verhaal.