De psychiater Oscar van Bohemen beschrijft zijn dagen die hij min of meer in ledigheid doorbrengt na de val van zijn vrouw, die daardoor in coma is geraakt.

Hij probeert de familie van zijn vrouw op de hoogte te stellen, maar weet geen enkel adres. (wat op zich heel vreemd is) De enige die hij elke dag ziet is Sophie, de vijftienjarige puberdochter van Ellen, die met hem in één huis woont maar die het contact tot het minimum probeert terug te brengen.

Kortom: kommer en kwel zou je zeggen, maar zo komt het niet over. Nergens lees je iets over verdriet of (wan)hoop. Je vraagt je het hele boek af wat voor huwelijk zij gehad moeten hebben.

Het boek kabbelt 175 pagina's emotieloos door.