Als er in Londen voor de vierde keer in korte tijd een vrouw opduikt die is ontvoerd, mishandeld en gruwelijk verminkt, wordt profiler (en ex FBI agent) Jefferson Winter ingeschakeld. Het is zijn taak om een profielschets van de dader te maken voordat er een volgend slachtoffer valt. Al snel wordt er een vijfde vrouw vermist. Kan zij gered worden voordat de verminkingen beginnen? Een race tegen de klok begint.

Schrijver James Carol laat ons kennismaken met Jefferson Winter terwijl deze aanwezig is bij de executie van zijn vader, een man die 15 vrouwen op sadistische wijze heeft vermoord. Vlak voor hij sterft fluistert zijn vader hem toe: "Wij zijn hetzelfde". Als lezer zit je gelijk op het puntje van je stoel: wat bedoelt hij hiermee en waarom brengt het Winter zo van streek?

Een geheimzinnig en veelbelovend begin. Maar wie verwacht dat er een spannende zoektocht volgt naar de betekenis van deze woorden, komt van een koude kermis thuis. Sporadisch komt de lezer nog wel iets te weten over papa Winter, maar veel is het niet. Het eerste hoofdstuk schept verwachtingen die helaas niet worden waargemaakt en voelt daardoor zelfs overbodig aan. Jammer, want het is eigenlijk het enige hoofdstuk dat de lezer echt bij de strot grijpt.

Het boek splitst zich vervolgens in 2 verhaallijnen. Enerzijds die van de speurtocht van Winter naar de identiteit van de ontvoerder en anderzijds die van de ontvoering en gevangschap van Rachel Morris, het 5e slachtoffer. In korte overzichtelijke hoofdstukken wordt tussen de verhaallijnen gewisseld, waarbij het perspectief meewisselt van eerste persoon (Winter) naar derde persoon (Morris). James Carol neemt de lezer aan het handje mee door de gebeurtenissen en presenteert het verhaal in hapklare stukken. Hij vergeet hierbij echter ook maar iets aan de fantasie van de lezer over te laten, wat ten koste gaat van het leesgenot.

Het gevoel dat achterblijft na het lezen van dit boek is dan ook niet overwegend positief. Carol laat simpelweg teveel kansen liggen om er een spannend en aantrekkelijk verhaal van te maken. Of het nu gaat om de karakters of om de verhaallijnen, het blijft allemaal te oppervlakkig. Te vaak worden verhaallijnen niet voldoende of net te ongeloofwaardig uitgewerkt, waardoor het boek een afgeraffelde indruk maakt. Zelfs de ontknoping, waarin dan eindelijk een beetje spanning voelbaar wordt, wordt er in sneltreinvaart doorheen gejaagd. Jammer, want het plot is echt wel goed en had een betere uitwerking verdiend.

De poppenspeler is deel 1 van een serie rondom Jefferson Winter. Zoals inmiddels wel duidelijk zal zijn laat ik de overige delen aan me voorbijgaan. De belangrijkste reden daarvoor is niet alleen de matige uitwerking van het verhaal, maar waar ik me echt mateloos aan heb zitten ergeren is de zelfingenomenheid van Winter (waarbij zelfs Jeroen Krabbé de bescheidenheid zelve lijkt) en zijn ik-heb-maar-een-flintertje-informatie-nodig-om-de-meest-vergezochte-maar-wel-juiste-conlusies-te-trekken houding. Dit is af en toe echt té ongeloofwaardig. Winter degradeert zijn hoofdpersoon hiermee tot een karikatuur die maar beter snel vergeten kan worden.