Vader en moeder zijn ‘s morgens vroeg vertrokken, ze hebben tenslotte allebei een drukke baan. De 14-jarige Lotte blijft alleen achter in hun hotelkamer in het Mariott Hotel in Amsterdam en weet dat ze niets tekort zal komen omdat haar ouders het personeel heeft overladen met sterren. Zonder sterren geven en krijgen gebeurt helemaal niets in het Europa van 2040.

Het C.B. (Centraal Bureau) geeft ondertussen de burgers informatie. Dat is informatie die ze niet naast zich neer mogen leggen; die moet gehoord worden. De burgers moeten niet alleen luisteren naar hetgeen het C.B. vertelt, maar ook overeenkomstig handelen! Als ze iets niet goed doen, krijgen ze minder sterren en als je tegen de sterrencultuur bent, kun je zelfs een doodshoofd op je voordeur verwachten.
Toen ik dit las moest ik denken aan Noord-Korea, waar het ook een misdaad is om de radio uit te zetten en niet te luisteren naar de propaganda van de leiders van het land!
Ook oma is tegen de sterrencultuur als zodanig.
‘Dat jullie nou zulke meelopers zijn geworden,‘ klaagt oma.
‘Ik had het nooit verwacht, van jou zeker niet. Zwem tegen de stroom in! Doe wat jij belangrijk vindt!’

Lotte is na het inleveren van een goede spreekbeurt over virtual reality, door het hoofd van de C.B. aangewezen om morgen een toespraak van maar liefst 500 Perfecte Woorden te houden tijdens de herdenking op de Dam in Amsterdam.
Op 4 mei 2040 is het precies 100 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog begon, maar Lotte weet daar niet meer van dan wat er over te lezen is. Ze roept dan radeloos de hulp in van haar oma. Oma geeft haar een VR-bril waarmee Lotte sprongen terug kan maken in de tijd; dat is een prima manier om zelf te ervaren hoe het er aan toeging in de oorlog.
Maar een en ander zowel letterlijk als figuurlijk heel dichtbij Lotte en ook haar familie. Lees zelf wat haar overkomt!

2040 is een prachtig verhaal over oorlog en verzet. Maar niet alleen het verzet in de oorlog wordt hier benadrukt; ook het verzet tegen het klakkeloos accepteren van meningen die via social media verspreid worden als waarheid, zonder zelf ook maar even na te denken is in dit boek van Mireille Geus aan de orde.

Zoals Job Cohen in een reactie op de achterflap aangeeft is 2040 een verhaal dat tot nadenken stemt. Het komt soms dichterbij dan we zelf weten!
Ik las dit boek voor Nienke's Kinderboekenblog.