In We moeten het even over Kevin hebben schrijft Eva brieven naar haar man om aan te geven wat haar gevoelens en gedachten zijn over het gedrag van hun zoon en de manier waarop zij en haar man met de situatie omgingen.
In het begin vond ik die manier van schrijven erg onnatuurlijk en duurde het even voordat het verhaal me echt kon boeien, maar naarmate ik verder las werd ik steeds nieuwsgieriger naar het hoe en waarom en begon ik ook steeds meer aan te voelen waarom dit boek in briefvorm was geschreven.

Het boek gaat niet alleen over het gedrag van Kevin, maar Eva weet ook goed te verwoorden wat ze tegen de Amerikaanse way of living heeft.

Op de laatste twee bladzijden staan nog 11 leesvragen, waardoor je het boek niet zomaar dichtslaat, maar nog een keer extra diep nadenkt over mogelijke antwoorden.

Zoals altijd wanneer ik hoor dat er bijvoorbeeld een aanslag is gepleegd, denk ik: Je zult maar ouders zijn van de dader. Je hele leven blijf je achter met een schuldgevoel of je niet gefaald hebt in de opvoeding en waar het dan is mis gegaan.