Mo, Boy, Amit en Jochem krijgen een buitenkans aangeboden om zich op te werken. Ze kunnen een trap hoger op de criminele ladder komen te staan als ze een klus klaren voor Boy's broer Remy. Ze moeten de tas van een Russiche zakenpartner van Remy terugvinden. Je raadt het natuurlijk al, dat gaat helemaal mis. De vier 'matties for life' komen erg in de problemen en moeten probreren op elkaar te vertrouwen om dit tot een goed einde te brengen.

'Easy doekoes' is geen zwaar boek. In 147 pagina's probeert auteur Youssef Jahfa de lezer te overtuigen en dat lukt maar deels. De gebruikte 'straattaal' en het eenvoudige plot zorgen er voor dat je toch meer het idee hebt dat je een jeugdboek aan het lezen bent, dan een stevige 'volwassen' thriller. Iedereen heeft zijn eigen voorkeuren natuurlijk en een thriller hoeft niet ingewikkeld te zijn om lezers aan te spreken, maar er moet wel echt een degelijke opbouw van het verhaal zijn. Als er teveel zaken uit de lucht komen vallen, krijg je al snel te weinig binding met de personages. Dat gebeurt in 'Easy doekoes' ook. Er ontstaat een antipathie tegen de voornamelijk Mo. Hij is verwaand en lui en raakt daardoor steeds in de problemen. De ogenblikken van inzicht en bekering zijn er wel, maar die komen dan ook weer op een moment in het verhaal dat het erg voorspelbaar is.

Die voorspelbaarheid is er trouwens niet gedurende het hele verhaal. Het einde is erg verrassend, maar ook onthutsend. De geloofwaardigheid van het verhaal krijgt daarmee een flinke klap te verwerken. Het gevoel waarmee je een boek afsluit is vaak het gevoel waarmee je het ook aan andere lezers zal aanprijzen en dat is net door dit verrassende einde wat moeilijk te verwoorden. Als lezer zwem je een beetje. Het contrast met de dertig voorgaande pagina's is eigenlijk te groot.

Als dit boek in een jeugdigere categorie was ondergebracht, had het zeker meer sterren verdiend. Om dit boek als gedegen thriller aan andere ervaren lezers aan te prijzen, zou er een sterker plot aanwezig moeten zijn. 'Easy doekoes' leest vlot, maar heeft naast de straattaal weinig extra's te bieden qua stijl. Er is vrij veel wisseling tussen tegenwoordige en verleden tijd bijvoorbeeld en dat zijn toch wel elementen die je als lezer onbewust een onbehaaglijk gevoel geven.
Het opwekken van suggestie en een groot deel van de spanning in een een sterke thriller. In 'Easy doekoes' wordt eigenlijk alles erg goed uitgelegd en blijft er zo veel minder ruimte over voor de eigen verbeelding van de lezer.

Het verhaal is origineel, het einde is verrassend, het boek leest in zijn geheel erg vlot, maar toch is er nog veel ruimte voor verbetering. De zwaarste keuze voor een volgende thriller zal liggen bij het genre. Waar gaat de auteur voor? Jeugd of volwassen? Want als jeugdthriller was dit boek een knaller geweest.