Een verbetering ten opzichte van het vorige boek, het vreselijke en overbodige Careless in red. Het lijkt erop dat George haar oude stijl weer enigszins te pakken krijgt, al blijft er veel te klagen over. Zowel Havers als Lynley lopen een beetje verloren rond, alsof de schrijfster niet goed weet hoe het verder moet. Er is de afgelopen jaren zoveel gebeurd in hun persoonlijke levens dat er geen echte dramas meer bij kunnen om de zaken geloofwaardig te houden. Verder is ook dit boek veel te dik, een euvel waaraan niet alleen George zich schuldig maakt. Wanneer staan er weer schrijvers op die hun kunstje vertonen binnen 200 bladzijden? Dat zou een grotere prestatie zijn dan die tientallen paginas vol oeverloze beschrijvingen naar aanleiding van alle research die de schrijver heeft verricht of (vaak) laten verrichten. In dit geval lijkt George iedere keer opnieuw te willen aantonen dat ze Engelser is dan de Engelsen.