David Vann, auteur van Legende van een zelfmoord en Caribou Island , verlaat met Aarde het hoge, kille noorden van beide vorige boeken en zoekt de verzengende hitte van Californië op om Galen's verhaal te vertellen.

Galen, 22 jaar, woont samen met zijn moeder, Suzie-Q, op een niet meer in bedrijf zijnde walnotenboomgaard. Ze leven van een karig inkomen hoewel Helen, Galens tante, ervan overtuigd is dat er meer dan voldoende geld is om in ieder geval haar dochter Jennifer te laten studeren. Suzie-Q beweert echter dat het geld hard nodig is om het verzorgingstehuis van hun dementerende moeder te betalen.

Suzie-Q en Helen zijn opgegroeid in een harmonieus gezin met een liefhebbende vader en moeder. Volgens Suzie-Q, althans. Maar Helen heeft andere, niet zulke keurig opgeschoonde herinneringen. En ook Galen, hoewel toen nog erg jong, heeft weinig fraaie herinneringen aan zijn grootvader. Van zijn vader weet hij niets, omdat zijn moeder altijd heeft geweigerd iets over zijn vader te vertellen.
Galen heeft zijn toevlucht gezocht in new age spiritualiteit en mediteert, eet vegetarisch (meestal) en probeert zich los te maken van alle aardse verleidingen. Zo rent hij bijvoorbeeld uitermate schaars gekleed 's nachts in de bossen rond op zoek naar verlichting in de veronderstelling in die toestand

... als maanlicht over het water te kunnen glijden. [...] Galen was in extase, zijn hele ziel kolkte van liefde. Zijn voeten op de waterspiegel, koud, de adem van het water, en dat was goed, het gebeurde, maar toen brak zijn voet er doorheen en hij wankelde, probeerde zijn handpalmen omhoog te houden en dit vast te houden, het geloof niet te verliezen.

Maar altijd weer blijkt hij te zwak en leert samsara hem een les. Ook deze keer: hij struikelt en ligt vervolgens met zijn neus op de bodem languit in het ijskoude water van het beekje. Weg trance, weg kans op verlichting.

Galen lijkt op het eerste gezicht een tragikomische figuur, die er dol op is om zijn moeder op puberale wijze dwars te zitten. Aan de onschuldigheid van die pesterijen ga je echter al snel twijfelen, hoewel het moeilijk is om precies aan te geven waarom. Net zoals Galens pogingen tot verlichting komisch zijn, maar je tegelijkertijd kippenvel bezorgen. Galen is in al die situaties en hoe vreemd hij zich ook gedraagt, geloofwaardig. Ook als de situatie compleet uit de hand loopt na een mislukte familievakantie. De reactie van Suzie-Q, nadat zij Galen en Jennifer tijdens die vakantie heeft betrapt, is echter minder begrijpelijk. Ondanks dat Suzie-Q uitlegt waarom ze doet wat ze doet, is het moeilijk te begrijpen dat ze dit vuiltje niet, net als altijd, uit haar geheugen poetst, maar besluit in te grijpen. Deze onvolkomenheid ben je echter snel vergeten omdat de rest van het verhaal je meesleurt, maar vooral omdat Vann je met Galen een werkelijk onvergetelijke hoofdpersoon geeft.

Dirt is de oorspronkelijke (Engelse) titel van Aarde. De keuze voor Aarde als titel valt te billijken, omdat vuil, modder, slijk, smerigheid, smeerlapperij, drek, en dat soort termen weinig aantrekkelijke titels opleveren en aarde (grond) een belangrijke rol speelt in het boek. Maar deze titel is een tikkeltje te braaf en dekt de lading van het verhaal lang niet zo perfect als de oorspronkelijke titel dat doet. Soms kan het gewoon niet anders en het neemt zeker niet weg dat Aarde prachtig vertaald is door Arjaan van Nimwegen.

Gelezen en gerecenseerd voor Dizzie.nl in 2012