Fredrick Forsyth is - naast o.m. John le Carré - één van de grote namen in de wereld van de spionage thrillers.
Hij heeft een aantal klassiekers geschreven, waaronder 'de Dag van de Jakhals'.

Zijn meest recente boek 'De Vos' doet die reputatie absoluut geen eer aan, eerder het tegendeel.
Ik ben het ook in grote lijnen eens - ook inhoudelijk - met de Hebban - recensent.

Het idee van cybercriminaliteit is op zichzelf uiteraard een interessant en zeker actueel thema. Maar de manier waarop Frederick Forsyth dit uitwerkt oogt al vrij ongeloofwaardig. Een doodgewone autistische jongen van 18 - zonder computeropleiding - slaagt erin een ganse reeks grote computernetwerken te hacken - op basis van zijn zgn. intuïtie. Niet enkel de NSA moet eraan geloven, maar ook een ultrageheim Russisch project en het atoomnetwerk van Iran. En op het einde wordt ook Noord-Korea nog bij het verhaal betrokken.

Dit alles beschreven in een wereld van zwart-wit verhoudingen. Daarbij zijn de Britten uiteraard superieur op alle gebied, de Russen een hoop klungelaars en de Iraniërs uiteraard zuivere duivels. Met daar tegenover een ophemeling van de Israeli's. Dit alles ondermijnt sterk het realiteitsgehalte van dit boek.
Zo gaat een interessant thema de mist in.

Er zijn uiteraard interessante passages in het boek, maar in zijn geheel oogt het boek nogal warrig, met onnodige uitweidingen en haast didactische passages over de werking van inlichtingendiensten.

Voor Frederick Forsyth lijkt me dit 'het boek teveel'. Vaak getuigt het van wijsheid tijdig te stoppen.