Deze aangrijpende, autobiografische graphic novel is geschreven in 1988. Al Davison wordt in 1960 geboren met spina bifida, een ernstige afwijking (open ruggetje) waarbij de dokters sterk betwijfelden of hij het wel zou overleven. In dit boek doet hij verslag van zijn opgroeien. De eerste levensjaren lag hij onafgebroken in het ziekenhuis en leert tegen de verwachtingen in lopen. Wel is en blijft hij altijd anders. Hij krijgt te maken met agressie en vooroordelen, anderen zien hem als mankepoot, spast en mislukkeling. Hij wordt regelmatig aangevallen en uitgescholden door skinheads. Na het leren van kungfu en karate kan hij terugslaan en houden de aanvallen op. Zijn doorzettingsvermogen en wilskracht helpen hem zijn beperkingen te aanvaarden en daarna te overwinnen en zo een menswaardig bestaan op te bouwen. Hij ontmoet de liefde van zijn leven en ontwikkelt zich als kunstenaar. Ook verdiept hij zich in het boeddhisme. Dit geeft hem energie en helpt hem zijn leven positief vorm te geven.

Het verhaal is niet chronologisch opgebouwd en springt voortdurend in tijd heen en weer. Heftige vechtscénes worden afgewisseld met kinderdromen, dan weer zijn er vage, onduidelijke tekeningen van toen hij tijdelijk blind was. Of hij doet verslag van de verwarrende en destructieve gedachten die door zijn hoofd gaan. Dat maakt het geheel wat chaotisch en daarom is het wel leuk om wat interviews met Davison te lezen. Je krijgt dan een beter beeld van hoe het boek in elkaar steekt. Wat fragmentjes:
‘Ik tekende mijn dromen. Omdat ik als kind nooit uit die ruimte was geweest, kon ik geen onderscheid maken tussen de werkelijkheid en mijn droomwereld, waarin ik een soort meermin was. Dat heeft de zuster me op een gegeven moment uitgelegd.

Inmiddels kan ik veel beter tekenen dan toen. Ik heb meer kaas gegeten van anatomie en mijn personages zien er inmiddels beter uit. Maar De spiralen kooi is een afspiegeling van de Al Davison die ik was toen ik het maakte. Daarom heb ik er uiteindelijk toch niets aan veranderd. Het is begonnen als een dagboek. En een dagboek herschrijf je ook niet omdat je nu andere woorden zou gebruiken als vroeger. Dit ben ik, zoals ik toen was.

Ik wilde met De spiralen kooi laten zien hoe ver je kunt komen als je uitgaat van je eigen kracht, als je je beperkingen accepteert maar je je niets aantrekt van alles wat anderen over je roepen. Als je anders bent, stuit je op veel agressie. Dat heb ik aan den lijve meegemaakt, heel vaak zelfs.

Door mijn jarenlange verblijf in het ziekenhuis heb ik een sterke fantasie ontwikkeld. Ik zat daar alleen in mijn isolatiecel, opgesloten in mijn eigen wereldje waarin ik alles kon wat ik wilde. Ik dagdroomde veel. Die dagdromen heb ik ook verwerkt in het boek. Als kind ben je je nog helemaal niet bewust dat je anders bent. Dat komt pas als je ouder wordt. Als kind zit je nog opgesloten in je eigen wereldje. Pas later wordt je geconfronteerd met de boze buitenwereld.’