Het is uiteraard zeer tragisch dat Pontiac 'zijn' dodenverhaal niet heeft kunnen afronden, maar er is voor gekozen om wat er wel was uit te geven en aan te vullen met fragmenten uit de correspondentie van Peter Pontiac met "zijn broer Joost Pollmann, een bevriend kunstenaarspaar, vormgever Fake Booij en uitgever Joost Nijsen over de wording van Styx en zijn eigen ziekteverloop" voorafgegaan door een inleiding/in memoriam van Joost Pollmann. Dat deel beslaat zo'n 80 pagina's. De een vindt dat interessant, de ander niet. Ik ben zo'n ander.

Het voelt niet helemaal eerlijk om dit boek zo laag te waarderen, maar als ik bijna de helft van een boek niet fijn vind, dan kan ik nu eenmaal niet zeggen dat het boek me zo goed bevallen is...