Dit boek is met een schijnbaar gemak geschreven. Wieringa heeft een perfecte balans gevonden tussen taal en inhoud. Nergens komen zijn woorden geforceerd over. De ene mooie zin vloeit over in de andere. Stijl is natuurlijk één ding, als je niets te vertellen hebt, zeggen mooie woorden weinig. Maar hier niet: Wieringa heeft echt iets te vertellen. Het lijkt soms of je een modern sprookje aan het lezen bent. Maar dan ook weer niet, want er is weinig ongeloofwaardigs in zijn verhaal. Voor mij is dit een zeer krachtig verhaal over vriendschap, ontgoochelingen, hoop en illusie, .... En toch ligt het verhaal zelden zwaar op de hand of vervalt Wieringa zelden in sentiment. Een heel mooi, ontroerend boek dat ons taalgebied tot eer strekt !!