Iets aan de combinatie Kazuo Ishiguro in combinatie met de titel Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall trok mijn aandacht. Zijn kale bluesy schrijfstijl in verhalen over beginnende muzikanten, uit elkaar groeiende koppels en altijd weer de passieve goedzak als interne verteller die het leed van anderen beschouwt. Helaas zijn alleen 'Crooner' en 'Malvern Hills' de moeite waard. Lieve kleine verhaaltjes over beginnende muzikanten die zich spiegelen aan oudere muzikanten met huwelijksperikelen. 'Come Rain or Come Shine' en 'Nocturne' zijn grappig bedoeld (hopelijk...). Die twee verhalen slaan de plank mis met onuitstaanbare hoofdpersonages en bijrollen in lach-of-ik-schiet slapstick. Slotverhaal 'Cellists' is niet eens zo slecht, maar die had de pech dat ik de toon en schrijfstijl van meneer Ishiguro beu was geworden. Dit is uiteindelijk meer prettig in het gehoor liggende liftmuziek dan overdonderend strijkerswerk.