Dit waargebeurde verhaal heeft indruk op me gemaakt. Nu maken waargebeurde verhalen altijd indruk op me maar dit is het eerste waargebeurde verhaal dat ik lees over de oorlog. Lise is acht jaar oud als ze samen met haar moeder, zusje Karin en broertje Lasse opgepakt wordt en naar een jappenkamp vervoerd worden. De omstandigheden daar zijn gruwelijk en de beproevingen die ze moeten doorstaan zijn echt verschrikkelijk. Zo moeten ze vaak buigen voor de Japanners (dit heet Tenko), soms urenlang, zodra er mensen door hun knieën zakken, krijgen ze er van langs. Lise moet nog een paar keer "verhuizen" naar een ander kamp, dit betekende een urenlange wandeling in de brandende zon zonder een slokje water, natuurlijk hadden de japanse soldaten wel voldoende water bij zich. In het kamp heerst hongersnood en al snel raakt Lise bedreven in het stelen van voedsel. Zelf vind ze het stelen verschrikkelijk maar ze moet wel om te overleven, ook is ze door alles wat ze heeft meegemaakt gehard geraakt, dit kan ik me ook wel voorstellen, de mensen die gestraft worden kun je toch niet helpen en ik denk dat je er dan ook alles aan doet om zelf geen slachtoffer van een afranseling te worden. Wonder boven wonder weet het gezin te overleven, ook vader, die in een ander kamp ondergebracht was overleeft de oorlog. Het gezin keert uiteindelijk terug naar hun vaderland Noorwegen. Ik was echt van begin tot eind geboeid door het verhaal en kan maar nauwelijks bevatten dat dit allemaal echt gebeurd is. Lise schrijft ook op het eind van het boek dat ze dit altijd met zich mee blijft dragen tot het einde van haar leven. Door de prettige manier waarop het boek geschreven is en het boeiende verhaal, lees je het in een mum van tijd uit. Heftig en gruwelijk verhaal maar een ontzettend goed boek!