De vijfde vrouw is mijn eerste kennismaking met Henning Mankell. Ik vond het boek wel redelijk en het was het uitlezen waard, maar echt een topper... nee toch niet helemaal. Het verhaal is onnodig lang.
Wallander moet een aantal moorden oplossen waarvan het lijkt dat ze niks met elkaar te maken hebben. Toch zal iedere lezer al snel doorhebben dat de zaken wel degelijk met elkaar te maken hebben. Daarnaast vind ik het boek overspoeld met somberheid. Niet raar bij een thriller, maar ik bedoel meer inspecteur Wallander. Echt, wat moet die man een verschrikkelijk miserabel leven leiden. Dat vond ik op een gegeven moment toch aardig irritant worden. Er is werkelijk geen moment te vinden dat hij niet somber, moe, ziek, zwak of misselijk is. Of dat nu de moordzaken of zijn privé-situatie betreft.
Ook vond ik de ontknoping niet echt bijzonder. Halverwege weet je al in welke richting je moet gaan zoeken. Weinig tot geen spannende plotwendingen wat ik in een thriller wel graag zie. Mankell is een schrijver van wie je moet houden.