Verkeerd sausje

Onmiskenbaar een afgeleide van de zaak Natalee Holloway. Daarnaast moet het lezen van Drift (Marion Pauw) deze Annet de Jong bijzonder sterk geïnspireerd hebben. Van originaliteit is dan ook geen sprake. Op de plot na dan... die is zeer verrassend.

Het verhaal begint veelbelovend en trekt de lezer direct het prachtige, spannende diepe in, waarna het zich maar moeizaam verder afrolt.
De schrijfstijl van De Jong is vlot, iets te vlot naar mijn smaak. Herhaaldelijk komt ze geforceerd lollig, hip, en bijdehand uit de hoek, wat mij keer op keer verveeld diep deed zuchten.
Haar taalgebruik is inconsequent en wordt per karakter regelmatig verkeerd toegepast. Een meisje van amper zeventien heeft het niet over een erudiet persoon. Starnakel, ook weer zo’n woord. Coherent denken. Het is allemaal correct Nederlands, maar past niet bij de sfeer en bij de grotendeels gehanteerde schrijfstijl. Het lijkt wel of De Jong hiermee heeft geprobeerd het matige verhaal in een literair sausje onder te dompelen. Helaas, verkeerd sausje over een verkeerd bereid varkenshaasje.

Verder is de geloofwaardigheid ver te zoeken. Dana rent te pas en te onpas het politiebureau binnen en loopt, zonder dat haar een strobreed in weg wordt gelegd, door naar verhoorkamers. Ze wordt gevraagd te assisteren alsof het de normaalste zaak van de wereld is, dat een journaliste dat doet. De leeftijd van een oude man, die dik over de tachtig is, is hoogst onwaarschijnlijk. Zeker gezien zijn destructieve levenstijl van weleer. Dialogen die niet voldoende kritisch zijn bekeken. Tweeledig opnameapparatuur; een camera zo groot als een speldenknop, maar het opslagmedium is dan wel weer de ouderwetse VHS-tape. En ga zo nog maar even door...

De enige reden dat ik ben blijven lezen was de plot. Lyrisch was men bijna, en inderdaad, zoals ik al zei: die is verrassend. Maar doordat de rest zo matig is kom ik toch niet verder dan een uit vijf sterren.