Ik verwachtte veel van dit boek, maar wat is het me tegengevallen.

Het gaat over Wilfried Wils, een jongeman die tijdens de bezetting van Antwerpen in de tweede wereldoorlog bij de politie werkt. Hij komt daar in aanraking met collega's die het Duitse regime steunen, ze krijgen ook opdrachten op joden op te pakken en hij doet daaraan mee. In zijn privéleven heeft hij zowel vrienden die het regime steunen als anderen die juist proberen joden te redden. Dat maakt het voor hem zeker niet gemakkelijk, maar hij kan gewoon geen kant kiezen, hij is een tweezak. Op die manier ontsnapt hij aan repressailles na de oorlog.
Het boek wordt geschreven vanuit Wilfried zelf die eigenlijk ambities had om dichter te worden. Hij heeft echter op het einde van de oorlog iets gedaan dat gevolgen heeft voor zijn latere kleindochter.

Dit boek kom me maar matig boeien en ik heb me er dan ook doorheen moeten worstelen. Niet omdat ik me niet voor kan stellen dat het er zo aan toe ging tijdens de oorlog en bezetting, dat geloof ik wel, ik had moeite met het taalgebruik. Ik kan me heel goed voorstellen dat Nederlanders heel veel uitspraken niet zullen begrijpen en dan heb ik het niet over het Frans of Duits in het boek. Op zich vindt ik de zoetgevoosde taal van de Vlamingen heel fijn om te lezen, maar hier vond ik niet zo heel veel zoetgevoosd aan.