http://iboek.weebly.com/recensies/ijstijd-maartje-wortel

IJstijd is de tweede roman van Maartje Wortel. Hopelijk kan ze wortel schieten in het schrijverslandschap, want een vlotte pen heeft ze wel. Dat ze nog moet doorgroeien, is evenzeer een feit. Zo stoorde ik me eraan dat de auteur de gemeenplaatsen en oneliners iets te kwistig in het rond strooit, al dan niet bij monde van de vader van het hoofdpersonage. Dat de lezer in een roman zeker ook op zoek is naar wat levenswijsheid, betekent daarom nog niet dat je deze om de tien zinnen naar het hoofd geslingerd moet krijgen. Verder hangt het verhaal me net iets te veel met faits divers en clichés aan elkaar. Pas in het tweede deel krijgt de roman voldoende body en samenhang. Ten slotte bleef ik me er als lezer de hele lectuur te zeer van bewust dat een vrouwelijke auteur haar verhaal brengt vanuit het vertelstandpunt van een mannelijk hoofdpersonage. Of dit aan mij ligt of de auteur, laat ik in het midden …

In IJstijd is hoofdpersoon James Dillard volop aan het ‘afkicken’ van zijn zopas stukgelopen relatie met Marie, wanneer hij telefonisch benaderd wordt door Monica. Als redacteur van een literaire uitgeverij nodigt ze hem uit zijn verhaal te doen. Deze vraag schudt hem wakker uit een zekere lethargie en geeft zijn leven weer enige zin: hij kan weer iemand worden. Net zoals Marie hem gelukkig maakte omdat zij iets van hem vroeg (ze wilde met hem op een Zweeds eiland wonen), kan James de draad terug oppikken omdat Monica hem nu iets vraagt. Misschien is het sleutelzinnetje in deze roman daarom ook wel “Je wordt gelukkig als er iemand is die iets van je wil.” (p. 187). Laat dit nu nog de onliner zijn die niet van de pot gerukt is en richting geeft aan de roman (en de lezer). IJstijd kon mij niet altijd bij de les houden en mist mijns inziens nog te veel bindmiddel om als een solide roman uit te pakken. Anderzijds toch te volgen, die Maartje Wortel.