Ik heb dit tijdschrift(!) gelezen naar aanleiding van een oproep van het NCSF.

Het tijdschrift kent verschillende onderdelen:
- vertaalde gedichten met een essay over de interpretatie ervan. Een beetje een krampachtige poging tot sciencefiction door technische termen te gebruiken.
- meer essays en non-fictie over sciencefiction, waarin de plank meermaals wordt misgeslagen door te weinig kennis van het onderwerp. Telkens als het gaat over sciencefiction en literatuur in Nederland worden de beste voorbeelden van literaire auteurs die sciencefiction schrijven (en andersom) overgeslagen.
- een zestal verhalen naar aanleiding van een workshop over sciencefiction
- drie overige sciencefictionverhalen

Na lezing van het tijdschrift ben ik van mening dat je voor echte sciencefiction beter de teksten van sciencefictionauteurs kunt lezen. De schrijvers in Tirade durven niet van zichzelf los te weken en het merendeel blijft drammen over diversiteit en inclusiviteit, een onderwerp dat genreschrijvers allang achter zich hebben gelaten. Als toekomstdenkers diskwalificeren zij zich door een oplossing als een toekomstdroom voor te spiegelen, maar geen enkele poging doen om de stappen tot die oplossing te zetten, noch door die oplossing verder te onderzoeken. Wat er misschien aan ligt dat ze het probleem niet onderzoeken, maar slechts een politieke opvatting papegaaien.

Voor wat betreft het "literaire", als vorm van kwaliteit, doen de Nederlandstalige genreschrijvers niet onder voor deze literaire schrijvers.
Het is misschien niet eens de schuld van de schrijvers dat het mislukt, want bij de inleidende interviews blijkt dat ze een workshop "sf" hebben gevolgd en die "s" in "sf kan" net zo goed slaan op "social", dus social fiction. Of "speculatieve fictie", of al het andere dat met een s begint. Suboptimale fictie misschien wel.
Het eerste verhaal, dat van Nuyens, is zelfs tenenkrommend slecht geschreven. Je vraagt je af of zo iemand niet de basis kan leren.

Alleen van de schrijver van het laatste verhaal, Jori Stam, zou ik meer willen lezen, voor die schrijver is er wellicht nog een carrière in de sciencefiction weggelegd. Alleen in dat verhaal had ik het idee dat de schrijver een klik had met het genre en wist door te dringen tot de kern ervan: "wat, als...?' en "a sense of wonder".

Hoewel het geen echt verhaal was (dat moet je kennelijk aan de verhalenvertellers overlaten), zal het verhaal Willem misschien wel wat breder in de smaak vallen door de humor en de ironie, en een vorm van herkenbaarheid.