"De Olifant Verdwijnt" is een bundeling van zes geweldige verhalen die door Haruki Murakami allemaal in de ik-vorm zijn geschreven. Met het eerste verhaal is de toon van het boek meteen gezet. De hoofdpersoon en zijn vrouw hebben geen boodschappen gedaan en besluiten om ’s nachts, gedreven door honger, een overval te plegen op een restaurant van McDonald’s. Ze gijzelen de klanten en het aanwezige personeel en eisen maar liefst dertig Big Macs, zonder precies te begrijpen waar dat aantal nou precies vandaan komt. Het is onmogelijk om ongevoelig te blijven voor de absurde werkelijkheid die de auteur weet te creëren en automatisch laat je jezelf meevoeren op de rustige stroom van heerlijke en bijna sprookjesachtige vertellingen. Ieder verhaal is een pareltje en doet je vaak even happen naar adem. Krimpende olifanten die – samen met hun bewaker – uit gevangenschap ontsnappen, een prachtig stuk over een man die dwangmatig houten schuurtjes in de brand steekt, een dansende dwerg die bezit neemt van het lichaam van een man die hopeloos verliefd blijkt te zijn en een verhaal over kleine mannetjes die overal televisietoestellen plaatsen die door slechts één man kunnen worden gezien.

Iedere keer weer durft Haruki Murakami de scheidingslijn tussen werkelijkheid en illusie op te zoeken. Maar nergens vliegt hij uit de bocht en telkens weet hij zijn literaire fantasieën een vleugje realiteit mee te geven. Als lezer ga je er moeiteloos en in compleet vertrouwen in mee en merk je gaandeweg dat de wereld die Murakami je voorspiegelt in wezen niet zo heel veel anders is dan die waar jij je iedere dag al in begeeft. De accenten liggen weliswaar wat anders, maar dat zijn slechts de details die onder het mom van dichterlijke vrijheid nu eenmaal zijn toegestaan. Het enige nadeel aan deze bundeling is dat er slechts zes verhalen in te vinden zijn, in tegenstelling tot het Japanse origineel waar bijna drie keer zoveel in valt te genieten.

Het sluitstuk van "De Olifant Verdwijnt" heet Opwindvogels en dinsdagse vrouwen, wat in feite het openingshoofdstuk is van Murakami’s grote meesterwerk "De Opwindvogelkronieken". Een slimmigheidje dat ervoor zorgt dat je de aandrang krijgt om deze lijvige roman ook meteen te pakken en jezelf op die manier verder onder te dompelen in de magische wereld van deze Japanse rasverteller.