Erg indrukwekkend verhaal, en verschrikkelijk als je beseft dat dergelijke zaken echt gebeurd zijn. Wat ik vooral knap vond aan het verhaal was dat ik voor Rivka/Anneke zowel sympathie had, als dat ik haar verschrikkelijk vond, zeker als moeder (terwijl ze als juf wel leuk leek).
Mede hierdoor merkte ik wel dat, toen ze eenmaal volwassen was, ik niet meer zo met haar meeleefde, omdat ik haar keuzes en daden niet zo goed kon begrijpen, en dat haar verhaal me daardoor ergens ook wat minder raakte. Wel wordt goed beschreven hoe het komt dat zij zo geworden is en dat oorlogslachtoffers niet alleen degenen zijn die een oorlog niet overleefd hebben of die er een trauma aan hebben overgehouden, maar dat ook de volgende generaties er nog onder lijden.