het eerste deel van Het patroon speelt Ithana de hoofdrol. Een stugge jongedame die zich niets over haar verleden herinnert. Twee elementen die haar een heerlijk personage maken. Fijn om eens vanuit een sarcastisch en bot personage te lezen. Hoewel het hoofdpersonage zich verre van hartverwarmend gedraagt, ben je toch met haar begaan. De vreselijke herinneringen die beetje bij beetje haar geschiedenis inkleuren, laten zien waarom Ithana is zoals ze is. Deze invulling van haar achtergrond wordt goed gedaan. Stukjes informatie worden op de juiste momenten weggeven en zorgen voor diepgang.
De andere personages zijn eveneens goed uitgewerkt. Hun beweegredenen liggen er niet te dik bovenop, maar blijken uiteindelijk wel logisch. Arentsen slaagt erin om je van ieder personage te laten houden, hoe klein diens rol ook is. Dat heeft ze heel knap gedaan, zelfs nadat het boek uit is, laten ze je gedachten niet helemaal met rust.

Wat Ithana ook een geweldig boek maakt, is de wereldbouw. De landschappen die beschreven worden zijn divers. Ze geven het verhaal een eigen karakter en vormen een geweldige setting waarin de scènes zich afspelen. De auteur heeft tevens veel aandacht besteed aan de verschillende rassen. Dat het Arentsen niet aan originaliteit ontbreekt, blijkt hier ook uit. Ze zorgt ervoor dat de wereld gaat leven en dat de wezens loskomen van het papier.

Het verhaal leest lekker door en wist mij meermaals te verrassen. De spanning bouwt zich op tot verschillende hoogtepunten en de laatste bladzijden van het boek hebben me een diepe indruk op me gemaakt. Ithana is het begin van een fantastisch avontuur dat al je emoties oproept. Ik heb gelachen, op het puntje van mijn stoel gezeten en traantjes weggepinkt.