Ik las deze novelle en was enorm onder de indruk.
Onder de indruk van het geschiedenis, van de manier van verwoorden van het verdriet en onder de indruk van de kracht die uitgaat van de personen in het boek.

'Ik ga trouwen,' slingerde Lieve hem toen plompverloren in het gezicht. Ze had hem aangekeken, met dat typische lachje. Daarop was hij gebroken. Toch had hij hem niet kunnen steunen, daar was z'n eigen last te zwaar voor. In stilte had hij met hem mee geleden. Samen hadden ze staan schutteren. En dan Lieve blakend in bed. Kom omhels elkaar. Deel het leed.'

De herinneringen aan de periode dat zijn vrouw Lieve kanker had, zijn mooi vastgelegd in deze
novelle. Een indringend en heftig relaas over de strijd tegen deze ziekte.
Een boek te mooi om niet te lezen ondanks de ziekte of… dankzij Lieve en de liefde.