De historie van het pand Keizersgracht 268 in Amsterdam, het huis met de Gouden Ketting of ook wel het spookhuis genoemd speelt een belangrijke rol in de debuutroman ‘Houtrot’ van Rinske Hillen. Er doen verschillende verhalen de ronde over de Gouden Ketting. Het huis werd een spookhuis toen de echtgenote van de eigenaar Rauws zich ophing. Ze was overmand door verdriet nadat haar man, die directeur-generaal van de Stadsgebouwen was, op 11 mei 1772 was omgekomen bij een brand in de Schouwburg aan de Keizersgracht. In 1998 stortte het pand in. Het had in de tussenliggende tijd tal van bestemmingen gehad, waaronder dat van een hotel en kraakpand. Uiteindelijk werd het pand verkocht en werd het opgeknapt. Toen de renovatie bijna klaar was, stortte het pand bij het uitgraven van het souterrain in. Dit gegeven speelt een rol in de roman, waarbij het eigenlijk gaat over het verval van een familie. In feite zijn alle personages in de roman op de een of andere manier aangetast.

Natuurfilosoof Bram Wenksterman is gehecht aan het huis waar al tijdenlang zijn familie woont. Maar met het huis gaat het niet goed: “De kozijnen hingen erbij als aan een waslijn: hoger van opzij dan in het midden." Het huis verzakt. Heel Amsterdam verzakt. “De gepleisterde gevels, de ornamenten, de vers gewassen antieke ruiten, het monumentenglas. Zij lijken rechtop, maar zou je door de deftige omhulsels hun skeletten bekijken, dan hangen ze gezamenlijk, gevel tegen gevel, in een elkaar omlaagtrekkende omhelzing. Zo gaat dat bij huizen, zo gaat dan bij mensen (…) Haal al die aannemers en constructeurs erbij, zo je wilt, vroeg of laat zakken we, eerst onze huid langs de kaken, dan onze botten, zo de grond in.” De dood is overal.

Wenksterman doet er alles aan om het huis te restaureren, maar krijgt het geld niet bij elkaar. Hij houdt vast aan het verleden: zijn voorouders liggen in de tuin begraven. Hij woont alleen in het huis dat door houtrot wordt bedreigd. Zijn vrouw Veerle is een paar weken eerder opgenomen in een inrichting vanwege depressie en werkt aan haar genezing. Zijn dochter Amber studeert filosofie in Cambridge (maar wil liever een pianocarrière) en worstelt met de liefde die ze voor haar vriend Johnna voelt. Ze is loyaal tegenover haar moeder en vindt het fout dat vader zijn echtgenote zo uit zijn leven lijkt te verbannen. Bram heeft onenigheid met zijn buurman over de restauratie en een verborgen, heftige relatie met de jongere nicht van Veerle Ella, de pianolerares van Amber. Bram zegt over zijn dochter: “Jammer dat zo’n begaafd meisje de wankele genen van haar moeder heeft geërfd.” De schoonvader van Bram is vermogend en Bram wil graag zijn financiële hulp om het huis te redden. Hij kan dat geld krijgen als hij aan Amber verteld wat er twintig jaar eerder is gebeurd. Bram wil dat niet doen, terwijl het water in het huis stijgt en het huis steeds meer wegzakt en wankelt.

Het grote rottende geheim binnen het gezin Wenksterman wordt langzamerhand ontrafeld. De vrouwen in de roman zijn allemaal op zoek. Ella wil trots erkend worden als de nieuwe echtgenote van Bram, Veerle wil graag weer naar huis, maar draagt een vreselijk verleden met zich mee en Amber wil een andere carrière en heeft het net uitgemaakt met Johnno, haar vriend met wie ze vier jaar samen was. Eigenlijk zijn ze allemaal op zoek naar geluk, maar lijkt aan dat geluk geknaagd te worden net als de palenpest die de fundering van het grachtenpand aantast. Overal ligt rotting op de loer. Misverstanden, miscommunicatie, onuitgesproken gevoelens, het zindert door de hele roman heen. Maar nooit is het zwaar, altijd is er lichtheid en humor die de spanningsboog even doorbreekt.
Ter gelegenheid van de vijfenvijftigste verjaardag van Bram organiseert Ella een groot feest. Veerle verschijnt en vertelt het geheim: “Wij staan al twintig jaar te bibberen langs de kant en elk jaar wordt Amber ouder en het gat dieper.” “Het huis met de gouden ketting. Toepasselijk beeld, een ketting – zo verbonden als we zijn met elkaar. Maar wat als je een stukje wegknipt? Een klein stukje maar?”

Thema’s in het boek zijn: het omgaan met relaties, jezelf kennen, je eigen weg gaan of je schikken in de traditie van de familie, vooruitkijken of terugkijken, loyaliteit. ‘Houtrot’ leest als een spannend boek. Het feit dat de hoofdstukken steeds vanuit een ander perspectief verteld worden draagt daar zeker aan bij. Op deze manier krijgt de lezer zicht op de gevoelens, beweegredenen van de personages. Steeds wordt een nieuw element in het raadsel van de familie Wenksterman onder de aandacht gebracht. De personages komen door dit vertelperspectief tot leven en de lezer leert hun beweegredenen kennen. Rinske Hillen schrijft in een heldere taal, verrast met mooie observaties en heerlijke beeldspraken. Veerle beschrijft haar gevoelens in het huis als volgt: “Ik ben de Diana van de grachtengordel. Mocht niet eens beslissen waar ik de wiegjes neerzette.” En als Amber weer verliefd wordt: “Alsof zij een wegwaaiend tentdoek was en hij de haringen die haar vasthielden.”
En dan zijn er nog de talrijke filosofische bespiegelingen, die je als lezer aan het denken zetten: “Dromers komen nooit ergens uit. Ze vinden steeds mogelijkheden, nieuwe invalshoeken om iets niet af te maken. Is dat niet het wezen van zoeken: niet hoeven te vinden?” ‘Houtrot’ is een rijke roman.