Ik heb dit boek vandaag uitgelezen en de laatste hoofdstukken in één adem. Dat in grote tegenstelling tot het begin waar ik moeizaam doorheen kwam. Daarin werd zoveel symboliek en een hoogdravend té poëtische taal gebruikt, dat het mij stoorde. Daarbij lijken in de eerste paar hoofdstukken zoveel zaken vaag, onduidelijk, te magisch, dat het mij niet raakte. Ik voelde me niet bij het verhaal betrokken. Ik zag ook al een lezer in onze leesclub afhaken en eigenlijk begreep ik dat wel. Maar het boek wordt beter naarmate je verder in het verhaal komt. Je leert de familie Bliss beter kennen en het dorp, Breathed, waarin ze wonen. En de hitte, de alles doordringende hitte. Die voel je bijna. Het boek is ook schitterend uitgegeven en ook op de voorflap voel je die verschrikkelijke hitte.
Als de duivel, in de persoon van de kleine Sal, het dorp binnen komt, gebeuren er de meest vreselijke dingen. Hierbij is vaak toeval een belangrijke factor. Daardoor wordt het wel heel erg veel en ongeloofwaardig. Het boek raakte mij pas door de gebeurtenissen met Grand. Hier laat de schrijfster de lezer dichterbij komen en zien we hoe hij tot zijn dood gebracht wordt, wat het doet met zijn familie en dat is hartverscheurend. Toen kon ik opeens niet meer stoppen met lezen. En het letterlijke kookpunt dat in Breathed bereikt wordt is ook aangrijpend en maakt de roman mooi rond.
Daarentegen vond ik het tussenstuk waarin we zien hoe Fielding als volwassen man met zijn demonen vecht in de vorm van vrouwen, drank e.d. veel te summier beschreven. Daarin probeert de schrijfster veel te veel in een paar hoofdstukken te stoppen. Neem bijvoorbeeld zijn bruiloft/huwelijk. Misschien had het voor mij beter gewerkt als ik toen al had geweten hoe het de familie Bliss verder zou vergaan in de zomer van 1984. Ook deze hoofdstukken zitten vol met symboliek en dat ging voor mij soms echt veel te ver. Samengevat: mooi boek, helaas met een nog heel actueel thema. Ongegronde haat die soms wel heel gemakkelijk aangewakkerd kan worden.