Ik weet niet of auteurs het beseffen, maar als fervent lezer is het zelfs al genieten als je het enthousiasme kan aflezen in berichten die gepost worden over hun nieuwe ‘kindje’, hun nieuwe tere boorling (behalve een teveel aan posts, dat is uiterst irritant en werkt bij mij sowieso averechts).
Dat enthousiasme en dat gedreven fiere gevoel dat Karin Hazendonk reeds geruime tijd verspreidt werkte dus in op mijn nieuwsgierigheid. Dank aan ThrillZone en Uitgeverij LetterRijn dat ik kon deelnemen aan de leesclub rond ‘Waanidee’.

Wanneer Victor Bronckhorst op 11-jarige leeftijd zijn ouders verliest wordt hij vanaf dan opgevoed door zijn oma en opa. Hij verhuist naar een warme omgeving, leeft in een huis gevuld met heerlijke aroma’s van ouderwetse kost en geniet van de vriendschap die hij heeft met zijn opa waar hij een zeer sterke intense band met heeft. Vijf jaar later wordt Victor door zijn opa tot ‘uitverkorene’ bestempeld. Het gedrag van grootvader wordt grimmiger alsook het verdere leven van Victor. Van kleine jongen groeit hij uit tot een autoritaire zakenman. Ook na de dood van diens opa blijven de gesprekken tussen hen beiden bestaan. Een idee groeit en wordt grootser en grootser. Samen met enkele eenzaten wordt het idee omgezet naar realiteit en ontstaat er op nationaal vlak een immense verandering.

‘Hij moest dankbaar zijn voor alles wat opa en oma voor hem deden en hij mocht geen vragen stellen over de manier waarop dat gebeurde.’

Ik loop niet graag mee met de massa. Ben eigenzinnig en doe liever mijn eigen ding. Misschien is het juist daardoor dat ‘Waanidee’ hèt toppunt is van het, met momenten zelfs immens, teweegbrengen van een beklemmend gevoel. Het is dat ene zinnetje in het begin van het verhaal dat je reeds denkt : ‘Als dit het hoofdpersonage is, dan wordt dit in een later stadium een hels persoon !’
Bij het verder lezen werd dit gevoel enkel en alleen maar bewaarheid. Victor is zo creepy neergezet dat hij jou als lezer meermaals effectief koude rillingen schenkt. De kilte die Victor uitstraalt is af en toe adembenemend (in negatieve zin) en erg doordringend in het boek. Maar Hazendonk pronkt niet enkel met een sterke Victor, ook de andere personages worden in een uitzonderlijk krachtig pak (of misschien beter geformuleerd uniform) gestoken. Hun aura straalt gewoonweg door de letters en woorden heen. En eerlijk, het is geen mooie sfeer, een erg donker, zwaarmoedige thriller. Dit boek leeft niet enkel door die perfect uitgebalanceerde spelers, maar ook door een zeer gepaste sfeer en setting. Die sfeer straalt gedeeltelijk ook uit van de cover. Enkel spijtig dat de letters en weinig contrasterende kleurkeuze roet in het eten gooien.
Hazendonk switcht gretig doorheen de jaren en is niet terughoudend om meermaals flashbacks te gebruiken. Wat eigenlijk helemaal niet als hinder te ervaren valt. Op deze manier wordt er meer inzicht verkregen in het verleden van Victor. Ook de wisseling in perspectieven wordt duidelijk aangegeven en schenkt ‘Waanidee’ een aangenaam ritme. Het geeft de mogelijkheid de situatie en het denken per persoon te kunnen aanschouwen.
De auteur hanteert een vlotte, aangename stijl van schrijven. Geen moeilijke woorden, perfect gedoseerde beschrijvingen en informatie en nogmaals zeer creatief in het implementeren van sfeer. Het lijkt alsof een periode uit de geschiedenis een herintrede doet, weliswaar in een moderner tintje. En zoals Karin Hazendonk zich de vraag stelt in haar nawoord : Hoever ligt deze situatie van ons verwijderd ? Inderdaad een gruwelijke gedachte als je het mij vraagt.

Kortom dit is een regelrechte aanrader, zet je schrap want ‘Waanidee’ ademt angst uit!