Op aanraden van een goede vriend dit boek uitgelezen en dat viel niet bepaald mee. Platte karakters, veel uitgeschreven emotie (dodelijk!) maar wat mij nog het meest ergert, is de symboliek van de koude grond. Brown houdt alle 'moeilijke zaken' zo simpel mogelijk zodat zoveel mogelijk mensen het verhaal kunnen volgen. Goed voor een bestseller maar het maakt het boek er naar mijn mening niet beter op. Liever ploeg ik mij door een tiental bladzijden Hebreeuws heen (a la Umberto Eco) dan dat alles op een zilveren schaaltje gepresenteerd wordt. Daarbij komen de geheimzinnige genootschappen en de kerk er als karikaturen vanaf. Tot slot eindigt het boek met drie keer een valse finish, het lijkt alsof de schrijver geen keus heeft kunnen maken hoe hier een eind aan te breien.