Voordat Anita Larkens in 2001 als auteur haar debuut maakte, was ze reclameschrijfster en redacteur van een plaatselijk weekblad. Na haar eerste boek, De volmaakte vrouw, raakte het schrijven wat naar de achtergrond en werkte ze in loondienst. Toch wilde ze het schrijven weer oppakken. Het begon met een aantal journalistieke artikelen en het optekenen van levensverhalen. Larkens heeft zelfs nog een cursus creatief schrijven gegeven. Omdat ze vond dat ze een goede basis had, besloot ze om weer een 'echt' boek te maken. Dat was de thriller Schaduwdochter. In maart 2017 verscheen haar derde thriller, De dagen, dat volgens de auteur zelf wel eens haar definitieve doorbraak kan betekenen.

Op een vroege voorjaarsochtend in mei ziet Maud dat haar twee kinderen, Frida en Mees, niet in hun slaapkamer zijn. Wel stond het raam open en was de hor weg. De schrik slaat haar om het hart omdat niemand weet waar de kinderen gebleven zijn. Maud neemt onmiddellijk contact op met haar man Maarten, van wie ze ongeveer een jaar gescheiden woont. Maarten komt naar haar toe en vanaf dat moment zijn ze weer samen. Voor de politie zijn de ouders echter de eerste verdachten en wordt er massaal naar de kinderen gezocht. Alles wordt bemoeilijkt doordat de diverse media het soms losbandige gedrag van Maud gebruiken om haar te veroordelen. Dat ieder spoor van de verdwijning in haar huis ophoudt, werkt ook niet in haar voordeel.

Het verhaal van de dagen is gedeeltelijk geïnspireerd op de verdwijning van twee kinderen in New York in 1965. Ook zij verdwenen tijdens een voorjaarsnacht uit het appartement van hun moeder, die hierna tevens verdacht werd. In feite is dit de enige overeenkomst, want alles wat verder in De dagen gebeurt is fictie. Maar, en daaraan is te merken dat Larkens zich door die Amerikaanse geschiedenis heeft laten inspireren, het is onvoldoende vernederlandst. Het gedrag van de personages, het overdrijven van een aantal situaties en een aantal ongeloofwaardigheden hebben te veel weg van afleveringen uit een slechte Amerikaanse televisieserie.

Op het feit dat Anita Larkens zich heeft laten inspireren op de Amerikaanse verdwijning is natuurlijk niets tegen. Het is zelfs begrijpelijk, want het leent zich er in principe wel voor om er een spannend en eventueel deels aangrijpend verhaal van te maken. Helaas is dit de schrijfster niet gelukt. Pas op tweederde lijkt er iets van spanning te ontstaan, maar dat blijkt van korte duur te zijn. Ondanks het ontbreken van de broodnodige plotwendingen heeft de schrijfster één verrassing in petto. Deze doet zich aan het eind van het boek voor. Te weinig, maar vooral veel te laat om het verhaal te redden. Het ontbreken van deze belangrijke elementen heeft tot gevolg dat het verhaal voortkabbelt als een te langzaam stromende rivier.

Larkens heeft ervoor gekozen dat het verhaal vanuit het perspectief van diverse personages verteld wordt. Van een aantal van deze personages wordt tijdens het lezen echter niet duidelijk wat ze met dat verhaal te maken hebben. De lezer kan daardoor de indruk krijgen dat dit vooral gedaan is om het boek te vullen en dus blijft het onderbelicht wat hun werkelijke rol in het geheel is. In de ontknoping wordt het bijzondere gedrag van Maarten, waarover tijdens het lezen vragen oprijzen, gelukkig wel verklaard. Een goede keuze van de schrijfster om dit dan pas te doen.

De dagen is een boek dat in een prettige en bijzonder gemakkelijk leesbare stijl geschreven is. Toch heeft het niet de diepgang die je van een literaire thriller, want zo wordt het aangemerkt, verwacht. Larkens weet hoe ze een verhaal vertellen moet, maar zal, wil ze het grote publiek bereiken, meer moeten laten zien dat ze nu gedaan heeft.