Ik vond dit een heel mooi boek. Het schetst, regelmatig ook met humor, het afglijden van de hoofdpersoon die zijn verhaal vertelt. Hoe hij het verlies van zijn grotere broer niet kan verwerken en zichzelf daar de schuld van geeft. Langzaam aan kom je er achter wat er gebeurd is.
Vooral zijn leven in het psychiatrisch ziekenhuis is voor mij heel herkenbaar, omdat ik ook in de geestelijke gezondheidszorg werk (net als de schrijver).
Mede doordat het al een beetje in zijn genen zit, komt de hoofdpersoon daar terecht, maar hij doet zijn best om er weer bovenop te komen, samen met een aantal mensen om hem heen.
Ik vind het een echte aanrader, zeker ook omdat de hoofdpersoon zo rechtuit zijn verhaal vertelt.
Af en toe is het ook echt ontroerend en aan het eind zou je willen weten hoe het nu met hem gaat.