In de schrijverswereld heeft iedereen het altijd maar over Show don't tell en ik verlang soms zo naar boeken waar het gewoon om de sfeer gaat, om het verhaal en niet om het avontuur dat leidend is. In zo'n boek kun je je zo lekker omwentelen en genieten van de mooie woorden.
Ik begrijp alle kritieken die over het boek geschreven zijn, maar deel ze eenvoudigweg niet. Ik verdronk hierin en vond de zware kost een aangename afwisseling van wat ik normaliter lees.
Het deed denken aan de Mandarijnen of aan de Ontdekking van de hemel. Je weet wel: van die boeken die je hele leven met je mee reizen. Ook als je niet iedere verhandeling van de onaangename hoofdpersoon Pieter leest of begrijpt; het boek neemt je mee in een wereld die zich in je hoofd afspeelt.
Deze recensie vormt geen concrete omschrijving van het boek, dat begrijp ik, maar ik denk het boek daar ook niet over gaat. Maak je eigen reis door dit boek. Gewoon proberen als je een keer de tijd hebt om er echt voor te gaan zitten.