Citaat uit 1994: “Een misplaatste grap heeft Oranje gisteren op het vliegveld van Orlando een vertraging van meer dan vijf uur gekost. Een meereizende verslaggever meldde tot driemaal toe dat er een bom in de handbagage aanwezig zou zijn, waarna de politie het toestel geheel uitkamde”. Einde citaat.

Met dit nieuwsitem is sportjournalist en voetbalverslaggever Lex Muller destijds wereldberoemd geworden. Tijdens dat avontuur heeft hij tijdelijk bij oud-international Jan van Beveren gelogeerd en toen is de kiem gelegd voor het schrijven van een boek over deze legendarische doelman. Op zijn palmares staan nog meer boeken, voornamelijk met voetbal als onderwerp. Toch vond ook Lex Muller dat er een thriller van zijn hand moest komen en voilà, Een wandelende tijdbom werd geboren of was hij al enkele tientallen jaren eerder geboren?

Sportjournalist en voetbalverslaggever Maarten Peters is voor het dagblad De Gelderlander in Amerika om verslag te doen van het WK’94, dat daar wordt gehouden. Op het vliegveld van Orlando, wordt Peters uit het vliegtuig gehaald omdat hij meerdere keren geroepen zou hebben dat in zijn tas een bom zit. Voor de Amerikaanse autoriteiten is dat reden genoeg om een bomalarm af te geven. Het betreffende vliegtuig wordt terzijde gesteld en alle passagiers, in dit geval het volledige Oranjeteam, loopt grote vertraging op. Het belet hen een goede voorbereiding te doen op de komende kwartfinale tegen Brazilië.
Maarten Peters wordt in Nederland aan de schandpaal genageld, zelfs door zijn werkgever, hoofdredacteur Pieter van Dijk, die hem per direct wil ontheffen van de functie Hoofd Sportredactie. Vanuit Amerika probeert Peters zijn onschuld aan te tonen maar de autoriteiten geven hem daar niet de benodigde ruimte voor.
Het gezegde "Reinaert, verzin een list" is nog nooit zo op zijn plaats geweest als op dit moment…

Om Een wandelende tijdbom binnen het spannende boekgenre een thriller te noemen, is feitelijk een belediging voor het genre en haar auteurs die er wel in ruime mate aan voldoen. Want eigenlijk is dit verhaal niet meer dan een verslag van de gebeurtenissen die Lex Muller in 1994 zelf heeft beleefd en/of heeft veroorzaakt. Met hier en daar een kleine variant erop maar die zijn zo nietszeggend dat het nauwelijks invloed heeft op het totaal.

Google even naar “Bomalarm WK 1994” en je krijgt een rijke oogst aan verslagen over wat toen is gebeurd. En daar was Muller direct of indirect, de veroorzaker van. Het transformeren van dit verslag tot een thriller is volledig mislukt. Spraakmakende rechercheurs van het kaliber Sherlock Holmes of Hercule Poirot zouden onverrichterzake naar huis terugkeren en verklaren dat in Een wandelende tijdbom geen spoor van spanning te bespeuren valt.
De karakters hebben bovendien nauwelijks een eigen gezicht. Alles is werk-gerelateerd, dus leren de lezers Maarten Peters alleen maar kennen als sportjournalist. Dat er naast zijn werk ook nog een ander leven is, vergeet Muller voor het gemak maar even.

Misschien moet je wel concluderen dat, na het succes van boeken als Gijp, Kieft, Helder, Koeman, de sportjournalist Lex Muller hunkerde naar erkenning en daar dit verhaal voor gebruikt heeft. Als thriller veroorzaakt het alleen maar negatieve publiciteit.