Recensie 'De groene eend' Manu Causse

Het boek oogt aantrekkelijk, een prachtige foto van een vader en een zoon, verstild. Het maakt me nieuwsgierig.
Het boek verteld het verhaal van een autistische jongen en gescheiden ouders. Het lukt de ouders niet om tot de jongen door te dringen. Hij leeft in een compleet eigen wereld. Eric, de vader heeft iedere woensdag bezoekrecht en gaat dan naar de vijver om naar de karpers te kijken, maar de jongen spreekt geen woord. Tot de vader een groene eend, een 2cv, erft. De roadtrip die hij met zijn zoon maakt, maakt bij beide nogal wat los!

Hoe kan ik beschrijven wat een bijzonder boek dit is? De schrijfstijl is absoluut uniek en in het begin wennen. Dat komt ook omdat het verhaal verteld wordt vanuit verschillende personen. Maar als het boek je eenmaal te pakken heeft is het gewoon jammer dat het uit is. Je moet de moeite nemen om je te verdiepen in het boek, alles om je heen te vergeten en de tijd nemen om te genieten van dit boek. Het is soms heel poetisch, filosofisch haast en geeft je redenen tot nadenken, even stil te zijn en de zin tot je door te laten dringen. Zoals deze b.v. 'Marion gooit het hoofd achterover - niet te ver, net genoeg om de stralen op haar wang te laten botsen. Anderen zouden zeggen dat het geen botsing is, maar over strelingen en botsingen kan Marion al veel langer meepraten dan zij'

Vind het heel jammer dat ik dit boek uit heb. Maar heb vast te snel gelezen om te willen weten hoe het afloopt deze roadtrip. De vele verwikkelingen en verrassingen aan het einde maken dat ik het boek echt nog een keer ga lezen om te genieten van de prachtige zinnen.

Dit prachtige debuut maakt dat ik uitkijk naar een volgend boek van deze schrijver!

Wat mij betreft 5 sterren!