Titel : Wraakzucht
Auteur : Tom Bergs
Uitgeverij : Uitgeverij Het Punt

Drie jaar zit er tussen ‘Dubbelleven’ en ‘Wraakzucht. De cover van ‘Dubbelleven’ kent een effectieve opwaardering en de 2de in de reeks zet de trend van een donkere cover met bordeaux-achtige schijn voort. Hopelijk blijft de keuze van covers dezelfde tred volgen, want naast de smaakvolle stijl zorgt dit ook voor herkenbaarheid.

Georges Tambeur, een politieman op rust, wordt in koelen bloede doodgeschoten in het bejaardentehuis waar bij verblijft. Het wapen blijkt onlangs gestolen te zijn. Speurders Sophie D’Hondt en Johan Pieters staan voor een raadsel. Het onderzoek lijkt in stroomversnelling te komen wanneer er een tweede bejaarde man vermoord blijkt te zijn, maar kunnen ze de dader tijdig stoppen ?

‘Ze sloeg haar arm langs achteren rond zijn nek en hield het doekje voor zijn mond, nog voor hij ook maar één kik kon geven.’

Het is als lezer moeilijk om je het team te herinneren als er enkele jaren tussen twee delen zit . ‘Wraakzucht’ kent een vrij goede basis maar de uitwerking is beneden alle peil. Bij het eerste boek kreeg Bergs tonnen kritiek op het gebruik van straat-en plaatsnamen of wegbeschrijvingen. Deze keer komt er, vooral in de eerste helft, een grote hoeveelheid Haachtse handelszaken aan de beurt. Voor de lezers en de uitbaters van deze zaken zeer leuk, maar voor lezers uit andere contreien krijgt het na een tijdje een negatief effect. Er komt gewoonweg te veel nutteloze informatie op je af waardoor je de belangrijke zaken als namen van personages je ontglippen. Vernoem enkele zaken en herhaal ze eventueel in de volgende boeken, maar hou het beperkt.
Wat me enorm stoorde was het ouderwetse seksistische gedrag van Pieters. Elke keer weer hetzelfde liedje dat hij het moeilijk heeft om met een vrouwelijke leidinggevende te werken. Soms had ik zo’n zin om in het boek te kruipen, deze onbenul bij zijn kraag te nemen en te roepen : neem dan gewoon jouw boeltje en trap het af ! Het past misschien allemaal bij mijnheer zijn karakter, maar blijkbaar blijkt het voor diezelfde Johan toch niet zo moeilijk te zijn om met de vrouw te flikflooien en zelfs een relatie te overwegen ! Waar is de logica ?
Maar soit, wat me nog het meest tegen de borst stootte waren de talloze fouten. Nee, geen taalfouten, maar ridicule fouten die na een tijdje ergerlijk inwerken op het leesproces. Op een gegeven moment sluit er iemand om half negen ’s avonds een gesprek af met : ‘Tot vanavond’. Of de politie wil op de camerabeelden checken wie de gefrankeerde brief in de bus gestoken heeft ? Euh, ik denk niet dat een dader eerst enkele postzegels gaat kleven en dan de brief zelf bij de ontvanger in de brievenbus zal deponeren. Een derde voorbeeld is van iemand die op probatie is en zich niet kan herinneren of hij zijn vroegere celmaat twee dagen eerder gezien heeft. Dat moet hij toch eventjes op zijn smartphone controleren.
Of iemand die uitgebreid Chinese gerechten van de menukaart besteld terwijl hij eigenlijk blut is en elke euro in twee moet bijten. Een ander voorbeeld dat alle verbeelding tart : Een naar alle waarschijnlijkheid kwieke bejaarde man die op vijf minuten tijd uit het bad is gekomen en zich heeft aangekleed.
Daarnaast zijn er de zinloze herhalingen. Om maar ééntje te illustreren : De relationele situatie van mijn goede vriend Johan wordt uitgelegd en amper 20 bladzijden later krijg je hetzelfde verhaaltje nog eens voorgeschoteld.
De gevoelssfeer dwaalt op een erg laag pitje rond. Het is pas tijdens de laatste 40 pagina’s dat er enige commotie ontstaat en er enige blijk van ‘uitdieping’ in gevoelssituaties is op te merken. Erge feiten worden beschreven, maar qua emoties (een moeder wiens kind zweeft tussen leven en dood die gezellig naar een feestje gaat ?) blijft het egaal waardoor het allemaal eendimensionaal lijkt. Het verhaal zou (ondanks de fouten) toch wat meer punch krijgen als de personages meer empathisch waren neergezet.
De schrijftaal op zich is vlot, geen moeilijke woorden of langdradige zinnen. Wel af en toe opmerkelijke bewoordingen : een zee van mensen (terwijl er slechts sprake is van een 30-tal toeschouwers) of geslachtsgenoten (what’s in a name ?).
Het doet me allemaal wat denken aan het bakken van een prachtige taart. Je hebt je basisingrediënten en een visie van hoe het gebak eruit moet zien. Maar hoe verder je in het bakproces zit, hoe meer de taart en het totaalplaatje ineenzakt. En de laatste pogingen om dit baksel te versieren waren tevergeefs. Spijtig dat het door de onjuistheden en gebrek aan gevoelsbeschrijvingen het moeilijk wordt om je nog te concentreren op de personages, want hoe verder je in het verhaal zat hoe moeilijker het werd om je nog te herinneren wie wie was en hoe meer geneigd je was het boek links te laten liggen.

1.5/5 *1/2