Wow! Wat heb ik net gelezen?? 'Ik hoop dat je sterft aan dit boek', een heftige binnenkomer en vanaf dat punt is de toon gezet. Een bombardement aan grove taal en vunzigheid.

‘Eva, dat ben ik. Woordfetisjiste, misantrope, borrelbefster.’ (bladzijde 11), zo stelt Eva zich voor. Al vrij snel blijkt dat borrelbefster nog voorzichtig is uitgedrukt. Geen pik wordt geschuwd, wat voor man er ook aan vast zit. ‘De penissen groot, klein, dikkig, met paarse aderen. Prachtig gevormde, die je zou willen kleien, of zoenen, of adoreren. Stompe, die er onhandig uitzien. Met rare hoeken of verfrommelde ballen. Een zakkende zak, of juist eentje die niet te vinden is.’ (bladzijde 17). Het is beeldend genoeg geschreven en ik grinnik regelmatig tijdens het lezen.

Door het Pussy album heen heb ik een scala van emoties ervaren. Het is geen boek wat ik in een ruk kon uitlezen. Daarvoor was het te heftig. De verhaalstijl is poëtisch, staccato en creatief. Stella Bergsma is een ware woordenkunstenaar. Eva wordt neergezet als een zelfdestructieve dame die naar mate het boek vordert steeds meer succes heeft. In het eerste deel voelde ik walging en plaatsvervangende schaamte. Later ging dit over naar medelijden wat overging naar frustratie. Ik heb tegen Eva willen schreeuwen: Doe het niet! Hou toch op! Waarom? Het blijft prikkelen om door te lezen maar ik ben ook blij dat ik het uit heb. Het is geen boek waar ik een blij gevoel van krijg maar wel een boek waarvan ik blij ben dat ik het gelezen heb en Eva heb leren kennen.

Zal ik het boek aanraden aan anderen? Ja! Het is echt wat anders en dat maakt het heerlijk verfrissend.