Op de Djatlovpas in het Oeralgebergte voltrok zich in 1959 een mysterieuze ramp toen de lichamen van negen studenten die de pas beklommen gevonden werden onder verdachte omstandigheden. De getrainde groep klimmers werd verspreid over de bergrug teruggevonden, enkelen naakt, en hun tent leek van binnenuit opengesneden. In de maanden en jaren daarna ontwikkelden zich een veelvoud aan theorieën, maar de ware toedracht bleef ongewis. Auteur Olivier Willemsen, debutant in 2014 met het boek; Morgen komt Liesbeth, zag in dit mysterie een uitdaging om een nieuwe roman te schrijven.

Het grootste deel van het verhaal wordt verteld door de ogen van Roza die als jong meisje van een jaar of twaalf de groep klimmers op de dag voor hun vertrek ontmoet. De groep klimmers bezoekt haar school als onderdeel van hun project. Ze woont samen met haar broertje en moeder in het dorpje Serov aan de voet van het Oeral gebergte. Haar vader, in dienst van de staat, is veel van huis. Juist in die dagen komt hij kort naar huis en Rosa hoort per ongeluk vanuit de kelder een geheimzinnig gesprek, tussen haar vader en een andere man, dat betrekking heeft op de Djatlovpas. Ze maakt Boris, op wie ze heimelijk verliefd is, deelgenoot. Een maand later worden negen ontzielde lichamen gevonden op de Djatlovpas. Dit is het begin van een zich voortslepend mysterie waarbij de auteur drie keer van perspectief wisselt. We horen het verhaal van Roza, van de vuurtorenwachter, van de professor en van haar latere zoon Albert.

Tijdens het lezen bekroop mij de vraag; wat maakt een boek nu eigenlijk tot een goed boek? En ik kwam tot de conclusie dat een aantrekkelijke schrijfstijl, goed uitgewerkte karakters, structuur, spanning en een goed plot de basis ingrediënten zijn voor een goed (commercieel) boek. En op het laatste punt laat de schrijver het liggen. Er zitten verhoudingsgewijs veel beats (gebeurtenissen die het verhaal spannend houden) in het boek. Maar op geen enkel moment ontpopt zo’n beat zich tot een plot. Met als gevolg dat ik persoonlijk met een kater achterbleef toen bleek dat ik op de laatste pagina geen ontknoping, maar slechts de zoveelste U-turn las.

Bent u echter een mysterie liefhebber die ervan houdt om met het notitieblok op schoot ingewikkelde puzzels te ontrafelen? En maakt het u niet uit om een boek zonder ontknoping te lezen? Laat u dan niet ontmoedigen en pak dit boek vooral op want de auteur heeft wel een aangename schrijfstijl en het boek is goed geschreven.