De Vlaamse auteur verhaalt uiterst secuur, gevoelig en geduldig over het leven voor en vooral tijdens de Eerste Werreldoorlog over het leven van zijn opa. Dat doet de auteur aan de hand van dagboekachtige notities van zijn opa. Die is dan al dood, maar de auteur rechtvaaardigt zich met het aankomende honderdste herdenkingsjaar van deze oorlog waarin zijn opa als soldaat heeft gevochten. Het boek nis een eresaluut aan een man en een tijd die voorgoed in de Vlaamse grond zijn weggezakt.
Tegen de achtegrond van een massaslachting schetst Stefan Hertmans het sociale milieu en het huwelijksleven van zijn grootvader. Een milieu van bittere armoede, onderdrukking, de alomtegenwoordigheid van de katholieke kerk en de opkomende arbeidersbeweging. In zijn vriije uren is de grootvader een verwoede amateurschilder die de kunst heeft afgekeken van diens vader, een schilder van kerkinterieurs in het Vlaamse land. Het kleine, eenvoudige en ambachtelijke bestaan van zijn opa wordt met compassie beschreven. Ook de verdwijnende natuur en het landschap uit de tijd van zijn voorvaderen beschrijft de auteur met passie.
Het wrange in het verhaal is de de vroegtijdige dood door de Spaanse griep van de eerste geliefde van zijn opa. Dat brengt de hoofdgiguur onder familiedruk ertoe te trouwen met de minder kanppe zus van haar. Bovendien is zijn nogal afkerig van seks. Aanleiding of reden voor opa zijn seksuele gevoelens te sublimeren in zijn schilderkunst.
Vraag is of de dagboekaantekeningen van opa werkelijk bestaan. De roman wekt de indruk dat Stefan Hertmans daar nogal vrij uit heeft geput, wat hijzelf overigens in interviews heeft toegegeven. Lange passages zijn teruggebracht tot een enkele zin, of een enkele zin in de aantekeningen is uitgebouwd tot uitgebreide en bloemrijke passages. Dat doet aan de roman inhoudelijk geen afbreuk. Maar wat opvalt en soms storend werkt is dat er geen onderscheid in zinsopbouw, taal en woordkeus is tussen de erudiete schrijver en de ongeschoolde dorpeling en soldaat die zijn opa was. Er spreekt slechts een persoon. Opa en auteur gebruiken hetzelfde vocabulaire. Dat is een minpunt.