Lang naar uitgekeken, nieuwe avonturen van onderzoeksjournaliste Annika Bengtzon. En wat is dan de teleurstelling groot na het lezen van 'Teken van Leven'. Een krampachtig verzonnen en ongeloofwaardig uitgewerkt verhaal dat nergens spannend wordt en een Annika die in niets meer lijkt op die zo fijne, chaotische en gedreven hoofdpersoon uit de voorgaande delen. Maar wat nog het meest stoort is die 'boodschap', de maatschappelijke kritiek op wat er allemaal mis is in deze wereld die er op teveel plaatsen in het boek met de haren bijgesleept wordt. Honger, kinderarbeid, armoede, ongelijkheid, extremisme en ga zo maar door. Zodanig dat het behoorlijk irritant wordt. Ik ben echt een groot fan van Liza Marklund en dan vooral van haar hoofdpersonage Annika. Maar met dit boek slaat ze de plank volledig mis.