De man met negen vingers is in meerdere opzichten bijzonder. Te beginnen met de titel: waarom niet gewoon de oorspronkelijke titel Eremitten vertaald als (De) heremiet? De locatie is bijzonder: Fuerteventura. En ook de hoofdpersoon: Erhard Jorgenson, een Deen die zich op Fuerteventura gevestigd heeft.

En dan het verhaal, dat is ook al bijzonder. Voor zover je er tenminste een touw aan vast kunt knopen, nog afgezien van de twijfelachtige geloofwaardigheid. Een dode baby, de politie die de zaak in de doofpot wil stoppen, taxichauffeur Erhard die daar geen vrede mee heeft en zelf op onderzoek uitgaat, dat kan allemaal nog. De methoden die Erhard inzet om zijn doel te bereiken zijn op zijn zachtst gezegd onlogisch, onorthodox. Hij wringt zich in idiote bochten. Daarbij is zijn karakter moeilijk te doorgronden. Enerzijds komt hij over als een man met mensenkennis, anderzijds mist hij de 'signaalfunctie' waar het gaat om mensen die hij denkt te kennen en met wie hij omgaat. Van Erhards achtergrond wordt vrijwel niets bekend, wellicht komt in deel 2 aan de orde wat voor hem ooit de reden is geweest zijn gezin in Denemarken te verlaten. Hij blijft een vage figuur, zelfs in die mate dat hij niet intrigeert.

Wanneer hij weer in de tuin komt, praat ze over de planten, alsof hij een lezing heeft besteld, die ze met alle geweld wil geven. Sommige kunnen niet vaak genoeg water krijgen, zegt ze. Het is een uitdaging om tuinier te zijn en planten te hebben die zo afwijzend zijn. Ze moet er volhardend voor zorgen. Hij loopt achter haar aan en ziet haar billen onder de dikke stof van de jurk. Ze is stil blijven staan bij een tafel met potten in verschillende kleuren. Er zijn planten in alle vormen, recht overeind staande, kruipende, ronde, puntige. Sommige hebben stekels, andere zachte stengels en grote oren, er zijn er zelfs een aantal met haar. Hij aait met zijn hand over een plant die lijkt op een vaalgroene steen. Ze zegt zijn Latijnse naam, die Erhard snel vergeet. 'We hebben je niet meer nodig', zegt ze, niet tegen de plant, maar tegen Erhard.

De schrijfstijl van Thomas Rydahl mag ook bijzonder genoemd worden. Trage verteltrant, vol details, afwisselend moeizame fragmenten en korte zinnen, geen boek dat plezierig wegleest. Zeker niet slecht, wel ietwat bevreemdend, waardoor je als lezer niet meegesleept wordt in het verhaal. Van een afstand zie je wat er gaande is, je neemt er echter geen deel aan, wat een groot gemis is in De man met negen vingers. Geen emotieloos boek, er spelen wel degelijk gevoelens, maar ze bereiken de lezer niet.

[spanning 2, plot 2, schrijfstijl 3, leesplezier 2, originaliteit 3, psychologie 2]