Na jaren van lesgeven op een basisschool aan groep 4, wordt Hugo Stern met prepensioen gestuurd. Hugo voelt zich overbodig, hij houdt vast aan de dagelijkse rituelen maar ontkomt niet aan de confrontatie met zijn echtgenote en zoon, die juist wel doorgaan hun leven een doel te geven.
Na de opening gaat het verhaal terug naar de jeugd van Hugo, jaren 60. Hij verblijft in Londen, stroopt de straten met muziekwinkeltjes af, leert songteksten uit zijn hoofd, maar tot echt contact komt het niet. Hugo wordt als naïef en wereldvreemd neergezet. Heerma van Voss zet dit te zwaar aan. Hugo herkent zelfs een lp van de Beatles niet. Ook in het heden behoudt Hugo die overdreven wereldvreemdheid. Nog in het laatste hoofdstuk staat er dit:
'Oogcontact maken lukt Stern alleen met een etalagepop'.
Hugo zal gezien zijn beroep toch regelmatig ouders van de schoolkinderen hebben gesproken(?) Hugo blijft het hele verhaal door reageren als een puber. De echtgenote heeft geen behoefte meer aan contact, ze schrijft een boek over haar huwelijk. En hoewel Hugo het probeert lukt het hem niet contact met zijn zoon te krijgen. Het verhaal eindigt met het letterlijke vertrek van de zoon. Hugo vraagt zich af waar het mis is gegaan.
De lezer zou echter de conclusie kunnen trekken dat er niets is misgegaan. Hugo was een betrouwbare serieuze onderwijzer. Klaar. Het is de schrijver zelf die poogt een morele boodschap achter te laten.
De schrijfstijl is soepel, gewone woorden in gewone zinnen die het verhaal ondersteunen. Met deze stijl geeft de schrijver (indirect) de boodschap: gewoon is goed genoeg en dat staat haaks op de conclusie dat het gewone leven van Hugo is misgegaan. Met alleen stijl is de roman echter niet gered.