‘Het meisje dat hield van Tom Gordon’, éen van de vele thrillers van Stephen King. Deze schrijver is zeer bekend voor de spanning die hij neerpent in zijn boeken, maar ook voor het bovennatuurlijke dat telkens weer verschijnt in z’n boeken. Stephen King is een zeer succesvol schrijver, vooral door zijn ongelooflijke schrijfstijl.
Patricia, of gewoonweg Trisha, is negen jaar oud. Veel te jong dus om de dagdagelijkse ruzies van haar gezin mee te maken. Haar ouders zijn pas gescheiden en dit werpt niet echt zijn vruchten af. De dag dat Trisha gaat wandelen met haar moeder en broer was dit ook iet anders. Altijd maar kibbelen en nooit kreeg zij eens aandacht. Tot ze er genoeg van had en van het pad afliep. Dit was echter geen goed idee, en dat had Trisha na enkele minuten, uren en zelfs dagen ook wel door. Ze was verdwaald. In een onbekend bos trachtte ze de weg terug naar de hoofdweg te vinden, met de nodige moeilijkheden weliswaar. Maar Trisha is niet alleen op pad. Ze wordt bekeken, begluurt door iets dat alles behalve menselijk is.

Bijzonder in het boek was dat Trisha haar liefde voor de Red-Sox en hun topspeler Tom Gordon centraal staat. Bij alles wat er in het boek gebeurt komt die Tom wel eens een kijkje nemen, in Trisha haar gedachten wel te verstaan. Ook luistert ze nog naar elke wedstrijd die de Red-Sox spelen en zelfs met Tom Gordon zijn bekende slagworp trotseert ze het bovennatuurlijke monster dat haar achtervolgd heeft. Zo wordt de titel toch wel vrij goed verklaard.
De structuur van het verhaal zit voor mij heel goed. King maakt gebruik van hoofdstukken om zijn boek in verschillende delen op te splitsen. Dit is positief in mijn ogen, het leest vlotter en je hebt minder het gevoel van een saaie doorlopende tekst gelezen te hebben.
Over het hoofdpersonage Patricia heb ik alleen maar lof te vertellen. Hoe King haar persoonlijkheid in mekaar heeft gestoken is erg knap. Trisha is pas negen, ze overleefd dagen lang in het bos door haar gezond verstand te gebruiken. Ze toont veel volwassener dan ze werkelijk is en draagt op een jonge leeftijd zeer wat wijsheid met zich mee. De moed die zij elke dag weer vond, en ondanks de gruwelijke gebeurtenissen die haar overvielen en zelfs nog te wachten stonden, bleef zij lachen met binnenpretjes en grappige momenten. Om daarna een gezonde portie tranen te laten.
Het enige dat ik wat minder vond was de spanning die normaal zo intens zou moeten zijn bij King z’n boeken. Er gebeurde wel gruwelijke dingen waar ik me goed kon inbeelden in Trisha en de pijn met haar kon meevoelen. Toch had ik wat meer durven verwachten. Nóg spannendere dingen die zouden kunnen passeren in het bos waar Trisha zat, nóg meer gruwel zodat je zit te daveren achter het boek.
Heel het boek is verteld door een hij/zij verteller. Dit vind ik zelf een goed perspectief om een thriller in te schrijven. Het lijkt of we volgen Trisha op de voet. Net alsof we bij haar zijn in het voor haar onbekende bos, haar kunnen zien en meekijken met alles wat ze doet.
Doordat het boek zich heel de tijd afspeelt in het bos waar Trisha zich bevindt en er verschillende gebeurtenissen zich herhalen, zoals Trisha die een wedstrijd van de Red-Sox volgt op haar walkman, kreeg het soms een gevoel van langdradigheid. Dit werd gelukkig meestal opgelost door een nieuwe spannendere gebeurtenis die Patricia meemaakte.

Ik vond het boek zeker niet onaangenaam om te lezen. Het is zeer goed geschreven. Toch miste ik wat meer thriller. De doodlustigheid die een thriller kan bevatten, de gruwel en het bloed waren toch wel nog dingen die ik niet genoeg aanwezig vond. Over het algemeen heb ik het boek graag gelezen, King verdient een dikke pluim.