Jan Wolkers schrijft ontzettend puur en rauw over echte liefde. Hoe iemand zichzelf compleet kan verliezen in 'houden van' is in duidelijke, vaak ook wel enigszins vulgaire, taal weergegeven in Turks Fruit. De titel van dit boek wordt pas laat in het boek duidelijk, maar de onoverkomelijke verslingerdheid van de ik-persoon aan Olga blijkt er duidelijk uit.

Wolkers weet je mee te nemen in een rollercoaster van gevoelens, waarbij je met de ik-persoon gaat meeleven. Toen ik er, nadat ik het boek uitgelezen had, achter kwam dat het grotendeels autobiografisch geschreven was, brak mijn hart voor de schrijver, maar het gaf me ook een gevoel van geluk: dat hij dit soort pure liefde heeft mogen ervaren, is ook al een cadeautje op zich.