Roger Jon Ellory kan een stukje schrijven en aanvankelijk wel degelijk te boeien. Maar dat stukje schrijven deint uit in een overloos gezwam met steeds dezelfde vraagstelling en argumentatie. Telkens een nieuw personage zijn intrede doet, herbegint het gemekker.
De link tussen de Vietnamervaringen van de hoofdpersoon en één van de vele vermoorden illustreert de gruwelijke impact van wat oorlog in het menselijk gemoed aan ravages teweegbrengt. Bij het verdere verloop van de gebeurtenissen is deze echt niet relevant. Inderdaad de andere kandidaat moordenaars zijn al even geschift en dit zonder Vietnamervaringen. Aanvankelijk begon ik aan dit lijvig boek met veel zin, doch gaande weg begon het me tegen te staan als een mok verzuurde melk.