Ik ben ontzettend blij dat Loen dit boek als samenleesboek voor juni had gekozen. Dit is nu echt een genre wat ik anders never nooit niet zou lezen. Dat ik uiteindelijk nog ietsje positiever ben dan Loen, is opvallend. Maar ik deel dezelfde mening.
Er worden 100 plaatsen beschreven. Die plaatsen zijn vast erg mooi en enkele hebben me echt aangesproken en zou ik ook willen bezoeken. Maar... Op de achterflap wordt gesuggereerd dat Susan alle plekken zelf bezocht zou hebben. Dit is absoluut niet waar. Bij sommige plekken vertelt ze precies in welke trein ze zat, wat ze dacht en wie er bij was. Bij andere omschrijvingen blijft ze puur bij geschiedenis en achtergronden. Overigens heb ik helemaal geen behoefte aan te lezen wat Susan voelde bij een bepaald beeld en dat ze buiten even de rust op ging zoeken. En dan ook nog eens al die foto's met haar hoofd erop! Soms 'nonchalant' gemaakt, maar ze staat er wel op. Of een foto waar ze met kinderen zit te spelen... Vreselijk irritant. Nu zijn dat wel mooie foto's, maar het hoort gewoon niet bij het doel van het boek.
Hiernaast ergerde het me dat Susan in het voorwoord zegt dat ze het boek met iemand anders heeft geschreven. Die persoon komt echter verder helemaal niet meer voor. Niet op de kaft, maar ook niet in de verhalen. Vreemd.
Dat ik toch 2 duimpjes geef, komt omdat ik het een mooi naslagwerk vind wat ik zou kunnen bekijken als ik zelf iets wil bezoeken. De schrijfstijl en de verheerlijking van Susan, stonden me echter minder aan...