Tim Notten las de boeken van Stieg Larsson en dacht: dat kan ik ook. Helaas is de waarheid een heel stuk anders. De ene vrouwelijke hacker is de andere niet. De ene auteur is de andere niet. De verschillen tussen Larsson en Notten zijn wereldbreed. Grootste verschil: Larsson kon wél goede verhalen schrijven en was uiterst origineel in het bedenken van zijn verhaallijnen en personages en had een geweldige manier van vertellen. Nou is het helemaal geen schande om je te spiegelen aan een andere auteur, maar je moet wel in staat zijn om iets van jezelf in je eigen boek te stoppen. Dat is Tim Notten duidelijk niet gelukt. Op zich kan hij vlot schrijven en is het niet zo moeilijk om vooral in het begin enige potentie in NIKKI te ontdekken, maar al snel raak je de weg kwijt in het verhaal dat al snel een wirwar lijkt van feitjes en gebeurtenissen. Notten doet ontzettend zijn best om niet alleen Larsson te benaderen, maar ook om Lisbeth Salander te overtreffen, maar de verschillen zijn zo ontzettend groot dat het naar mate het verhaal op gang komt steeds lachwekkender begint te worden. Met een vreemd soort humor probeert de auteur het verhaal extra interessant te maken, maar ook die poging slaat nauwelijks aan.

Het is jammer dat Tim Notten - die nogmaals gezegd - een op zich prima schrijfstijl heeft, nooit een poging heeft gedaan om zelf een verhaal, onderwerp en personages te verzinnen. Nu verdrinkt het boek in een vrij armoedige poel van middelmatigheid. Het is bekend dat veel uitgeverijen momenteel op zoek zijn naar talent van eigen bodem. Helaas zijn ze nog niet echt gevonden.