Ik heb de roman van Guido den Aantrekker gelezen (De Kinderhater) en was nieuwsgierig naar dit tweede boek van hem, ondanks dat het non-fictie is en ik vooral graag romans lees. De schrijver heeft een paar interviews geven, onder anderen aan De Volkskrant, en de manier hoe hij over zijn vak sprak vond ik toch wel triggering genoeg om het boek aan te schaffen.

Hoewel het boek vooral over de wereld van Bekende Nederlanders gaat, waar hij in zijn roman ook al over schreef, vind ik het toch ook geschikt voor een breder publiek dan alleen diegenen die de roddelbladen lezen. Het geeft echt een kijkje achter de schermen over hoe dat soort tijdschriften gemaakt worden. Ik wist bijv. niet dat er zoveel tijd wordt gestoken in het bedenken van de voorpagina, en dat er deals worden gemaakt met bekende mensen, dat verbaasde me echt.

Ik heb vooral geregeld hardop gelachen om de vele anekdotes uit zijn loopbaan van 20 jaar die Den Aantrekker beschrijft. Zijn humor en zelfspot maken het bijzonder leesbaar. Ik bleef er in lezen en heb het op de laatste zonnige dag afgelopen week in één ruk uitgelezen.

Als enige kritiekpuntje kan ik noemen dat je wel geïnteresseerd moet zijn in het omgaan met sterren, want het grootste deel van het boek is daar natuurlijk wel op gebaseerd. Het is ook zeker niet kritisch over roddeljournalistiek en ik kreeg de indruk dat de schrijver het vooral erg leuk heeft gehad al die jaren. Maar dat lees je er ook echt vanaf, het is een beetje ondeugende journalistiek maar wordt nergens grof of echt lasterlijk. De schrijver beschrijft achterin het boek zelfs dat hij van bepaalde verhalen spijt heeft.

De schrijver zegt gestopt te zijn met die vorm van journalistiek. Van wat ik van hem gelezen heb zie ik hem wel een beetje als de Nederlandse versie van David Sedaris, vanwege zijn geestige kijk op situaties met ook veel zelfspot. Misschien een nieuwe toekomst!