(Ik heb geen/zo min mogelijk spoilers in mijn recensie geschreven)

Titel: De Japanse minnaar (op Librarything, op Hebban.nl)
Oorspronkelijke titel: The Japanese Lover
Auteur: Rani Manicka
Vertaler: Karina Zegers de Beijl
Taal: Nederlands, oorspronkelijk Engels
Serie: nee
Soort uitgave: paperback
Aantal pagina's: 367
Uitgever: The House of Books
Jaar van publicatie: origineel Engels 2010, origineel Nederlands 2010, mijn editie (1e) 2010
ISBN-nummer: 9789044333091
Trefwoorden: Indiërs in Maleisië, Tweede Wereldoorlog
Waarom ging ik het lezen: Geleend van mijn schoonmoeder, klonk wel interessant.
Aanrader: Niet als je over Japan wil lezen. Misschien wel als je het interessant vindt om over de Indiase bevolkingsgroep in Maleisië wil lezen, maar verwacht geen spannend verhaal.

Korte samenvatting:
Parvathi, een meisje uit India, wordt uitgehuwelijkt aan een rijke Indiër die in Maleisië woont. Hij is echter veel ouder en sterft dus ook eerder dan zij. Hij laat haar zijn bezittingen na, maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit, vallen de Japanners binnen en nemen zij Parvathi's huis in, waardoor zij en de kinderen moeten verhuizen.

Achterkanttekst:
Maleisië, 20e eeuw: Het boerenmeisje Parvathi wordt door haar vader uitgehuwelijkt aan een rijke weduwnaar. Hij, Kasu, is niet gelukkig met zijn donkere bruid. Op de foto zag zij er veel beschaafder uit. Parvathi wordt door haar man schaamteloos mishandeld. Zij zoekt troost in het exotische landschap en past zich langzaam aan haar nieuwe luxe leven aan. Op zijn sterfbed krijgt Kasu spijt dat hij zijn vrouw zo slecht behandeld heeft. Nu moet zij zijn zoon en stiefdochter alleen opvoeden.
Maleisië wordt bezet door de Japanners en Parvathi wordt gedwongen de bescherming van een Japanse generaal te accepteren. Elke nacht moet ze naar hem toe. Samen met Hattori ontdekt Parvathi haar eigen seksualiteit. Samen met haar Japanse samoerai probeert zij te overleven. Tot Hatori opnieuw naar het front wordt geroepen.

De Japanse minnaar: Prachtig gecomponeerde, dramatische liefdesroman, met een schat aan exotische details. Voor alle lezers van Memoires van een geisha, De Russische concubine en natuurlijk De Rijstmoeder.

Over de achterkanttekst:
Dat mishandelen was vooral psychisch, hij negeerde Parvathi voornamelijk. Maar hij liet haar wel Engelse les volgen en lessen in etiquette e.d., dus alhoewel het geen gelukkig huwelijk was, deed Parvathi wel allerlei dingen en ontmoette ze allerlei mensen.

Ik heb "Memoirs of a geisha" ook gelezen, maar ik zou het boek daar toch niet mee vergelijken. Als je "Memoirs of a geisha" leuk vond om te lezen, zou ik "Mijn leven als geisha" van Mineko Iwasaki aanraden, evenals "Geisha" van Liza Dalby.

Eerste alinea:
Kuala Lumpur, 2008
Het grote huis was helemaal donker, afgezien van de opslagruimte, waar het blauwachtige schijnsel van een straatlantaarn door een hoog raam zonder gordijn naar binnen viel. Vanaf haar eenvoudige bed keek Marimuthu Mami, weggekropen onder de dunne deken, naar het vierkant van licht op de betonnen vloer. De zon kon elk moment opkomen en ze had geen oog dichtgedaan.

Recensie:
Verhaal:
Het verhaal beschrijft het leven van Parvathi, die uit India naar Maleisië verhuist. Het was interessant om ook wat over de Indiase gemeenschap in dat land te lezen, maar Parvathi was een redelijk passieve hoofdpersoon. De meeste beslissingen werden voor haar gemaakt en zij ging er gewoon in mee, ook vaak omdat dit "gewoon zo was als zou moeten gebeuren". Daardoor zat er ook geen vaart in het verhaal, maar het gaf wel een mooi beeld van haar kijk op de wereld. Het was ook niet echt een romantisch verhaal, omdat Parvathi de eerste keer uitgehuwelijkt werd en de tweede keer (met de Japanner) het ook allemaal nogal afstandelijk bleef.
De titel is echter heel misleidend, evenals de kaft: op de kaft staat een afbeelding van een maiko (leerling-geisha). Parvathi draagt wel een keer een kimono, maar die ziet er heel anders uit dan die op de kaft staat. Tot op de helft van het boek kom je geen Japanner tegen. Zodra de Tweede Wereldoorlog uitbreekt vallen de Japanners inderdaad het land binnen, maar nog voordat je op driekwart van het boek bent, zijn de Japanners alweer van het toneel verdwenen.
Het laatste gedeelte vertelt over wat er verder met Parvathi's familie en de Indiase gemeenschap in Maleisië gebeurt.

De kokkin Maya, die Parvathi leert kennen in Maleisië in het huis van haar man, is tegelijkertijd medicijnvrouw. Haar voorspellingen lijken echter niet goed te passen binnen het verhaal, omdat die teveel geschreven zijn met kennis van de "toekomst" (wat er gebeurd is tussen WO2 en nu). Ze hebben ook niet echt veel betrekking op wat er later in het verhaal gebeurt en lijken dus vooral geschreven te zijn voor de lezer. Ook de spirituele zaken die Maya vertelt (over de Indiase goden en mythen, reïncarnatie, energie van de Aarde etc) komen vooral over als "lessen aan de lezer". Deze stukken waren ook steeds redelijk lang en droegen niet bij aan de voortgang van het verhaal.

Schrijfstijl:
Het verhaal is op een rustige manier geschreven, zonder veel vaart en cliffhangers. Het taalgebruik is wel prettig om te lezen: de zinnen zijn niet overdreven lang en de gebruikte woorden zijn ook niet heel moeilijk of juist heel makkelijk. Op sommige plekken merk je echter wel dat het vertaald is uit het Engels.
Omdat er een aantal woorden in andere talen in voorkomen, staat achterin een verklarende woordenlijst. Hier wordt echter geen melding van gemaakt, dus pas toen ik het verhaal uit had, zag ik dat er een woordenlijst was.

Spelfouten/Typefouten:
- flaptekst:
Hatori =
Hattori
- blz 65:
'Ik ben Maya, de kokkin,' antwoordde ze vrouw. =
'Ik ben Maya, de kokkin,' antwoordde ze. OF 'Ik ben Maya, de kokkin,' antwoordde de vrouw.
- blz 243:
'Hij is prachtig,' zei hij, en ze streelde de zijde over haar wang. =
'Hij is prachtig,' zei ze, en ze streelde de zijde over haar wang.
- blz 247:
mutae =
matte ("wacht")
- blz 265/272:
shamishen =
shamisen

Conclusie:
Interessant om wat meer te lezen over de Indiase gemeenschap in Maleisië, maar de kaft wekt andere verwachtingen.

Herleesbaarheid:
Ik ga dit boek niet nog een keer lezen.

Links:
- Recensie van The street of a thousand blossoms (Gail Tsukiyama), over de situatie in Japan tijdens de Tweede Wereldoorlog.
- Deze recensie op mijn weblog