In de sfeer van kilometerslange boulevards en palmbomen ziet Tyler, de hoofdpersonage, zijn leven steeds meer en meer bergafwaarts gaan. Het lukt hem niet om zijn gruwelijke trauma’s over zijn gewelddadige vader, die hem de gedurende vier jaren mishandeld heeft, een plaats te geven. Zijn enige toevlucht vindt hij ook in drank, drugs en zijn vriendin Tiffany. Wanneer Eden, het nieuwe halfzusje, de komende zomer bij ten huize Bruce blijft logeren, ontstaat er een lichtpuntje in de donkere, eenzame tunnel van Tyler. Hoe verboden hun relatie ook is, ze kunnen hun steeds groeiende aantrekkingskracht niet ontkennen. Eden is zijn anker in zijn duisternis en zijn enige manier op beter leven. In plaats van zijn sterke gevoelens te ontkennen, probeert hij naar een redelijke oplossing te zoeken, maar dat is niet buiten zijn afgunstige vriendin berekend. Naast het heden beschrijft de auteur ook over het pijnlijke verleden van Tyler als kind. De tienjarige Tyler evolueert van een goedlachse en levendige jongen naar iemand die continu in panische angst leeft voor zijn vader. Uit nog twee andere broers blijkt dat hij het enige slachtoffer is die elke dag zijn agressieve slagen en klappen moet verduren. Door de gedachte dat zijn gezin uit elkaar zou vallen, heeft hij in al die jaren geen enkel woord gezegd over zijn blauwe plekken en zijn gebroken polsen. Maar al kan ik zeggen dat zijn geduld beloond wordt.

Ik volgde de DIMILY-serie al sinds het begin en vanaf de
eerste hoofdstukken uit Edens perspectief was Tyler al mijn favoriete personage. Ik verheugde me daarom ook om het boek te lezen vanuit Tylers kant. De auteur heeft een goede keuze gemaakt om de hoofdpersonage te beschrijven als een dynamisch persoon die te maken heeft met zware trauma’s, maar toch merk ik soms stereotiepe kenmerken zoals zijn afleiding in alcohol en drugs en de typische Amerikaanse feestjes. Ik stoorde me soms aan hoe de hoofdstukken zijn opgebouwd. In het heden begonnen de hoofdstukken vaak met een beschrijving hoe belabberd en ongelukkig Tyler zich voelde na een wild feestje waarna hij zich verdoofde met wat pijnstillers en uit het huis vluchtte nadat zijn moeder een vervelend opmerking gaf. Elke. Keer. Opnieuw. De enige verandering in het plot kwam nadat Tyler en Eden kusten. Hierna begon het verhaal zich meer te evolueren. De hoofdstukken uit het heden waren - kort samengevat – langdradig en vooral overgenomen uit Edens perspectief waardoor ik een heel ander beeld kreeg van Tyler dan ik dacht, een niet zo spectaculair beeld. De hoofdstukken uit het verleden waren niet veel beter. Het doel van deze boek volgens de auteur was om de lezers te laten begrijpen over het verleden van Tyler, maar dat is nogal moeilijk als de hoofdstukken bestaan uit enkele pagina’s die telkens over hetzelfde gaan: Tylers vader komt stresserend thuis van zijn werk en reageert zijn woede op hem af. Elke. Keer. Opnieuw. Al moet ik zeggen dat deze gebeurtenissen mij wel een aantal keren bij de keel heeft gegrepen, maar ik kreeg telkens weer het gevoel dat de auteur niet verder wilde ingaan op deze pijnlijke gevoelens, vaak zou dat kunnen door gebrek aan ervaring of onderzoekswerk. Het boek bevatte ook een tel aan schrijffouten zoals ‘Ge je mee?’ i.p.v. ‘Ga je mee?’ of gebrek aan aanhalingsteken en als lezer verwacht je dat je een boek leest die duidelijk een paar keer is nagekeken en gecorrigeerd.

‘Just Don’t Mention It’ is een verspilling van papier want Edens perspectief is net even goed als die van Tyler. Tylers verleden is minder spectaculair en is het hele tumult rond deze boek helemaal niet waard. Estelle Maskame heeft haar dertienjarige schrijftalent in haar vorige boeken al bewezen, maar deze was net te veel aan. Het is een aangename ontspanning tijdens donkere regendagen, maar ik kan er betere verzinnen.