Titel : Diep in december

Auteur : Patrick Conrad

Uitgeverij : Uitgeverij Vrijdag

ISBN : 978 94 6001 631 8


Film noir, roman noir, thriller noir … ik hou er zo van. Een donker gewaad dat mooi gesluierd ligt op de duizenden woorden die een verhaal rauw maken en een zwaarmoedig gevoel geven.

Op de prachtige zwart-wit getinte cover staat in het oudroze ‘roman noir’. Ontkennen doe ik het niet, dit verhaal deint inderdaad tussen een roman en een thriller.


‘Haar vormeloze benen vertoonden zwarte en paarse vlekken en door de scheuren in haar nylonkousen puilden gistende vleesblazen naar buiten als zwammen op een boomstronk.’


Theo Wolf, 60 jaar en ex-politie inspecteur is na een gevangenisstraf aan de slag bij Rat-O-Kill. Wanneer hij, na zijn korte opleiding als rattenvanger, een opdracht krijgt in een leegstaand pand ontdekt hij het rottende lijk van een dame. Haar hoofd in een plastiek zak en op de achtergrond de tonen van ‘Deep in December’. Zijn politiebloed borrelt. Met behulp van Lybaert, de bewoner van het pand aan de overkant graaft hij een weg naar het verleden. De weg leidt hen, via een medewerker van de wasserette CleanMatic, naar nachtclub Star Trek. Komt Wolf uiteindelijk te weten wie de dame in kwestie is ? Wat heeft de grote brand van 1967 in de Innovation te maken met haar ? En wie is nu in godsnaam de zakkenmoordenaar ?


‘Ze zijn nooit ver, de doden, en ze luisteren omdat ze tijd in overvloed hebben.’


Dit boek bevat tientallen quotes die één voor één te koesteren zijn. Wat hou ik toch van Wolf èn vooral ook van de manier van schrijven van diens bezieler . Naast de moorden gaat dit boek over zoveel meer. Meermaals heb ik zinnen gelezen en herlezen. Het boek dichtgeslagen en mijmerend uit het raam gekeken. Heb ik nagedacht over de woorden, over de zinnen. Telkens weer sijpelden ze zo door naar mijn brein om nadien hun spoor te vinden naar mijn hart.

Er zijn in deze huidige maatschappij vele mensen zoals Theo Wolf. Eenzamen, verstotenen, onbegrepen personen omdat de wereld en de medemens niet strookt met hun gedachtegang. Of is het omgekeerd, heeft deze wereld nog oog voor zijn medemens, kunnen wij nog op een respectvolle manier omgaan met elkaar ? Hebben we het lef nog om onze eigen mening te uiten ? Of lopen we liever mee in het rijtje … als een kuddedier ?

‘Diep in december’ toont wat voor verdriet of pijn er schuilt achter een masker. We dromen of leven soms in een dubieus bestaan om de harde realiteit te ontvluchten. Sommigen kruipen dagelijks uit hun bed om te overleven, elke keer weer dat gevecht om een beetje waardering. Elke avond met dat lege gevoel in bed kruipen, hopend op een betere dag, een warm gevoel.


Conrad gebruikt vooral in het begin van het boek lange, uitgebreide zinnen van soms wel 3 tot 4 regels lang. Dat schrikt af, maar geleidelijk aan wen je aan zijn schrijfstijl en duikt die drang tot uitweiden stelselmatig weg. Dat de auteur tevens ook kunstenaar en filmmaker is merk je. Deze vaardigheid komt de enscenering enkel maar ten goede, want dit verhaal steunt niet enkel op de prachtige taal of de karaktervolle personages. Neen, ook qua plaats -en ruimtebeschrijving is de auteur subliem te werk gegaan. Als bewoner van Zwijndrecht ken ik Antwerpen best heel goed en kan ik me de straten en locaties best duidelijk voorstellen. Iedereen kent in een grote stad wel een iets minder koosjere stationsbuurt of een achterbuurt waar veel leegstaande panden zijn. De auteur beschrijft de taferelen zo puur en gevoelig dat als je dit verhaal leest ook de muffe geur, de verdorvenheid, … bijna kan ruiken, kan aanvoelen.


‘Diep in december’ is een krachtig, emotioneel boek over een man die warmte zoekt en vindt. Voor eeuwig.