Wat een gewéldig debuut.
Rauw, schokkend, met de nodige humor en in volle vaart geschreven.
De speech van de hulpverleenster (Tessa) op de bijeenkomst aan het einde van het verhaal zegt het eigenlijk allemaal. Maar ook al eerder slaat ze de spijker op de kop door zichzelf te omschrijven als een secretaresse die de dag vult met Word en een nietmachine. Een mooie (en ik denk -helaas- terechte!) aanklacht tegen de bureaucratizering van de jeugdzorg.
Ik ben vanaf pagina 1 van Tessa gaan houden.
En van Vlasman: dus kom maar door met boek twee, zou ik zeggen!
Van mij gewoon, zonder enige aarzeling: 5 dumkes!