'Taal is zeg maar echt mijn ding' heb ik met plezier gelezen. Ook de theatershow van Paulien Cornelisse vond ik leuk en grappig; ik hou wel van haar kijk op taal. Maar van 'De verwarde cavia' begreep ik weinig.
Ja, het las vlot weg, en ik snap wel dat mensen die op kantoor werken zich zullen herkennen in de droogkomische beschrijvingen van het wel en wee op een communicatie-afdeling. Maar echt grappig werd het helaas nergens. En waarom een cavia als hoofdpersoon? En dan niet een mens de met uiterlijke trekken of de gedragingen van een cavia, maar nee, ècht een cavia. Maar dan menselijk. Ofzo. Die grap ontgaat mij volledig. En dat irriteert dan weer. Alsof je de clou van de grap gemist hebt. Zo voelde ik me, toen ik het boek uit had.