Je helemaal blanco storten in een debuutroman van een auteur die je helemaal niet kent. Het is meestal een uitdaging en soms ook een avontuur. Dit is eveneens zo met Onno-Sven Tromp en zijn eersteling met de originele titel Fantoomregen. Na enkele pagina’s merk je dat het dit keer veel meer een avontuur is dan een uitdaging. De korte samenvatting maakt me meteen enthousiast. Zal ik dit ook nog zijn na het lezen van het boek?

Het wordt een boeiende expeditie naar de Afrikaanse natuur; een reis vol verrassingen, hindernissen en tegenslagen. Peter van Vriesland wordt naar Tanzania gestuurd om ginds een ontwikkelingsproject helemaal open te breken en verder te ontwikkelen. Hij gaat van start in de hoofdstad Dar es Salaam; vanaf dat moment moet hij telkens op zoek van de ene naar de andere contactpersoon. Hij moet immers zijn uiteindelijke reisdoel bereiken: de locatie van het project. Tijdens zijn ondankbare missie en verplaatsingen door het weidse binnenland wordt hij geconfronteerd met de Afrikaanse realiteit en vooral ook met zichzelf. Foute boel, denk je dan. Dit kan je zo voorspellen, jazeker, maar dan heb je de apotheose nog niet achter de rug!

“In plaats van uitlaatgassen, zweet en afval ruik ik frisse bloemen en de harsige geur van eucalyptus. Ik zit aan een tafeltje in een tuin met grote bloemen en bomen met volle kruinen. Het schemert. Overal hippen en fluiten kleurrijke vogeltjes, tussen de takken fladderen kleine vleermuizen.”

In een bijzonder filmische en illustratieve schrijftaal katapulteert Tromp zijn lezers naar het schrale deel van Afrika. Je voelt je in aangenaam gezelschap, dat van de schrijver en zijn protagonist. Of is deze laatstgenoemde zijn alter ego? In Fantoomregen injecteert Onno-Sven Tromp heel wat van zijn ervaringen en belevenissen tijdens zijn verblijf in Afrika. Ook zijn betovering voor dat land verwerkt en benadrukt hij maar al te graag. Het blijft lang erg vaag wat het ontwikkelingsproject nu echt inhoudt. Je wordt constant aangezet om verder te blijven lezen.

Peter van Vriesland – de ik-verteller – en tegelijk het hoofdpersonage, wordt heel grondig getypeerd als een rasechte doorzetter. Toch moet hij zich uiteindelijk neerleggen bij de vaak raadselachtige/mysterieuze Afrikaanse leefwereld. Het imponerende en sterk geconstrueerde verhaal wordt verfraaid door echte lekkernijen van zinnen. De auteur heeft niet alleen een stoer verhaal neergezet, ook de manier waarop heeft zijn volle aandacht gekregen.
Een opvallende titel: Fantoomregen. Neervallende regen die onderweg volledig verdampt en aldus de grond niet haalt. In erg korte hoofdstukken vlieg je met een rotvaart door het verhaal. Jammer dat het boek slechts 180 pagina’s bevat, het mocht wat mij betreft heel wat dikker zijn geworden. Soms lijkt het dat de auteur even een zijpad inslaat, het kan de lezer in de war brengen. Dan staat Sven-Otto echter onmiddellijk weer klaar om te herstellen en de draad opnieuw op te pakken. De rode draad… Achterin het boek staat een verklarende woordenlijst met de vertaling van het Swahili naar het Nederlands. Dit is onontbeerlijk; toch zou een kleine voetnoot telkens onderaan de pagina wellicht veel praktischer zijn.
Om te eindigen wil ik graag benadrukken dat de auteur een mens is met een hart. Onno-Sven Tromp ondersteunt al ruim tien jaar een moeder en twee kinderen in Tanzania. Op die manier kunnen ze allen overleven. Deze roman kopen betekent dat je een Euro schenkt aan dit mooie – en dit keer niet (!) mysterieuze - project.
Fantoomregen: Een flitsende roadtrip door Tanzania, met heel wat couleur locale.