Renate Dorrestein schrijft in 'Zeven soorten honger' over het William Banning instituut van Nadine en Derek. Zij bieden de ultieme omgeving voor de stereotype zakenman met overwicht. Deze heren leven in afzondering en streven hun persoonlijk gewicht na, met de motivatie dat er een jaarsalaris vanaf hangt.

Hoewel op het eerste gezicht lijkt alsof Nadine en Derek alles tot in de puntje geregeld hebben, ontstaan al snel de eerste barstjes. Er zijn geheimen, onvoorziene situaties en lastige gasten. In 'Zeven soorten honger' hebben de karakters niet alleen honger naar eten, maar ook naar macht, geld en waardering. Velen proberen zo krampachtig mogelijk hun ware ik niet te laten zien, maar te streven naar iets wat ze niet zijn.

Renate schrijft op een vrij luchtige, nonchalante manier waardoor het verhaal heerlijk leesbaar is, maar haar woordgebruik is prikkelend. "Daar komen ze aan over het knisperende schelpenpad, Derek voorop, dampend van zelfbeheersing." De spanning in 'Zeven soorten honger' zat vooral in het ontdekken van de waarheid, de mogelijkheden tot totale mislukking en de wervelwind aan emoties die bij de personages voorbij komen. Een heerlijk boek om te lezen terwijl je zelf ongegeneerd geniet van een drankje en een bitterbal tijdens de ondergaande zon.