Eigenlijk gebeurt er lange tijd niet zo veel in dit boek. Eileen kijkt terug op een periode uit haar leven, toen ze een neuroot van 24 was. Onzeker, eenzaam en zorgend voor haar immer ladderzatte liefdeloze vader. Dat er niet heel veel gebeurt is geen groot probleem. Ottessa Moshfegh creeërt een bizarre hoofdpersoon en haar vreemde gedrag en kijk op de wereld levert een verhaal op waarin je graag verder leest.

Na een pagina of 100 komt Rebecca in Eileens leven. Ze adoreert Rebecca, je voelt dat er iets raars te gebeuren staat, wat blijft lang onduidelijk, het kan heel veel kanten op. Wat levert de hunkering naar een echte vriendin Eileen uiteindelijk op? Is Rebecca te vertrouwen of heeft die een eigen agenda of op haar beurt ook weer bizarre snode plannen?

Al met al een raar verhaal over een bizarre jonge vrouw. Ik vond het geen meesterwerk maar wel een goed boek. Op een bepaalde manier grappig, zwarte humor wel te verstaan, en ook wel tragisch.
Lezen? Ja, moet je doen! Geen dik boek, precies dik genoeg zelfs.