Hertmans omschrijft ‘De bekeerlinge’ in interviews als ‘een oefening in empathie’. Die oefening is meer dan geslaagd: universeler dan ‘Oorlog en Terpentijn’, actueler ook, levert Hertmans een sterke roman af die niemand onberoerd zal laten. De taal is prachtig en stuwt je als lezer helemaal mee met de tocht die de christelijke jonkvrouw Vigdis Adelaïs onderneemt om samen met haar geliefde Joodse jongen rust en stabiliteit te vinden. Hertmans verdient alle lof voor de manier waarop hij - vertrekkend van één teruggevonden document - een geluk najagende vrouw, een tragische liefdesgeschiedenis en een tumultueuze, door onrusten gedomineerde elfde eeuw (re)construeert. Is er er anno 2018 echter veel veranderd?