Met veel liefde schiep Garvin Pouw Valtada. Met grote precisie en oog voor detail roept hij een wereld op, die zeer realistisch aandoet. Heel knap is het, hoe hij een volledige natuur weet te bedenken, die je dankzij de uitgebreide omschrijvingen vóór je ziet.
Het duurt even voor het verhaal op gang komt. De queeste van de riviernimfen Nîve en Nakisa duurt iets te lang. Pas wanneer Nîve de Licht-Val bereikt, komt er wat meer reliëf in het verhaal en krijgt het vaart.
Inzet is zoals zo vaak de strijd tussen goed en kwaad, maar Pouw laat op mooie en overtuigende wijze zien dat we veelal beide in ons dragen. En wat zit van nature in onszelf, en wat daarvan is ons aangedaan? Waarvoor zijn we zelf verantwoordelijk en waarvan slachtoffer?
De vele magische gevechten verliezen iets van hun geloofwaardigheid en de apotheose dreigt bijna te ontsporen. Toch weet Pouw je te boeien tot het einde.
Er is één grote maar aan dit boek: het is onvoldoende geredigeerd. Hier en daar had de tekst toch bondiger gekund. Storender echter zijn de vele taalfouten en hier en daar verkeerd woordgebruik.
Kortom: een mooi epos waarop ik beslist een vervolg zou willen lezen, maar dat een steviger redactie verdient.

NB Het directe vervolg “Schimmenstorm” verschijnt op 11 mei 2019. Op 2 maart 2019 wordt een tweeluik uitgebracht dat een verbinding heeft met Schaduwkoningin: “Kronieken van Azeria”.