Er zijn al meer boeken geschreven over attractieparken, waar het een en ander per ongeluk of met opzet, verkeerd gaat.

In dit geval wordt dr. Warne teruggeroepen om zijn computersysteem die alle robots in het park aanstuurt, uit te schakelen, omdat er een aantal ongelukken zijn gebeurd. Dit wordt hem pas later verteld en eerst denkt hij dat hij geroepen is om zijn systeem uit te breiden. Hij verheugt zich op dit bezoek aan het park en neemt zijn dochter mee. Daar ontmoet hij ook zijn vroegere geliefde, waar zijn dochter niet bepaald mee op kan schieten.
Zijn geliefde is thans directeur van het park. Tijdens hun eerste ontmoeting geeft zij hem zijn eerste robot terug: de hond-robot Vleugelmoer. Een van de eerste robots, die hij gemaakt heeft en die aan het einde een grote rol krijgt toebedeeld.
De ongelukken blijken opzet te zijn en de jacht op de daders gaat beginnen.

Dit boek is te vergelijken met een van de achtbanen die in dit boek een grote rol spelen. Je gaat langzaam ophoog en dan opeens met een noodvaart naar beneden. Het is met zoveel vaart geschreven dat ik soms ademloos aan het lezen was. Daarnaast is er ook ruimte gecreëerd voor een beetje humor, zoals de rol van Vleugelmoer; een robot, die zich als een uitstekende hond gedraagt. Romantiek speelt ook een rol en uiteindelijk vindt Andrew, samen met zijn dochter zijn geluk. Heel sterk is ook de beschrijvingen van het futuristische park zelf, uitgebreid, zeker niet saai en graag zou ik een dergelijk park ook in werkelijkheid graag willen zien.

Er is ook een rol weggelegd voor tragedies. Bijvoorbeeld als de directrice van het park haar geliefde verliest, of als Andrew het gevoel heeft dat zijn dochter vermist wordt en hij haar tracht te redden. Echt een topboek en ik hoop dat er snel weer een boek van Lincoln Child uitkomt.