Tijdens haar zwangerschap gaat de schrijfster op zoek naar het ware verhaal achter haar mysterieuze ‘bommenneef’. Ze wil haar zoon naar hem vernoemen, maar eerst wil ze de ware toedracht achter de aanslag in 1946 weten.

Het verhaal leest als een detective en door de zwangerschap zit er een duidelijke deadline aan de speurtocht. Je leeft mee, je wilt zelf ook weten wat waar is en wat er verzonnen is over de aanslag. Maar het wordt ook duidelijk dat er niet alleen in de oorlog, maar ook daarna nog een grijs gebied was wat betreft goed en fout.

Ondertussen vliegen de zwangerschapshormonen je om de oren en heb je af en toe medelijden met de personen die op haar pad komen. Ook een zwangerschapsvergiftiging gooit roet in het eten. De vlotte schrijfstijl met een dosis humor zorgt ervoor dat het verhaal geen enkele keer naargeestig wordt. Met een einde als ‘Hij heeft een naam’ wil je direct gaan uitzoeken hoe het zoontje heet ;-)

Een heerlijk boek en wat mij betreft een welverdiende plek op de shortlist van de Libris Literatuurprijs van 2018.