De auteur heeft een actueel thema verwerkt in een roman. Fictie mag daarin volop de ruimte krijgen mits het een aannemelijke combinatie oplevert met wat zich afspeelt. Hij is helaas het verhaal volledig uit het oog verloren en heeft zich laten gaan in kinderlijke dialogen tussen hoofdpersonages en onwaarschijnlijkheden die echt niet kunnen, zelfs niet in fictie. Met vlagen haast onmogelijk om door te lezen.

Toch ben je nieuwsgierig, want waar gaat de auteur heen met zijn verhaal? Het wordt helaas niet beter. Maffiajongens, waar de grootste man wegzwijmelt met gedachten aan opa zaliger, die ineens last van hun geweten krijgen tijdens een snorkeltochtje door al dat plastic in het water, maar vervolgens hun hand niet omdraaien om de problematiek te verergeren? Of het nu gaat om De Houtman, zijn bestuurders, zijn P.A. Saskia of de Golden Boy Steve. Bijna niets van wat er gebeurt is aannemelijk te noemen. De auteur heeft zich volledig laten gaan en geen maat gehouden met ‘wat zou kunnen’. En dat is enorm jammer.

De Trash Heroes op Bali bestaan echt. De afvalberg ligt er daadwerkelijk. Waarom heeft de auteur zich niet gehouden aan de fictieve schrijfmogelijkheden die daar lagen? Maar dan resten nog de vele fouten in het boek. Hoofdletters en leestekens ontbraken of staan op de verkeerde positie. Heel veel grammaticale fouten, kromme zinnen en onlogische perspectiefwisselingen tijdens een dialoog. De auteur herhaalt zichzelf vervolgens meerdere malen door een draai aan een zin te geven en deze vervolgens, nagenoeg identiek, weer toe te passen. En dat alles in dezelfde alinea! Het zijn er teveel, het is meer dan storend. Cursieve teksten, dan weer wel en dan weer niet. En wanneer woorden dan ook nog eens willekeurig worden afgebroken t.b.v. de bladspiegel, Meyer als Meier en Albert Heijn als Albert Hein wordt geschreven… Ergens houdt het op.

Al met al is De plasticwatermaffia een grote teleurstelling. Het is allemaal té. De auteur heeft gevoelsmatig geen maat gehouden en heeft alles dat voor handen kwam gebruikt. Niets is te gek, alles mag en kan. Helaas uit zich dat niet in spanning of als verrassing. De strijd aan de top van Danesto zou zoveel meer mogelijkheden hebben gehad, maar nagenoeg alles richt zich op kinderachtige dialogen tussen CEO’s en criminelen, een absurde bedrijfshiërarchie die een multinational onwaardig is en bad guy becomes good guy, omdat de stoute man ineens last krijgt van een geweten? Soms ga je zelfs voor fictie te ver en schrijf je fantasy, daar kan alles. Voor een roman sla je de plank volledig mis.

Het enige pluspuntje aan dit alles is dat de lezer zich, hopelijk, bewuster wordt van de afvalberg die hij/zijn produceert en de schadelijke effecten voor mens en natuur van de plasticindustrie. De auteur is goed op hoogte van Balinese gebruiken en buit dat tot vervelens toe uit door middel van toelichtingen en vertalingen. Maar hij maakt geen gebruik van de actualiteit door een ongeloofwaardig verhaal rondom deze problematiek neer te zetten. Al zullen sommige praktijken niet eens zo vergezocht zijn.