Ik moet bekennen dat ik, voordat ik De negende Boeddha las, weinig meer wist van Tibet dan wat algemene dingen: een door China bezet land gelegen op grote hoogte in de Himalaya, een gevluchte Dalai Lama, eeuwige sneeuw, boeddhisme, monniken, kloosters, rust en wij(d)sheid. Mijn beeld van Tibet is na het lezen van deze thriller in ieder geval een stuk realistischer geworden. 

Op een mistige avond in Hexham Engeland wordt Christopher Wylam's zoontje William ontvoerd door een stel onbekende mannen. Wylam, een voormalig Brits agent van de geheime dienst, wordt door zijn superieur Winterpole op een vaag spoor geholpen richting India. Aanvankelijk kon ik geen touw aan het verhaal vastknopen en dacht ik met een zoveelste (melo)dramatische hersenspinsel van Easterman te maken te hebben. Het bloemrijk taalgebruik om de elementen te beschrijven en het gebruik van de vele Tibetaanse woordjes, lazen erg vermoeiend maar met de start van het tweede deel begon het verhaal plots te boeien. De verteltrant werd wat vlotter en  het verhaal werd steeds spannender zodat ik het almaar moeilijker vond om weg te leggen. Toen ik halverwege het boek eens op internet ging googlen naar Tibet en meer over het land en haar geschiedenis te weten kwam, vielen de stukken op hun plaats. Ik moet zeggen dat Daniel Easterman een indrukwekkend stukje research voor dit boek heeft geleverd want De negende Boeddha is doorweven met feiten en dat maakte het lezen nog eens extra aantrekkelijk maar het is geen gemakkelijk boek en je moet er echt van houden.