Dit is ongetwijfeld het mooiste boek dat ik in 2015 heb gelezen tot nu toe. Wat een stijl, wat een vertelkunst en wat heeft de auteur een diep inzicht in de menselijke psyche. Voor de inhoud van het verhaal verwijs ik graag naar de omschrijving bij het boek maar ik zal wel een paar mooie zinnen citeren:
'Ze waren overigens geen van allen geïnteresseerd in de natuur, die één was met hen. Ze keken nog slechts naar binnen, in zichzelf, niet naar buiten zoals de ouderen.'
(en dan zijn we pas op bladzijde 13 !!!)
'De dagen die na de schrik en de spanningen volgden, brachten de rust die zich ook na een sterfgeval aandient, wanneer de dode al ligt opgebaard in de andere kamer, de pijn wat zachter wordt en bij het zien van de onomkeerbaarheid van de situatie ook de opwinding aan scherpte inboet. Wat sterker wordt, is het besef van verlies, dat geaccepteerd moet worden.'

De stijl deed me een beetje denken aan Siegrfreid Lenz, van wie ik 'Duiste Les' heb gelezen. Het verhaal op zich is een beetje een mix van 'Bint' en 'Ivoren Wachters'.
Als je die twee boeken nog nooit gelezen hebt, dan zijn het leuke boeken om na dit boek te lezen (of er voor, dat maakt niet zo veel uit )