Het boekje bestaat uit 7 verhalen die geen onderlinge samenhang hebben. Hoewel je hier en daar wel een kijkje in het leven in een ander land krijgt, heeft het allemaal weinig om het lijf, de inboorlingen leer je nooit echt kennen en de verteller evenmin. Dat laatste heeft waarschijnlijk te maken met een zekere mate van afstandelijkheid, waarin de verteller, zelf acterend in het verhaal, nooit een mening heeft en emoties niet benoemt, hoewel een en ander toch emotionele impact zou moeten hebben, welke dan ook.
Neem bijvoorbeeld het verhaal van Tokio, waarin de hoofdpersoon animeermeisje is (soort escortdame). Het lijkt mij dat dat iets met je moet doen, als westerse vrouw waarin dit beroep toch meer in de taboehoek zit. Of misschien anders: de verteller had het net zo goed als Tokiose kunnen vertellen, omdat de clou van het verhaal niet ligt in haar "reiziger zijn".
Oh het titelverhaal, waarin terloops wordt gemeld wat de mannelijke dorpelingen doen terwijl de hippies aan het werk zijn, dat dat zonder verder commentaar wordt gepasseerd, om vervolgens een nogal pointless en lang einde aan het verhaal te maken.

Of het aan de lengte van de verhalen ligt, of aan de schrijfster, durf ik niet te zeggen, maar ik vind het jammer dat de reisverhalen niet meer couleur locale ademen.