Het verhaal
In deel 1 “Het Atria Project” is Abby Wilson meer over zichzelf en de rest van de groep te weten gekomen. In deel 2 “De vloek van Bedaron” gaat Abby proberen om de gaten die in haar geheugen zitten te vullen. Daarvoor moet ze Aarde verlaten en terugkeren naar haar geboorteplaneet. De soldaten van het Atria Project proberen nog steeds om Abby en haar bondgenoten te pakken te krijgen. De zoektocht naar wie zij nu werkelijk is en waarom de soldaten van Atria haar koste wat kost willen hebben vormt de kern van het verhaal. Gaat het Abby lukken om haar herinneringen en daarmee zichzelf terug te krijgen? Wie is Jarod Greystone, de man met wie zij zich diep vanbinnen sterk verbonden voelt? Kan zij hem vertrouwen of is hij onderdeel van het Atria Project?
Conclusie
In deel twee geeft de schrijfster de lezer door middel van dagboekaantekeningen van Abby een soort samenvatting van wat er in deel 1 is gebeurd. De aantekeningen maken een aantal zaken uit deel 1 duidelijker, maar ook komen er aantekeningen in voor die voor meer verwarring zorgen. O.a. de tijdslijn van deel 1 wordt warriger, omdat de aangegeven omrekeneenheid niet overeen lijkt te stemmen met de vergane tijd in deel 1. In de vloek van Bedaron wordt deze eenheid wel goed gehanteerd. De stamboom om Abby’s familie te verduidelijken zorgt voor verwarring m.b.t. de rol die Neill speelt. Waar deel 1 nog een duidelijk science fiction verhaal is, is dit deel een combinatie geworden van science fiction en fantasy. De naamgeving van wezens, de zieners, het orakel, metamorfen en andere fantasywezens worden opgevoerd. De combinatie science fiction en fantasy is een bijzondere. Deze ben ikzelf nog niet eerder tegengekomen. Waar ik in de meeste fantasyboeken het gevoel krijg dat ze zich afspelen in vergane tijden, wordt het element nu aan de toekomst toegevoegd. Ervan uitgaand dat de science fiction die ik tot nu gelezen heb zich allemaal afspeelt in de verre toekomst. In de vloek van Bedaron is dat niet echt te herleiden, omdat jaartallen ontbreken, maar er worden wel technologische hoogstandjes opgevoerd. De stukken in het boek die veel meer fantasy zijn dan science fiction komen beter uit de verf. Het verhaal komt in deze stukken meer tot leven. Toch is hier er regelmatig sprake van verwarrende onderdelen. De metamorfen zijn lastig te volgen en daardoor kun je als lezer de draad toch weer kwijtraken. Ook in deel 2 ontbreekt het romancegedeelte niet. De romance wordt iets interessanter, maar de ontwikkeling zie je als lezer al ver van tevoren aankomen. Ook in deel 2 zitten nogal wat taalfouten en dat werkt storend, omdat ook nu de zinnen een simpele opbouw hebben en vrij kort zijn. Toch is “De vloek van Bedaron” spannender en bij vlagen veel beter geschreven dan “Het Atria Project”. De personages komen wat beter uit de verf, maar het verhaal blijft behoorlijk onsamenhangend, te veel componenten in de verhaallijnen gestopt en ondanks de warrigheid is het een voorspelbare plot. Na het lezen van dit deel, denk ik dat Ursula Visser als fantasy schrijfster beter tot haar recht zou kunnen komen. Voor het moment voelt het alsof ze nog erg zoekende is naar het bij haar passende genre. Door eigenlijk drie genres – science fiction, romance, en fantasy – te gebruiken is het uiteindelijke resultaat het allemaal net niet.
Beoordeling
De vloek van Bedaron krijgt van mij 2*