Het is een bekend cliché dat zegt: Het is gemakkelijker om aan de top te komen, dan er te blijven. Zuur vlees, de eerste thriller van Maurice Kummer, werd meteen genomineerd voor de Schaduw-prijs voor het beste spannende debuut van het jaar. Vraag is dus of Kummers tweede thriller Moro-reflex, kan tippen aan dat succes.
Hoofdpersoon is Vincent, een klusjesman die in een klein dorp in Limburg woont. Hij is een alleenstaande, eenzame man, die vanaf zijn prilste jeugd een buitenstaander is. Genegeerd, geminacht, geplaagd. Tijdens een traumatische gebeurtenis in zijn jongensjaren, verliest hij zijn vriendin Rosa en wordt hij blind aan een oog. Hij houdt er grote psychische problemen aan over. Het lot heeft zijn droom om piloot te worden in rook doen opgaan. Vincent is niet sterk genoeg om op te krabbelen en een andere toekomstdroom of ambitie na te jagen. Hij zoekt zijn oplossing in een mateloos en roezig drankgebruik zodat hij de wereld om zich heen kan vergeten. In die toestand komt de plaatselijke prostituee Melissa in Vincents leven. Door omstandigheden gedwongen, komt zij bij Vincent wonen. De hypocriete en kleinzielige dorpsbewoners keren zich uit morele verontwaardiging tegen het tweetal. Als zij als Middeleeuwse parias uit het dorp worden verjaagd, beginnen de problemen voor beiden pas goed.
Moro-reflex is meer een psychologische roman dan een literaire thriller. In flash backs wordt uit de doeken gedaan hoe Vincent en Melissa zo zijn geworden als zij zijn. Daarbij hanteert Maurice Kummer, als een 21e eeuwse Emile Zola, een bijna naturalistische levensfilosofie. De mens is onmachtig om zijn eigen leven richting te geven. Het lot, de grote beslisser, bepaalt wat er van iemand terecht komt. Wie probeert iets te bereiken, struikelt over zijn eerdere mislukte pogingen. De mens valt en grijpt om zich heen om zich aan iets of iemand vast te klampen (het Moro-reflex van babys). Het leven van Vincent in een notendop. Menselijk wrakhout in de stroom, voortdrijvend op reflexen. In principe is Melissa een lotgenote. Haar hele leven lang zoekt zij naar ontsnappingswegen, maar dan wel passief. Het zwaar beproefde verleden van Vincent en Melissa wordt door Kummer in kunstig opgedeelde brokstukken geserveerd.
Op de cover van Moro-reflex staat het predikaat literaire thriller Een typisch Nederlandse ziekte waar helaas nog geen vaccin tegen is. Ik word daar echt heel moe van. Maar het geestige is, dat Moro-reflex het label literair redelijk waar maakt. Korte heldere zinnen, mooie beeldspraak, kleurrijke sfeerbeschrijvingen en zorgvuldige karakterontwikkeling. Alleen gebruikt Kummer veel te veel onnodige gezegdes en spreekwoorden. Moge het literaire aspect dus redelijk geslaagd zijn, het thriller aspect is dat bij lange na niet. Er is nauwelijks sprake van spanning, laat staan van thriller-achtige spanning.
In Moro-reflex komen achtervolgingen door dorpsgenoten en drugsdealers voor. Het zijn terzijdes die b.v. ook in een streekroman zouden kunnen voorkomen. Daar gaat het ook niet om in dit boek. Het gaat om de pogingen van Vincent en Melissa om in een schijnbaar zinloze wereld te overleven. Hun grootste vijanden daarbij zijn zijzelf. Die strijd is psychologisch knap beschreven in een boeiend boek dat slechts flauwtjes aan het genre thriller raakt.