Recept. Neem een vrouwelijke hoofdpersoon. Maak haar jong, knap, intelligent en rijk. Geef haar een goede baan en een goed karakter, maar zorg wel dat ze single is. Mix dit met een mannelijke hoofdpersoon. Maak hem niet al te knap, meer markant en sportief - type ruwe bolster, blanke pit  zorg wel dat hij rijk is. Breng hem in gevaarlijke situaties, zodat hij zijn moed kan tonen. Ook hij heeft geen verkering. Als achtergrond kies je een rijk milieu, type betere Amerikaanse kringen. Laat ze veel katten, maar creëer ook een broeierige sfeer. Zorg ervoor dat ze elkaar krijgen, niet te vroeg, zo tegen het eind van het boek. Mix dit met actie en wisseling van plaats. Breng de slechteriken ook in beeld. Zorg dat de vrouwelijke en de mannelijke hoofdpersoon het een keer met elkaar doen. Beschrijf die ervaring als hemels.

Dit zou een soort algemene receptuur kunnen zijn voor een bepaald type boek waar vrouwen (meer dan mannen, vermoed ik) zo nu en dan van smullen. Is daar iets mis mee? Nee, vind ik niet. Op zijn tijd hou ik wel van lichtverteerbare kost met een dosis spanning. Lekker lezen. De wereld blijft draaien en alles komt goed. Voorspelbaarheid heeft zijn positieve kanten.

Het boek Winddanser kon mij niet bekoren. Een onwaarschijnlijk verhaal met zoveel stereotypen dat het irritant wordt. De dochter van de president zit in een paranormale tunnel. Op zich vanuit haar ervaringen nog wel verklaarbaar, maar het hele gezeul met dat meisje van Amerika naar Europa en vooral de afloop irriteerde me. Overigens is de president, haar vader, een merkwaardig personage en volstrekt niet geloofwaardig. Factie? Fictie? De moeder komt al helemaal niet in beeld, want zij is zwanger en ligt op bed. Onwaarschijnlijk dat ze een kind van 7 niet achterna komt.

Laat ik de argumenten nog eens op een rijtje zetten: te stereotype, te gemakkelijk, teveel in het stramien van de goeien en de slechteriken', geen geloofwaardige karakters en een raar verhaal. Echt spannend is het nergens. Als de grote boef uitgeschakeld is (en natuurlijk gebeurt dat), dan is het gevaar geweken en leeft men nog lang en gelukkig. 'Laat maar zitten' wat mij betreft.