Een meisje, zittend op een boomstronk, omgeven door een veelvuldigheid van rozen sieren de cover van het derde boek van Cristina Caboni, De bloementuin.
Het verhaal heeft twee verhaallijnen. Enerzijds het verhaal van een zekere Bianca, een meisje dat er alles aan doet om in de gratie van haar vader, Lorenzo Donati, te vallen. Anderzijds het verhaal van Iris Donati die bij het tijdschrift Onze Tuin werkt en in haar vrije uurtjes wilde tuinen aanlegt voor mensen die dromen van een bloemenpracht.
Tijdens een bloemenbeurs stuit Iris op een meisje dat als twee druppels water op haar lijkt. Als ze haar vader opbelt om dit te vertellen, breekt een tijd aan waar een levenslang geheim wordt blootgelegd. En dit geheim is het begin van een mysterieus, modern sprookje vol geheimen.
Cristina Caboni schrijft weer vol liefde over bloemen, net zoals ze in haar vorige romans De dochter van de parfumeur en De bijenkoningin deed. De kleuren, de pracht, de geuren, de liefde voor alles wat door de natuur wordt voortgebracht van zaadje tot bloem weet de auteur zo mooi te beschrijven, dat je naast het plezier van het lezen ook nog eens zin krijgt om zelf een schopje in de grond te steken en iets wil planten.
De bloementuin zit vol raadsels die stukje voor stukje ontrafeld moeten worden om een jarenlang geheim bloot te leggen.
Heel veel emoties worden eveneens besproken in het verhaal. Van een open, optimistisch iemand tot een zwartgallig, gesloten persoon. Mensen die in het verleden blijven hangen tot mensen die geen enkel obstakel uit de weg gaan. Liefde en verbondenheid zorgen voor een warm gevoel tijdens en na het lezen.
Wederom een pracht van een boek van deze auteur.