'Soms is de prop in mijn keel klein.
Soms is hij er niet.
Heel soms is hij reusachtig.
Nu is het heel soms'

Schrijnend en verfijnd tegelijk.
Bijzonder, mooi, passages die om herlezen vragen, je leest zoveel meer, rake observaties, kippenvel, een glimlach.
Je wenst voor ieder kind een warm thuis, een thuis waar je gezien wordt. 'Zolang ik hier zit, ben ik nergens.'

Je voelt een tweespalt. Een gezond-heel-hart-kind en een kind met een half hart. Het gevoel en de zorg. Hoe. Alleen. Niet. Wie. Samen.

Een lach die je van vroeger hebt liggen wordt nog mooier als half horen ook al mooi is.

De passage: 'Het woord Sorry schrijven is niet moeilijk. Het woord er mooier uit laten zien, dan gewoon maar een woord, dat is lastiger.',
lees ik bij het zachtjes sluiten van het kleinood nog een keer op de fraaie achterkant.

Vanavond bij helder weer kijk ik naar de maan en zal ik dan een vederlichte verschijning zien?
Bianca is voorlopig nog niet uit mijn hoofd weggebonjourd.

Lees dit, neem tijd, maak kennis of lees ook deze Moeyaert. Af en toe kom je parels tegen.