Een van de meest opvallende vergelijkingen die ik de laatste tijd gelezen heb, komt uit het boek De lieve vrede van Geertje Kindermans. "Sommige mensen zijn net slootjes waar je niet overheen kunt komen. En dan moet je niet eindeloos proberen er toch overheen te springen, soms kun je beter een plankje over zo'n slootje leggen." Voor Lotte is Vieze Arie zo'n slootje. Ik erger me zelden heel erg aan romanpersonages, maar Vieze Arie krijgt het voor elkaar. Wat een irritant ventje! Bijna ongemerkt weet hij het bestaan van Lotte binnen te dringen. Steeds weer duikt hij op, net als ze het niet verwacht. Net als een stalker...

Lotte overkomt het allemaal. Ze weet niet hoe ze haar grenzen moet bewaken en ze durft geen tegengas te geven. Niet bij Arie, niet bij de bitcherige Tilly, niet bij haar moeder. Nooit komt ze voor zichzelf op, alles is gericht op het handhaven van de lieve vrede. Uiteraard is het allemaal te verklaren: ook de moeder van Lotte kan geen besluiten nemen en ook zij komt nooit voor zichzelf op. Geen wonder dat Lotte dat ook nooit heeft geleerd! En dit is nu net de reden waarom het boek me niet echt greep: ik vind het te eenvoudig allemaal.

In het boek wordt afgewisseld tussen het verhaal van Lotte en brieven die de moeder aan Lotte schrijft. Op die manier krijgt de lezer inzicht in de achtergrond van Lotte. Aangezien moeder de brieven niet verstuurt, moeten ze op een andere manier bij Lotte terecht komen: via Arie, die zichzelf bij de ouders van Lotte naar binnen heeft gekletst. Hij slaapt op de kamer van Lotte en hij heeft de brieven van haar moeder gepakt. Niet zo waarschijnlijk.

Hoewel het boek vlot wegleest, sluit ik me niet aan bij de tekst op de achterflap "(...) boek dat onder je huid gaat zitten." Daarvoor is het allemaal te voor de hand liggend. De lieve vrede is genomineerd voor de Dioraphte literatourprijs, maar wat mij betreft is dat teveel eer.