Wie heeft niet tenminste wel eens gehoord van deze internationale bestseller? Mede hierom begon ik vol enthousiasme aan het boek, om naar gelang ik verder in het boek kwam steeds meer te verzanden. Ergens zag ik wel in waarom dit boek zo’n hoge ogen gooit, bijvoorbeeld om de bijzondere stijl en vaak sterke filosofische bespiegelingen. Op hetzelfde moment werd ik echter geen moment meegesleept in dit verhaal, over de driehoeksverhouding tussen Tomas, Tereza en Sabina. Mijn interesse in hun levenswandel, toch al niet erg bijzonder, begon me ook steeds minder te boeien. Dit komt vooral door de nogal afstandelijke stijl van Kundera, die van grote hoogte zijn hoofdpersonen observeert. En dat hij in het begin verklapt dat zijn hoofdpersonen toch niets meer zijn dan producten van zijn fantasie, helpt ook niet echt. Al met al blijft het boek hiermee nogal klinisch, kil aandoen. Vast interessant voor verheven intellectuelen, maar niet boeiend voor mensen die zich door een krachtig verhaal willen laten meeslepen..