Zorgverzekeraar Zorg en Zekerheid heeft een tweede reeks korte verhalen uitgegeven: Six minute stories. Het betreft een reeks zeer korte verhalen (ongeveer 1100 tot 1400 woorden), waarbij het 6 minuten zou duren om het te lezen. De achterliggende gedachte is dat lezen stress vermindert, zelfs al is het maar gedurende 6 minuten. De lezer wordt vervolgens uitgenodigd het boekje na gebruik te verspreiden in trein, station of koffiebar. Mij lijkt het eerder een stressvolle situatie: nog snel even het verhaal uitlezen omdat je trein, je date of je bestemming er aan komt.
Het niveau van de verhalen is behoorlijk wisselend. Sommigen lijken in 6 minuten uit de mouw van de auteur geschud. Anderen daarentegen zijn zo doorwrocht en opeengepakt dat je wilde dat de auteur de ruimte had gekregen om een roman te schrijven. Het is niet eenvoudig om een ultrakort verhaal te maken, zeker als het bedoeld is als vluchtig medium. Papier lijkt bestemd voor de eeuwigheid, het principe van de Six minute stories lijkt meer op Instagram Stories: het moet in een keer pakkend en duidelijk zijn, want daarna verdwijnt het voorgoed van je tijdlijn. Het verhaal van Herman Koch voldoet het beste aan dit principe. Het neemt de lezer direct mee in zijn bekende, toegankelijke stijl, bouwt het verhaal geheel volgens verwachting op en eindigt met een klein, voorspelbaar twistje zodat je mondhoeken even omhoog krullen. Het nadeel: het doet verder niets, er blijft niets hangen, alsof je in een suikerspin bijt.
Ik scroll liever even door Instagram als ik op de trein of de koffie wacht. Of pak een echt boek, een roman van Niña Weijers bijvoorbeeld, of de dichtbundel van Marieke Lucas Rijneveld.