Na (vooral) Serena en De fluitspeler waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Te hoog misschien? Boven de waterval bevat zeer zeker elementen die mij goed bevallen, zoals de prachtige beschrijvingen van de natuur en de uitwerking van de diverse karakters en hun problematiek. Het 'thrillergehalte' speelt wat mij betreft niet zo'n grote rol, en dat vind ik ook niet zo erg. Dat is hooguit de drager van de eerder genoemde elementen. Wat me wel gestoord heeft, is de vertaling. Die is slordig in mijn ogen. Sommige woordkeuzes zijn op zijn minst bijzonder te noemen. Ik weet dat eerder bij Serena door sommigen de vertaling ook als storend werd ervaren, dat had ik toen niet. Maar nu dus wel (het betreft dezelfde vertalers). Ik twijfelde, met name door de vertaling, tussen 3 en 4 sterren, maar Rash krijgt het voordeel van de twijfel, want de vertaling kan en wil ik hem niet aanrekenen.