Ik had mijn bedenkingen al voor ik aan dit boek begon. Dat is oneerlijk, want ik wil Kim's nieuwe boek echt een eerlijke kans geven. Dat heb ik ook gedaan. En ik zeg eerlijk, het las echt prettig en ik heb vooral van het middenstuk waarbij Naomi volledig ingepakt wordt, erg genoten. Ik vind het knap hoe Kim dit uit heeft kunnen schrijven, al heeft Naomi wel een ernstig gebrek aan een ruggegraat.

Inderdaad bevat dit boek erg veel seks, maar dat is niet eens wat mij het meeste tegenstond. Allereerst snap ik het nut van de drie verschillende delen niet. Ik zie werkelijk geen verdeling in het verhaal en wat mij betreft was dat een beetje overbodig.
Maar het allerergste vond ik wel het einde. Zoals Sonja al zegt: dat is echt ziek. Kon je nu niks beters verzinnen, Kim? Ik heb het gehele stuk met een frons zitten lezen. Kom op mensen, dit plot is echt ongeloofwaardig!

Dit boek bewijst waar ik al voor vreesde. Kim hoort in het rijtje bij Kluun, Sophie van der Stap en Maria Mosterd. Stuk voor stuk mensen die een prachtig verhaal te vertellen hadden. Helaas schijnt één bestseller ineens een reden te geven om nog een boek op de markt te brengen. In het geval van Kluun, Sophie en Maria waren dat regelrechte monsters. Kim brengt het er wat beter van af, omdat ze een ander genre aangesneden heeft en geen verhaaltje heeft geblaat over het 'terug vinden van jezelf'. Toch vind ik dit boek jammer en het vertekent het beeld wat ik van Kim had. Ademloos was zo mooi, zo gevoelig en zo tranentrekkend goed uitgewerkt! En nu dit...? Jammer...