Ik mocht meedoen als één van de 50 buzzers van Hebban voor het tweede boek van Ilse Ruijters. Ik had nog nooit van deze schrijfster gehoord maar de titel maakte me nieuwsgierig en deed me denken aan ‘Later als ik groot ben’…
Daarnaast sprak de locatie me aan; het boek speelt zich grotendeels af in een TBS kliniek. Nadat ik 25 jaar geleden een keer op excursie geweest ben in een TBS kliniek, is mijn nieuwsgierigheid gewekt voor het leven dat deze mensen leiden. En toen ik zag dat Ilse Ruijters ook de Hebban Thriller Debuutprijs in 2015 gewonnen heeft met haar eerste boek, was ik meteen geïnteresseerd.

Het boek gaat over Elin, een jonge vrouw die start als sociotherapeut in een TBS kliniek op een afdeling met allemaal mannen met verschillende achtergronden en verschillende verhalen.
Als snel wordt duidelijk dat zij niet zomaar gesolliciteerd heeft naar een baan in een TBS kliniek, ze is op zoek naar haar wortels en die hebben zeker te maken met het leven in een TBS kliniek.

In korte hoofdstukken die geen titels dragen maar dagnummers en jaartallen vermelden, worden we als lezers meegenomen in zowel het heden als het verleden. Waarom is Elin zo gefacscineerd door het leven in een TBS kliniek en hoe zit het nu met haar relatie met haar ouders? Aan het eind van dit boek volgen de antwoorden pas met uiteindelijk een verrassende en onverwachte ontknoping waarbij ik in de Proloog volledig op het verkeerde been werd gezet.

Na het lezen van dit boek ben ik meteen begonnen in haar debuut en ook hiervan was ik onder de indruk. Ilse Ruijters kan zeker schrijven en heeft haar debutantenprijs meer dan verdiend.
Ze heeft er zeker een fan bij!