De vampier Sybil Crewes, hoofd van de organisatie Nigtbird, probeert het boek Necromonicon te vinden in de verblijfplaats van haar tegenstander The Reaper. En hoe kan Robert McKenna, schrijver van 1 bestseller, maar kampend met een writersblock, haar hierin helpen.

Cynthia probeert een spannend verhaal neer te zetten, maar dat lukt in zijn geheel niet. Het verhaal is warrig. Er zitten vreemde plotwendingen in en een aantal personen reageert heel ongeloofwaardig.
Ze wisselt heel vaak van point of view, omdat ze het verhaal verteld door de ogen van haar hoofdfiguren, maar ook van haar bijfiguren. Hierdoor worden veel zijlijnen gevolgd. Hier heeft het hoofdverhaal erg onder te leiden. Als ze zich maar bij 2 of 3 personen had gehouden dan was het verhaal strakker verteld en zou er een spanningsboog kunnen worden opgebouwd, wat nu geheel afwezig is. Wat nog een nadeel van de vele wisselingen is dat geen van de figuren (hoofd of bij) uit de verf komt. Ze blijven heel vlak, en dat is jammer, want ze voert wel een paar figuren op die interessant hadden kunnen zijn.
Waar het verhaal verder onder te leiden had waren vreemde plotwendingen. Het is heel onaannemelijk als een persoon over een nacht ijs veranderd van een kwaadaardig wezen tot een liefhebbende geliefde. En de soms uit de lucht vallende figuren, zonder een aankondiging een nieuwe booswicht, die alles over hun operaties weet. Hoe is dit mogelijk, daar wordt geen uitleg over gegeven. Zo zijn er nog een aantal zaken in het verhaal die niet logisch zijn of waar ik dacht, waar komt dit of dat, hij of zij vandaan.

Het verhaal had potentie, maar de schrijver maakt het niet waar. Door haar manier van vertellen en verhaalopbouw is het een warrig verhaal geworden waar soms de zombies om je oren vliegen en de andere keer juist weer wat meer pit had mogen hebben.