Het verhaal begint- BAM- met een mislukte zelfmoordpoging van de hoofdpersoon Sully Moss. Ooit een mooie veelbelovende jongen, nu is hij bijna 40, werkeloos, egoïstisch, onbetrouwbaar, stevige drinker, pafferig gezicht, kortom een sul. En zelfs een zelfmoord plegen lukt hem niet. In het ziekenhuis beseft hij dat hij toch nog iets goed wil doen met zijn leven en besluit om zijn nier (nog zgan) aan een onbekende te doneren. Dat betekent wel dat hij gezond moet gaan leven, geen alcohol meer drinken en een baan vinden. Zal hem dit nu wel lukken? Hoewel het onwaarschijnlijk aandoet, dat je vlak na een zelfmoordpoging kan bedenken dat je een nier wil afstaan, was ik wel meteen door het verhaal gegrepen.
De schrijfster Debra Oswald heeft reeds vele stukken geschreven voor theater, film en tv. En dat is te merken, niet alleen Sully, maar ook de andere personen worden uitgebreid beschreven, waardoor je met ze meeleeft: de onzekere Natalie, de kordate Astrid, de stugge Gordana.. En zelfs voor Sully, een ontzettende klootzak, krijg je sympathie en wil je het verhaal uitlezen. Houdt Sully het vol om zijn leven te beteren en zijn nier te doneren?
In dit genre verwacht (hoop) je op een happy end, maar het verhaal kent een paar onverwachte wendingen, waardoor je nog meer getriggerd wordt om door te lezen.
Ik heb het meest genoten en moest geregeld lachen om Oswalds beschrijvingen van personen en de netelige situaties waar ze zich in hebben gemanoeuvreerd. Zoals Natalie en Gordana die met het lichaam van Natalies overleden vader gaan sjouwen.
ZGAN is een boek over familie, vriendschap en liefde, maar raakt je vooral door de herkenbare worstelingen van de hoofdpersoon en de anderen. Feilloos beschreven door Debra Oswald. Dat er meer boeken van haar mogen volgen!