De korte thriller ‘De Japanse tuin’ van Pieter Aspe telt 121 pagina’s en is uitgegeven in 2002 door uitgeverij Manteau. Pieter Aspe is de meestgelezen misdaadauteur van Vlaanderen en Nederland en werd bekend met zijn thriller ‘Het vierkant van de wraak’ in 1995.
We zijn van Aspe gewoon dat de hoofdrolspeler Pieter Van In is en dat ons verhaal zich in Brugge afspeelt maar deze keer is de hoofdrol weggelegd voor hoofdinspecteur Lies Rutten en haar collega Rudy Nelissen met wie ze bijzonder goed kan opschieten en het verhaal speelt zich niet af in Brugge.
In Hasselt aan de Kolenkaai, vlak bij een discotheek, wordt Stijn Olaerts dood terug gevonden in het water. De enige aanwijzing die Lies en Rudy vinden is een bibliotheek kaart, hier begint dan ook hun zoektocht naar de dader. In de bibliotheek leren ze Raf Swennen kennen. Deze man beweert dat hij Stijn Olaerts niet kent maar verder in het boek blijkt het dat hij gelogen heeft. De zaak vordert niet echt totdat Helena Bijlens, de vriendin van Stijn Olaert, zelfmoord pleegt. Door een brief die ze vinden op het appartement van Stijn en Helena komen ze bij het echtpaar Verdonk terecht die in het rusthuis tegenover de bibliotheek wonen. Ook dit levert hen niet veel op. Door het echtpaar komt Lies Rutten wel terug in contact met haar verleden dat haar in deze zaak nog wel wat problemen bezorgd. Het feit dat Stijn Olaerts bevriend was met de zonen van De Scheper en De Vlaeminck, twee bekend zakenmannen, maakt het nog eens extra moeilijk voor Lies en Rudy. Wanneer uiteindelijk ook Raf Swennen vermoordt word begint het verhaal in elkaar te passen.

Het verhaal komt zeer traag op gang en er is van in het begin niet echt veel spanning aanwezig. Naarmate het boek vordert, vordert ook de spanning maar niet zo als ik gewoon ben van Aspe. Er worden veel gegevens achter gehouden die pas op het laatste moment uitgeklaard worden. Hierdoor krijg je op het einde veel informatie, bijvoorbeeld wat het echtpaar Verdonk met de moord op Stijn Olaerts te maken hebben, wie Hakimoto is, enz. Er zijn ook heel veel personages aanwezig wat voor verwarring zorgt op het einde van het verhaal. Bijvoorbeeld Wim, de man van Lies heeft niet echt een functie in het verhaal. We weten ook zeer weinig over de personages. Zelfs over de hoofdpersonages weten we niet super veel. De verhaallijn waarin Lies Rutten zwanger wordt zorgt ook nog eens voor extra personages waardoor het nog verwarrender wordt. Ook is deze verhaallijn deels overbodig omdat het niets te maken heeft met de moorden en Lies haar verleden. Ondanks dat het boek langdradig is leest het toch vrij vlot. Dit komt wel omdat het zo kort is maar ook door de vlotte schrijfstijl die we van Aspe gewoon zijn. Ook zijn woordgebruik is neutraal waardoor het boek voor zowel volwassenen als jeugd toegankelijk is. De schrijver hanteert in dit boek de alwetende hij/zij-verteller. De verteller staat als het ware ‘boven’ het verhaal. Hij ziet neer op alles en weet de gevoelens van de personages en wat er gaat gebeuren. Dit wordt al duidelijk vanaf de eerste pagina.

Ik vind het boek niet echt een aanrader. Ik vind dat het super traag op gang komt en er is weinig spanning aanwezig. De verhaallijn kon me ook niet echt boeien omdat het hedendaagse thema van het drugsmilieu me niet echt interesseert. Voor de hoeveelheid informatie dat je krijgt vond ik het boek een beetje te kort. Op het einde van het boek was ik zeer verward en wist ik niet goed wat er gebeurde waardoor ik een deel heb moeten terug lezen. Dat er vier moorden gebeuren vind ik er ook wat teveel aan. Ook vind ik dat er te weinig aandacht gegeven is aan de verhaallijn over ‘Tanako Hakimoto’, waarvan de titel afkomstig is, waardoor je soms als het ware uit de lucht gevallen komt omdat je niet goed begrijpt waarover het juist gaat. Ook vind ik het leuker als de personages wat meer zijn uitgewerkt, wat in dit boek dus niet het geval is. Ook ben ik meer fan van het hoofdpersonage Van In. Ik lees niet zo graag thrillers maar wel als het Aspe is al kon dit boek me minder bekoren als de andere die ik van hem gelezen heb. Maar dit was zeker niet het laatste boek dat ik van Aspe gelezen heb.