Na 500 blz. (490 om precies te zijn) begon het boek me enigszins te boeien. Met nog 48 pag. te gaan was ik hoopvol. Onterecht naar bleek. Marisha Pessl geeft een nodeloze blijk van haar belezenheid. Zonder ook maar één verwijzing te kunnen staven (het zal wel kloppen allemaal) begonnen de boekverwijzingen me na 2 pagina's al te storen. Het komt het verhaal nl. niet ten goede. De "als" en "alsof"-en vliegen je bovendien om de oren en ook dat heeft Pessl m.i. niet nodig, zo blijkt vanaf pag 490 dus, want op dat moment wordt het verhaal ook nog even interessant en spannend.
Hartstikke intelligent allemaal (zoals Mulisch dat af en toe kan) maar in mijn ogen leidt dat nodeloos af van waar het in werkelijkheid om gaat, een goed verhaal dat beklijft neerzetten. Dat lukt dan dus ook niet. Bovendien begon het gebruik van het, ongetwijfeld in het engels (of amerikaans) lekker klinkend, woord "pap" me al snel te irriteren. Dat had een stuk minder gekund.
Ik heb eerlijk gezegd het vermoeden dat Marisha Pessl een zeer getalenteerd schrijfster is maar in dit boek is ze zichzelf voorbijgelopen in haar drang zichzelf te willen bewijzen. 2 sterren dus maar.