Siedjah gaat over Siegridje Bremer, geboren in 1899 te Nijkerk. Later gaat ze naar de onderwijsschool in Apeldoorn, komt ze terecht in een kosthuis in Nieuwleusen en uiteindelijk in Assen. Daar ontmoet ze een prettige man met wie ze een relatie krijgt. Wanneer hij opbiegt een andere vrouw zwanger te hebben gemaakt, besluit ze te vertrekken naar Batavia, Indië, om les te gaan geven.

Ondanks dat de kaft me niet aansprak (een rode kaft, met witte letters en een portret van Siegrid), was ik wel erg geboeid door de omschrijving van het verhaal. Ik hoopte te lezen en ervaren hoe die tijden en gewoontes in Indië waren, mijn nieuwsgierigheid naar het persoonlijke verhaal van Siedjah was groot.

In Siedjah weet Nico Vink heel gedetailleerd situaties en gebeurtenissen te beschrijven, maar al vrij snel voelt het als een overkill aan informatie. Het wordt verteld alsof je met een soort basiskennis al moet weten waar het over gaat, maar ik heb echt geen flauw idee en kan er geen touw aan vast knopen. Van het ene achtergrondverhaal zo over in het andere om vervolgens weer door te gaan in het volgende. In het verhaal wordt constant voor en terug in de tijd gesprongen. Het verhaal is slecht te volgen. Het boek zit barstensvol geschiedenis en achtergrondinformatie over niet alleen Indië, maar elk verband die de schrijver maar ziet wordt beschreven. Zin na zin, alinea na alinea en bladzijde na bladzijde worden er aan gewijd.

Echter, de belangrijkste gebeurtenissen uit Siedjahs persoonlijke verhaal worden met enkele woorden afgedaan, zoals het vreemd gaan van haar jeugdliefde en het scheiden van haar man. Het lijkt alsof de schrijver hier niet over uit wil wijden. Er komen ook nauwelijks emotie of gevoelens in het verhaal om de hoek kijken. Haar zoon die vlak voor de WOII naar Nederland gaat, die ze jaren niet ziet, de steeds korter wordende brieven.. het blijft onduidelijk hoe dit nou voor Siedjah is geweest. Hoe ze dit heeft ervaren, wat haar gevoelens waren. Het verhaal is haast als een dagboek geschreven, in chronologische volgorde wordt het verhaal van Siedjah beschreven, maar juist bij een dagboek verwacht je emoties. Pas op bladzijde 370 (van 414) wordt gesproken over het leed van Siedjah om haar zoon Niek naar Nederland te laten vertrekken en vanaf bladzijde 396 gaat het eindelijk over Siedjahs tijd in het Jappenkamp, waar het voor de lezer persoonlijk en interessant wordt. Wellicht is het moeilijk voor een zoon om dit soort details op te schrijven, maar het had het verhaal veel meer laten leven als er meer emoties bij waren komen kijken. Het verhaal is niet onder mijn huid gaan zitten.
Voor iemand die niet in Indië is geweest is het een boek bomvol informatie dat moeilijk gaat leven. Voor iemand die er al eens is geweest en er beelden bij kan maken is het wellicht een fijn boek met een extra dosis informatie over het land en zijn geschiedenis.

De door Vink gebruikte schrijfstijl is goed, los van de uitgebreide details. Er is gebruik gemaakt van spreektaal, maar het is, ondanks dat het verhaal zich bijna 100 jaar geleden afspeelde, niet oudbollig. Regelmatig komen er Indische woorden in het boek voor, die telkens worden uitgelegd.

De uitgebreide uitleg van de geschiedenis en omschrijvingen van de omgeving waar het verhaal zich afspeelt is bewonderenswaardig en zal veel tijd in beslag hebben genomen, maar vanwege het gebrek aan emoties in de toch heftige en persoonlijke geschiedenis van Siebrigje, geef ik het boek twee sterren. Een persoonlijk verhaal dat niet persoonlijk voelt.