Ik lees alles van Faye, maar ik moet zeggen dat alles wat me in de vorige boeken niet zo kon boeien (zoals het bloeiende seksleven van de hoofdpersonen), in dit boek wel extra naar voren komt. Het lijkt net of de schrijfster liever een keer een liefdesroman wilde schrijven en er ook nog maar een paar misdrijven tussendoor gooide om het toch een thriller te laten lijken.
Ik vond het gegeven erg interessant, de gevonden baby, de zoektocht naar de vader, maar alles eromheen vond ik erg overbodig. Details over het privéleven van de Deckers schuw ik niet, maar ik vond het nu wel erg overdone: seks, uit eten, nog een keer seks, 'krijgen ze elkaar nu wel of niet', nog een keer seks en een happy end, het was me iets te veel van het goede.
Verder sprak het gegeven van het eeuw oude misdrijf in Duitsland me ook erg aan, maar hier kwam ook een zeer abrupt einde, zonder ook maar iets van duidelijkheid.
Ik zal alles van Faye blijven lezen want nog steeds spreekt haar stijl me aan, maar ik zou zeggen: blijf bij je genre! Of schrijf een echt liefdesverhaal, dan weet ik meteen dat ik het niet hoef te lezen...