Lieve gaat over de muze van Noah met wie hij lief en leed deelde en over wiens leven hij een film wil maken.
Het boek geeft een kijk over hoe een film wordt gemaakt en hoe de “acteurs” omgaan met richtlijnen en eisen van de regisseur.

Giphart gebruikt in zijn roman korte, vlot leesbare hoofdstukken, al is het wel nodig om je hoofd koel te houden en je aandacht niet te laten verslappen want de auteur switcht van het ene personage naar het andere en weer terug. Dat maakt dat het boek mij bijwijlen echt tegenstak en ik het langdradig vond. Komt daar bovenop dat er plots een nieuw personage naar voren komt, nl. Dirk, die onmiddellijk weer verdwijnt om tegen het laatste hoofdstuk nog eens op te duiken. Dit personage bood zeker geen meerwaarde in of aan het boek.

Ik vond de personages gekunsteld en niet open…ik kon mij niet in hun leefwereld inbedden en vond hun allemaal stijf en onpersoonlijk.

Ik had erg hoge verwachtingen van dit boek na zijn vorige “HAREM” te hebben gelezen. Echter werden mijn verwachtingen niet ingelost.
Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat Giphart dit boek op een drafje heeft geschreven, wat maakt dat de opbouw stroever en gekunsteld is, en ook niet diep uitgeschreven.

Geen echte aanrader voor mij.
Giphart kan veel beter.