In New York is iedereen corrupt, alleen zijn sommigen wat corrupter dan anderen.

Denny Malone, politieagent van Iers-Amerikaanse afkomst, leeft de droom.
Met zijn matties van een of andere schimmige elite-eenheid legt Denny zijn versie van gerechtigheid op aan Harlem.

Da white cop’s burden.

Da Force is te hecht en efficiënt om door superieuren of moralistische bemoeials van Internal Affairs te worden beteugeld.

In een wereld waarin harde drugs, ferme klappen en zware wapens de dienst uitmaken, heeft Denny steevast de grootste zwaaiende lul.
Voorwaar een prestatie van formaat voor een witte smeris in Harlem.

Als ze weer eens een dealer hebben geript, blaast Da Force stoom af in de beste hoerenkasten, de duurste restaurants en de meest exclusieve clubs.
Overal waar ze komen speelt geld geen rol en is het respect onbegrensd.

Niemand zei dat de droom geen adolescente en fascistoïde kantjes had.
Maar wie maakt Denny wat.

De FBI dus.

Denny wordt wat hij zelf het meest haat: een rat.
Hij laat geen gelegenheid achterwege om de lezer in te wrijven hoezeer hij zichzelf veracht.
Dat weerhoudt hem er echter niet van zijn maten erbij te naaien.
Hij wordt een verrader op dezelfde manier als hij ooit corrupt werd. Stap voor stap en met de beste intenties.
Maar het minste kwaad leidt altijd onontkoombaar tot een net iets groter kwaad.
Net zolang tot de stront Denny aan de lippen staat en hij geen kant meer op kan.

Als Don Winslow op zo’n vijftig pagina’s voor het einde opgehouden was met staccato typen, had hij een puike thriller geschreven die door veel lezers als rauw realistisch zou zijn ervaren.
Helaas kan hij goed genoeg niet alleen laten en volgt er een apocalyptisch sluitstuk waarin Harlem door rassenrellen in de hens gaat en Malone boete doet en voor al zijn zonden en een soort van verlossing vindt.
Dit is ongetwijfeld emotioneel bevredigend voor de lezer die zich heeft laten inpalmen door de bullshit van Malone, maar realistisch gezien is het een flink aantal plotwendingen te ver in deze grotesk opgeschroefde crime-operette.
Het valt niet meer bij te houden wie precies wie aan het naaien is en hoe hard.
Er komt een moment dat het ook niet meer boeit.

De favoriete toets op het bord van Don Winslow is de Enter.
In Lek is deze zo veelvuldig aangeslagen dat hij welhaast een tikje sleets moet zijn.
Het leidt tot het soort proza dat je wel in Hebban recensies ziet.
Iedere zin een nieuwe alinea.
Op Hebban is het vaak een teken van onvermogen.
Hier is het een stijlmiddel.
Beoogd effect is dat iedere zin even nadrukkelijk raak, meedogenloos, veelzeggend en onweerlegbaar is als een schot van een stainless steel .45 Automatic.
In een boek van 400 plus pagina’s wordt dat effect echter al snel oorverdovend.
Bijkomend voordeel is wel dat boek makkelijker om te zetten is naar een filmscript.
Dat dan weer wel.

De vertaling blijft naar mijn smaak wat te dicht op het oorspronkelijke Amerikaans, maar dat is in dit geval een verdedigbare keuze en denkelijk ook de enige weg om de essentie van dit boek naar het Nederlands over te brengen.