In "Het meisje met de onderrugtattoo" beschrijft Amy Schumer haar leven. Hoe het was voor haar leven als bekend persoon, maar ook over hoe het nu is. Ze heeft het ook over haar vader die MS heeft of over haar mishandelingen door haar vriend.

Als ik heel eerlijk mag zijn, heb ik me door dit boek moeten worstelen. Ik had al zoveel goede dingen over het boek gehoord en gelezen, dat ik het zelf wou lezen. Maar eerlijk is eerlijk, ik vond er niets aan.
Amy is zo vol over zichzelf. In het begin kon ik het nog verdragen en ik dacht dat het wel zo verbeteren, maar dat is helemaal verkeerd gedacht. Ze schuwt vulgair en grof taalgebruik absoluut niet en vindt zichzelf dan ook het middelpunt van de wereld. Ze schrijft over haar vader en haar moeder, wat er nog wel mee door. Behalve als ze haar vader weer eens belachelijk portretteerde over zijn ontlasting probleem. Dat je dat één keer schrijft, dat kan er nog mee door. Dat zijn de nadelen van de ziekte. Maar moet je het dan nog een keer in geuren en kleuren beschrijven? Er zijn grenzen aan.
Net zoals het feit over haar seksleven. Als we dat één keer weten, dan is het ok maar je moet dat niet blijven vertellen. Zij vindt zichzelf de belangrijkste persoon ter wereld.

Mijn conclusie is heel eenvoudig samen te vatten. Ofwel hou je van haar en haar manier van schrijven ofwel hou je er niet van. Ik hou er duidelijk niet van.