Kan me helemaal vinden in de recensie van Joanazinha. Ik heb net de laatste pagina uitgelezen en ik weet ook niet wat ik er van moet vinden.
Kennelijk heb ik de achterkant verkeerd/te snel gelezen. Ik dacht dat de hoofdpersoon er ook zou achterkomen WAAROM ze driemaal in de steek is gelaten. Op die vraag krijgen we geen antwoord.
De hoofdpersoon is inderdaad depressief, maar dat vermeldt de achterkant ook. Daarbij komt een grote dosis passiviteit, die ik ook niet begrijp. Zeker niet voor zo'n lange periode.
Ze heeft dan wel weer een hele goede vriend (Jason) die er echt wel ís voor haar.
En ze heeft wel een bepaalde (cynische) humor die me aanspreekt.
De manier waarop en dát ze haar jeugdliefde weer ontmoet is wel heel toevallig. Gelukkig werd dat geen happy end, want dat zou ongeloofwaardig zijn, in mijn ogen.
Hele mooie, lange zinnen. In het begin vaak te lang, vond ik. Maar het kan ook zijn dat ik er na de eerste hoofdstukken aan gewend raakte.
Het uitstapje met de broers voegde niets toe.

Ben blij dat ik het boek gelezen heb (het was mij door 2 personen aangeraden), maar ik zou het een ander niet direct aanraden.
Ik twijfel tussen 2 en 3 sterren....