Terrence Lauerhohn timmert de laatste jaren stevig aan de weg. Zijn De negen cirkels (2014) kreeg een Hebban-nominatie in de categorie Fantasy en Wegversperring (2015) en Nirwana (2016), beide in de categorie ‘thriller & spanning’, scoren positieve lezersreacties op diverse sites. Een uitstekende keuze dus voor de Splinter-reeks, om de auteur aan een breder of ander publiek te presenteren.
Laat ik inhoudelijk slechts vertellen wat de flaptekst al vertelt: “1897: Een jager waart rond in Venetië. Aan de oevers van de Laguna Veneta worden de lichamen van tientallen mensen gevonden. Inspecteur Giacomo krijgt opdracht hun gewelddadige dood te onderzoeken en hun wrede moordenaar op te sporen. Wanneer een prachtige dochter van een adellijke familie hem om hulp vraagt, heeft Giacomo moeite om zijn aandacht bij deze vreselijke situatie te houden. Maar dan leidt zijn speurtocht hem naar de waarheid over een verschrikkelijk wezen…”
Echter, het verhaal overtuigt mij niet; het weet bij mij geen enthousiasme te wekken en dus ook geen nieuwsgierigheid naar de andere boeken van Lauerhohn. Daar zijn meerdere redenen voor.
Het eerste wat mij stoorde waren een aantal stilistische onhandigheden. Terrence Lauerhohn forceert zich in dit verhaal geregeld tot wat waarschijnlijk mooie formuleringen moeten zijn, maar die mij als lezer alleen maar storen. De intro van het eerste hoofdstuk, blz. 3: “De volle maan gidst de dood naar het leven.” Niet waar, zoals het verhaal later laat zien. Op bladzijde 5: “Haar sierlijke vingers hulden zijn palm een moment in haar vrouwelijke warmte.” Het is mij totaal onduidelijk wat ik me daarbij moet voorstellen. En vervolg biedt nog een aantal voorbeelden.
Vervolgens ging ik mij al snel afvragen waarom de personages doen wat ze doen. Waarom komt die vader mee naar het politiebureau om alleen maar in de koets te blijven zitten? Waarom gaat de “ispettore” bij de dame op bezoek? Zelfs dat wat aanvankelijk begrijpelijk lijkt, namelijk waarom de “signorina” naar de politie is gegaan, wordt uiteindelijk onbegrijpelijk. En uiteindelijk is er dan ook nog de ontknoping die, nee, ik verraadt niets, maar volgens mij is het een bedachte ontknoping die niet wordt gedragen door het voorgaande gebeurtenissen en als een deus ex machina uit het niets komt. Of heb ik van alles gemist? Ligt het aan mij? Nee, natuurlijk niet, ik ben de lezer en de lezer heeft altijd gelijk.
En vanuit die negatieve gevoelens komen na het dichtslaan van het boekje ook nog bedenkingen over het toneel waarop Lauerhohn zijn verhaal lat afspelen. Het Venetië van het einde van de negentiende eeuw? Dat wordt wel geschreven, maar of het nou écht Venetië is? Meer een poging om een donkere, wat exotische sfeer te scheppen met twee of drie namen, wat Italiaanse woordjes en een koets met paarden.
Maar dat is het mooie van zo’n Splinter-reeks: het wijst je de weg naar schrijvers die je wél bevallen, en die zullen per lezer verschillen.
(Paul van Leeuwenkamp)