Plichtmatig geschreven verhaal over twee personages met dezelfde naam. Ze hebben ook allebei dezelfde stem, niet hun eigen maar die van de auteur die ze vele obligate en overbodige uitweidingen over het corrupte bankwezen e.d. in de mond legt. Uitweidingen die niets verrassends bieden maar alleen het toch al trage tempo nog verder laten inzakken. De barokke taal maakt iets goed maar ontaardt te vaak in platte taal (wat hebben die Vlaamse schrijvers toch allemaal met poep en pies en scheten?) en cliché’s. Slordigheden zoals een neushoorn van 250 kilo (eerder 2500) en voor de zoveelste keer de opmerking dat de zon bijna geen schaduw werpt, terwijl Buenos Aires echt niet in de tropen ligt. Gestopt aan het eind van deel een.