Beetje te lang gewacht om mijn reactie te formuleren maar had gelukkig wel wat notities ervan gemaakt.

Een complex, tamelijk briljant maar veeleisend boek. In de vorm van een zoektocht naar zijn vrouw (+ naar zijn neef Celal, een bekend columnist), dolend door Istanbul,is het eigenlijke hoofdthema de zoektocht naar identiteit zowel van de hoofdpersoon Galip als ook van het Turkse volk. Terugkerende zinnen : je vroegere zelf weer worden, zichzelf bekijken als een ander, andermans plaats innemen, iemand anders worden, zichzelf niet kunnen zijn.

Er zijn nogal wat mysteries zoals de tekens op gezichten,raadsels op gezichten, gezichten bedekt met letters van verhalen die ze niet hebben kunnen vertellen. Het oplossen van dit mysterie wordt vergeleken met het lopen door straten mbv een plattegrond. Verder persoonswisselingen, de poppen, een parallelle wereld, het Hurufisme met z’n goddelijke letters en nog veel en veel meer.

Kritiek op de Turkse samenleving, een constatering van het feit dat de Turken zichzelf vergeten en het westen steeds meer gaan imiteren,‘Langzaam maar zeker lieten onze eigen mensen hun eigen gebaren voor wat ze waren en begonnen ze die van anderen te imiteren’ en ‘in dit land kan niemand zichzelf zijn’

Een moeilijk uit te leggen boek, hier en daar onbegrijpelijk maar toch altijd fascinerend, ook nog eens met mooie oude verhalen en heel mooi geschreven. Het boek heeft je volledige aandacht nodig maar is dat ook waard. Om nog eens te herlezen.