Al voor verschijning ging het gerucht op internet: 'Pijlen van verlangen' van Lou de Bock is in werkelijkheid een nieuw boek van de Nederlandse schrijver Boudewijn van Houten. Na lezing hoeft daar geen twijfel meer over te bestaan, want het boek zit vol verwijzingen naar zijn biografie en zijn eerdere werk.
'Pijlen van verlangen' is het dagboek van een oudere, in België wonende schrijver en bestrijkt de periode augustus 2009 tot en met augustus 2010. De alleenstaande hoofdpersoon is dan, net als Van Houten, 70, later 71 jaar. Hij is bezeten van seks en vindt die bij tijdelijke vriendinnen en vaker nog bij prostituees. Maar de ouderdom komt met gebreken: ‘Het ergste is geen lust meer te hebben. Dat is als blind worden.’ Behalve van toenemende impotentie heeft hij last van plasproblemen en suikerziekte.
Het dagboek is een afwisseling van korte observaties en wat langere stukken. We horen niet alleen alles over het steeds moeizamere seksleven van de hoofdpersoon, maar ook over zijn politieke en culturele opvattingen. De uiterst rechtse schrijver is een echte mopperkont aan het worden. De Nederlanders deugen niet, maar ook de Vlamingen staan hem tegen. Van deze auteur kan je dat hebben, want hij is ook buitengewoon hard over zichzelf.
Voor de fans van Boudewijn van Houten is 'Pijlen van verlangen' een welkome uitbreiding van het toch al zo rijke oeuvre. Wie nog nooit iets van deze auteur gelezen heeft, kan beter beginnen met zijn vroege werk, 'Onze hoogmoed' en 'Zoveel lol', of liever nog met zijn meesterwerk 'Fout'.