Sinds jaar en dag blijkt België een broedplaats voor werkelijk originele schrijvers. Hugo Claus, Tom Lanoye, Dimitri Verhulst en Edwin Mortier, het zijn klinkende namen die niet alleen de Vlaamse canon bepalen, maar ook die van de Nederlandstalige literatuur. Hun taalgebruik en de stijl die ze hanteren is typerend en uniek. Onder de rook van Antwerpen, in de stad Lier, schrijft Suzanne Binnemans aan een gestaag groeiend oeuvre. Met haar nieuwe roman Prooi bewijst ze tot de beste auteurs van Vlaanderen te horen.

Suzanne Binnemans schreef meerdere romans, waaronder Scheidslijnen (1998) en Vertrekken (2003). Haar nieuwe roman Prooi is een voorzetting van de sociale drama’s die meestal het uitgangspunt voor haar boeken vormen. Het menselijk tekort blijkt steeds weer inspirerend voor de auteur. Ze brengt haar personages in een herkenbare situatie en laat het vervolgens uit de hand lopen. De lezer volgt, met stijgende verbazing, de gebeurtenissen die door een niets verbloemende schrijfstijl nog sterker over lijken te komen. We zijn getuige van dat wat mensen elkaar aandoen en weten dat het ons ook had kunnen overkomen.

Vijfenzeventig jaar oud is de verteller als zijn dan nog veertigjarige ‘prooi’ bij zijn bedrijf langskomt voor een gesprek over de huisstijl, het nieuwe gezicht van de firma. Ze heet Eva en is te laat door een lekke band. Hij gebruikt die situatie direct om haar in een ondergeschikte positie te brengen. Het is het voor hem het normaal geworden begin van iedere relatie in zijn leven. Het is zijn middel tegen eenzaamheid, onmacht en onzekerheid. Alleen door haar meester te zijn kan hij die gevoelens onderdrukken.

‘Instructies geven aan mensen, hun opleggen wat te doen en niet te doen; het is iets wat in mij zit. Ik kan het niet laten, het is sterker dan ikzelf. Mijn eigen onzekerheid verdwijnt waar ik anderen dicteer.’

Eva is getrouwd en heeft kinderen. Ze zoekt iemand die haar weer gelukkig kan maken, een man die na haar grootvaders dood zijn plaats in kan nemen, iemand bij wie ze het gevoel heeft dat ze leeft. En daarmee is ze de gedroomde prooi. De oude man wil haar niet bezitten in de betekenis die andere mannen eraan geven, hij wil dat ze van hem gaat houden. Ze moet verslaafd aan hem raken, aan zijn meningen en oordelen. Macht moet het bindmiddel zijn.

‘Zeg nooit dat je van iemand houdt of dat iemand van je houdt, maar denk eraan hoe iemand zijn hand op je haren heeft gelegd, hoe jij je hand tegen zijn wang aan hebt gehouden.’

Er ontstaat een soort ‘bedrog’, een soort van overspel die uitmondt in een machtsstrijd. Beiden willen zien wie het langst stand weet te houden en vooral wie het meest heeft geleerd. Eva’s verlatingsangst en zijn problemen met de onmacht en aftakeling die bij het ouder worden horen, klinkt door tot in iedere zin.

‘Wat zou jij beginnen met iemand zoals ik?’ vraagt ze me. ‘Het is andersom,’ antwoord ik, ‘wat zou jij met iemand van mijn leeftijd beginnen? Ik sterf in je bed.’

Hij droomt ervan haar te strelen en loopt over van de, niet uitgesproken, fantasieën. In werkelijkheid is haar stem, kinderlijk met een ondertoon van ernst, of een terloops aanraken hem al meer dan genoeg. Dan verlaat Eva’s man haar voor een veel jongere assistente. En haar grootvader ligt op sterven.

‘Onze timing was dus perfect: hij ging en ik kwam.’

De onbeminde, onbegrepen Eva laat hem toe in haar leven. Ze wil weer mooi, aantrekkelijk en verleidelijk zijn voor een man. ‘Echte liefde wil de ander gelukkig zien, om welke reden dan ook.’ Het zijn de woorden die ze ooit tegen haar man zei. Ze weet niet dat het bij de nieuwe man in haar leven altijd om macht draait. Dat hij haar volledig wil bezitten en alles, maar dan ook alles over haar wil weten.

Prooi is de ultieme roman als het gaat om het machtsspel binnen relaties. Wat mensen elkaar toestaan te doen en ook wat ze zichzelf daarbij aan willen doen. Met de ware hand van de meester beschrijft Suzanne Binnemans de denkwereld van een man die al met een been in het graf staat en toch nog zijn sporen wil nalaten. Juist die krampachtigheid van hem, naast die meedogenloze houding naar zijn ‘prooi’ Eva toe, maakt het lezen van deze roman tot een belevenis. De lezer wordt steeds weer gedwongen tot een nieuw standpunt. Net als het verhaal is ook de taal nietsontziend. In glashelder proza wordt alles gezegd en alles beschreven. Ook dat wat wij normaliter alleen denken. Suzanne Binnemans bewijst met deze roman een auteur van internationale allure te zijn. Je zou haast zeggen: te groot voor Lier.