Smoorenburg gaat met een botte bijl door deze zogenoemde thriller heen. Haar schrijfstijl is vrij hard en grof. Er zitten elementen van spanning in maar deze worden nauwelijks opgebouwd. Gruwelijke gebeurtenissen vinden tussendoor plaats en worden emotieloos beschreven. Het gebrek aan spanning maakt dat ik de term thriller niet op zijn plaats vind.

Naast de harde beschrijvingen van misdaden die plaatsvinden, worden ook de seksscènes zeer plat beschreven. Deze komen veelvuldig voor maar helaas iedere keer op dezelfde manier waardoor het voelt alsof je een herhaling leest.
Nu ben ik niet tegen seks in een verhaal maar de manier waarop Smoorenburg het vertelt maakt mij misselijk. Het is logisch dat seks in een situatie van misbruik vreselijk is, maar werkelijk negen van de tien scènes, niet allemaal misbruiksituaties, worden op deze manier weergegeven.

Er is weinig ruimte voor personages met een goede balans. Hoewel je later iets meer leest over de achtergrond van meiden waar dit boek om draait, blijven de personages oppervlakkig met her en der extreme uitspattingen. Vooral de mannelijke personages vond ik bizar. Smoorenburg blijft gas geven waardoor er geen ruimte is voor rustpunten in het verhaal.

Dit alles zou nog aan mijn persoonlijke smaak kunnen liggen want laten we wel wezen, smaken verschillen en dat is goed! De stukjes over de insluiper zorgen nog voor enige zeldzame momenten van spanning en het idee van dit boek is niet slecht. Het is actueel en ik kan mij voorstellen dat het onderwerp (zowel het opzetten van de meidengroep, de reallifesoap als het misbruik) veel mensen aanspreekt onder andere vanwege de drang om beroemd te willen worden alsmede de #METOO-gebeurtenissen. Helaas zitten er veel spelfouten in het boek en las ik herhaaldelijk dat ‘hij keek naar haar met gespleten ogen’, ging het over ‘haar pinkroze badjas’ en werd er ‘ontkend dat ze het niet lekker vond’. Dit zijn punten die niets met smaak te maken hebben en echt voorkomen hadden kunnen worden.

De naïviteit van de meiden irriteert, net zoals het onbegrijpelijk is dat de Nachtstalker zolang niet gepakt wordt. Hij werkt niet voorzichtig en laat iedere keer sperma achter. Ook wordt de insluiper (of dit de Nachtstalker is laat ik in het midden) in de rug gestoken maar vervolgens rent deze persoon moeiteloos achter de slachtoffers aan.

Als laatste punt wil ik het gebruik van de namen benoemen. Dit was onprettig vormgegeven en voornamelijk aan het begin van het boek ingewikkeld. De meiden werden met hun echte naam geïntroduceerd, vervolgens kregen zij van manager Jay een artiestennaam maar werden beide namen nog een tijdje veelvuldig door elkaar heen gebruikt. Hierdoor was het lastig te volgen wie er bedoeld werd. De achterflap heeft mij zeker nieuwsgierig gemaakt maar helaas voldeed het boek niet aan mijn verwachtingen.