Ik mocht dit boek lezen voor een buddyread voor de Feelgood Club. Erg leuk want ik was er al een tijdje benieuwd naar!

Het idee voor het verhaal is goed. Hoe heerlijk is het om alle stomme mensen en het regenachtige Engeland achter je laten en gewoon te vertrekken naar Zuid-Frankrijk! Een beetje wegrennen voor je problemen is het wel, maar als je las waarom kon ik alleen maar denken: gelijk heeft ze! Ook krijg je door deze beslissing in het begin al bewondering voor Cleo. Het klinkt misschien als wegrennen, maar je moet het maar wel durven zo in je eentje! Een goed begin dus in het verhaal voor Cleo.

Cleo is de hoofdpersoon uit het boek en heeft in haar leven al heel wat meegemaakt. Dat heeft haar gevormd hoe ze nu is en verklaart de beslissingen in haar leven. Cleo is ook een personage waar je van kunt houden of waar je je soms een beetje aan kan ergeren om dan uiteindelijk van haar te gaan houden. Natuurlijk ging haar leven niet over rozen, maar soms komt ze wel heel erg over als een gewond vogeltje die overal hulp bij nodig heeft en altijd pech heeft. Ondanks dat ik Cleo, vooral in het begin, soms onzeker en hulpeloos over vond komen, maakt ze wel een ontwikkeling door en komt er sterker uit.

Ook Luc komt er gebaseerd op een eerste indruk niet zo best vanaf. Hij komt niet echt vriendelijk over. Persoonlijk zou ik hem daarom niet zo snel om hulp vragen, maar vanaf dat moment komt Cleo soms een beetje over als een erg hulpbehoevend persoon. Ondanks zijn houding, blijft ze contact met hem zoeken. Dit is natuurlijk wel de basis voor een vriendschap of misschien zelfs meer, maar die hulpbehoevende houding, daar ergerde ik me soms een klein beetje aan.

Wat wil Cleo nu eigenlijk in haar leven? Dat vraag je je als lezer af. Ze zat vast in een baan waar ze niet gelukkig was, heeft geen liefdevolle mensen om zich heel met uitzondering van haar beste vriendin en oma. En nu zit ze in Frankrijk om een huis te verven, waar ze ook niet erg veel verstand van lijkt te hebben of erg veel zin in heeft. Wat maakt Cleo wel gelukkig? Langzaam kom je er achter dat Cleo eigenlijk een heel creatief persoon is en wat haar gelukkig maakt. Maar natuurlijk is ze te bang om dit aan de buitenwereld te laten zien. Heel erg mooi om zo te zien hoe ze zich als persoon ontwikkelt. Zonder controle van haar omgeving kan ze opgaan in wat ze echt graag doet en wordt daar zelfverzekerder van. Go Cleo!

Niet alleen Cleo heeft dingen meegemaakt. Ook Luc heeft geen gemakkelijk jaar achter de rug en draagt ook nog eens een geheim met zich mee. Langzaam kom je als lezer meer te weten, maar Cleo blijft lang in het ongewisse. Het speelt een grote rol bij de ontwikkeling van het plot en dat vond ik eigenlijk het mooiste gedeelte van het boek. Mooi, romantisch en best wel een beetje spectaculair. En dat vertrouwen belangrijk is, komt extra naar voren. Niet alleen moet Cleo een Luc vertrouwen, maar andersom ook.

Cleo en Luc hebben allebei een verleden en een heden waar ze vrede mee moeten sluiten. Zouden ze dat samen kunnen doen? Ik heb erg genoten van Onder de sterren van Montpellier en het heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt naar andere boeken van Marina Folkers!