Het spijt me het te moeten zeggen, maar dit boek is op de valreep nog even met stip op één binnen gekomen van meest irritante boek van het jaar. Op het moment dat ik het dicht sla, heb ik echt een hekel gekregen aan Elizabeth Turner. Wat een vervelend en irritant mens! En wat schrijft ze zeurderig! Dit boek sprak me aan doordat de gebeurtenissen rondom 11 september aan bod kwamen. Dacht ik. Want op de eerste bladzijde leer je al dat haar man Simon sowieso dood is. Ik hoopte nog op een zoektocht of andere feiten rondom de ramp, maar nee hoor. Dit complete boek gaat over Elizabeth zelf. Het is jammer dat ik niet geteld heb hoe vaak het woordje 'ik' erin staat. Alles wat er gebeurd, betrekt ze op zichzelf. En dan is ze heel erg trots hoe ze het allemaal doet. Bah bah bah.
Begrijp me niet verkeerd, ik vind het uiteraard afschuwelijk dat ze haar man moest verliezen en zeker de manier waarop dit gebeurde. Maar dit boek verdient eigenlijk -3 duimpjes. Sorry.