Suzanne Vermeer kan zich met recht de koningin van de vakantiethrillers noemen. Na eerdere titels als Après-ski, Cruise en All-inclusive, geeft ze aan deze zomer een spannende twist met De Suite. Vermeer neemt ons mee naar Tenerife, waar we kennismaken met de 36-jarige Joyce Nieuwpoort, een zelfverzekerde hotelmanager die zich niet snel van haar voetstuk laat brengen. Naast een carrièrevrouw (je leeft om te werken) is ze ook nog eens alleenstaande moeder van tienerzoon Jason. Ondanks haar drukke bestaan geniet ze van het leven.
Als Joyce op een avond moet overwerken, slaat echter het noodlot toe. Ze wordt overmeesterd door twee mannen die haar bedwelmen, waarna ze ontwaakt in een van haar eigen hotelkamers. Wat er die nacht is gebeurd, lijkt uit haar geheugen gewist. Kort daarna krijgt Joyce bezoek van de Russische Igor. Hij toont haar een schokkend filmpje waarop te zien is wat er de bewuste nacht is gebeurd. Om te voorkomen dat de man de beelden verspreidt, stelt zij de meest luxe bungalow van het complex  ook wel De Suite genoemd  aan hem ter beschikking. Vanaf dat moment belandt Joyce in een web van criminele activiteiten dat haar uiteindelijk bij de echte dader brengt.
Het begin van De Suite doet meer denken aan een chicklit dan een thriller. We belanden midden in een liefdessprookje tussen de dan tweeëntwintigjarige Joyce en de journalist in spe Bencomo. Een vakantieliefde die uitbloeit tot een onstuimige relatie. Vermeer brengt, zoals we eerder in All-Inclusive en Après-ski zagen, het boek langzaam op gang. Na een sprong in de tijd  we zijn inmiddels in 2009 beland  komt de vaart er gelukkig in. De korte hoofdstukken lezen gemakkelijk weg en de schrijfstijl van Vermeer is helder en eenvoudig. Hier en daar verrast ze met een originele beeldspraak: Ze hadden hem weggetrokken voor de poorten van de hel en neergezet in een arena vol hongerige leeuwen. Als hij niet snel vers vlees op de proppen kwam, zouden die beesten hem in stukken scheuren.
Ook opvallend hoe ze subtiele verwijzingen maakt naar het gokken, de oorzaak van de problematiek: Joyce bleef hem strak aankijken, terwijl ze bedacht waar hij met die opmerking heen wilde. Hij oogde zo zelfverzekerd, als een pokeraar die weet dat zijn tegenspeler bluft.
Vermeer schetst een goed beeld van de verschillende karakters. Vaak neigt ze hierin zelfs een stapje te ver te gaan. Met welke vrouwen Bencomo het bed heeft gedeeld, dat twee animators een geheime relatie hebben of het feit dat een van de stafleden het aan zijn hart heeft: te veel overbodige details. Waarom ze hier toch voor kiest? Wellicht om ons op een dwaalspoor te zetten. Want, eerlijk is eerlijk, dat kan Vermeer maar al toe goed. Vaak wisselt ze per hoofdstuk van perspectief en sluit ze deze op zon manier af dat je aan het twijfelen raakt. Neem César, die bedenkt op welke manier hij zijn operatie kan betalen: Hoe hij dat voor elkaar kreeg deed er niet toe, en dat wilde wat zeggen, want tot dan toe was hij altijd een integer man geweest.
Je moet bijna zelf een misdaad hebben gepleegd, om er achter te komen wie de afperser van Joyce is. De plot verrast, dat moge duidelijk zijn. Een kleine teleurstelling is dat het verhaal vervolgens even zoetsappig eindigt als het 267 bladzijden daarvoor begon.