Tweelingbroer- en zus Lugh en Saba zijn door hun vader gewaarschuwd voor de slechte wereld aan de andere kant van Zilvermeer, het uitdrogende meer waarbij ze opgroeiden. Het leven is er zwaar, zeker sinds hun vader somber is geworden nadat hun moeder overleed bij de geboorte van hun zusje Emmi. Een paar maanden na hun achttiende verjaardag wordt Lugh ontvoerd door vijf ruiters. Vastbesloten om haar geliefde broer te redden reist Saba hen achterna, het onbekende tegemoet.

‘Het bloedrode spoor’ is het debuut van Moira Young en het eerste deel van de ‘Stoflanden’-trilogie. De andere delen zijn nooit vertaald. Dat is geen wonder. Dit deel, dat prima als standalone te lezen is, is namelijk al niet zo best. Young had het hier beter bij kunnen laten.

Het verhaal begint goed. Er is meteen actie. Lugh wordt meegenomen door mysterieuze mannen en Saba heeft geen idee waarom. Zilvermeer is een ontzettend fascinerende plek waar je eigenlijk meer over zou willen lezen. Een meer dat langzaam verdwijnt, regen die maar niet komt en gevaarlijke zandstormen. Dat belooft wat voor de rest van de wereld. Helaas valt die tegen. De verhaalwereld blijkt ontzettend plat en vol tegenstrijdigheden. Elk nieuw deel van de wereld lijkt pas te gaan bestaan als de personages daar komen en verdwijnt ook weer zodra hij geen rol meer speelt. Zo komt het dat in één klein stukje wereld dus een droog meer, een stad die grenst aan een woestijn en een gebergte, een vlakte vol mensetende wormen en een drugsplantage in de achtertuin van de koning (vraagt iemand zich al af hoe die planten aan water komen?) bevat. En niemand blijkt dan ook nog eens te weten waar die koning woont. Behoorlijk ongeloofwaardig.

Met de personages is ook van alles mis. Saba is een onnozel wicht dat de hele dag achter haar broer aan loopt en dat alleen maar goed is om hem dingen aan te geven terwijl hij het zware reparatiewerk doet. Ze zou achttien moeten zijn, maar ze is zo kinderachtig dat ze eerder twaalf lijkt. Ze geeft haar zusje van negen de schuld van de dood van haar moeder en haat haar daarom. Saba is bits, humeurig en geeft alleen om zichzelf en Lugh, maar gelukkig is iedereen die ze ontmoet toch meteen weg van haar. Vooral de irritante Jack die haar hart – pardon, haar rozerode hartsteen die warm wordt als ze in de buurt komt van haar diepste verlangen. De belachelijkste liefdesamulet ooit die heel verrassend verder geen enkele rol blijkt te spelen in het verhaal – weet te verwarmen. Natuurlijk is totaal niet voorspelbaar hoe dát afloopt. Gelukkig maakt ze wel enigszins een ontwikkeling door. Aan het eind van het verhaal is ze een humeurige, bitse trut die alleen maar om zichzelf, Lugh én twee anderen geeft.

Als Saba op de domste manier ooit gevangen genomen wordt en ze moet vechten voor haar leven, blijkt dit meisje dat totaal afgezonderd van de buitenwereld is opgegroeid ineens over een bijzonder talent voor vechten te beschikken. En dat niet alleen: ze is zelfs zo goed dat iedereen bang voor haar is en ze binnen een maand de Engel des Doods wordt genoemd. Hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen met slechts twee gevechten per week is een raadsel. Dankzij een onverklaarbaar iets wat “het withete” genoemd wordt en wat doet denken aan magie, maar wat in feite gewoon woede is, is ze onoverwinnelijk. Niet alleen lijkt geen verwonding haar te kunnen deren, ze is ook nog eens zo koelbloedig dat ze er geen problemen mee heeft mensen te doden.

Voor iemand die nog nooit iets van de wereld gezien heeft, weet Saba bijzonder veel. Ze beschikt over een enorme mensenkennis. Of eigenlijk ook niet, want het is haar blijkbaar ontgaan dat haar geweldige broer voor wie ze alles over heeft een ontzettend gemeen mannetje is. Hij is ondankbaar tegenover zijn vader die hij de schuld geeft van alles en tegenover zijn zus van wie hij een verjaardagscadeau gekregen heeft, maar die hij “zoals gewoonlijk” niets teruggegeven heeft. Hij kan er bovendien niet tegen van diezelfde zus te verliezen bij een wedstrijdje stenen keilen. Klinkt inderdaad als de beste broer ooit voor wie je je leven op het spel wil zetten. En dat is nogal een punt als dat is waar het hele verhaal om draait.

Het plot – Lugh redden – is ontzettend dun. Daarnaast is Lugh dus niet bepaald de engel die Saba in hem ziet en dat je de persoon die gered moet worden net zo lief ziet sterven komt de spanning zeker niet ten goede. Echt spannend wordt het sowieso nooit, want alles wordt Saba in haar schoot geworpen. Ze hoeft nergens echt iets voor te doen. Young doet wat haar uitkomt, ook als dat betekent dat Saba ineens vier keer achter elkaar tegen hetzelfde meisje moet vechten, enkel omdat dat nodig is voor het plot.

Elk personage is een pion in dit boek. Er is geen enkel mens van vlees en bloed. De enige mensen op de wereld zijn de personages die een rol spelen in het verhaal, waardoor er supertoevallige, bizarre verwantschappen zijn. Het leven van bepaalde personages is duidelijk waardevoller dan dat van andere. Sommige zijn zelfs bereid te sterven voor iemand die ze niet eens kennen. Young wil hiermee ontroeren, maar het werkt niet omdat het ongeloofwaardig is en de idiote manier waarop ze aan hun einde komen vooral lachwekkend is.
De personages zoeken de problemen op. Ze maken allemaal domme beslissingen. Lughs geboortedatum is een gevaar voor hem, maar toch vindt zijn vader het een goed idee om die letterlijk op zijn wang te tatoeëren. Om niet eens te beginnen over Saba’s onbegrijpelijke nalatigheid als ze onverwachts de kans krijgt Lughs veiligheid te garanderen.

Plotlijntjes die betekenisvol lijken, blijken toch geen enkele rol te spelen. Zo is het heel opmerkelijk dat het feit dat Saba en Lugh een tweeling zijn en dat hij om zijn geboortedag ontvoerd wordt, maar dat de vreemdeling die op bezoek was alleen hem geboren heeft zien worden en niet van Saba’s bestaan weet helemaal niets blijkt te betekenen. Om de een of andere bizarre reden is de koning daarnaast geobsedeerd door Lodewijk de veertiende (Lowie Iks Ie Vee) en kleedt hij zich hetzelfde. En dan is er nog een kraai die zo slim is als een mens, zonder dat daar ooit een reden voor gegeven wordt.

Tot slot de schrijfstijl. Je kunt er niet omheen dat dit boek wel geschreven lijkt door iemand die geen verstand heeft van grammaticale regels, hoewel dat vergeleken met de andere problemen nog wel het minst storend is. In ieder geval is Young consequent. De platte manier van praten moet duidelijk maken dat de personages ongeschoold zijn, maar het voegt helemaal niets toe. Je moet er elke keer weer opnieuw aan wennen, en dat terwijl de vertaler – die er overigens goed in geslaagd is Nederlandse alternatieven te vinden – zich duidelijk nog ingehouden heeft, waardoor de Nederlandse vertaling een stuk beter leesbaar is dan het Engelse origineel.
De bizarre manier van vertellen doet denken aan ‘Het mes dat niet wijkt’ van Patrick Ness, waarin de gedachten van de personages gehoord kunnen worden en waarbij de opmaak soms chaotisch is. In dat boek werkt het echter beter omdat het daar een duidelijk doel heeft. Bovendien zijn de meeste zinnen wel goed leesbaar en is duidelijk wat gedacht en wat gezegd wordt. In ‘Het bloedrode spoor’ worden niet eens aanhalingstekens gebruikt waardoor dit soms verwarrend is.

Niet alles is vreselijk. Young stipt een aantal interessante onderwerpen aan, maar verzuimt het hier iets mee te doen. Het verhaal speelt in een toekomst waarin de aarde verwoest is door de Slopers, wat duidelijk hun aanduiding is voor ons. Er is jaren geleden iets vreselijks gebeurd, maar nergens wordt ingegaan op wat dat zou kunnen zijn. Daarnaast is het nogal ongeloofwaardig dat er nu een soort nieuwe Middeleeuwen begonnen zijn en dat alleen die “techniek” bewaard is gebleven die Young goed uitkomt. Van boeken heeft zelfs nog nooit iemand gehoord.
Het godsdienstsysteem lijkt in eerste instantie veelbelovend. Vader gelooft dat alles al vaststaat in de sterren, die hij kan lezen. Ook dit blijkt helaas weer een lijntje dat nooit meer wordt opgepakt. De enige verwijzing naar geloof is de bijgelovige angst voor kraaien.
In het verhaal spelen drugs een belangrijke rol. Young geeft hier op een mooie manier kritiek op. Daarnaast staat ze kort stil bij het gevaar van vervuiling. Helaas alleen om gigantische mensetende wormen aannemelijk te maken. Wat natuurlijk niet lukt. Door dit alles blijf je achter met het gevoel dat er veel meer in dit verhaal gezeten had.

‘Het bloedrode spoor’ won een handvol prijzen voor jeugd- en young adultliteratuur. Kinderen zullen zich wellicht iets minder storen aan de gaten in het plot en de vele toevalligheden dan volwassenen, die duidelijk zullen merken dat Young het spoor volledig bijster was.