Titel : De oorkonde
Auteur : Hélène Wagener
Uitgeverij : Kramat Uitgeverij


Wagener dompelt je onder in het leven van zakenvrouw Blanche Defuis. Een 35-jarige dame die haar partner Tom er van verdenkt overspel te spelen. Wanneer ze een Whatsapp bericht ontvangt van een zekere Moontje is het hek helemaal van de dam. De duivel uit haar verleden is haar terug op het spoor ! Haar vlucht van Amsterdam naar het Zeeuwse Zeelenburgh blijkt een nutteloze poging tot rust te zijn geweest.

‘Langzaam kneep ik haar luchtpijp weer dicht. Mijn vingers zochten en drongen diep naar binnen. Daar wilde ik in klaarkomen en snel. ‘

Het boek begint met een cursief gedeelte waaruit duidelijk blijkt dat Blanche weldra in het nauw zal worden gedreven door iemand uit haar verleden. Daarna begint de hoofdpersoon aan haar verhaal. Blanche keert tien dagen terug in de tijd. Na elk hoofdstuk komt men dichter en dichter bij het heden. Pas aan het einde van het boek kom je te weten hoe de vork aan de steel zit. De antagonist komt een paar keer aan bod, maar zijn tussenkomst in het verhaal werkt niet erg duidelijk. Na het lezen had ik het gevoel dat men misschien beter zou geopteerd hebben de uiteindelijke waarheid in de cursieve tekst te verwerken. Het zou mijn nieuwsgierigheid althans meer hebben aangewakkerd. Het verhaal zou een hoger mysterieus gehalte gehad hebben in plaats van het chaotische gevoel dat nu soms werd aangewakkerd.

‘Volgens mij verberg jij iets. Sorry, maar zo voel ik het.’

‘De oorkonde’ kent voornamelijk een groot gemis aan spanning. Het haast stalkende, benepen gevoel waar je als lezer op wachtte had de auteur sterker in de verf kunnen zetten. Het is een dun boek van amper 178 bladzijden, maar hoe verder ik in het verhaal zat hoe minder het me kon boeien. De constante angst die Blanche zou moeten voelen ontbrak. Enkel bij de passage met de ‘dinnekes’ aan het water zat er even een vaart in het verhaal.
Je krijgt een beeld van de personages, maar toch blijft het allemaal een beetje kabbelen aan de oppervlakte. Tom is naast een knappe man ook een harde werker. De relatie met Blanche botert niet zozeer en daar spelen de wulpse ‘dinnekes’ Pip en Iris graag op in. Bij Blanche had ik steeds het beeld van een oudere dame voor ogen. Karakters moeten niet tot in de details geëxpliqueerd worden, maar enige uitweiding zou wel welkom geweest zijn.

De schrijfster kent een vlotte, zeer Nederlands gerichte stijl. Hier en daar wat seksuele context wat terecht bij het verhaal past. Al bij al was de basis van het verhaal goed, maar de uitwerking kon beter.

Met dank aan Kramat Uitgeverij voor het recensie-exemplaar.

2** sterren