Olivia – Liv - ontwaakt na een week uit een coma. Ze overleefde op het nippertje een zwaar verkeersongeval. Algauw blijkt dat ze hier niet helemaal ongehavend uitgekomen is. Ze lijdt namelijk aan geheugenverlies. De laatste vier jaar van haar leven lijken wel gewist. Zullen deze herinneringen ooit terugkomen?
Jessi Kirby verweeft in een spannend verhaal thema’s als vriendschap, liefde, jezelf (her)ontdekken en vooral ook jezelf niet verloochenen.
Aanvankelijk heeft Liv het heel moeilijk met haar geheugenverlies. Ze weet niet meer wie ze was, hoe ze was, wat ze wel en niet leuk vond. Ze doet verschrikkelijk haar best om een Olivia te zijn die ze zich zelf niet meer herinnert. Dat is tegelijk heel vermoeiend en heel frustrerend. Kirby gaat bijna de filosofische toer op: moet je zijn wie je bent of wie anderen van je verwachten? De innerlijke strijd die Liv voert is heel goed geloofwaardig uitgewerkt en herkenbaar voor jongeren.
Liv komt voor een aantal vraagtekens te staan: wat liep er mis tussen haar en haar beste vriendin? Waarom hield ze op met haar voornaamste hobby? Waarom voelt ze niets voor haar vriendje als ze zo smoorverliefd waren als iedereen beweert? Waarom lijkt Walker, de jongen die haar leven redde, haar te ontwijken? Ze wil uitvinden wat er die dag van het ongeluk echt gebeurd is en hier sluipt de spanning, de intrige in het verhaal.
De taal is eenvoudig, maar bij momenten best poëtisch. De kustplaats waar het verhaal zich afspeelt wordt in een beeldende taal geschetst. Die beeldende taal wordt in het hele verhaal doorgetrokken, wat voor sfeer en inleving zorgt.
Veel jongeren zullen zich vinden in de thematiek die aangeboord wordt. Liv gaat niet alleen op zoek naar haar verleden, maar ook naar zichzelf. Een verhaal om nog even over na te denken.