In De wensdagen volgen we Patricia van haar zesde tot ongeveer haar dertiende. Ze woont met haar moeder en broertje Lukas in hartje Jordaan. Patricia en Lukas zijn anders dan andere kinderen, omdat ze hippie ouders hebben. Ze leven daardoor vrijer dan de kinderen uit hun buurt. Hun vader woont in Indonesië, terwijl hun moeder het in Nederland alleen moet zien te rooien. Ondanks dat vader heel af en toe naar huis komt, blijft moeder hem trouw. De grootste wens van Patricia is dan ook dat haar vader voor altijd bij hen blijft en niet meer teruggaat. Maar dat is nou net een wens die ze niet aan haar vader kan vragen.

Het verhaal kabbelt gedurende het hele boek een beetje voort. Als lezer heb je wel snel door dat Patricia niet in een normale gezinssituatie opgroeit. Doordat haar moeder het moeilijk heeft met de afwezigheid van haar grote liefde, staan Patricia en haar broertje er vaak alleen voor als hun moeder weer eens dagenlang in bed ligt. Uiteindelijk komt vader voorgoed terug naar Nederland, maar betekent dat ook eind goed al goed?

Het is een behoorlijk dik boek wat bij tijd en wijle langdradig is. Het verhaal had naar mijn idee sneller verteld kunnen worden.

Er gebeurt vrij weinig in het boek, pas vanaf het moment dat vader terugkeert, begint er wat vaart in het verhaal te komen. Dat komt denk ik ook doordat
Patricia ouder wordt en je als lezer merkt dat ze zich aan het ontwikkelen is. Niet alleen fysiek, ook emotioneel.

Als de auteur haar verhaal in minder dan de huidige 448 pagina's had verteld (en dat moet lukken aangezien er niet veel gebeurt in de zeven jaar dat je als lezer Patricia volgt),had het boek van mij 3 sterren gekregen. Want ondanks dat het verhaal voortkabbelt, is het geen straf om dit autobiografische verhaal te lezen. Alleen jammer dat het zo dik is.