Ik ben een beetje in de war van dit boek. Het heeft iets hartverscheurend. Millie Bird die door haar moeder achter wordt gelaten in een warenhuis en op haar zoektocht steeds briefjes met 'hier mam' achterlaat. Ze schrijft er zelfs bij 'zo terug' op momenten dat ze weg gaat.

Aan de andere kant vind het ik het boek bizar. Twee oudjes die een meisje van zeven zomaar op een road trip meenemen, opzoek naar haar verdwenen moeder meenemen. Als snel kom je er achter dat beide oudjes hun gekke gewoontes hebben. Deze gekke gewoontes begonnen mij al snel te irriteren. De schrijfster heeft naar mijn mening net iets te hard haar best gedaan om Karl en Agatha bijzonder te maken. Hoewel ik dan toch weer hard op om Agatha moest lachen. De verhaallijn van Karl deed mij denken aan 'de 100-jarige man die uit het raam klom en verdween' Karl zou ook zo in dat boek kunnen voorkomen.

Het boek is met veel fantasie geschreven, iets te veel vind ik. Hoe meer ik naar het einde van het boek kwam, hoe meer ik mij ging afvragen wanneer Millie wakker zou worden onder het reuzen dames ondergoed. En alles een droom blijkt te zijn.