Jack Reacher heeft als seriepersonage nog niet het bewezen uithoudingsvermogen van Bob Evers, Kapitein Rob of de Schippers van de Kameleon, maar op de drempel van zijn derde decennium en met (dit boek meegerekend) eenentwintig met goed gevolg en commercieel succesvol doorlopen avonturen, staat de formule welhaast onwrikbaar vast: zijns ondanks belandt Reacher in een situatie die niet pluis is en vervolgens is het knokken geblazen. In ‘Onder de radar’ is de plek waar en het moment waarop zaken niet pluis zijn, Hamburg 1996. Om eerlijk te zijn was dit niet waar ik hoopte dat Reacher zou zijn. Zijn laatste avontuur ‘Daag me uit’, was namelijk ongewoon gruwelijk en urgent en leek daarmee een nieuw elan en een zekere gelaagdheid te brengen in een reeks waar de sleet al stevig op zat. Als om te voorkomen (zo lijkt het bijna) dat zijn lezers te enthousiast zouden raken over deze soort van comeback, verkwanselt Child het momentum dat hij had opgebouwd en duikt weer het verleden van zijn held in. Het kon erger natuurlijk, voor hetzelfde geld ben je weer aan het hatereaden hoe Reacher zich in volkomen lege actiescenes een weg knokt door Nebraska of Wisconsin, maar voor de rest is er niets om opgetogen over te raken.

Heel even lijkt Child een nieuwe dimensie aan zijn held te willen toevoegen, als hij in den beginne Reacher, op last van diens superieuren, onderdeel laat uitmaken van een schimmige, multidisciplinaire elite-eenheid, maar binnen de kortste keren laat Reacher zijn bordkartonnen medepersonages achter, reist af naar Hamburg en neemt het voorspelbare knokken en neuken weer een aanvang. Omdat je weet dat Reacher (als de adolescentenfantasie die hij nu eenmaal is) niet anders kan dan ieder vuist- of vuurgevecht winnen en ook altijd het meisje zal krijgen, is het enige wat tot doorlezen noopt het waarom van het al. Dit heeft tot gevolg dat als rond pagina 300 de McGuffin eenmaal onthuld wordt (waarbij Child naar mijn smaak vals speelt, omdat het (via allerlei Dr. Strangelove-achtige hocuspocus) toch iets blijkt te zijn wat het eerder beslist niet kon zijn) de spanning sneller uit de vertelling wegloopt dan water uit de Maas nadat een schipper in de mist een stuw heeft geramd (over een paar maanden snapt niemand deze verwijzing meer). Er is dan nog wat gedoe met een groepje onduidelijke neonazi’s maar dat is voornamelijk potsierlijk omdat die, net als in een ouderwetse Edgar Wallace driestuiverroman, overal handlangers lijken te hebben (het gevoel bekruipt je dat als er anno 1996 nog liftbediendes en telegraafkantoren waren geweest, Lee Child zich er nog gemakkelijker vanaf had kunnen maken). Aan het einde voltrekt Reacher dan nog een volstrekt bizarre standrechtelijke executie. Wat in bijvoorbeeld ‘Daag me uit’ gerechtvaardigd en emotioneel logisch en bevredigend leek, voelt hier als misplaatste, fascistoïde mannetjesputterij.

Het is een mooie reeks geweest, maar voor mij stopt hij hier, na 21 delen. Reacher wist mij eerder al te vervelen, maar met dit avontuur is hij mij daadwerkelijk gaan tegenstaan en die combinatie is voor iets wat escapistisch vermaak zou moeten zijn, een doodzonde.