Het verhaal;
Nimue en haar broertje Artur wonen samen met hun oma in Breizh, een gebied in de periferie van de nieuwe wereld die ontstaan is na de grote inslag. Zij wonen in een naamloos vissersdorpje vlakbij Gwennec. Elk jaar vieren de inwoners de schippersmis in de Sint Gwenhael kerk om de zee te vragen om goed voor hun vissers te zorgen. Als ze dit jaar na de mis willen gaan steekt er buiten een enorme storm op. Oma maakt zich grote zorgen, omdat de giftige regen die de wereld sinds de grote inslag teistert sterk naar ijzer ruikt. Net als destijds, vlak voor een grote meteoriet zich in de Aarde boorde. Is de geur een nieuwe voorbode voor rampspoed of is het gewoon een heftige storm? Als Nimue, Artur en oma na de mis weer thuis zijn, gaat Nimue nog even naar zolder om het kapotgewaaide dak te repareren. Zonder licht, struikelt ze over een kist op zolder. Nimue ziet dat op de kist geschreven staat: “Voor Nimue”. Nimue is verbaasd. Het handschrift van haar overleden vader, genomen door de zee, herkent ze direct. Als ze het kistje openmaakt vindt ze een halsketting met een zeehond hanger, en een dagboek. Nieuwsgierig maakt Nimue het dagboek open. Tot haar verbazing is het dagboek van haar moeder, Rona. Rona, die op een dag zomaar is verdwenen en nooit terug is gekomen. ’s Avonds ligt Nimue te dagboek te lezen in de hoop meer over haar moeder te weten komen. Ze gaat zo in het dagboek op dat ze eerst niet door heeft wat het geraas buiten is. Als ze uiteindelijk gaat kijken wat het razende geluid veroorzaakt, schrikt ze zich rot. De zee is met verwoestende kracht het land aan het overspoelen. In doodsangst roept ze Artur en proberen ze oma wakker te maken, maar tot hun afgrijzen is de benedenverdieping, waar oma slaapt, al helemaal onder water gelopen. Om hun leven te redden springen Nimue en Artur naar beneden het water in. Na een moeizame strijd tegen het water lukt het hen om de heuvel te bereiken waarop de Sint Gwenhael kerk staat. In de kerk is Yannick, de beste vriendin van Nimue al samen met haar ouders. Ze vangen de overlevenden op, en Yannick die als medisch verzorgster in opleiding werkzaam is, probeert de gewonden zo goed mogelijk te helpen. Nimue die ook graag medisch verzorgster wil worden of zelfs arts gaat haar zo goed en kwaad als het lukt helpen. Dan gebeurt er iets vreemds. Nimue legt een schoon drukverband aan bij een zwaargewonde man. Plotseling voelt ze zich steenkoud worden en tot haar verbazing verdwijnt de enorme beenwond van de man. Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Nimue pakt haar moeders dagboek weer, omdat ze zich vaag herinnert dat haar moeder geneeskundige gaven had. Kan het dagboek haar duidelijk maken wat er gebeurde? Tijdens het lezen van het dagboek wordt het Nimue duidelijk waarom haar moeder is verdwenen. Als de zee zich weer teruggetrokken heeft, besluit ze om haar moeder te gaan zoeken. Artur weigert haar alleen te laten gaan en samen vertrekken ze de wereld in om hun moeder te zoeken. Een wereld waarin ze geconfronteerd met ziektes, geesten en veel vragen over hun familiegeschiedenis.
Beredenering;
De stem van de zee is het debuut van de Nederlandse schrijfster Marieke Veringa (1987) die onder het pseudoniem Mara Li haar boeken publiceert. De stem van de zee is het eerste deel in de Eiland van de mist trilogie. Marieke schrijft al van jongsafaan verhalen gebaseerd op volksverhalen en mythes en dat merk je. Vanaf de eerste pagina ontpopt zich een vlot, verrassend, intelligent en intrigerend verhaal.
“Ik ben in de zee geboren. In de nacht dat mama moest bevallen, rolden de golven als reuzen naar het strand en krijste mijn moeder als de meeuwen. Ze riep net zo lang om de zee tot mijn vader er gehoor aan gaf en haar zwoegende lichaam in zijn armen naar buiten droeg. Daar lag ze in een witte jurk op haar rug in de modder, haar benen wijd in de branding. De golven trokken me naar buiten. Voordat mijn vader me vast kon grijpen, had ik al kennis gemaakt met het zilte water. In mijn droom is het weer zo’n nacht, want alles om heen deint en duwt. Ik ben onder water, dieper dan een mens hoort te zwemmen. De donkere vormen van de zeehonden glijden als schaduwen langs me heen. Van ver weg dringt klokgelui tot me door, Het geluid wordt gedempt door de enorme massa water en ik negeer het. Onbekende stemmen fluisteren vlakbij mijn oor: zwem dieper…Kom naar ons toe… ‘Nim’”. Hier mee laat ze direct zien dat de zee een. belangrijke speler in het verhaal is en dat ze het vermogen heeft om de lezer direct te intrigeren, want wie roept Nimue te komen en waarom?
Wat volgt is een verhaal dat beeldend tot leven komt door de aangename schrijfstijl met rake beschrijvingen, waarin de rol van de zee ook nog eens benadrukt worden. Beschrijvingen zoals “Ik sla mijn armen om me heen en probeer het opkomende tij van hysterie te onderdrukken” versterken het gevoel van onbehagen dat ze in delen creëert. De familiegeschiedenis van Nimue wordt door het dagboek mooi verweven met het nu. De lezer wordt langzaamaan steeds verder in de familiegeschiedenis getrokken en de gevolgen voor het heden worden steeds duidelijker. Als lezer wil je gewoon verder. Je wilt weten wat de mysterieuze geesten uit de volksverhalen te maken hebben met Nimue haar familie, of Rona nog leeft. Wat het verhaal ook lekker laat lezen is de originaliteit van de scheldwoorden. In plaats van grof taalgebruik, gebruikt ze grappige woorden als “haaienbloed” en “Zoete Sint Gwenhael”, terwijl toch het ongenoegen goed overkomt. Sowieso weet Mara Li de lezer mee te zuigen, zich af te laten vragen of belangrijke zaken zoals de giftige regen, de zwarte griep, de zoektocht naar Rona misschien een metafoor zijn voor maatschappelijke thema’s als klimaat, verharding en verzieking van de maatschappij en de menselijke zoektocht naar de ultieme wereld. Al met al allemaal ingrediënten voor een paar uur volop genieten. Tot het einde, want dan baal je als lezer dat het boek uit is en het tweede deel nog niet uit is. Ze laat de lezer achter met een op en top cliffhanger, wat het gevoel van ongeduldig moeten wachten op deel twee alleen maar vergroot.
Conclusie;
Met De stem van de zee heeft Mara Li een goed debuut geschreven. Dat op basis van een goed plot, intrigerende personages en verhaallijnen gegoten in een zeer aangename schrijfstijl een dikke 4 sterren van mij krijgt. Slechts 4, omdat ik benieuwd ben of ze zich kan overtreffen met haar toekomstige boeken.