Wat is het toch een fantastisch iets wanneer een boek je met alles, maar dan ook alles van je sokken blaast. Ik was al fan van Anita Terpstra en toen ik een tijd geleden het prijsgeven van de cover voorbij zag komen werd ik al hyper.
Goeie genade wat gaaf en wat ligt de verwachting dan hoog! Die verwachting werd ruimschoots overtroffen. Terpstra Vlamt met Vonk. Met een grote V.

Ik ben compleet leek wat betreft de balletwereld maar ik geloof elke letter moeiteloos. Zie het moeiteloos voor me allemaal, en voel het moeiteloos. Wat een pracht van een setting, wat een indrukwekkende sfeer. En wat een personages! Hoe verbluffend goed kan iemand dit neerzetten? Wat een leesfeest is dit zeg en wat komt er stukje bij beetje een hoop (ellende) tevoorschijn. Via Mischa en Nikolaj word je dit verhaal compleet ingezogen. Van het heden, naar wat maanden geleden, naar elf jaar geleden; het loopt naadloos in elkaar over en het he-le verhaal lang zit je twijfelen, denk je overtuigd te zijn, wat weer omver geworpen wordt. De spanning zit onderhuids, in het vinden naar de antwoorden, en is continue en gedoseerd aanwezig. Dit verhaal is aan alle kanten indringend.

Komt hier dan nu een puntje van kritiek? Nope. De schrijfstijl is fantastisch, het plot zit briljant in elkaar en richting einde komt daar óók nog de verrassing die ik niet zag aankomen. Daar scoort het nog even lekker hoog op de factor ‘het thrillerelement’.
De titel wordt je op een meer dan mooie wijze duidelijk en ik kan wel door blijven tikken maar het moge duidelijk zijn. Wat een ge-wel-dig boek!

Conclusie:

Vijf sterren voor Vonk.

Karin Meinen-Samenlezenisleuker