Voordat ik het boek ga recenseren moet ik wel wat bekennen. Ik heb dit boek jammer genoeg niet uit gelezen. Eenmaal op bladzijde 200 kwam ik er niet meer door heen en moest ik mijzelf echt ‘dwingen’ om het boek verder te lezen. Ik vind dat een boek lezen ontspannend hoort te zijn en niet een worsteling en daarom ben ik gestopt met dit boek. Desondanks wil ik toch graag mijn mening erover delen.

Een liefde in oorlogstijd recensie:

Ik vond het verhaal echt heel bijzonder. Dit was sowieso mijn allereerste oorlogsverhaal, en ik wist niet goed wat ik ervan kon verwachten. De eerste 150 pagina’s vond ik dan ook zeer boeiend en ook echt leuk. Zoals de schrijfster alles had beschreven, je had echt het gevoel dat je op het eiland zelf was. Daarnaast vond ik de hoofdpersonage ontzettend goed beschreven, je kon de paniek en ongeduld die Vivienne soms had bij haar kinderen echt voelen. En natuurlijk de angst om te worden betrapt.

Maar waarom dan toch niet uitgelezen?

Het verhaal is ontzettend poëtisch, en laat dat net iets zijn waar ik niet zo van hou. Voor mijn gevoel werden er teveel details verteld om de sfeer te zetten. Zo kreeg je bijvoorbeeld een heel verhaal over de bloemen van Vivienne haar tuin. Van dit soort details moet je houden. Persoonlijk vond ik het niet veel aan, en heb ik deze delen stiekem ook een beetje overgeslagen. Daarnaast vond ik dat er erg veel herhaling in het boek zat. Hoe verder ik kwam, hoe meer ik dacht wauw dit lijkt op hoofdstuk 12! Op bladzijde 200 begon het mij ook echt te irriteren, en ben ik na 255 bladzijdes te hebben gelezen gestopt. Hoewel ik zeer benieuwd ben hoe het gaat eindigen met Vivienne en Gunther is dit de worsteling om door het boek heen te komen, het niet waard.

Personages

Onze Gunther, ik kreeg totaal geen gevoel bij Gunther. Ondanks dat het een romantisch verhaal was, en ik normaal wel ‘vlinders’ in mijn buik krijg van romantische verhalen, had ik dat bij dit boek en vooral bij Gunther niet. Gunther kon mij niet echt inpakken. Bij Vivienne had ik soms mijn irritaties omdat ze totaal geen ruggengraat had, ze nam het nooit voor zichzelf op. En dat was zo ontzettend jammer. De leukste in het verhaal vond ik toch wel Millie, de jongste dochter van Vivienne. Ze had zo heerlijke speelsheid over zich heen. Blanche, de oudste dochter van Vivienne, had ik wat meer van verwacht. Ik hoopte dat zij een grotere rol in het boek zou spelen. Maar dat viel een beetje tegen.

Het slot

Normaal eindig ik mijn review altijd met wat ik van het slot vond. Maar doordat ik het boek niet heb uitgelezen kan ik daar alleen maar met wat eigen fantasie er een eigen einde aanbreien… en wie weet pak ik op een dag het boek er weer bij en geef het een nieuwe kans.

Auteur: Margaret Leroyimages

Uitgever: The House of Books
Taal: Nederlands
Bladzijdes: 384
Gepubliceerd in: januari 2013
Rating:1 ster

Ik geef dit boek 1 ster omdat er voor mijn gevoel teveel herhalingen in zaten en het was mij te poëtisch, waardoor ik er moeilijk doorheen kwam.