Anna komt over als een tiener die geen greintje respect heeft voor wat haar moeder allemaal voor haar doet. Wanneer de dokter zegt dat ze mogelijk kanker heeft, is ze dan ook meer bezig met de reactie van haar moeder - die in huilen uitbarst - dan dat ze nadenkt wat ze er zelf van vindt. Ook het feit of de dokters al dan niet sexy zijn, spelen een belangrijke rol in het verhaal. Als de schrijfster Anna op deze manier wilde voorstellen, is ze daar prima in geslaagd, maar het is toch altijd fijner als het hoofdpersonage geen kreng is. Is dit de manier waarop we stereotiepe pubers tegenwoordig voorstellen?

Wat de gevolgen zijn van het feit dat ze kanker heeft, vond ik wel interessant. Is het echt zo dat je dan opeens meer vrienden krijgt?

Toch vind ik het best wel een onrespectvolle manier om met kanker om te gaan. Er zijn natuurlijk mensen die op deze manier denken en dat opent wel je ogen, maar het feit dat ze zegt dat ze liever kanker gehad had, vind ik respectloos tegenover mensen die de ziekte wel hebben. Wat moeten zij wel niet denken als ze dit boek lezen?

Het verhaal leest over het algemeen wel vlot en hier en daar ben je wel benieuwd wat er hierna gaat gebeuren, maar die spanning wordt steeds op dezelfde manier opgebouwd en dat is jammer. Ook ben ik benieuwd naar wat de schrijfster van plan is met de volgende delen in de Dilemma-serie. Misschien dat het met een ander dilemma wél beter uitgewerkt kan worden.