Eerste alinea:
Nathan was er nooit geweest, maar wel gemaakt. Zijn zusters waren er geboren, net als zijn vader en veel van zijn ooms en tantes. Indië was overal in huis.
Zijn moeder wapperde het bed schoon met een sprietige sapoe lidi en zei bulzak tegen de matras. Je lichaam was een body. Op de met batik afgedekte hutkoffer tegenover zijn bed speelde hij vaak met benen vogels, een opgezette slang, bamboe fotolijstjes en Balinese vrouwenbustes die altijd glimlachten in glanshard hout. Nathans vader stond daar zwaaiend in een witte korte broek en de in de oorlog doodgeschoten vader van zijn zusters droeg een plusfour met verband om zijn kuiten, poeties noemde zijn moeder dat. Die andere vader leek op die foto's veel bruiner dan de zijne.

Recensie:
Verhaal:
Het zijn allemaal korte stukjes van ongeveer 3 pagina's. Elk stukje gaat over een gebeurtenis uit het leven van het jongetje Nathan.
Het zijn niet echt vrolijke stukjes, zeker niet aan het einde (er gaat iemand dood).
Het was (gelukkig) een kort boekje, maar ik had daardoor ook wel een beetje het idee alsof het een "opzet" was naar het volgende boek, "Indische duinen". Ik vond het boek dus niet zo interessant, maar gelukkig was het dus niet zo lang.

Schrijfstijl:
Best wel veel korte zinnen. Ik kreeg het idee alsof de auteur probeerde te schrijven vanuit het woordgebruik van een jonger kind, maar ik vond het toch niet heel erg overtuigend.
De Maleise woorden krijgen eigenlijk nergens een vertaling, dus als je echt helemaal geen Maleis kent is dat niet zo heel handig (al blijft het verhaal dan toch nog wel begrijpelijk, je mist wel dingen).
Er stonden ook gedichtjes tussendoor over de onderwerpen die in de proza-tekst werden besproken. Alleen de liedteksten vond ik wel leuk, de rest van de gedichten eigenlijk niet zo goed.

Spelfouten/Typefouten:
p. 60 (uitgave met ISBN 9029072318):
...zoals van Gijs de post uit Bergen. >>
...zoals van Gijs de Post uit Bergen.