Een pretentieus, maar ongeloofwaardig plot, waarbij honderden pagina’s worden besteed aan de jeugdtrauma’s (te kleine penis, dat soort werk) van de hoofdpersoon en dat gaat na een poos behoorlijk tegenstaan, mede door de vele psychologie van de koude grond. Het taalgebruik is zo nu en dan ook ongewoon, hoewel de schrijver ook wel met rake typeringen van personen en situaties komt. De nodige maatschappijkritiek doet erg aan de oude boeken van Sjöwall en Wahlöö denken, nogal kort door de bocht dus. Bovendien is zijn visie op het gezin op z’n minst gezegd nogal deprimerend. En de ellende schijnt zo veelvoorkomend te zijn, dat het heel begrijpelijk wordt waarom de Finnen zoveel drinken en zichzelf van kant maken. Dit is niet bepaald kost voor een gemiddelde ChristenUnie-stemmer.