Anna is al jaren weduwe, woont in de Kempen en geniet met volle teugen van het leven. Samen met haar zus Sien vindt ze, tijdens het rommelen op zolder, de oude dagboeken van haar vader. Sien wil er niets van weten, maar Anna is toch wel benieuwd naar de hersenspinsels van haar, inmiddels overleden, vader. Die hersenspinsels spelen zich af in de oorlog. De toen 20-jarige Hendrik is gevlucht naar Friesland en leeft daar ‘ondergedoken’ op een boerderij.

Hoe meer Anna zich verdiept in de verhalen van haar vader, hoe meer zij ervan overtuigd is dat zij de streek waar haar vader als jonge man twee jaar leefde, wil bezoeken. Zou de boerderij nog bestaan? En zouden er überhaupt nog mensen in leven zijn die haar vader kennen?

Wat mij vooral opviel tijdens het lezen is Vivianes liefde voor Friesland. Dit voel je tijdens het lezen. Haar beschrijving van de streek, de Elfstedentocht, de vaarwateren en nog veel meer, het komt allemaal uitgebreid aan bod en zou zo in een toeristische folder opgenomen kunnen worden. Terwijl je leest zie je het dan ook allemaal voor je. Zelfs de cover vertelt een stuk van het verhaal, maar dat weet je natuurlijk pas als je het boek leest. In de stukken over Hendrik beschrijft zij het leven tijdens de tweede wereldoorlog. Het is duidelijk dat zij kennis van zaken heeft en hierover research heeft gedaan.

De opbouw van het verhaal gaat langzaamaan, maar de auteur weet heden en verleden op een mooie manier in en met elkaar te verweven. In hoeverre kan het verleden bepalend zijn voor de toekomst? Zou er dan toch van hierboven een helpende hand zijn? Je zou het je warempel moeten geloven tijdens het lezen van dit boek.

Gerits heeft ontzettend veel aandacht besteed aan de omgeving en gebeurtenissen, waardoor naar mijn gevoel de karakters redelijk oppervlakkig blijven, met weinig diepgang. Is er de vraag of dat in dit genre van boeken prioriteit heeft? Ik denk het niet.

Vivianes schrijfstijl is simpel, zodat dit boek voor iedereen toegankelijk is, jong en oud. Het is een verhaal met een lach en een traan, wat makkelijk wegleest. Hoewel dit soort boeken niet echt mijn ‘ding’ zijn, heeft het me een aantal uurtjes leesplezier bezorgd. Misschien een aanrader voor een koude winteravond, met een glaasje en de open haard aan......