Een mooie cover, een verhaal van de hand van een literair agent (die vond dat hij het zelf beter kon), een gestolen kunstschat in de hoofdrol .... Het laatste sacrament leek alles in huis te hebben voor uren leesgenot - dacht ik. Dat bleek echter een grote vergissing.
Het hele boek door zit iedereen achter een icoon aan, dat een mysterie in zich zou bergen, maar als lezer weet je quasi de hele tijd waar het icoon zich bevindt (en de momenten dat je het even niet zeker weet, kan het je eigenlijk geen barst schelen). In deze jacht vallen ook wel wat doden, maar dat zijn grotendeels nevenpersonages en opnieuw weet je altijd wie het gedaan heeft. Van spanning is dan ook op geen enkel ogenblik sprake. Van verveling daarentegen des te meer. Het hele boek door had ik de verwachting dat 'het' nog moest komen, maar er kwam niets ... De apotheose van het verhaal is al even flauw als de rest van het boek. Iedereen komt samen op één plek en de goeden winnen van de slechten.
Wat nu precies het mysterie van het icoon was, kwam ik niet te weten. Misschien ontging het mij op één van de vele verveelde ogenblikken. Of misschien verwerkt Olson dit wel in zijn volgend boek ... mij laat het in elk geval siberisch koud.