De laatste Hebban Epic Reads leesclub van 2018 betrof ‘A very large expanse of sea’, geschreven door de alom geprezen schrijfster Tahereh Mafi. Ik had eerder nog geen titel van haar hand kunnen lezen, ook al staan zowel de ‘Shatter me’ serie als ‘Furthermore’ al langere tijd op mijn ‘wil ik lezen’ lijst. Maar ja, het wel bekende “zoveel boeken, zo weinig tijd” is hier zeker toepasbaar. Toen deze nieuwste titel verscheen in de Epic Reads lijst voor de maand december was ik zeer gretig om mij in te schrijven en het geluk viel mij ten deel dat ik het boek ook daadwerkelijk mocht lezen als afsluiting van 2018.

Toen het boek in mijn postbus viel was ik aangenaam verrast dat het een hardcover betrof. De dustcover heeft een, op het eerste oog, ietwat verwarrende lay-out. De titel staat tweemaal op de voorkant. Zowel een vrolijk gekleurde versie in een vol lettertype als in een dun zwart, enigszins scheef geschreven, lettertype. En dat dan door elkaar heen. Toch vond ik het gelijk wel een aantrekkelijke cover en had ik het boek ook zeker weten opgepakt in de winkel, omdat het juist hierdoor mijn aandacht trok.

De flaptekst, tevens ook de tekst die ik gelezen had voordat ik mij inschreef voor de leesclub, trok mij aan omdat hier begonnen werd met de zin “It’s 2002, a year after 9/11, and Shirin has just started at yet another school.” De hele ramp van toentertijd staat mij nog helder voor de geest, net als de angst die vanaf toen de wereld en de mensheid beheerst. Ook de naam Shirin is voor mij geen onbekende naam en het weer op een nieuwe school beginnen komt mij niet bevreemdend voor. Oftewel allemaal elementen waardoor ik wist dit boek moet ik gewoon lezen.

Het mooie aan het daadwerkelijke verhaal vind ik dat Shirin een jonge moslima is (vanuit dat perspectief heb ik nog niet eerder een verhaal mogen lezen) en ook net als ieder ander door moet met het “normale” leven na de aanslagen. Zij wordt om haar geloof vanaf dat moment als gevaarlijk, vijandelijk en wat dan al niet meer aangezien. Dat die kant in dit verhaal prachtig naar bovenkomt en beschreven wordt staat buiten kijf. Mafi weet dit op zo’n manier te verwerken in het boek dat je als lezer zijnde naar mijn idee niet anders kan dan meeleven en begrip ontwikkeld. Door hoe de schrijfster alle gebeurtenissen beschrijft en ook de moeite die Shirin heeft met zich maar enigszins openstellen voor een klein beetje vriendelijkheid doet mij vermoeden dat Tahereh dit zelf aan den lijve heeft ondervonden. Juist door die “spot on” beschrijving komt het verhaal binnen.

De bewoording van de schrijfster leest soepel, op zo’n manier dat je door wilt blijven lezen en het geheel voor je het weet uit is. De verdeling van de hoofdstukken zorgt voor een natuurlijk, vloeiende leesritmiek. De hoofdpersonages zijn herkenbare types met wie je je als lezer kan identificeren. De bij karakters zijn divers en een toevoeging aan het inhoudelijke deel van het verhaal.

Dit boek is een young adult verhaal wat afhankelijk van de lezer op verschillende manieren te interpreteren is. Je kan het zien als een liefdevol en wellicht ietwat zoetsappig verhaal, maar zeker ook als een verhaal met een kritische kanttekening op de huidige wereldcultuur na 9/11. Voor mijn gevoel heeft het ook qua inhoud en schrijfstijl een raakvlak met de young adult boeken van John Green.

“I wanted to tell them I’d only met a camel once, on a trip to Canada, and that the camel was infinitely kinder than the humans I’d met.”

Mocht het nog niet duidelijk zijn, ik heb absoluut van dit boek genoten en bewonder de schrijfster om het feit dat ze zo’n serieus onderwerp heeft kunnen vermengen met een lichter verhaal. Beide samen heeft laten komen in een fijn boek, geschikt voor zowel de jongere als het oudere lezende publiek.

Ik geef dit boek 5 sterren.