Na Zwarte sneeuw is dit het tweede luik van de trilogie die Lauryssens gepland heeft. En andermaal is het geen onverdeeld genoegen om er doorheen te spartelen. Op sommige momenten heb ik me ronduit kwaad gemaakt en had ik zin om het boek definitief op te bergen...

Een halvegare bommenlegger heeft het voorzien op de miss-en waar het in dit kleine landje van vergeven is. Bovendien komt er een melding binnen van een vermoede zelfmoord aan de Boerentoren, maar algauw blijkt het om meer te gaan. Hiermee is het laatste lijk nog niet geborgen, maar dat zal de politie een zorg wezen. Die zitten heel de tijd aan hun kruis te krabben, te stinken en aangebrande moppen te vertellen. We vergezellen de commissaris op consultatie bij de uroloog. We houden nauwkeurig het aantal hele en halve erecties van de inspecteurs bij. Maar een echt verhaal zit er niet in.

We kunnen voor het derde deel alleen maar hopen dat er een paar nieuwe moppen in de scheurkalender van dit jaar stonden. Want meer valt er niet te verwachten.