Bij hoofdstuk 6 ben ik gestopt. Ik kon het niet opbrengen om, nadat ik het boek even een tijdje terzijde had gelegd, het weer op te pakken en verder te lezen. Het feit dat ik het terzijde legde zegt misschien al het een en ander, maar het boeide me niet en ik miste het niet. Misschien ooit, als ik echt niets anders heb te doen, neem ik het nog eens ter hand. Tenzij iemand anders me ervan overtuigt dat ik echt iets bijzonders mis en me maant om het vooral toch uit te lezen, want als ik al die sterren en recensies zie, dan lijkt het of ik iets heb gemist.