Ik kreeg het gevoel een ontbrekend hoofdstuk van 'Reis naar het einde van de nacht' te lezen. Dat is zoals iedereen weet het beste boek dat ooit is geschreven (op de bijbel en het telefoonboek na, om met Reve te spreken).

'Een vrouw die veel te mooi was voor mij, die kon krijgen wie ze wou, en die ook al had gekregen wie ze wou, een vrouw, dé vrouw op wie ik misselijkmakend hard verliefd was, en niet eens alleen om het mooie vlees waarin ze resideren mocht, die vrouw vroeg aan mij, een middelmatigaard, of ik met haar in de Provence wou wonen. Of ik elke ochtend naast haar wakker worden wou, terwijl het licht via de blauwe vensterluikjes naar binnen viel. Of ik elke avond met haar naar de krekels wou luisteren en nadenken over het moeilijke, dagelijkse levensvraagstuk wat zullen-we-nu-weer-eten. Wat denk je dat mijn antwoord was?'

Ik ga meer van Dimitri Verhulst lezen!