De ‘echte’ Crocodile Hunter – Steve Irwin – overleed in 2006 door een steek van een pijlstaartrog. Het verhaal van Carl Hiaasen in Hap! lijkt op dit verhaal, eindigt anders. Toch deed het mij denken aan onze Crocodile Hunter. Is het verhaal daarmee niet meer uniek? Of niet mooi? Hiaasen heeft, mijns inziens, wel een wat ‘simpel’ boek neergezet met Hap!, maar voor sommige lezers is het verhaal misschien wel mooi?!

De vader van Wahoo, Mickey, is een wrangler. Hij heeft allerlei gevaarlijke dieren in huis, die hij vervolgens verhuurt. Maar het gaat niet zo goed, financieel verkeert hij in zware tijden. Dan komt er een prachtig aanbod: zijn dieren mogen meedoen met een aflevering van Expedition Survival!, het bekende en veel bekeken programma van Derek. Mickey vindt dit maar niets, maar het is wel de oplossing voor het financiële probleem. Samen met Wahoo probeert hij alles een beetje te regelen. Maar dan blijkt er een tweede probleem: Derek is alleen maar een ‘televisiester’ en kan helemaal niet omgaan met wilde dieren. Het ene gevaar naar het andere gevaar nadert. Dan haalt Derek het ook nog in zijn hoofd om in de ‘echte’ rimboe te overleven. Mickey en Wahoo moeten mee om te ‘helpen’. Kunnen zij onze ‘Crocodile Hunter’ Derek in leven houden?

Het verhaal van Carl Hiaasen is simpel en mist wat mij betreft behoorlijke diepgang. Hiaasen probeert het verhaal gecompliceerder te laten worden door de personage Tuna op te voeren en haar verschillende problemen mee te geven, maar daarmee redt hij het echte verhaal nog niet. Het verhaal over Derek, de arrogante televisiester, is niet uniek net zo als de gebeurtenissen. Een gevecht met een krokodil, een beet van een slang en een vermissing komen in veel meer boeken naar voren, de combinatie maakt het verhaal niet ‘anders’. Hiaasen is hier beslist niet uniek, jammer! Hij weet zijn verhaal wel weer een draai te geven door Derek onverwachte beslissingen te laten maken, waardoor het verhaal iets boeiender wordt. Toch heeft het mijn aandacht niet echt kunnen trekken.

Ook de schrijfstijl van Hiaasen spreekt mij niet erg aan. Hij begint vanuit het perspectief van Wahoo. Later voegt hij er andere personages aan toe. Je kijkt dan afwisselend mee met Mickey, Wahoo, Derek, Link of een andere personage. De hoeveelheid personages die hij hiervoor gebruikt, is enorm. Dat maakt het verhaal flinterdun. Van elke personage weet je wel iets, maar van maar weinig personages weet je veel. Veel vragen blijven onbeantwoord of onvolledig besproken. Soms voordelig, maar in dit geval vraag ik me dat af. Daarnaast spreekt de stijl mij niet aan. “Wahoo zat aan de keukentafel en was druk aan het werk met een rekenmachine. Zijn vader lag languit op de bank. Buiten kwam de regen met bakken naar beeneden en het erf veranderde in een modderpoel. De opnames voor Expedition Survival! Waren stilgelegd tot het beter weer werd.” Er wordt veel beschreven, dit leest niet echt ‘lekker weg’.

“CLOSE-UP VAN DEREKS ZWITSERSE LEGERMES, waarmee hij een boomstam uitholt

Alleen is het geen boomstam meer. Met is een uitgeholde kano, zoals de Seminoles vroeger gebruikten om door het moeras te varen.” Hiaasen breekt met zijn ‘script’ de geloofwaardigheid van het verhaal af. Het moment dat hij het script van het programma in zijn verhaal introduceert, verdween alle geloofwaardigheid voor mij. Jammer, want tot dat moment kon ik mij nog wel vinden in het verhaal.

Al met al blijkt Hap! van Carl Hiaasen voor mij geen succes. Een matig verhaal, een onprettige schrijfstijl en een te grote hoeveelheid ‘toevalligheden’ maken het verhaal voor mij niet uniek, niet boeiend en langdradig. Jammer, want ik denk dat er meer in had gezeten. Voor de niet-ervaren lezer is het boek van Carl Hiaasen wellicht een optie. Anders zeg ik: zoek de uitdaging ergens anders.