Grégoire Delacourt (1960) is jarenlang werkzaam geweest in de reclame en is nu eigenaar van een reclamebureau. Op een gegeven moment besloot hij wat langere zinnen aan elkaar te schrijven en zo ontstond zijn eerste boek: L'Ecrivain de la Famille (2011), gevolgd door La Liste de mes envies (De lijst van al mijn wensen, 2012). En op 20 maart jl. is zijn derde boek verschenen: La Première chose qu'on regarde.

De lijst van al mijn wensen is een prachtig boek met een heel aparte, bijna mystieke sfeer. Met korte, haast fragmentarische zinnen en op een sobere, filosofische manier beschrijft de auteur de ups en downs van het gewone leven van een gewone vrouw in een gewone stad. Je ziet Jocelyne's strijd en haar pijn wanneer het niet goed gaat in haar huwelijk en je voelt haar tevredenheid en opgewektheid wanneer ze gelukkig is. En gelukkig is ze, bedenkt ze na 21 jaar huwelijk met enige verrassing. Haar man heeft een goede baan, zij runt een fourniturenzaak en beheert een website die steeds succesvoller wordt en ze heeft een paar goede vrienden. Dan wint ze ruim18 miljoen in de lotto en uit angst haar goede leven te verliezen, houdt ze haar mond over het geld, zelfs tegenover haar man. Wel maakt ze drie lijstjes: één met benodigdheden waarop o.a. een zuinige dunschiller staat, één met haar wensen, zoals: te horen dat ik mooi ben, en een lijst met uitspattingen. Voordat ze een begin kan maken met de uitvoering van de lijstjes, gebeurt er iets waardoor haar hele wereld instort.
Ik heb genoten van de kalme, bijna hypnotiserende verteltrant van Grégoire Delacourt waarin je meegevoerd wordt in het reilen en zeilen van het Franse dorpje Arras. En hoewel het een klein, dun boekje is, zit alles er in: hoop en vertrouwen, lief en leed, relatieproblemen in al zijn facetten, rouwverwerking en humor. Ik kan alleen maar zeggen: lees dit boek en geniet.