HJ Smienk is 44 jaar oud en reist al twintig jaar over de aardbol. Volgens zijn website walst hij als een zwerver door het leven en bedenkt hij spelshows. Met BMK schreef hij zijn debuut. BMK staat voor Benzyl  Methyl  Ketone, de grondstof om de drug speed te maken.
Hoofdpersoon in dit verhaal is Joe Chevalier. Joe is een avonturier met een crimineel verleden. Hij leidt samen met zijn zwangere vrouw Lara en zijn zoontje Scott een wat rustiger leven, tot hij op een dag opgebeld wordt door een oude bekende, Porky. Die vertelt hem in het bezit te zijn van 15.000 liter BMK en wil weten of Joe dit handeltje kan verkopen. Joe heeft al dollartekens in zijn ogen en gaat in zijn oude milieu op zoek naar iemand die de BMK wil kopen.
Ondertussen zitten er ook agenten van de Unit Synthetische Drug uit Nederland, het Bundes Kriminal Amt uit Duitsland en de corrupte agent Jack van de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) achter het goedje aan. Wat volgt is een zoektocht vol corruptie, bedreiging, misdaden en vooral moord, door alle partijen. Zal het recht uiteindelijk zegevieren of winnen de criminelen deze keer?
Voor het verhaal begint worden in de zogenoemde proloog alle karakters uit het boek beschreven. Allemaal. Letterlijk. Naam, bijnaam, uiterlijk, karaktertrekjes, rare eigenschappen enzovoorts. Deze opsomming lijkt op dat moment alleen leuk en handig voor de schrijver zelf, voor de lezer is het totaal niet interessant om door te lezen.
Later in het boek blijken deze persoonsbeschrijvingen toch wel handig, als de lezer het ingewikkelde verhaal door de vele namen even niet meer kan volgen. Handig is misschien om dit naslagwerk achter in het boek te zetten, dan verraad je ook niet meteen te veel van het verhaal.
Verder is het boek doorspekt met aardig wat spelfouten, vergeten kommas enzovoorts. Ook kloppen er een aantal dingen niet. Een klein onderzoekje (op internet) wijst bijvoorbeeld uit dat je niet stoned wordt van cocaïne, de gebruiker gaat er juist sneller van denken en reageren en wordt zeker niet sloom, zoals meerdere malen in het boek wordt beweerd en beschreven.
Knap is wel dat de schrijver sympathie voor de kruimeldief Joe weet op te wekken. Ook laat het de lezer nadenken over het criminele milieu en de politiemacht in Nederland. Gaat het er echt zo hard aan toe?
Slanke, blanke mannen zijn duidelijk de baas in het verhaal, vrouwen zijn ondergeschikt, dikke mannen zijn varkens, vadsig, lelijk, zwijnen, speklappen enzovoorts. Soms wordt dit zo erg overdreven dat het lijkt alsof de schrijver zelf een obsessie voor/ een hekel heeft aan dikke mensen.
Over het algemeen is BMK een slap verhaal met soms gruwelijke en ranzige elementen. Niet spannend, niet humorvol en niet verrassend, zoals op het omslag beweerd wordt.