Toen ik dit boek van Dizzie kreeg (waar ik heel blij mee ben) om te recenseren was het eerste wat mij opviel: de ronde sticker met Het vervolg op De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry. Maar zoals de schrijfster zelf zegt, dit is geen vervolg en ook geen voorloper. Het is een boek dat ernaast staat, een metgezel. En zo ondervond ik het ook. Het 'eerste deel' heb ik niet gelezen maar dit is ook niet nodig.

Het verhaal is ontzettend mooi geschreven en opgebouwd en vertelt via Queenie, een vriendin van Harold Fry. Ze is ziek en zit in een hospice. Omdat ze Harold twintig jaar niet meer heeft gezien en hij van plan is naar haar toe te komen lopen begint ze een brief te schrijven over hoe ze elkaar ontmoet hebben en om Harold de waarheid te vertellen.

De korte hoofdstukken wisselen af tussen de brief voor Harold en de hospice, waar Queenie nu zit. Dit is erg fijn om te lezen en hierdoor wilde ik steeds verder lezen. De schrijfster vertelt ook heel luchtig over de andere patiënten in de hospice waar ik soms wel om moest glimlachen.

Al met al een hele mooie en ontroerende roman. De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry staat daarom nu ook op mijn te lezen lijstje.