"Rosa, Pekman en meneer Steeghuizen willen zich concentreren op wat vóór hen ligt, op de koele, geelgrijze lucht voor hen, volle kracht vooruit, maar het land, hoe ver verwijderd ook, is niet van plan hen zomaar te laten gaan, het dringt zich op."

Annemarie de Gee weet op een originele manier haar personages tot leven te laten komen. Het zijn niet zozeer de gedachtes, maar de manier waarop ze reageren en ondernemen. Hun verleden komt ook terug. En met elke gebeurtenis associeert ze een nieuwe gebeurtenis waardoor er een nieuw personage wordt onthuld. Uiteindelijk ontmoeten de drie hoofdpersonages elkaar op een boot. Daar gaat hen een lange reis tegemoet, vol tegenwind en stormen. Ze hopen hier een uitweg te vinden van de chaos op het land, maar kunnen ze zomaar alles vergeten..?

De schrijfstijl van de Gee is onbeschaamd en vol humor, verworven met passende Shakespeare quotes. Toch vond ik het boek niet pakkend genoeg. Je moet erg geconcentreerd zijn om alle personages te onthouden en alles op een rijtje te krijgen. Maar misschien was dit wel de bedoeling; om de lezer dezelfde verwarring te laten voelen als de hoofdpersonen.