‘Het Wolfgetal’ gaat over de beklemmende vriendschap tussen twee meisjes in de puberleeftijd en speelt zich af in de jaren ’90. Vikki is de vriendin van de naamloze ik-figuur. Na de basisschool gaan ze naar verschillende middelbare scholen, maar de ik-figuur blijft zich door Vikki aangetrokken voelen. De ik-figuur groeit op met haar ouders en haar broertje. Vikki woont bij haar wat wereldvreemde moeder die zich grotendeels afzondert achter een gordijn en haar dochter in feite verwaarloost. De sfeer van de jaren ’90 komt tot uiting door de muziek uit die tijd, de flippo’s en de Hitkrant.

‘Het Wolfgetal’ is geen vrolijk boek en heeft een beklemmende sfeer. Vikki is bezitterig en manipulatief terwijl de ik-figuur achter haar aan loopt.

"Vikki is niet iemand om mee te laten komen, zij is iemand die gáát, en de rest mee laat komen. Ook ik ben de rest."

Het verhaal werd afgewisseld door korte stukken uit een autopsierapport en uit een psychiatrisch rapport. In het begin van het boek zijn die onderbrekingen wel intrigerend. De lezer zal zich afvragen over wie het in het autopsierapport gaat. Hiermee wordt enige spanning opgebouwd. Al van mijlenver is echter duidelijk wat er staat te gebeuren en dan voegen die stukken niet veel meer toe. De spanning is verdwenen.

Van der Haar schrijft in de boek vaak spreektaal en regelmatig herhaalt ze woorden, bijvoorbeeld zes keer 'nee' achter elkaar. Dat komt overdreven over. Ongemakkelijke onderwerpen zoals seks en drankmisbruik worden heel expliciet beschreven en zullen veel lezers een ongemakkelijk gevoel geven. Zo opent het boek met: “Kijk jij wel eens naar je kutje?” De taal is vaak puberaal, passend bij de leeftijd van de meisjes, maar waarschijnlijk niet altijd bij die van de lezer.

Het verhaal heeft me niet helemaal gegrepen. Tot halverwege het boek trok het boek me wel aan, maar daarna steeds minder. Het leek allemaal een beetje een herhaling van zetten. In het boek ontbreekt de diepgang en het einde was onbevredigend.