Dat Mattias is overleden is geen spoiler, maar hoe dat is uitgewerkt is magnifiek. Het leven van Mattias wordt als een caleidoscoop belicht door de verschillende vertellers. Het verrassende is dat die vertellers niet allemaal een hele hechte band hadden met Mattias maar ook een toevallige passant kunnen zijn. Bij dit alles is de periode voor en de periode na Mattias een duidelijke scheidslijn. In het begin moest ik even wennen aan de vertelstructuur, maar als deze je eenmaal gegrepen heeft laat het je niet meer los. Steeds meer en meer wordt de puzzel gelegd van Mattias en zijn leven, zonder dat het zoetsappig of saai wordt. Het is een verhaal met een boodschap, ook al klinkt dat misschien wat zwaar. Voor mij is die boodschap: vier het leven, geniet er van en vergeet de mensen om je heen daarbij niet. Het leven is te mooi om zomaar los te laten.