Hoe doet Mitchell dat toch? Hij schakelt voortdurend over naar een nieuw verhaal met nieuwe personages. Meestal duurt het dan even voor je 'er weer in zit'. Niet bij Mitchell. Binnen een paar regels zit je alweer helemaal in het verhaal.

Na het eerste hoofdstuk krijg je al een beetje een beeld van wat er aan de hand is met het huis en met elk nieuw hoofdstuk kom je een stukje dichter bij de ontknoping. De verhalen staan niet los van elkaar, ze hebben allemaal met elkaar te maken en met elk nieuw verhaal voel je dat het evenwicht wankeler wordt. Desondanks wordt de lezer een aantal keer op een heerlijke manier op het verkeerde been gezet. Gelukkig kiest Mitchell niet voor een vage ontknoping, maar voor een goed afgeronde afsluiting waarin je alle antwoorden krijgt. Maar wel met ruimte voor een klein open eindje...

Het boek is niet dik en dat is jammer. Van mij had de ontknoping in een langzamer tempo ontvouwd mogen worden.