Dit debuut van Scott Stambach geeft de lezer stof tot nadenken. In het voorwoord en de brief aan de uitgever word uitgelegd hoe dit verhaal tot stand is gekomen, het waarom om juist dit verhaal te verwoorden word duidelijk gemaakt.

In het verhaal zelf is Ivan Isaenko aan het woord, een 17 jarige verminkte jongeman die al zijn hele leven verblijft in het Mozir Ziekenhuis voor Ernstig Zieke Kinderen. Ondanks zijn lichamelijke verminkingen mankeert hij niets aan zijn verstand, al maakt hij er een sport van zijn omgeving dit wel te laten denken. Hier in het ziekenhuis heeft hij zijn eigen routine ontwikkelt, gedraagt zich al een botterik en classificeert zijn medebewoners in groepen, bloedlinken, bloedeloze en indringers. Ook maakt hij er de sport van te voorspellen hoelang iemand nog blijft leven aan de hand van de hoeveelheid voorgeschreven medicatie van betreffende personen.

Op een dag komt er een nieuwe bewoner in het ziekenhuis die zijn gestage leventje op zijn kop zet. In eerste instantie wil hij niets van deze Polina Poesjkin, een wees met leukemie, weten. Maar al snel raakt hij door haar geïntrigeerd. Hij word gesnapt terwijl hij haar dagboek leest en vanaf dat moment raken ze op aparte wijze aan elkaar verkocht.

In het achtergestelde ziekenhuis waar de omstandigheden erbarmelijk zijn probeert het duo geheimen te ontfutselen door stiekem in de vertrekkend van het personeel en de leiding rond te neuzen. Zo weet Polina te achterhalen wie nou werkelijk Ivan zijn ouders zijn, hij dacht altijd anoniem achtergelaten te zijn.

Helaas is de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de twee een kort leven beschoren, Polina gaat hard achteruit en Ivan doet zoveel mogelijk zijn best voor haar te zorgen, vrij vlot na hun kennismaking sterft zij in zijn bijzijn. Ivan sluit zich op in zijn kamer en doet niets anders dan met zijn enige hand met 3 vingers zijn verhaal over het Mozir Ziekenhuis voor Ernstig Zieke Kinderen op te schrijven en hiermee de dood van zijn vriendin een plekje te geven.

Het onzichtbare leven van Ivan Isaenko word op de achterflap omschreven als: Hilarisch, hartverscheurend, melancholiek en hoopvol. Ik kan niets anders doen dan mij bij deze tekst aansluiten.