Dit is zo'n boek waarbij je twijfelt tussen 3 of 4 sterren. Het een voelt te mager, het ander te veel. De grootvader van de auteur vocht als jonge Britse soldaat in de Tweede Anglo-Boerenoorlog. Boling, die de Britse concentratiekampen benoemt als een twintigste-eeuwse wandaad, vindt het onterecht dat deze oorlog grotendeels vergeten is. Hij heeft zijn roman gebaseerd op de herinneringen van zijn opa.
Lettie komt als boerenmeisje van 13 in een concentratiekamp terecht, samen met haar moeder, jongere broer en kleine zusje. Een harde omgeving om volwassen te worden. Boling weet de vroomheid en koppigheid van de boeren goed te schetsen. De innerlijke wereld van Lettie is soms in mooie reflecties gevangen. Maar tegelijkertijd mist er ook zoveel. Het dagelijkse leven in het kamp wordt vrij afstandelijk beschreven. Het feitelijk reilen en zeilen, daar krijg je niet echt een beeld van. En er moeten tussen al die vrouwen toch veel meer akkefietjes zijn geweest dan die ene die kort genoemd is, enz. Het voelt wat mager als het de bedoeling is van de auteur dat de wandaden van deze oorlog onderbelicht zijn. Drie sterren, denk je dan. Maar toch, ondertussen, heeft het ook veel wèl in zich. Kortom, voordeel van de twijfel en toch vier sterren.