Dit boek omschrijft zo ontzettend mooi het gevoel dat je als ouder moet hebben als je kind plotseling wordt ontvoerd. Gelukkig ken ik dit gevoel niet.. maar denk maar eens aan het moment dat je even je kind niet ziet in de speeltuin of op het strand.. Bij mij slaat dan altijd de blinde paniek toe. De eerste 38 hoofdstukken zijn geschreven vanuit het perspectief van Marjon, de moeder van het verdwenen meisje. De hoofdstukken zijn prettig kort, maar van stoppen met lezen kan bijna geen sprake zijn. Ik wilde alsmaar verder lezen om achter de reden van de verdwijning te komen. Ook zelf voelde ik me schuldig, machteloos, kwaad en heel verdrietig tijdens het lezen van het boek. Toch werd het mij maar niet duidelijk wie nou de dader was en waarom Carice was ontvoerd. Pas helemaal aan het einde van het boek volgt de ontknoping. Terwijl je toch gedurende het boek al leest vanuit het perspectief van de "dader". Maar alle puzzelstukjes vallen pas op de laatste bladzijdes op zijn plek. Dit vind ik een van de grootste kwaliteiten van Loes den Hollander. Ze zet me telkens op het verkeerde been.
Naast dat het een ontzettend spannend boek is, is het zoveel meer. Ik heb zelf op een bepaald ogenblik een aantal tranen moeten wegpinken. Maar goed ik ben dan ook zelf een moeder.
Van mij krijgt dit boek absoluut 5 sterren.
Gelukkig las ik op Facebook dat Loes den Hollander twee boeken tegelijk aan het schrijven is, van mij mogen er in ieder geval nog velen volgen. Zeker als ze net zo goed zijn als "Voorbedacht".