Toen ik deze dikke (ruim 600 bladzijdes) pil zag liggen voor een vriendenprijsje, moest hij mee naar huis. In het verleden heb ik meerdere boeken van George met plezier verslonden, maar aan dit dikke pak papier was geen doorkomen aan.
Een van de onderwerpen die een prominente rol speelt is jongerenorganisatie Colossus, waar de moordenaar zich mogelijk zou kunnen ophouden. De jongens die daar werken worden zo vlak beschreven dat ik al snel niet meer wist wie wie was en wat hen onderscheidde. De directrice van de organisatie begint als een doorgewinterde zakelijke echtbreekster en eindigt als een neurotische amateur-detective. De verwikkelingen rondom het privé-leven van detective Lynley worden aan het begin nog terloops genoemd, maar krijgen een hoofdrol aan het einde van het boek, wat nogal gekunsteld overkomt. Delen van het verhaal worden verteld door de moordenaar zelf. Hij verwijst naar zichzelf als "Hij", wat niet alleen vermoeiend is, maar de vele hoofdletters H wekken steeds meer irritatie op. Het concept "moorden om zonden uit te wissen" wordt erg letterlijk genomen, en ik heb tv-series en films gezien waarin het moordmotief beter wordt verzonnen en uitgelegd dan in dit boek.
En als klap op de vuurpijl: het einde van het boek waarin op Boeket-reeks achtige wijze de dwarse, koppige en vooral tegendraadse agent (inmiddels weer gepromoveerd tot brigadier) Barbara Havers letterlijk in katzwijm valt voor haar buurman. Mag ik een teiltje? Ik heb het boek uitgelezen omdat ik (misschien tegen beter weten in?) hoopte dat er ergens nog een gebeurtenis zou plaatsvinden waardoor alles op z'n plek zou vallen, en een en ander werd uitgelegd, maar helaas. Jammer van die nachtelijke uren, die ik beter had kunnen besteden aan een echte literaire thriller. Met dit boek heeft Elizabeth George zich definitief gevestigd als schrijver op mijn "niet meer lezen" lijstje.