"Billie & Seb is een verhaal over zielsverwantschap, over spel en ernst, maar bovenal over de vraag of we nog wel in staat zijn werkelijk te voelen in een wereld die al lang niet meer bevochten hoeft te worden."

Bovenstaande staat in de omschrijving over het boek, en was iets wat me wel aansprak. Ook het feit dat het gaat over een jongen, Seb, met autistische neigingen die moeite heeft met het begrijpen van de wereld om hem heen, omdat mensen zo vaak iets anders zeggen dan wat ze bedoelen, vond ik een interessant gegeven waar ik graag meer over wou lezen. De vriendschap tussen Billie en Seb beloofde een bijzondere vriendschap te zijn, temeer omdat Billie na een ongeluk in coma ligt, ook zo'n interessant gegeven wat mij intrigeerde.

Tijdens het lezen van het boek vielen me mooie zinnen op die het denken en voelen van Seb goed omschrijven, de verwarring over de wereld om hem heen spreekt hier duidelijk uit.
De verwarring verdwijnt als hij bij zijn vriendin Billie thuis op de trampoline springt, de trampoline staat voor vrijheid en puurheid, en Billie is de enige persoon in Seb zijn leven die hem accepteert zoals hij is, die hem niet wil veranderen.

De natuur die uitgebreid beschreven wordt staat symbool voor onverandelijkheid, het leven en de mensen veranderen maar de natuur blijft onveranderlijk voortbestaan.

Maar daar hielt het voor mij wel een beetje op wat het plezier in het lezen van dit boek betreft.
De overige aspecten die erg veelvuldig aan bod kwamen spraken mij niet aan en stonden me zelfs af en toe tegen.
Het valt niet te ontkennen dat de schrijver er absoluut in geslaagd is om een bevreemdende en soms dreigende sfeer te creëren, dat gevoel laat je tijdens het lezen niet meer los.

Maar het feit dat de ouders van Seb hem een niet van echt te onderscheiden geweer cadeau doen om te zorgen dat hij weer iets gaat ondernemen ipv zich op te sluiten in zijn kamer vind ik een wonderlijke keuze.
Het cadeau bereikt wel het door de ouders gewenste effect, dagelijks is Seb met zijn vrienden op een oude boerderij te vinden om een 'spel' te spelen waarbij veelvuldig op elkaar geschoten wordt. Er ontstaat een obsessie voor de geweren en er komt zelfs een echt geweer in beeld tussen al die niet van echt te onderscheiden 'airsoft' wapens....
Je voelt wel dat dit niet goed af kan lopen, dat dit uit de hand moet gaan lopen.
Maar hoe goed de schrijver zijn bedoeling ook weet neer te zitten, het verhaal pakt mij niet en wekt eerder een soort van afschuw op over de dagelijkse bezigheden van de groep vrienden, te veel de nadruk op dit bizarre spel wat mij betreft.

Tijdens het lezen bleef ik wel het gevoel houden dat er nog niets moest komen...iets moest gaan gebeuren....
Iets wat mijn mening over het boek wellicht toch nog totaal zou doen omslaan....
De twist of plot kwam wel, maar bereikte bij mij niet het gehoopte effect....helaas.