Ik ben de eerste om toe te geven dat thrillers niet 'mijn ding' zijn, maar een goed geschreven originele thriller weet ik best te waarderen. Zo vind ik Zwart water van Kerstin Ekman een prachtig boek en raad ik iedereen tot vervelens toe aan om Julius Winsome van Gerard Donovan te lezen. Hersenspinsels van Alice LaPlante en ook Voor ik ga slapen van C.J. Watson (waarvan ik de recensie helaas kwijt ben geraakt) vond ik nog best heel aardig. Ongeveer tot het moment dat aan het eind van die verhalen in sneltreintempo alles netjes afgehecht en opgelost werd.

Kortom, ik ben niet makkelijk tevreden te stellen door een thriller, vooral verzoorzaakt door de voorspelbaarheid van de afloop en de vaak, maar gelukkig lang niet altijd, ééndimensionaliteit en daardoor ongeloofwaardigheid van de personages. Dit boek van Terry Hayes stoorde me op al deze punten en meer dan dat:
- elk hoofdstuk eindigt met een irritant doorzichtige cliff hanger,
- de hoofdpersoon is binnen korte tijd zeer ongeloofwaardig door al die situaties die hij verkeerd inschat, zinsnedes die hij niet begrijpt en foute beslissingen die hij neemt (zonder gevolgen)
- de ongeloofwaardige manier waarop bijvoorbeeld de Turkse politie wordt neergezet (het lijkt wel een stel Bromsnorren)
- de personages zijn dunner dan bordkarton, van ontwikkeling is geen sprake, waardoor invoelen en/of meeleven met een of meer van de personages totaal onmogelijk is. Bijzonder knap voor een boek van 800 pagina's.

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar dat zal ik iedereen - mijzelf incluis - besparen. Ik zal daarom niets schrijven over de vaak snerende, en platte opmerkingen over moslims en hun geloof, en ik zal ook niets schrijven over de totale afwezigheid van enig gevoelsleven bij de hoofdpersoon. Een robot is vergeleken met 'De Saraceen' een emotioneel wrak. Ik begrijp dat dat makkelijk is voor de schrijver en de lezer (bah, wat een nare man), maar het resultaat is een 17 in een dozijnverhaal. Nee, ik stop. Genoeg tijd verspild, hoog tijd voor een goed boek.