Ik ben dit boek al aan het lezen. We schrijven 4 mei 2017, bij datum van uitgave staat 16 oktober 2017. Heb ik een tijdmachine of zo? Nee, LS heeft ervoor gekozen om een gelimiteerde hardcover uitgave van dit boek ter gelegenheid van Bookstore Day (29 april) te publiceren, 1500 exemplaren.

In de flaptekst staat dat er twee ongepubliceerde verhalen instaan, maar er is slechts één verhaal dat ik nog niet eerder tegenkwam. Dat is Je weet hoe dit verhaal gaat. Het is overdreven als ik zeg dat het verhaal me (na de inleiding) verraste, want dat doet het niet, zoals de meeste urban legends dat niet doen. Maar dat is juist de kracht van dat soort verhalen: steeds opnieuw vertellen, alsof ze waar zijn. En dat wordt hier uitstekend gedaan. Ik ga er rationeel vanuit dat de schrijver dit verhaal volledig uit zijn duim heeft gezogen, maar op een ander niveau is het een zo overtuigende urban legend dat je echt gaat geloven dat er een kern van waarheid in zit, ergens, immers, Je weet hoe dit verhaal gaat.

Hertenhart en gembertimbaaltjes is niet eerder officieel gepubliceerd, maar ik heb het wel gelezen. Dat komt omdat dit verhaal ooit is ingezonden voor de Unleash Award en daarom op een forum werd gepubliceerd waar iedereen er kritiek op kon leveren. Het verhaal verdween opeens, ingetrokken door de (toen anonieme) schrijver, waardoor het niet meer in de lijsten voorkomt. Eén van de redenen om het verhaal te onthouden. Dat het nu wordt gepresenteerd als een verbinding tussen Harten Sara en een vervolg erop is erg vreemd binnen die context, want ik las het vóórdat Harten Sara werd gepubliceerd.
Ook De inktlezers van Doi Saket was voor die wedstrijd ingezonden (editie 2012), maar ik was toen bezig met lezen voor Fantastels en heb het daar niet gelezen.
Beide verhalen hebben voor mij hetzelfde euvel als de roman HEX: een hysterische schrijfstijl (door anderen populistisch genoemd) en in-your-face/lach-of-ik-schiet-humor die alles behalve subtiel is en waar nog net geen lachband achter zit. Ik lees graag horror omdat het angstaanjagend is (zoals Je weet hoe dit verhaal gaat), maar die "lichtvoetige" humor doorbreekt voor mij steeds de spanningsopbouw, waardoor ik niet in het verhaal kan komen. Er om lachen kan ik ook niet.
Hertenhart en gembertimbaaltjes zit jaren na dato nog steeds zo rommelig in elkaar als ik het me herinnerde. Het verhaal staat "in het nu", er worden geen verwachtingen gewekt over en afloop, waardoor om het verhaal vooruit te helpen alles even plotseling gebeurt en elke vorm van spanning ontbreekt.
Bij De inktlezers heb ik het idee dat iemand een poging doet om het lichtvoetige van Tais Teng te combineren met literaire diepgang, maar de poging sneeuwt de diepgang onder en het werkt voor mij helemaal niet: bij Tais Teng kun je van de onzinnigheden genieten omdat het hem erom gaat de lezer te amuseren, bij Olde Heuvelt leidt het slechts af van de diepgang waardoor je je gaat afvragen waarom al die onzin (waaronder talloze voetnoten) nu eigenlijk nodig was.

Wat me opviel was de joekel van een taalfout op pagina 77: "Het brandende water, het fluiten en knallen, de feestende mensen; het schepte een wanorde die zo consequent was dat het weer orde werd."
Schrijvers kunnen fouten maken, ik weet er alles van. Ik ken ook de typfouten en de zetduiveltjes, de onvolkomenheden van de spellingcorrectie. Redacteuren laten weleens steken vallen. Maar dit verhaal is al zó oud en al zo vaak door mensen gelezen en van (jury)commentaar voorzien dat ik me afvraag of niemand nog weet dat scheppen in deze betekenis een sterk werkwoord is (ik kom de fout wel vaker tegen). Of durfde niemand het te zeggen?
Het geeft mij in elk geval weinig vertrouwen in de "grote, reguliere uitgeverij" als het om bureauredactie gaat. Het zijn juist dit soort fouten waarop uitgaven in eigen beheer (selfpub, publish on demand) om afgemaakt worden.

Zowel De jongen die geen schaduw wierp en De vis in de fles waren inzendingen voor de Paul Harland Prijs/Harland Award. Deze moet ik nog lezen, hoewel ik De jongen... al eens eerder online las.