'Mansfield Park' gaat over Fanny, een arm meisje dat door haar rijke familie in huis wordt genomen en daar slecht wordt behandeld. Alleen haar neef Edmund lijkt haar aardig te vinden.

Dit boek leest alsof het niet is geschreven door Jane Austen. Austens verhalen gaan vrijwel altijd over een levendige 'heldin', vol persoonlijkheid, die verliefd wordt op een teruggetrokken, niet erg sociale man en uiteindelijk, na veel subtiele humor en wat drama, met hem trouwt. In 'Mansfield Park' is de heldin niet levendig of vol persoonlijkheid. Fanny is heel passief, haar meningen worden haar ingelepeld door vooral Edmund en ze acht zich zo moraal verheven boven de rest van de wereld dat je haar het liefst een paar honderd meter naar beneden zou slaan. In mijn recensie van 'Persuasion' zei ik dat Anne, de hoofdpersoon uit dat boek, 'goed' was zonder irritant te worden. Het personage Fanny laat zien hoe knap Anne eigenlijk is geschreven, want Fanny is wél irritant. Ze is een slachtoffer, maar dat is deels haar eigen schuld, want ze ondergaat alles, komt nooit voor zichzelf op en lijkt bijna te genieten van die positie. Als Fanny nu had geleefd, was ze zo iemand geweest die op Facebook meldde aan welke goede doelen ze had gegeven, die maaltijden deelde die ze voor 'me schatje' had gekookt en die opschepte over wat ze allemaal wel niet over had voor haar kinderen.

De andere personages zijn niet veel beter. De 'goede', die de support van de lezer zouden moeten krijgen, zijn - net als Fanny - van die morele betweters. De 'slechte' zijn zo onsympathiek en eendimensionaal dat je zelfs niet kunt hopen dat zij nog wat van het boek maken.

Het enige personage dat ik interessant vond, is Mary. Zij heeft die morele arrogantie niet, maar helaas wordt ze daar in het boek hard voor gestraft. Het zijn namelijk niet alleen de personages die zich moreel superieur voelen, het boek probeert de lezer net zo goed de les te lezen. Als iemand je op straat aanspreekt om dat te doen, kan je nog zeggen dat diegene moet oprotten (of wat aardigers, als je in een goede bui bent), maar bij een boek van meer dan 500 pagina's kan dat niet. Ja, je kunt het wegleggen, maar het is Jane Austen, dus je hoopt ergens toch dat het nog goed komt.

Daarnaast zit er veel te weinig ontwikkeling in het boek en in de personages. Er gebeurt erg weinig voor zoveel pagina's. Het is eigenlijk gewoon saai en wanneer het boek niet saai is, is het prekerig. Ik heb begrafenissen meegemaakt die leuker waren. De setting van 'Mansfield Park' leent zich perfect voor satire, met al die vervelende personages, maar Austens probleem is dat ze het verhaal rondom Fanny heeft geschreven. Mary was bijvoorbeeld een interessanter personage geweest, omdat zij niet, zoals Fanny, in de achtergrond kan verdwijnen. Mary heeft andere meningen dan veel van de personages en misschien had de lezer wel gehoopt op een gelukkig einde voor haar.

Als je iemand kent die zich moreel superieur voelt, kan je diegene dit boek prima cadeau geven, ik weet zeker dat zo'n persoon ervan zal genieten, maar verder kan je hier beter bij uit de buurt blijven. Als je iets van Austen wilt lezen, zijn 'Pride and Prejudice', 'Persuasion', 'Emma', 'Northanger Abbey' en 'Sense and Sensibility' allemaal betere alternatieven. Over 'Lady Susan' kan ik nog niets zeggen, dat boek moet ik zelf nog lezen.

2 sterren, aangezien 'Mansfield Park' vervelend is geschreven en niet slecht.