Lien,, een vrouw van achter in de vijftig ontdekt dat het leven, dat ze leefde een droog en dor leven is, waar ze nog niet de moed heeft om het te veranderen. Die kans komt als haar man naar zee wil gaan omdat zijn werk hem niet meer voldoet. Ze verkopen hun huis en Lien mag totdat hij terugkomt wel in een huurflatje wonen. Maar Lien heeft een advertentie zien staan waarin iemand wordt gevraagd als oppasser bij de dieren van een echtpaar, dat een reis van een aantal maanden gaat maken. Niks geen kleine huurflat maar de weidse ruimte van Texel.
Alleen op het noordelijkst puntje van Texel geniet ze van de vrijheid en durft ze tegen de konijnen, die ze moet verzorgen haar levensverhaal te vertellen wat ze ook op de laptop doet.

…...”daarvoor misten de dingen van de dag opeens de betekenis, die ze voorheen hadden als houvast in de oceaan van gedachten.....”

Heel langzaam begint ze zich los te maken uit het verleden, dat zich heeft vastgezet in haar als parten, die haar vertellen hoe zij zich als vrouw, als huisvrouw, als oudere vrouw zich hoort te gedragen. De konijnen hebben geen kritiek en daardoor kan ze verder vertellen. Ze stapt heel voorzichtig uit het keurslijf en schaft zich een nieuw kapsel aan en zelfs.....oh schande: een roze truitje.

Het verhaal heeft zoveel herkenningspunten, dat ik het boek nauwelijks weg kon leggen. De ontwikkeling, die Lien, die zich nu Eline noemt, doormaakt wordt op een rustige manier beschreven. Stap voor stap ontwikkelt ze zich en regelmatig valt ze terug in haar oude gedrag en gaat ze zich schuldig voelen of schaamt ze zich om haar gedurfde kapsel of roze truitje.

Ze ontmoet mensen, die haar waardevol vinden – al is zij het daar niet mee eens– ze maakt zich los van haar man, eerst geestelijk maar later ook definitief door van hem te scheiden. Ze gaat met een veearts, die ze op het eiland ontmoet heeft een jaar naar Denemarken, ze wonen samen en zijn elkaar en zichzelf geestelijk aan het ontdekken, ze leert te lachen, om wat haar overkomt maar ook om haar parten, die haar proberen zich weer schuldig te voelen of zich te schamen.

Het is een ontwikkeling van een vrouw, zoals w.s. meerdere vrouwen het herkennen. Je minderwaardig voelen en je daardoor terug trekken en zo weinig mogelijk vrienden hebben want als ze ontdekken hoe je echt bent dan moeten ze je niet. Zonder te weten, dat je juist in het echt leuker bent, dan dat je je voordoet.

….”mijn verleden is losgekomen van degenen, die het bestuurden....”