'De mensen die van ons houden hebben de neiging te zien wat ze willen zien en niet wat we in werkelijkheid zijn' staat er in de proloog van 'Weg zonder genade' van John Hart. Een vingerwijzing, een constatering?

Zou de mooie geschorste agente Liz na het doodschieten van de twee zwarte ontvoerders van het meisje Channing iets anders hebben gezien dat wat ze vertelde?
Zou alleen zij de sinds dertien jaar opgesloten agent Adrian Wall anders zien?
Hoe kan het dat zij haar jonge beschermeling Gideon niet kon beletten met een geladen revolver op de trein te springen?

Ze heeft een bondgenoot hij zegt: 'Beschouw me als een vriend', is hij dat?

Het gaat over Eli Lawrence, een oude man, zijn thuis was 'een oud moeras. Tweehonderdduizend hectare cypressen en zwart water, alligators, dennen en planten die je nergens anders ter wereld zult vinden. Er zijn eilandjes, als je weet waar je moet zoeken, en families die hier al driehonderd jaar wonen, harde mensen die afstammen van ontsnapte gevangenen en gevluchte slaven'.

Soms zijn er cruciale ontwikkelingen over wat er met het meisje in de kelder is gebeurd, wat er werkelijk heeft plaats gevonden in de gevangenis met Adrian Wall, soms zijn er openhartige ontboezemingen die een heel ander licht werpen op de gebeurtenissen dertien jaar geleden.

Soms is er een ontknoping, een ontsnapping, een bekentenis maar de moorden, mijn hemel, dat wordt erger; de lichamen worden er meer.

Wie is hiervoor verantwoordelijk, wie kijkt toe maar wordt niet gezien.

Wie is Adrian Wall, 'Een vergeten man in de wereld van miljarden'?

Reusachtig knap geschreven boek.
John Hart schreef met ‘Weg zonder genade’ een thriller van een ‘next level’