Achter de melancholische stem die al meer dan 50 jaar Amerikanen kalmeert gaat een veel rustelozer ziel schuil dan je zou denken. Mark Ribowsky citeert niet voor niets Mark Twain (uit Following the Equator): ‘everyone is a moon, and has a dark side which he never shows to anybody’. Ribowsky neemt ruim (400 bladzijden) de tijd om dat te onderzoeken, maar het resultaat is een overlevingsgids die er mag zijn. Zoveel sterren uitgedoofd, zoveel heroïnegebruikers gebroken, hoe is het mogelijk dat juist deze introverte popheld nog leeft?

Hoe introvert is Taylor eigenlijk? Vraag het of Carole King, die bijna kapotging aan toen hij haar dumpte. Taylor klínkt aaibaar, maar begon pas in zijn derde huwelijk te ontdooien. Tot die tijd vluchtte hij in de modedrug van de jaren zestig: heroïne - en niet zo’n beetje ook. Achter het imago van de knuffelsongwriter (‘You’ve got a friend’) ging een tikkende bindingangstbom schuil die bovendien giftig uit de hoek kon komen naar opdringerige fans en zijn vele exen. Toen zijn zoontje Ben op sterven lag, ging hij de hort op – de directe aanleiding tot zijn scheiding van Carly Simon. Die had natuurlijk alles verkeerd gedaan. Nee, 'aardig' was James niet in die tijd, hoe zoet zijn liedjes ook klonken.

Succes, vrouwen, drugs - recipe for disaster. Het meest verbazende is niet dat Taylor van zijn leven een puinhoop maakte, het verbazende is dat hij op latere leeftijd zoveel milder en wijzer werd: ‘enjoy the passage of time’ werd zijn motto. Zo kan hij genieten van de records die hij brak – 100 miljoen platen verkocht - van de kinderen uit zijn derde huwelijk en van zijn ranch. Overleven. Dáár zit en levensles in, meer nog dan de soms wel heel sentimentele liedjes.

Wat veel van de narigheid verklaart is dat James die angst van huis uit meekreeg. Geld was het probleem niet – anders dan zijn tijdgenoot Bruce Springsteen groeide hij op in gezin dat 'alles’ had. Liefde daarentegen was er met een onvoorspelbare, werkverslaafde vader en een verbitterde moeder weer heel weinig. Zo’n artiest wordt meestal maar 27 – de magische leeftijd waarop Jimi Hendrix, Jim Morrison. Kurt Cobain en wie al niet overleden. Bij Taylor scheelde het soms niet veel: ‘ik ben al die mensen die iets van mij moeten zó zat… …ik wist niet dat roem zo zwaar was’, verzuchtte hij ooit levensmoe. En dat zei hij toen hij nog maar net in de twintig was!

Sociaal contact was voor Taylor een soort hel. ‘His life was a carousel of pain’, schrijft Ribowsky. Maar iets hield hem op de been. Er waren de vele liefhebbende echtgenotes die hem zijn wangedrag steeds maar weer vergaven, de artsen in de afkickklinieken, maar ook iets van binnen dat overeind bleef. Taylor vond uiteindelijk toch ergens rust in zijn gekwelde ziel. Daarom wordt naar het eind toe het boek interessanter. Hoe doet hij dat? Riboswki komt een heel eind in het analyseren van dit enigma. Een voorbeeld: na de aanval op het wereldhandelscentrum in New York in september 2011 bleek dat hij veel te geven had aan een verward en verdrietig Amerika en begon hij weer op te treden. De introverte egoïst werd een soort liefhebbende grootvader van heel Amerika. Is dat niet een mooie manier om oud te worden?