Raymond Lispet, zelf een verwoede liefhebber van sportduiken en kiteboarden, heeft in 2002 zijn maatschappelijke carrière een toekomstbepalende wending gegeven. Niet alleen wisselt hij zijn kantoorbaan dan in voor een leven als instructeur bij de brandweer, hij start parallel daaraan ook een auteurscarrière. In 2006 verschijnt zijn debuut; De derde duiker, waarin de lezers kennis kunnen maken met Victor Vuurenberg, een personage dat in de boeken van Lispet de hoofdrol moet gaan vervullen.
Zijn tweede boek, De Kite Divers, moet een verdere introductie van Victor Vuurenberg tot gevolg hebben waardoor de lezer deze moedige bestrijder van het kwaad in zijn/ haar hart gaat sluiten. Of Lispet daarin is geslaagd?
De talloze bunkers aan de kust van Nederland zijn een erfenis uit WO-II. Van deze bovengrondse betonkolossen staan er verschillende, door een ingenieus ondergronds gangenstelsel, met elkaar in verbinding. Tevens geven ze vaak toegang tot ondergrondse ruimten die multifunctioneel ingericht kunnen worden. Zo hebben de criminele Bullock en zijn zoon Rodney een compleet operationeel XTC-lab ingericht, om vanuit Nederland de handel in Engeland definitief over te nemen. Het transport geschiedt op een spectaculaire, maar niet minder gevaarlijke, wijze: door middel van een team kitesurfers.
De gezaghebbende autoriteiten van beide landen krijgen lucht van de acties en Jack Steel van Schotland Yard en de Nederlandse rechercheurs Leroy Okerplaats en Twan Bakker trekken naar de duinen in een poging inzicht te krijgen in de drugstransporten en de bende op te rollen. Nadat bij een XTC-transport een slachtoffer valt te betreuren, zijn er plannen om de opengevallen plaats door Maurice de lEspee op te laten vullen. Zijn talent is tijdens de duikcursus bij enkele teamleden, die daar als instructeur optraden, opgevallen. Dat Maurice ook de vriend is van de inmiddels verdwenen rechercheur Leroy, maakt de operatie alleen maar ingewikkelder.
Raymond Lispet heeft veel kennis van de duiksport en het kiteboarden. Met beide sporten als achtergrond zet hij een stevige basis neer als uitgangspunt voor deze thriller. Met de invulling laat hij echter veel steken vallen.
Wellicht zonder dat Lispet het zelf beseft, geeft hij bij zijn beschrijvingen van de gebeurtenissen, met de daaraan gekoppelde afrondingen, steeds een deel van de oplossing prijs. Met kreten als alleen zou het anders gaan dan en hij kon niet vermoeden dat plaatst hij spoilers in zijn eigen verhaal. En dat is iets wat de thriller lezer absoluut niet wil. Voor een lezer is de charme van een thriller juist dat hij/zij alles zelf kan proberen te ontdekken en zijn/haar eigen verbeelding en fantasie daar op los kan laten. Maar helaas gaat Lispet zelfs zover dat hij aan het begin van de plot, het einde al suggereert.
Daarnaast bevat het boek een storende hoeveelheid spelfouten. Het is kwalijk wanneer het woord peil (niveau) als pijl wordt geschreven en het meervoud van collega als collgaes wordt gespeld. Onnauwkeurigheden die niet professioneel overkomen en in aantal veel te vaak voor komen. Dit leidt de lezer af en in het ergste geval roept dat ergernis en irritatie op.
Samengevat: een goed bedacht verhaal, dat soms met wat te veel bombastisch geweld wordt ingezet maar door de verteltrant en spelfouten uiteindelijk resulteert in amateuristisch gestuntel. De auteur wil wel, maar beheerst op dit moment nog niet alle kneepjes van het vak.
Overigens is voor zijn hoofdfiguur Victor Vuurenberg, een nietszeggend, nog niet eens tot de verbeelding sprekend, bijrolletje weggelegd. Dus de toevoeging Uit de Victor Vuurenberg reeks had in dit geval beter weggelaten kunnen worden.