Dit is een kort verhaal dat ik las in de bundel ‘Bomvol verhalen Winter. 2014’ Ik vind het zo slecht vertaald dat ik het daarom ook afzonderlijk als gelezen boek beoordeel.
Dit boek is nauwelijks te lezen en lijkt alsof de vertaling door GoogleTranslate is gedaan en niet door de genoemde Adriaan Krabbendam. Ik noem een paar voorbeelden maar het zijn er te veel om op te noemen.
-Er stond nog steeds een glimlach op m’n gezicht, waar die toe had gediend, ik wist het niet meer, dus deed ik hem verdwijnen, pagina 66.
-Ik zei: ‘Ik ben altijd goede man. Maar wat moet een echtgenoot zich voelen, als je gedrag tegen mij niet blijlachen is maar huilen? Pagina 81
-Heel zachtjes fluisterde ik iets tegen haar, mijn mond zo dicht bij haar schelpenoor, pagina 90.
En ga zo maar door, ik ben blij dat het in een bundel stond en dat ik het niet afzonderlijk heb gekocht!

In een artikel van de Volkskrant uit 2013 (1 juni) “Vrolijke loopjes met de taal, in het debuut van Parameswaran”. las ik dat de auteur zijn beul consequent krom laat praten. Geen zin klopt, wat een fikse klus voor vertaler Adriaan Krabbendam moet zijn geweest: 'Ik wilde alleen maar en meteen met haar te pakken nemen, maar ik had van veel jaren terug geleerd in het eerste huwelijk dat dit de slechte benadering is als het om strategie gaat.'

Helaas vind ik dit boek daardoor echt onleesbaar en blijf ik bij 1 ster. Ben wel benieuwd hoe de Engelse versie is. Jammer dat niet vooraf vermeld is dat het foutief taalgebruik bewust is gedaan.