Christopher Creighton schotelt ons een verhaal voor wat gaat over de ontvoering van Martin Bormann naar Groot Brittannie maar het gaat toch vooral over Christopher Creighton zelf: wat een geweldenaar, wat heeft hij het met zich zelf getroffen: op zijn 15e al geheim agent, operaties alleen, ver in vijandelijk gebied, hij is een geweldige pianist, hij kent iedereen - ontmoet iedereen: Churchill, Hitler, von Ribbentrop, Koning George VI etc etc.. Centraal staat bovenstaande ontvoering die hij samen met Ian Fleming en een groep commando's uitvoert net als de Russen Berlijn hebben veroverd. Probleem is dat Creighton ons wil doen geloven dat alles echt is gebeurd en daar zit hem nu net het probleem: echte bewijzen zijn er niet en het verhaal is zo ongeloofwaardig dat ik denk dat er maar 1 iemand is die dit alles gelooft en dat is de schrijver zelf. Was dit een roman geweest in de geest van Alistair Maclean (en zo ben ik het maar gaan lezen) had het boek 3 sterren van mij gekregen maar omdat de schrijver ons wil doen geloven dat alles op waarheid berust en je na 5 pagina's al iets hebt van: ja ja....zou ik het 1 ster geven. Dus het gemiddelde is het geworden: 2 sterren (het is maar hoe je het leest).