Een boek dat aansluit bij het Vlaams naturalisme: een - al dan niet gulle - lach met een serieuze ondertoon en een - min of meer gerelativeerde - traan.
Dit verhaal vanuit de ik-vorm gaat over 2 andere personen, vader en zoon, die als oom en neef tegenover de verteller staan. Het is een familieepos over tegenstellingen, menselijkheid, vooral in de kleine kantjes van de mens dan.
Tegen een achtergrond van sport, en vooral wat er rond de sport gebeurt.
Een meeslepend verhaal dat je niet loslaat maar toch ook afstoot omdat je als lezer van bij het begin aanvoelt dat dit niet goed zal aflopen.
De eenvoud van het verhaal (de plot) past bij de zuiverheid van de schrijfstijl die correct Nederlands combineert met wat door de culturele elite aanvaardbaar werd geacht.