Er is niets mooi aan oorlogen, maar dat kunnen we niet zeggen van de cover van De tatoeëerder van Auschwitz. Twee handen die elkaar innig vasthouden in een licht gedeelte van de omslag, onderaan in donkere lucht een foto van het concentratiekamp.
De tatoeëerder van Auschwitz gaat over de uitzonderlijke liefde tussen gevangenen 32407 en 34902.
Zoals de korte inhoud reeds vertelt, gaat dit boek over twee mensen die elkaar in één van de afgrijselijkste concentratiekampen die de nazi’s hadden opgetrokken, leerden kennen en desondanks alle verschrikkingen verliefd werden.
Lale Sokolov, een jonge Slowaakse jood, wordt gedeporteerd en bij toeval door de vorige tatoeëerder uit de rij gehaald, omdat er dan toch minstens één iemand die dag gered zou worden van de executie. Op zekere dag krijgt hij zoals altijd een briefje met een nummer aangereikt om aan te brengen in de arm van een meisje, Gita gevangene 34902. Voor Lale is het liefde op het eerste zicht.
Desondanks alle ontberingen, mishandelingen, vernederingen en zoveel meer slaagt Lale er in een handeltje op te zetten om extra eten binnen te smokkelen en te verdelen onder andere gevangenen waardoor hij tientallen mensen in leven heeft gehouden. Niet alleen uit zelfbehoud maar ook om anderen te helpen, brengt Lale dikwijls zijn leven zelf in gevaar. Alleen omdat hij een toekomst wil voor hemzelf en Gita…
Een mooi, vlot geschreven biografisch verhaal dat opgetekend is door Heather Morris met veel respect naar de verteller toe. Drie jaar concentratiekamphel neergepend in een boek van pakweg 320 pagina’s is niet makkelijk en er zal naar mijn inziens heel wat geschrapt zijn of het hoofdpersonage heeft de ergste dingen weggelaten in zijn verhaal. Het enige dat voornamelijk naar boven komt in dit boek is de onvoorwaardelijke liefde die Lale voor Gita had tot het einde van hun dagen.
Een mooi eerbetoon aan twee dappere mensen die hun verhaal nog wel konden voortvertellen in de meest zwarte pagina’s van de vorige eeuw.