Engelstalige versie gelezen. Had er grote verwachtingen van, omdat dit boek op de short-list voor de Man Booker Prize 2011 stond. Helaas: het viel mij tegen.

Het thema is interessant genoeg: enartete ... muziek en het leven van kleurlingen in Nazi Duitsland. Voor degenen geïnteresseerd in de geschiedenis van kleurlingen vóór en tijdens Hitlers bewind: het boek bevat een korte biografie.

Het verhaal speelt deels na de vereniging van Oost en West Duitsland en als het mogelijk is naar Polen te reizen; rond 1992. Maar het wordt ook in flashbacks - niet lineair - verteld door hoofdpersoon Sid.

De voor het plot belangrijkste gebeurtenissen, spelen zich af in Berlijn en Parijs. Het handelt om een "recent" herontdekte jazz band, waar maar een paar platen (opnames) van bekend zijn: "... a bunch of German and American kids meeting up in Berlin and Paris between the wars to make all this wild joyful music before the Nazis kick it to pieces."

Een van de belangrijkste leden overleeft een arrestatie en jaren concentratiekamp. Is Hiero dood? Heeft hij het overleeft?

Uiteindelijk blijkt Sid niet zo sympathiek als de lezer wellicht denkt. Collega-band-lid Chip zorgt voor een verschrikkelijk "dénuement". Er blijkt sprake van jaloezie, afgunst en bovenal verraad. Dan is er het laatste hoofdstuk en een soort vergeving en heling.

Toch stelde het teleur, doordat sommige delen er bij de haren bijgesleept leken; anderen nauwelijks uit de verf kwamen. Het is absoluut geen Christopher Isherwood "Goodbye to Berlin".

Op de één of andere manier, beschrijft het de problemen en het leven van kleurlingen nog in de Weimar Republiek, nog in Nazi Duitsland, nog in bezet Parijs en Vichy Frankrijk, overtuigend, diepgaand, echt.