Jet van Vuuren (1956) schrijft sinds 2011 thrillers voor Uitgeverij Karakter. Thrillers die zich kenmerken door de schijnbare luchtigheid en die zich afspelen dicht bij huis. Weinig bloederige scenes maar wel personages die je tot je vriendenkring kunt rekenen totdat hun karakters zich op een onverwachte manier ontwikkelen. Misstap is inmiddels de tiende thriller van Jet van Vuuren.

Tijdens een hittegolf wordt Den Haag opgeschrikt door een aantal moorden. Jonge vrouwen zijn het slachtoffer van een seriemoordenaar en hun lijken worden gedumpt in de duinen bij Scheveningen. Anja is rechercheur en tijdens het onderzoek krijgt ze hulp van haar vriendin Britt. Britt woont sinds kort in de buurt van Den Haag, ze probeert hier het drama dat haar is overkomen te verwerken. Het onderzoek wijst in ieder geval uit dat er rare dingen gebeuren in de keurige wijk Benoordenhout, en ook Britt krijgt te maken met vreemde dingen.

“Soms kun je maar beter niet weten wat je buren doen.”

Na een krantenberichtje van dinsdag 13 september 2016, over het vinden van een zwaar verminkt en levenloos lichaam van een vrouw in de Haagse Schilderwijk maken we kennis met een aantal bewoners van de wijk Benoordenhout. Harry en Agnes, die er wonen dankzij een financiële meevaller, Bo en Guusje een jong stel, Guusje heeft het huis geerfd van haar oma, en Wouter van Reijnsbroek, eigenaar van een aantal beachclubs. Buren die geen contact met elkaar hebben en ieder hun eigen leven lijden. Dan gaat het verhaal terug in de tijd naar de datum van 8 september en vandaar uit gaan we verder naar het heden. Af en toe is er een fragment in een ander lettertype en waarvan duidelijk is dat dit de dader betreft. Maar geen hint wordt er gegeven, alleen vermoedens opgewekt.

Van Vuuren zet de personages mooi neer. Gewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen, hun dromen en hun onzekerheden. Ieder met een specifiek karakter die voor vooroordelen kunnen zorgen en een heldere blik vertroebelen. Hierdoor wordt je als lezer snel op het verkeerde been gezet en vermoedens geven een richting aan waarvan de vraag is of dit wel de juiste is. Een aantal personages geven twijfels genoeg maar of deze twijfel terecht is? Veel personages en wisselende verhaallijnen maar in plaats van dat dit voor enige chaos zorgt zijn de lijnen zo opgezet dat er een goed overzicht blijft bestaan. Stukje bij beetje lukt het om de personages iets te doorgronden al blijft er nog wat in de ledigheid hangen dat voor een mooie onderhuidse spanning zorgt. En voortdurend blijft er dat verlangen om de personages zover te doorgronden om erachter te kunnen komen wie verantwoordelijk is voor de ‘duinmoorden.’ En dan blijkt achteraf dat ook al ben je een gevorderd thrillerlezer en denk je over enige mensenkennis te beschikken, er personages zijn die de lezer een flink rad voor de ogen kunnen draaien.

Mooi uitgewerkte personages alleen Anja en Britt komen nog niet helemaal goed uit de verf. Het lijkt ook dat er bewust een kleine opening is gehouden om deze personages vaker terug te laten komen en dat deze personages zich nog verder kunnen ontwikkelen. Misstap is zo’n heerlijke Nederlandse thriller waar men van geniet omdat het dicht bij huis afspeelt en veel herkenbaarheid in zich heeft. Een mooie spanningsboog die perfect wordt afgerond met een verbluffend plot. Met deze tiende thriller heeft Van Vuuren zich overtroffen!