Toen ik het bericht kreeg dat ik mocht deelnemen aan de leesclub van Weihnachtsoratorium had ik grote verwachtingen. Ik verwachte echt "geestige novelle over het huwelijk en over de liefde van een vrouw voor haar man". En dat kreeg ik naar mijn gevoel niet. Het boek is te dun om het een boek te noemen, hierdoor ging er denk ik nog veel verloren. Grappige momenten in het boek kan ik mij niet meer herinneren, behalve misschien de scene van de kip die op de grond vliegt en de hond die op de kip vliegt om de ovenschaal leeg te eten. Wat mij het meest bijblijft zijn de frustraties die Helle voelde tegenover haar man en die maar bleven opstapelen tot de bom barstte.

Het boekje is wel vlot geschreven en waarschijnlijk zullen verschillende mensen zich kunnen vinden in de frustraties die Helle voelt voor haar gezinsleden.

Het boek was oke, vandaar de twee sterren die ik het boek maar gegeven heb.