Ik ben zo iemand die vaak de samenvatting van een boek overslaagt. Op die manier is de kans groter dat het boek me kan verrassen én dat deed De invasie van de Tearlin ook echt. Ik ging er van uit dat dit tweede deel zich net als zijn voorganger volledig zou afspelen in Kelsea’s wereld en plots bevond ik me ergens helemaal anders. Het contrast was zo groot en vermits ik er totaal niet op was voorbereid voelde het een beetje aan als zo’n ijswaterbad nadat je uit een hete sauna stapt. Ik beeld me echt in dat Erika Johansen tijdens het schrijven van die overgang gniffelend naar het scherm van haar computer staarde terwijl ze in gedachten ‘Surprise!’ riep. En ja, voor mij was het dus effectief een verrassing. Eentje waar ik niet op was ingesteld en die daardoor vrij bizar aanvoelde.
...

Mijn volledige recensie kan je terugvinden op zwartraafje.be