K.D. Nielson is een van origine Amerikaanse schrijver die ondertussen in Nieuw-Zeeland woont. Hij schrijft naar eigen zeggen al zo'n dertig jaar fantasy en heeft al een klein oeuvre aan boeken op zijn palmares, waaronder de Amberwine-trilogie, het (voorlopige) vijfluik van de 'Tales of Menel Fenn' en de DMSR-serie die momenteel eveneens drie boeken omvat. Een grote bekendheid heeft het hem nog niet opgeleverd en Nielson kan dan ook niet leven van zijn fantasie. Hij werkte als onderofficier bij de Amerikaanse zeemacht en na zijn migratie werd hij cipier in een gevangenis en veiligheidsagent in een hospitaal voor geesteszieken.

'Amberwine' vangt aan met Bolinor d'Arcy, die na een verloren veldslag alleen achterblijft en probeert te ontsnappen. Hij komt bij toeval terecht in een oude drakengrot waar hij niet alleen een oud zwaard vindt maar ook een schat. Hiermee kan hij een eigen leger op de been brengen waarmee hij wraak wil nemen op diegenen die hem tot slaaf maakten en de eigendommen van zijn familie plunderden.

Het eerste deel van het boek wordt gevuld met het vormen van dit leger. Bolinor maakt kennis met mensen en half-elven en het van oorsprong kleine groepje groeit snel en wint aan faam. Na enige tijd wordt dit leger groot genoeg om een eigen stad te stichten, grotendeels bevolkt door de gezinnen van de soldaten. Deze stad wordt Amberwine. Als na enige tijd Vrouwe Cassandra Walker wordt gered, heeft Bolinor met haar en haar vriendin plots ook Helers in zijn groep. Helers hebben de beschikking over magie en kunnen ook poorten openen waardoor ze zichzelf en anderen kunnen teleporteren. Dit blijkt een troef waarmee Bolinor menige strijd kan winnen.

Nielson blijkt zeer goed in het opbouwen van zijn wereld, voornamelijk in het bedenken van interessante en goed uitgewerkte wezens. Hij brengt mensen, half-elven, 'High Elves', 'Dark Elves', de katachtige Koldorianen, Helers en nog heel wat anderen samen, sommigen met interessante eigenschappen, anderen weinig verschillend van mensen. Het valt ook op dat Nielson hier veel plezier uithaalt en hij houdt zich dan ook niet in om steeds meer personages van verschillend pluimage toe te voegen. Sommige creaturen gaan heel het boek mee, andere vormen slechts het toneel van een subplot die even snel weer uitdooft als hij begint. Nielson houdt geen maat en halfweg het boek is het aantal personages en verschillende soorten wezens zo erg gaan groeien dat de lezer het overzicht kwijtraakt. Vele van de subplots hebben ook geen ander doel dan Nielson toelaten om zijn fantasie op de lezer los te laten, maar voor de lezer wordt het dan aanklampen. Het teveel aan personages en zinloze subplots vreet het leesplezier snel weg. Na een tijd ga je je maar al te vaak afvragen waarom iets gebeurt. Gebeurtenissen komen zomaar uit de lucht vallen en schijnen geen aanleiding noch een doel te hebben.

Nielsons achtergrond als militair en bewaker sijpelt erg door in zijn fantasy en veel plots gaan dan ook niet verder dan soldaatje spelen. Het leger dat zich rond Bolinor vormt, gaat steeds meer op een Amerikaans leger lijken, met officieren, commandanten, sergeanten en dies meer. Alle exotische wezens die de wereld van Bolinor bevolken, gaan meteen op in die structuur en passen zich naadloos aan, wat weinig realistisch is maar wel heel erg past bij hoe patriottisch een Amerikaan denkt. Nog Amerikaanser wordt het als deze officieren elkaar om statusrapporten beginnen te vragen. Bolinor raakt verwikkeld in wat een epische strijd moet worden die het lot van de wereld zal bepalen, en midden in deze verwikkelingen vraagt hij zijn ondergeschikten om statusrapporten?? Diezelfde exotische wezens schijnen er ook totaal geen problemen mee te hebben als personages plots in Las Vegas-stijl voor een inderhaast opgetrommelde priester gaan trouwen. Dat is niet wat je in dit soort fantasy wil lezen.

Het boek 'Amberwine' was Nielsons eerste publicatie en is ondertussen tien jaar oud. Nielson heeft niet zo'n grote lezersschare en toont in 'Amberwine' overduidelijk aan dat hij nog moet groeien als auteur. Hij bewijst over een levendige verbeelding te beschikken maar was op dit ogenblik duidelijk nog niet rijp voor dit soort epische fantasy en slaagde er niet in zijn eigen roots te onderdrukken in zijn schrijven. Alhoewel 'Amberwine' geen voltreffer is, mag Nielson zelf hiermee niet volledig afgeschreven worden. Er zit potentieel in wat hij bedenkt en lezing van een van zijn latere series kan nuttig zijn om te bepalen of hij gegroeid is als schrijver of niet. Als hij gegroeid is, kunnen zijn volgende reeksen garant staan voor menig uur leesplezier. 'Amberwine' zelf kan die rol echter niet waarmaken en is na halfweg voor de lezer vooral hard werken.