René Appel stat bekend als een van de grondleggers van de Nederlandse misdaadroman. Zijn laatste werk uit 2018 is geen klassieke thriller, ook al vallen er veel doden te betreuren.
Hoofdpersoon is Inge, een bibliotheekmedewerkster met twee zonen en een man. Mede dankzij haar besluiteloosheid ontstaan er enkele min of meer spannende situaties, waarvan sommige met dramatische afloop. Het verhaal heeft een lange aanloop waarin veel te leren valt over de omgeving en de binnenwerelden van Inge en haar zonen.Voor mij komen alleen die zonen tot leven.Inge blijft schetsmatig.
Het boek laat zich makkelijk lezen, ondanks het aankaarten van diverse maatschappelijke thema's met bijbehorende morele dilemma's.Het varieert van vreemdgaan tot zelfmoord, stalken, gewelddadige intimidatie en terrorisme. De lezer blijft aan het einde achter met veel vragen. Deze betreffen met name de morele keuzes die Inge uiteindelijk toch maakt ten aanzien van de mannen die om haar geven.
Ook de informatie over de zonen via een soort dagboekvorm werkt enigszins verwarrend.Misschien past 'de vragende lezer' goed bij het motto dat de schrijver het boek heeft meegegeven, kort samengevat: we komen op de wereld om vragen te stellen.Het draagt niet per se bij aan het leesgenot.
In een interview uit 2012 ter gelegenheid van zijn 25 jarig jubileum als schrijver laat Appel weten dat zijn boeken meestal geen expliciete maatschappelijke boodschap hebben; dat ziet hij ook niet meer bij de Scandinaviërs.Dit boek wekt wel expliciet de indruk te waarschuwen voor het gevaar van moslimterrorisme. De stijl is echter vooral entertainend en daardoor niet passend bij de zwaarte van de problematiek.