...
Doorgaans hou ik van het soort verhalen waarin vriendschap centraal staat en de verhalen van meerdere personages samen verweven worden. Ik hou ervan om hen allemaal beetje bij beetje te leren kennen en te merken dat vriendschap in zoveel verschillende vormen kan bestaan.

Jammer genoeg was dat niet het geval bij Vriendinnenzomer. Tijdens de eerste 100 pagina’s had ik nog goede moed. Ik ging er immers vanuit dat het beter zou worden op het moment dat de vriendinnen samenkwamen. Toen bleek dat ik dit fout had ingeschat heb ik het boek eigenlijk grotendeels op automatische piloot uitgelezen.

Er gebeurd niet echt iets. Het hele boek door wordt er veel gepraat, gepiekerd en getwijfeld over fouten die ze in het verleden hebben gemaakt. Dat is alleszins het geval wanneer Kate, Vanessa en Dani niet aan het bekvechten zijn. Colin, de overleden tweelingbroer van Kate lijkt ondanks zijn dood een grotere rol te spelen in dit verhaal dan de drie vriendinnen.

Zowel de flashbacks van de drie vriendinnen als de herinneringen die ze ophalen schetsen een beeld van deze onpeilbare en getormenteerde jongen. Maar zelfs hij kon er niet voor zorgen dat het verhaal me ging boeien. Bovendien maakte de frequente afwisseling tussen heden en flashbacks het al snel chaotisch. Al helemaal doordat de werkwoordsvormen binnen één fragment ook nog eens durfden variëren.

Dit boek kon me jammer genoeg niet overtuigen. Ik vond het gewoon te eentonig en langdradig. De vrolijke cover deed me een feelgood boek verwachten terwijl ‘Vriendinnenzomer’ voor mij niet veel meer bleek te zijn als een deprimerende trip down memory lane