Na het schrijven van de succesvolle boekenreeks "the white rabbit chronicles", komt Gena Showalter nu met een nieuw boek, "eerste leven". Alhoewel de titel veelbelovend is en veel vragen oplevert, worden de verwachtingen tijdens het lezen van het boek niet waargemaakt. Tenley Lockwood, de hoofdpersoon, moet een moeilijke keuze maken. Na haar "eerste leven" zijn er twee rijken waar ze mogelijk in terecht kan komen. Troika, waar wetten altijd nagestreefd worden en waar iedereen gelijk is (licht), of Myriad, waar angst als een belangrijke emotie wordt gezien en waar ongelijkheid overheerst (donker). De link met de huidige samenleving, waarin het ook nog altijd onduidelijk is of we juist naar gelijkheid of ongelijkheid moeten streven, is hierin duidelijk zichtbaar. Helaas mist het boek elke redenatie voor welke keuze dan ook.
Een gesticht, twee jongens met tegengestelde belangen, een ongeloofwaardige ontsnapping en veel doden. Het ene na het andere bizarre scenario volgt elkaar op. Natuurlijk gaat fantasy juist om een fantasiewereld, maar Gena Showalter is er niet in geslaagd om je hier als lezer in mee te nemen, waardoor het boek je nooit echt grijpt. Zoals in Harry Potter over elk detail is nagedacht en je aan het einde van het boek echt het gevoel hebt dat je zelf in de wereld hebt rondgelopen, wordt dat punt in "Eerste leven" nooit bereikt.
Ondanks het feit de wereld nooit geloofwaardig overkomt, is Gena Showalter er wel in geslaagd om veel vragen op te roepen. Dit is gunstig, omdat het toch een drijfveer vormt om door te lezen. De wereld zelf is niet zo interessant, maar doordat er veel vragen blijven, houdt het verhaal toch enige spanning vast. Dit is echter tegelijkertijd ook een nadeel, want er zijn zoveel vragen, dat onduidelijkheid vaak overheerst. De balans tussen enige kennis hebben en toch met schokkende verhaalwendingen te komen, is op momenten ver te zoeken.
Verder is er gelukkig wel een moedige poging gedaan om meer duidelijkheid te scheppen tussen de twee werelden. Elk hoofdstuk begint met een quote van één van de twee rijken. Zeker in het begin is dit ontzettend fijn, omdat het een beetje houvast geeft in de weinige informatie die het verhaal verschaft over de verschillen tussen de rijken. Daarnaast geven ze wat stof tot nadenken. Wat zegt deze stelling? Ben ik het ermee eens? Het is een fijne toevoeging aan het verhaal.
Al met al dus een boek met potentie die helaas niet uit is gekomen. Hier en daar zijn er lichtpuntjes die het boek redden, zoals het gegeven van het eerste en het eeuwige leven en de keuze voor de twee rijken, maar in de uitwerking en ontdekking van de wereld schiet "Eerste leven" nog tekort.