Een Amerikaanse kostschool in de jaren veertig van de vorige eeuw. Met alleen al dat gegeven kan je jezelf een voorstelling maken van bekrompen en bedompte dingen. Juist ook die sfeer wordt door Yates neergezet. Er zijn veel regeltjes en er is weinig tot geen ruimte om iets van zelfontplooiing of zelfs maar ontwikkeling in het algemeen te vinden.
De manier waarop het verhaal wordt verteld is warrig. De afgemeten zinnen waarin de verschillende personen uit het verhaal met elkaar praten zijn niet meer dan dagelijkse uitspraken. Nergens word je als lezer werkelijk betrokken bij wat er zo al aan de gang is. De beschrijvingen van de gebeurtenissen zijn vlak en niet echt boeiend. Geen van de personen komt echt tot leven. Het blijven platte, bordkartonnen figuren die kennelijk op een of andere manier door een schoolgebouw heen en weer geschoven worden. Het wordt niet duidelijk wat de achterliggende doelen zijn van dat heen en weer schuiven, laat staan dat je een idee krijgt over de vraag waarom juist deze personen de rol spelen die ze spelen.

De vraag wat nu, na het lezen, het meest belangrijke of indrukwekkende deel van het boek is, is niet te beantwoorden. Niet omdat er zo veel belangrijks of indrukwekkends zou zijn, maar juist omdat het niet verder komt dan een voortkabbelende opeenvolging van vage gebeurtenissen. Leerlingen komen op school en sommigen gaan weer van school af. Docenten geven les omdat ze nu eenmaal les moeten geven of omdat ze betrokken zijn bij de jongens en hun ontwikkeling en daarnaast zijn er hier en daar wat levensthema’s die aangestipt worden. Een buitenechtelijke relatie, een sneuvelend eerste vriendje, wat onderlinge jalousie en de korting op het lesgeld die je kan krijgen wanneer je ouders onvoldoende vermogend zijn.
Onderwerpen voldoende om een mooi boek mee te vullen. Helaas is dat hier niet gelukt.