Naar de universiteit, voor het eerst op jezelf, wennen aan grote collegezalen, liefde op de campus en wazige feestjes: voor Susan, Esther en Daisy is de eerste week van het studentenleven begonnen. De drie compleet verschillende meiden zijn huisgenoten, en dat is maar goed ook. Met ieder hun eigen problemen en worstelingen maken ze er het beste van. Hoe moeilijk het ook wordt, ze hebben altijd elkaar nog. Plus natuurlijk een gezonde dosis humor.

Toen John Allison bezig was met zijn webcomic Bad Machinery, besloot hij een spin-off te creëren. Dit deed hij voor het geval dat zijn comic niet zou aanslaan bij het publiek. Aan deze keuze is de graphic novel Giant Days te danken. Samen met Lissa Treiman en Max Sarin werkte hij dit stripverhaal uit, waarin men drie personages volgt: Esther de Groot, Susan Ptolemy en Daisy Wooton. Ieder personage is een karakter met duidelijke trekken. Zo is Susan de tomboy van het gezelschap, met een hard uiterlijk en een stiekeme gevoelige zijde. Daisy is een dromerig personage, dat volgens haar vriendinnen ‘te lief’ is voor de buitenwereld. Esther en haar gothic garderobe lijken dan weer het tegenovergestelde van Daisy. Een verhaal dat, net als het echte leven, constant op het randje is van hardop in de lach schieten om situaties en tegelijkertijd geraakt worden door deze nieuwe ervaringen. Het is namelijk niet altijd simpel om op te groeien als jonge vrouw.

Coming of age films en boeken hebben altijd al een plekje in mijn hart gehad, wat waarschijnlijk vooral komt doordat ik zelf ‘coming of age’ ben. Daarnaast is er gewoon iets dat ontzettend ontroerend is aan volwassen worden en je plaats in de wereld ontdekken.
Studeren is een prachtig startpunt om dit onderwerp te gaan verkennen. Doordat alle drie de hoofdkarakters zulke uitvergrote eigenschappen hebben, vindt je altijd iets van jezelf terug in het verhaal. Dit maakt het erg makkelijk om mee te leven met de gebeurtenissen.
Daisy wordt geconfronteerd met haar seksualiteit op het moment dat ze een studiegenoot leuk blijkt te vinden, Susan moet haar verleden onder ogen komen doordat haar jeugdvriend op campus verschijnt, en Esther leert prioriteiten stellen in het leven: welke uitgaven doe ik als ik voor mezelf moet zorgen? Ga ik leren of naar een feestje?

Esthetisch gezien is dit boek een parel: de illustraties zijn zorgvuldig opgezet en de kleuring is consistent: felle, vrolijke kleuren, die zich egaal over de pagina’s verspreiden. Je zou kunnen zeggen dat dit zorgt voor minder sfeer, maar in mijn ogen past het goed bij het verhaal. Samen met de humor vormt het een goede balans met de moeilijkere onderwerpen in het boek, waardoor het grappig en licht blijft. Giant Days is uiteindelijk door twee verschillende illustratoren gemaakt. Dat kan als storend ervaren worden, maar ikzelf had die ervaring niet. Met name omdat de twee stijlen goed op elkaar aansluiten, en niet elkaar imiteren maar juist ieder hun eigen krachtige elementen hebben. Lissa Treiman heeft oog voor detail, waar Sarin juist krachtigere lijnen wegzet en ruimte houdt in zijn composities.

Sommige onderwerpen die aan het begin van de novel verschijnen, lijken niet meer afgerond te worden tegen het einde. Dat dit het begin van een serie is speelt daarin parten, tegelijkertijd hadden deze onderwerpen ook binnen het eerste deel iets beter terug kunnen komen. Af en toe leek er een opzet te verschijnen voor een verhaal, terwijl de desbetreffende opzet vervolgens nooit tot een verhaallijn leidde. Dat is zonde.

Al met al een fijne graphic novel waar je met een constante glimlach op je gezicht doorheen kunt vliegen. Een perfect feelgood-boek, dat je zeker eens op moet pakken als je dol bent op romcoms en zelf misschien nog student bent. Vooral dit gedeelte van de flaptekst spreekt mij nog steeds het meest aan: ‘Dit is het studentenleven: doen alsof je volwassen bent.’ Dat is ook exact wat dit boek beaamt. En het is fijn om te horen. Een steuntje in de rug. Alsof iemand tegen je zegt: het maakt niet uit. Wij weten ook niet wat we aan het doen zijn. We doen allemaal maar wat. Maar dat is oke.