weinig inhoud,Ronnie Thompson is het pseudoniem van een jongeman (hij is geboren in 1980) die werkt of heeft gewerkt (dat wordt niet zo duidelijk) in een Britse gevangenis. Als bewaarder. Of zoals hij zelf zegt: slotenneuker.
Behalve dat het woord slotenneuker ongeveer 1.000 keer in het boek voorkomt, worden we ook nog ongeveer in elke zin getrakteerd op tyfus en tering en meer van dat fraais.
De man die zich verschuilt achter de naam Ronnie Thompson is een alcoholist vermomd als cipier. Vanaf de eerste paginas wordt ons met grote regelmaat verteld dat zijn dag ongeveer bestaat uit gevangenen tot de orde roepen en zuipen. Hij mag dan tussendoor nog vertellen hoe gek hij op zijn vriendin en zoon is, als ik die vriendin was had ik al lang permanent aan mijn stutten getrokken.
De toestanden in die gevangenis zijn niet fraai. De gevangenen zijn ook niet fraai. Maar het is ook niet fraai hoe deze man bijna 300 paginas vult met stompzinnig geleuter over hoe vaak hij dronken wordt en hoe hij het zo fijn vindt om te leren hoe je gevangenen neer kan slaan zonder dat het opvalt.
Bijna is hij zijn baan kwijtgeraakt, omdat hij betrokken was bij een zaak waarin een gevangene een andere bewaker beschuldigt van mishandeling. Ronnies reactie: zuipen! Een jaar lang Tot hij zijn werk weer mag oppakken.
Het boek gééft inzicht in de opleiding van cipiers: zuipen en neuken. Het boek gééft inzicht in het werk: regels volgen, regels breken, gevangenen slaan en natuurlijk zuipen en neuken. Sorry voor de onnette woorden maar het zou een beetje vreemd staan om in de recensie de nette vorm te gebruiken terwijl de auteur blijkbaar niet eens weet hoe je een zin moet schrijven zonder een van deze woorden er in. Vooral het zuipen en het eerder genoemde slotenneuker, tyfus en meer van dat fraais zijn zo ruim over de tekst verdeeld dat je het echte verhaal er bijna tussendoor moet lezen.
En dat echte verhaal heeft dus ook niet veel om het lijf. Kijk eens laat op de avond een uurtje naar Discovery als ze weer een uitzending over gevaarlijke gevangenen hebben. Dat is beter in elkaar gezet, geeft een eerlijker beeld en bovendien laten ze mensen aan het woord  ook gevangenen  die een zin kunnen uitspreken zonder vloek-, scheld- of schuttingwoorden.