“In wolfskleren” intrigeerde mij om verschillende redenen.
Allereerst nodigden de cover en de achterflaptekst uit om dit spannende verhaal te ontdekken.
Maar ook de nationaliteit van Simo Hiltunen wekte mijn nieuwsgierigheid, want je hoort niet zo vaak over schrijvers uit Finland.

Naar mijn gevoel is dit boek opgebouwd uit 2 grote delen.
De eerste helft, die eigenlijk een lange versie is van de tekst op de achterflap, kabbelt rustig voort terwijl er een beeld wordt geschetst van de verschillende personages. Hoewel dit boek het debuut is van Simo Hiltunen, legt deze schrijver toch al een grote vakkundigheid aan de dag en weet hij de lezer steeds geboeid te houden door zijn vlotte schrijfstijl en rake bewoordingen.
In de tweede helft ervaar je plots volop actie en zit je vaak op het puntje van je stoel. Het enige minpunt vind ik de steeds frequenter wordende wreedheid en grove taal. Dit had gerust een beetje minder gemogen.

Ondanks de verschillende zware en deprimerende onderwerpen die de revue passeren, maar die wel degelijk hun functie hebben in dit verhaal, concentreert dit boek zich toch ook voldoende op de spannende zoektocht naar de seriemoordenaar.

De vertaling en eindredactie van een boek zijn voor mij vaak een bron van ergernis, omdat je slechts zelden een vlot leesbare en foutloze tekst tegenkomt. Hoewel er ook in ‘In wolfskleren’ hier en daar wat schoonheidsfoutjes stonden (voornamelijk typfouten), hebben deze mij toch niet in die mate geïrriteerd dat ze mijn leesplezier vergalden.

Zoals uit de titel van deze recensie ook blijkt, ben ik ervan overtuigd dat we nog van deze schrijver zullen horen ;-)