Een boek van zo'n 350 bladzijden, waarvan misschien amper de laatste 70 een beetje boeiend zijn. Rachel neemt elke dag dezelfde trein en volgt hierdoor vanachter het treinraampje het reilen en zeilen van een koppel. Ze geeft hen een naam en dagdroomt over hen, het geeft Rachel een soort van regelmaat ... een steunpunt. Wegens persoonlijke redenen is Rachel sinds enkele jaren stevig aan de drank waardoor haar geheugen haar soms flink in de steek laat ... het wordt haar helemaal teveel wanneer ze vanuit de trein ziet dat het gelukkige leven van het koppel dat ze bespiedt niet zo gelukkig meer blijkt te zijn.