Ik ben dol op boeken waarin hartverscheurende gebeurtenissen de hoofdrol hebben en waarin personages je hart er met veel geweld eruit rukken en deze er langzaam maar zeker weer in vast lijmen. Volgens velen was dit zo'n boek en ik was erg benieuwd of dat voor mij ook zou zijn. Je kunt dus zeker zeggen dat mijn verwachtingen hoog waren. Ik had een aantal recensies gelezen waarin werd gezegd dat het een beetje langzaam op gang komt, maar dat er dan opeens een gebeurtenis is, waarbij je hart vele verdiepingen naar beneden valt. Ik kijk daar echt naar uit...

... maar die gebeurtenis kwam voor mij niet. Ik snap welk stuk deze mensen bedoelen, maar voor mij was dit niet zo'n OMG, All the Feels, What the f*ck happened- moment. Misschien kwam dit doordat ik het eigenlijk al van verre zag aankomen en het was voor mij dan ook helemaal geen verrassing wat er met Grace is gebeurd. Begrijp me niet verkeerd, het is ongelofelijk triest wat Grace heeft meegemaakt, maar ik leefde (helaas) niet echt met haar mee, omdat het voor mij waarschijnlijk niet echt als een schok kwam.

Maar dit betekent niet dat dit een slecht boek is, in tegendeel zelfs. Dit boek is alsnog een van de mooiste contemporary YA's die ik dit jaar heb gelezen. De schrijfstijl van Sutherland is echt prachtig en ook haar personages komen echt tot leven. De humor is aanstekelijk en ik heb regelmatig met een grote grijns een pagina omgeslagen.

'Ik wilde seks met haar. Maar ik wilde ook verkering. En over een paar jaar wilde ik met haar trouwen. En nog later, als we allebei bejaard waren, wilde ik pepermuntthee met haar drinken en Harry Potter voorlezen aan onze kleinkinderen, op de veranda van ons oude buitenhuis, met een naderende zomerse onweersbui aan de horizon. Was dat echt zoveel gevraagd?'

Henry is echt het perfecte personage en zo ongelofelijk goed uitgewerkt. Hij is aantrekkelijk op zijn eigen manier en ook al zou ik niet verliefd worden op Henry, toch zou ik hem heel graag als een van mijn beste vrienden willen hebben. Hij is lief, grappig, sarcastisch en staat echt altijd voor zijn vrienden klaar. Daarentegen vond ik Grace wat minder. Ik vond het heel erg wat ze had meegemaakt (ik weet niet hoe ik ooit met zoiets zou kunnen leven), maar ik kon me niet helemaal in haar inleven. Ergens snapte ik haar keuzes wel, maar ik vond het ook raar waardoor ik net niet helemaal in het boek zat. (Volgens mij klinkt dit allemaal heel erg vaag, maar deze recensie blijft spoilervrij, ha! Als je dit boek gaat lezen snap je het helemaal.)

Al met al is dit echt een boek dat je gelezen moet hebben. Op Goodreads plaatste ik direct na het lezen: 'Ja, dit boek is mooi. Lees het. En vooral die laatste 2 regels. Lees vooral die.' Daar ben ik het nog steeds mee eens. Lees dit boek. Doe het. Nu. ;)

Mijn recensie lees je ook o http://favoritez.nl/2016/11/25/sterrenstof-krystal-sutherland/