Als je een slecht boek zoekt, neem dan deze chicklit van Schnur. Ik was op zoek naar een lekker luchtig boek en ik pakte dit boek. Luchtig was het zeker, want de inhoud was ver te zoeken. Ontspannen lukte echter niet, omdat de ergenissen zich opstapelden. Ik wilde het per se uit lezen; er zou toch wel iets boeiend zijn aan dit boek? Maar nee, ook het einde was slecht.
Wat was er nu precies zo slecht aan? Allereerst het verhaal over 'moraalridder' Jeannie. Ze valt mensen aan op de radio, omdat ze iets slechts hebben gedaan. Ik had het gevoel dat dit hele verhaal bedoeld was als een moreel lesje. Een ander punt was de hoofdpersoon. Wat een irriterend mens! Is het normaal dat wanneer je vader voor de deur staat en geld wil voor een dure reis je hem dat 'natuurlijk' geeft en wanneer hij dan een slipjesverscheurende, overal poepende en plassende en niet luisterende hond bij je achter laat, je dat helemaal niet erg vindt?
Schnur probeert duidelijk ook een boodschap te hebben; dat je de mensen om je heen waardeert om wie ze zijn. Om dat nou 319 pagina's lang constant te beschrijven...
Als laatste vond ik nog een paar woorden, waarvan ik me af vraag of het wel echt bestaat. Wat is bijvoorbeeld 'krieuwelen'?
De titel van dit boek is dus heel gepast; hij is echt goed FOUT!