Louise Welsh debuteerde enige tijd geleden met De Donkere Kamer waarvoor ze de debutantenprijs in Engeland in de wacht sleepte. De opvolger is dit boek. Het Mysterie van Marlowe gaat over Christopher Marlowe die in de zestiende eeuw leefde. Welsh geeft zichzelf alle ruimte om te bedenken hoe de laatste dagen van diens leven geweest zouden kunnen zijn. In het nawoord geeft ze uiteindelijk toe dat de meningen daar zeer over verdeeld zijn.

Wat wel over Marlowe bekend is, is dat hij er niet voor terugdeinsde tegen de tijdgeest in te gaan. De schrijfster zet hem neer als een biseksuele man die enerzijds de dan heersende godsdienstigheid op blasfemische wijze op de korrel neemt (vooral achter de coulissen), maar die anderzijds formeel daar afstand van neemt. Dit laatste is zeker niet zonder reden. Hij wordt beschuldigd van ketterij, blasfemie en smaad en loopt het risico de doodstraf te krijgen.

De Marlowe die Louise Welsh portretteert, komt niet sympathiek over. Hij is iemand die voortdurend gebruik maakt van anderen, om zijn lusten te bevredigen of zijn positie te versterken. En als het hem zo uitkomt om zijn hachje te redden, laat hij iemand weer vallen.

Helaas blijft het boekje zeer middelmatig. De literaire benadering van dit historische drama komt in combinatie met de woordkeus soms wat oubollig over. Ikpersoon Marlowe is ook onnavolgbaar. Om onder een veroordeling uit te komen, probeert hij erachter te komen wie hem verraden heeft. Daarbij reist hij door de stad Londen. Waarom hij verschillende mensen bezoekt, wordt vaak pas gaandeweg duidelijk. Hierdoor viel bij mij de motivatie om verder te lezen weg. Ook de wijdlopigheid waarmee Welsh allerlei zaken beschrijft, komt de spanning niet ten goede.