Het Laatste Lijk begint veelbelovend voor een Vlaamse thriller. Een duidelijke inzet, een sterke slechterik, dialogen die niet uit een Suske-en-Wiskestrip lijken weggelopen, en een hoofdpersoon die actief is en grote risico's niet schuwt. Jammer genoeg lijdt hij ook aan de overdaad van angsten, twijfels en manisch-depressieve mood swings die onze vaderlandse speurders zo vaak teisteren, maar al met al blijft het nog binnen de perken. (lees ter vergelijking een van de romans van de Brit Simon Kernick, om te zien hoe het ook kan en eigenlijk moet) De plot gaat vlot vooruit, startend van een persoonlijk trauma (Vereecke's compaan De Wilde is door het hoofd geschoten en zweeft tussen leven en dood) en een schijnbaar onbenullige zaak (een chemicus krijgt anonieme boodschappen over zijn dode vrouw). Beide zaken leiden naar een gevaarlijke mafiakiller die in België is neergestreken. Het boek leest zeer vlot (180 pagina's in een halve dag) en Londersele weet er de spanning in te houden. De politieke lijn in het verhaal komt er wel zeer laat in (en is te summier om maximaal te werken), maar soit.

Maar dan gaat het helemaal fout. Twee grote climactische scènes naar het einde toe gaan allebei helemaal de mist in, omdat 'Vlaams miserabel realisme' weer de overhand neemt (lees: God behoede ons dat de hoofdpersoon eens in een persoonlijke confrontatie geraakt). Bovendien worden beide gebeurtenissen ook zo summier beschreven en snel afgehandeld dat ze nauwelijks een impact nalaten bij de lezer (alhoewel ze dat absoluut zouden moeten doen!). Ik weet dat er veel mensen op deze site gruwen van alles wat naar anglosaksisch-amerikaans actieheldendom ruikt, maar deze roman, die in veel opzichten aanleunt bij het private-eye genre, lijkt echt op iets dergelijks af te stevenen en het pàst gewoon bij de plot en de sfeer die wordt opgeroepen. Dat Londersele er dan zo extreem van afwijkt, is dubbel teleurstellend: ten eerste omdat je als lezer niet krijgt waar je naar verlangt, ten tweede omdat het alternatief dat aangeboden wordt totaal niet bevredigt.

Een tweede punt van kritiek is de beperkte omvang van de roman. Normaal gezien zijn Vlaamse thrillers te lang, maar hier hadden vijftig tot honderd extra bladzijden het verhaal zeker sterker gemaakt. Te veel onontgonnen potentieel.

Desalniettemin moet ik zeggen dat dit een van de eerste thrillers van eigen bodem is waar ik ben doorgevlamd en waarbij ik onderweg niet steeds last had van plaatsvervangende schaamte wegens belachelijke dialogen, vergezochte beeldspraak, psychologische bokkesprongen en zwakke verhaalopbouw. Volgende keer er volledig voor gaan, het lezerspubliek geven wat je het belooft, en dan komt het echt wel goed.