Vanwege de lovende recensies aan dit boek begonnen, maar regelmatig op het punt gestaan het boek dicht te klappen. Allereerst omdat het verhaal langzaam op gang komt. Ten tweede omdat je er wel tegen moet kunnen honderden pagina’s lang te lezen over gruwelijke details van kindermisbruik, ziekte en pijn. Walgelijk en op een gegeven moment vond ik het ook ongeloofwaardig: zoveel leed in een klein mensenleven? De boodschap van de schrijfster was ook aangekomen zonder de overtreffende trap van misère steeds terugkerend en zo expliciet te maken. Ook irriteerde het mij gaandeweg het verhaal dat de hoofdpersoon in de slachtofferrol bleef hangen, zich verschuilend achter excuses en volhardend in zelfhaat. Hoewel erg mooi geschreven met echt prachtige passages over intense vriendschap, liefde en levenswijsheden, was ik opgelucht toen ik het boek uit had.