Ridder van de Tempeliers daagt uit om te leven. Het boek ziet er mooi uit en ook de flaptekst is boeiend.
Probleem is dat de schrijver erg oppervlakkig blijft. De liefde van de hoofdpersoon krijgt ruim aandacht terwijl de echte actie, beleg van de sterkste tempeliersvesting snel wordt afgewerkt. In ongeveer 2 pagina's is deze vesting opgeruimd om weer verder te kunnen met de vage persoonlijke intriges.
Ook opvallend is dat hoofdpersoon(en) dan wel ridders of in elk geval sterke kerels zijn, die nagenoeg elk conflict direct verliezen. Het hoeven geen superhelden te zijn maar dit komt wel erg slap over.
Toch leest het wel lekker als je van het genre houdt. De echte liefhebber beleeft denk ik meer plezier aan De Orde van Tim Wilkocks. Ook daar is het nodige op aan te merken maar het heeft meer diepgang en boeit direct.