Het verhaal wordt verteld vanuit drie perspectieven: dat van Lisa, van haar vriendin Marilyn en vanuit de dochter van Lisa: Ava. Ook worden er sprongen in de tijd gemaakt: beetje bij beetje krijg je meer te weten over het verleden, en hoe dat een rol speelt in het heden. De spanning wordt langzaam opgebouwd. Af en toe deed het me denken aan de boeken van Liane Moriarty, qua opbouw. En dat bedoel ik als een compliment. De manier waarop het verhaal zich via de verschillende perspectieven ontvouwt, is knap gedaan. Het maakt dat je voortdurend als het ware vooruit gestuwd wordt, richting ontknoping. De titel is goed gekozen, naarmate het verhaal vordert, begrijp je precies waar het op slaat.
Wat het boek mooi laat zien, is hoe iedereen geheimen heeft, en hoe iedereen worstelt met wie ze echt zijn, en wie de buitenwereld denkt dat ze zijn. Het laat zien hoe ook vreselijke geheimen iemand niet volledig definiëren, als mens zijn we complex, en in staat tot veranderen. Een ander thema dat als een rode draad door het verhaal verweven is, is vriendschap en vertrouwen, in de ander en in jezelf.
Minpuntjes (met nadruk op ‘tjes’): af en toe schuren gebeurtenissen langs de grens van geloofwaardigheid, maar ik vond dat uiteindelijk niet storend. En soms werd er iets teveel uitgelegd en herhaald.
Al met al is het een erg onderhoudend, spannend verhaal. Ik heb ervan genoten. Dit boek heeft me niet omvergeblazen zoals haar eerste thriller ‘Wat jij niet ziet’, wel deed. Misschien kan dat ook niet. Misschien hoeft dat ook niet. Het einde heeft me wel geraakt. Sarah Pinborough heeft laten zien mooie verhalen te kunnen schrijven die je urenlang meevoeren. Ik vind dat een kunst.

Met dank aan Hebban en House of Books voor het beschikbaar stellen van het ebook!