Fantastisch! Ruim 595 pagina's genoten van het verhaal. Geen enkel moment zakt het in.

Je weet als lezer dat Bunny, éen van de exentrieke studenten doodgaat. Wat je niet weet is wat de toedracht is. Is het een ongeluk? De hoofdpersoon Richard vertelt het verhaal (in de Ik-vorm). Tijdens het lezen heb ik het niet idee dat hij echt een belangrijke rol heeft gespeeld; als lezer ben je meer een toeschouwer.

als je denkt dat na de begrafenis van Bunny het verhaal rustig kabbelt naar het slot, heeft het mis. Tot op echt de laatste bladzijde weet Donna Tartt je gevangen te houden.