Vol goede moed begon ik aan de dikke pil die De Ommegang is. De roman werd door sommigen aangeprezen als “een kathedraal van een boek”. Het leek me interessant te lezen over een interessante historische periode.
Rond 1400 is de pestepidemie is net geweken en de Europese bevolking gedecimeerd. De handel en het intellectuele leven komen weer tot bloei. Nieuwe universiteiten worden opgericht. Op het concilie in Konstanz proberen de kerkleiders een einde te maken aan het Grote Schisma. Kettergerichten moeten de beschadigde reputatie van de kerk herstellen. Het Byzantijnse keizerrijk wankelt, de Turken staan aan de poort van Europa, en nog verder van huis gaat de wrede krijgsheer Timoer Lenk tekeer.
Jan van Aken lardeert zijn roman met bacchanalen met bloedende zwijnen en een sodomie-beschuldiging in een Parijs bordeel. Verder ontbreken ook de blijkbaar broodnodige erotische scènes niet.
Toch kon De Ommegang mij op een zeker moment niet langer boeien. Ik kreeg de indruk dat ik een verhaal zat te lezen dat voornamelijk uit wikipedia-weetjes bestond. Het door velen zo aangeprezen boek van Jan van Aken is mij dan ook bijzonder tegengevallen.