Het verhaal wordt verteld door Anna, 14 jaar is ze als ze begint met het bijhouden van een dagboek. Het is dan 1993.

Daarin schrijft ze haast elke paar dagen, over wat haar bezig houdt. Over wat haar twijfels zijn en hoe het geloof haar in zijn macht heeft en houdt.
De vele regels die er, aangaande het dagelijkse leven, zijn.
Hoe geloof zo op de voorgrond kan treden.
Geen lange broek aan. Zondag 2 keer naar de kerk.
Eerbied voor vader en moeder, maar vader is niet thuis en heeft problemen. Moeder staat er alleen voor en heeft ook problemen. Vooral met de kinderen, wat ze doen en wat ze niet doen.
Anna is een puber, die heel veel over alles nadenkt en gaandeweg, dat ze ouder wordt, haar vraagtekens bij alles zet.
De wereld buit het geloof dringt zich aan haar op en ze weet er niet mee om te gaan. Ze zit tussen alles in, is hetgeen ze geleerd heeft dan goed of is hetgeen ze nu tegenkomt dan goed.

De jaren gaan voorbij en Anna worstelt zich erdoor, wil een eigen identiteit. Haar dagboek, met rake gedichten.
Gaat Anna er nog goed doorheen komen?

Dit boek zet je aan het denken. Ik vond het beschreven geloof te streng. Zo zouden mensen niet geknot moeten worden in hun leven.
Geloof is liefde............ geen strafkamp.