Man.
Amadeus, Deus voor wie hem kent, is bezeten van twee T’s: taal en Tatja.
In de jaren negentig is Deus student Taalwetenschap en leert hij Tatja kennen. Hun liefde is een kort leven beschoren, want een paar maanden later verongelukt Tatja. Als Deus zichzelf weer een beetje bij elkaar geraapt heeft, gaat hij voor een tijdje naar Afghanistan. Daar sluit hij vriendschap met Daoud en Eza, met wie hij een drugshandel naar Nederland opzet.
Jaren later vertrekt Deus weer naar Afghanistan, maar dan in dienst van de Nederlandse vredesmissie. Hij verstaat Darsi en Pasjtoe en moet telefoongesprekken afluisteren en interpreteren. Dit is een traag proces, waar veel mankracht voor nodig is. Ooit heeft Deus een dissertatie geschreven over een door hem ontwikkelde numerieke taal, en deze taal laat hij los op het vertaal- en interpretatiewerk. Dit blijkt een groot succes en de NAVO toont zelfs interesse in hem. Maar Deus weet niet zo zeker of hij door wil gaan met zijn werk. Afghanistan is niet meer wat het was en Deus’ vroegere vrienden Daoud en Eza heulen met de Taliban. Deus raakt in tweestrijd, met wie is hij nou solidair? Met zijn vroegere vrienden, of met de missie?

Meisje.
Tatja is een obsessie voor Deus.
Tatja woont samen met haar hartsvriendin Puck. Niet alleen deelt Puck het appartement met Tatja, ze wil haar voor zichzelf hebben en bewaakt haar dan ook, zoals Deus concludeert na de zoveelste mislukte poging om alleen te kunnen zijn met Tatja. Als ze besluit een jaar in Venetië te gaan studeren, vindt Deus dat verschrikkelijk. Na een paar maanden houdt hij het niet meer uit en boekt een vlucht naar Venetië, om daar onaangekondigd een week met Tatja te kunnen doorbrengen. De verrassing aldaar is voor Deus zo mogelijk nog groter dan voor Tatja. Hij betrapt haar in een zeer compromitterende situatie.

Dood.
Levend verbrand bij een auto-ongeluk, dat is Tatja’s lot.
Deus is de veroorzaker van het ongeluk, en daar moet hij maar mee leren leven. Een aantal maanden na het ongeluk reist hij af naar het Afghaanse weeshuis waarvandaan Tatja is geadopteerd, om op die manier te proberen haar dood definitief een plaatsje te kunnen geven.
Eenmaal in Afghanistan trekt de dood zich niet helemaal terug uit Deus’ leven. Zijn nieuwe vrienden, Daoud en Eza, raken in conflict met de lokale maffia en het gaat er zeer hard aan toe. Deus moet een paar keer vrezen voor zijn leven.
Als Deus voor de tweede keer naar Afghanistan gaat, zeventien jaar later, is hij weer omringd door de dood. Zijn makkers van de missie sneuvelen door bermbommen, en ook aan de kant van de Afghanen vallen steeds weer doden te betreuren.

Man meisje dood.
Helaas bevat het boek ook een aantal dunne verhaallijnen die nergens toe leiden en dus niks toevoegen. Met minder van dit soort overbodige uitweidingen en zonder de vele herhalingen had het boek 150 pagina’s dunner kunnen zijn en daarmee ook krachtiger. Verder zijn er nogal wat onwaarschijnlijkheden, zoals Deus’ huishoudboekje in zijn studententijd. Hij leeft erop los en steekt zich heel diep in de schulden. En áls hij dan de kans krijgt om op een gemakkelijke manier in een klap zijn schulden af te lossen en tegelijkertijd een groot bedrag in zijn zak te kunnen steken, laat hij hem liggen. Dat mag op zijn minst verbazingwekkend genoemd worden. Maar het allerergste is de afloop van het boek. Zo vergezocht en onwaarschijnlijk dat het een enorme domper is.
Toch ook een pluspunt: het boek staat bol van de dialogen, die zeker in de tweede helft (in Afghanistan) interessant zijn.

Deus: ‘Wij brengen tenminste geen vrouwen ter dood omdat ze overspel hebben gepleegd.’
Eza: ‘Nee, jullie vermoorden mensen om olie. Ik weet niet wat erger is.’