Voor je weggaat is een ander boek dan ik had verwacht. Ik had verwacht dat we in het begin meer zouden lezen over het leven van Zoe en Ed voor het ongeluk, maar het ongeluk gebeurde in het eerste hoofdstuk al en daarna duiken we het verleden in.

Het lijkt me echt raar om terug in de tijd te gaan, om al precies te weten wat er gaat gebeuren. Ik weet ook niet of het goed is om keuzes opnieuw te kunnen maken, soms moeten gebeurtenissen nu eenmaal gebeuren, hoe moeilijk het ook is. Alles gebeurt met een reden, ook al weet je die op dat moment nog niet. Een verandering mag op het moment zelf dan slecht zijn, maar het kan uitbloeien tot iets moois. Het grappige aan het tijdreizen vond ik wel dat Zoey nu hele andere dingen opmerkte dan toen ze het moment echt mee maakte, ze is nu ouder en staat anders in het leven. Samen met Zoe beleeft je al mooie en verdrietige, typische liefdesmomenten, maar ook haar leven. Wat dat betreft is het boek vrij realistisch, ook al hebben zij wel alles tegen zich, met het trouwen en het kinderen krijgen. Best sneu om te lezen, het verdriet, het uit elkaar groeien. Maar krop dan vooral je emoties niet op, praat erover. Een relatie draait om vertrouwen, praten, eerlijkheid, maar ook compromissen sluiten.

Het boek gaat nogal snel door de tijd. Hierdoor leer je de personage niet echt kennen en blijft het verhaal nogal oppervlakkig. Elk hoofdstuk speelt zich af in een andere tijd, elk hoofdstuk draait om oriënteren en hopen dat ze Ed kan redden. Het wordt een beetje een obsessie voor Zoe, het is logisch dat ze Ed niet kwijt wil, maar het verhaal valt daardoor veel in herhaling, wordt voorspelbaar en gewoon irritant om te lezen. Ze is er zo op gefocust dat ze niet meer kan genieten, mooie dingen over het hoofd ziet.

Het enige wat me bij is gebleven van dit boek is dat het belangrijk is om je familie en vrienden dichtbij je te houden, voor steun en gezelligheid en dat je de dag moet nemen zoals hij is. Er zit iets goeds in elke dag, in alles wat er gebeurt, geniet daar zoveel mogelijk van.