Eerste leven was een boek waar ik naar uit keek, alleen al door de cover. Die is een echte eye-catcher en leek veelbelovend, maar ja hier heb je dan de veel voorkomende quote: don’t judge a book by its cover…. En dit was dus echt het geval

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Tenley , en daar heb je al mijn eerste struikelpuntje: ik vind haar niet leuk. En dat is natuurlijk erg belangrijk bij een boek er moet natuurlijk wel een klik zijn met het hoofdpersonage. Dit had ik dus niet en daarbuiten leek het verhaal voor mij veel te traag op gang te komen. Na honderd pagina’s was ik nog steeds niet in het verhaal meegezogen en naar eigen ervaring wist ik dat het er waarschijnlijk ook niet meer zat aan te komen. Maar ik zette volhardend door en wenste dat alles toch nog leuk zou worden…. Maar dat werd het jammer genoeg niet.

De personages werden mager uitgewerkt, de wereld werd chaotisch verteld, er werd rondgestrooid met verschillende benamingen waar ik naar verloop van tijd niet meer aan uit geraakte. Ik haalde bijvoorbeeld Myriad en Troika door elkaar en kon me soms maar amper herinneren wat een arbeider nu ook weer was. Ik kreeg ook echt geen zicht over hoe de wereld waarin ze nu leefde eruit zag of die van de twee koninkrijken.
Daarbij kon ik al bij het allereerste hoofdstuk je op een blaadje geven voor welk koninkrijk ze zou kiezen en suprise! Ik had het juist. Dus al dat getwijfel hoefde ook echt niet. Ik snap dat je er serieus over nadenkt, het gaat dan ook over de rest van je volgende leven, maar het hoefde ook niet 384 bladzijden vol gepeins zijn over wat er toch al zo duidelijk was.
Daarnaast stoorde ik me enorm aan de bijnaam die Killian aan Tenley gaf: Wijffie. Oh mijn god, hoe kun je een jongen leuk vinden die je zo noemt? En daarbij komt nog eens de enorm cliché matige gedachten die Tenley geeft over die jongens : Ooh die spieren, die ogen, die lange wimpers…. (mag ik een teiltje) Ik hou van romantiek in boeken, maar dit was echt ogenrollend….

Ik kan niet anders dan dit boek slechts 2 sterren geven. Gena had een heel mooi boek kunnen neerzetten in een unieke wereld maar jammer genoeg verloor ze zichzelf in clichés en ging daarbij te diep in op de twijfels en de romantiek dan op de koninkrijken.

Ik denk dat het tweede boek aan mij voorbij zal gaan.