“VREDE IN HET MIDDEN-OOSTEN: HAALBAAR OF EEN ILLUSIE?” Nick Pengelley start zijn eerste hoofdstuk van het boek Ryder met een van deze zinnen. Dit vormt dan ook een van de centrale vragen in het eerste boek van de trilogie rondom Ayesha Ryder. Moeten die andere twee boeken nog komen? Verschijnen ze in mijn kast? Is Ryder een topper of een domper? Naar mijn idee kon dit verhaal écht wel wat beter!

Ayesha Ryder, de vrouwelijke hoofdpersoon in het verhaal, raakt in het begin van het boek verstrikt in een moordzaak. Een belangrijke man, Montagu, wordt vermoord op de dag voor de onderhandelingen tussen Israël en Palestina, in Engeland. Toeval? Natuurlijk niet. Ayesha Ryder gaat uitzoeken wat er aan de hand is. Daar heeft ze haar kennis over de landen in het Midden-Oosten nodig. Komt ze achter de gruwelheden die plaats hebben gevonden?

Pengelley laat met dit boek zien dat hij goed gekeken heeft naar Dan Brown, met het boek Da Vinci Code. Het verhaal over Ryder hangt van symboliek aan elkaar. Van de Ark tot broches op kleren van personages, van oude documenten tot muzieknoten; alles blijkt een symbolische waarde te hebben. Daarmee maakt Pengelley het de lezer niet makkelijk. Als lezer word je uitgenodigd met de hoofdpersoon mee te ‘onderzoeken’, maar Ryder maakt haar denkstappen zo groot en zo snel, dat menig lezer moeite zal hebben met de achtervolging. In de loop van het verhaal wordt dit wel beter en dat maakt het verhaal zeker aantrekkelijker! Pengelley laat – via unieke symbolen – zien dat het verhaal goed in elkaar zit.

Het aantal details dat Pengelley geeft in zijn verhaal is opvallend. Vanaf de eerste bladzijde wordt er niets aan het ‘toeval’ overgelaten. “heel even maar – amper een seconde –‘(blz. 11) vormt een mooi voorbeeld. De lezer krijgt op deze manier niet veel ruimte voor eigen inbreng, iets wat ik persoonlijk jammer vind. Helaas verandert dit gegeven niet – in tegenstelling tot de symboliek – in de verloop van het verhaal. Pengelley blijft strooien met details, timmert alles dicht. Prettig voor de lezer die hier van houdt, maar voor de dromers onder ons een minder gegeven.

Het aantal personages dat in Ryder voorgesteld wordt, is hoog. Allereerst maak je kennis met Aysha Ryder, maar daarnaast kijk je ook mee met Judah Ben David, Holden, Moses Litmann, Nazir, Ahmed Ali-Yaya, Sir Norman Eldritch, Dame Imogen Worsley en verschillende andere personages. Hoewel je het grootste deel van het verhaal mag genieten van Ryder, zorgen deze andere personages af en toe wel voor verwarring. Van iedereen weet je maar een klein beetje, het blijven voornamelijk flatcharacters. Pengelley krijgt het voor elkaar de lezer in verwarring te brengen: elke keer wanneer je begrijpt wie er allemaal zijn en hoe ‘de lijntjes’ lopen, wordt er weer een nieuwe personage voorgedragen (met daarbij alle wendingen). Als lezer weet je veel meer dan Ryder, maar ik vraag me af in hoeverre dit spanningsverhogend werkte in dit verhaal. Het zorgt bij mij soms voor veel verwarring.

Het plot van Ryder is wel spannend te noemen! Het verhaal bevat een hoog verteltempo. Dit zorgt voor de nodige vervreemding aan het begin van het verhaal. Echter, eenmaal gewend aan het tempo, vormt dit geen probleem meer. Halverwege het verhaal zorgt een onverwachte wending ervoor dat het verhaal echt begint te lopen. Dat was voor mij ook het moment dat ik echt door wilde lezen. Dat was ook het moment dat het verhaal voor mij spannender, boeiender en echter werd. Ryder komt in de problemen, daders blijken geen daders en ‘goodguys’ blijken ‘badguys’. Wellicht niet allemaal unieke wendingen, maar ze werken wel spanningsverhogend!

De historische feiten in het verhaal zijn uniek. Pengelley laat via Ryder zien goed op de hoogte te zijn van de politieke situaties in het Midden-Oosten. Echter, deze gegevens spelen allemaal een belangrijke rol in het boek en zijn dus ook waardeverhogend. Als lezer heb je geen moment het idee dat de feiten overbodig zijn. Prettig is ook, om via het lezen van een boek, je geschiedeniskennis een beetje bij te kunnen werken. Pengelley laat – via Ryder – vraagtekens reizen over de gruwelheden die plaatsvinden en plaats hebben gevonden. Hij creëert op deze manier kritische hoofdpersonen en lezers. Dat heeft voor mij echt een meerwaarde.

Al met al is het boek voor mij geen succesnummer! Een – soms wat voorspelbaar – plot, een te grote hoeveelheid details en een overdosis symboliek maken het boek voor mij geen must-read. Het hoge aantal flatcharacters in het verhaal bestempelt dit gegeven voor mij. Echter, wie op zoek is naar een spannend verhaal met een hoog verhaaltempo, kan via Ryder zeker aan zijn trekken komen. En dan kunnen deel II en III misschien ook wel. Wie weet schaf ik er wel een aan… gewoon om te kijken of het anders wordt…