Op de achterflap wordt Rilke, de hoofdpersoon, getypeerd als charismatisch, excentriek, geestig en schaamteloos. De overige personages in het verhaal zijn interessant en kleurrijk, Welsh heeft een vlotte pen. Dat klopt allemaal.
Desondanks een tegenvallend boek: diezelfde hoofdpersoon speelt bij vlagen de moraalridder, de auteur laat iemand doodgaan (voor het gemak?), het verhaal is in 't geheel niet boeiend. Ik heb het gevoel dat het slechts dient als bindmiddel om seksuele voorstellingen te beschrijven met als een soort excuus de vondst van gewelddadige pornografie. Hoogepunt is de tot in detail beschreven 'daad' van Rilke met een willige jongeman, waarbij ook Rilke niet aan gewelddadige gedachten ontkomt.
Met één ster zou ik De donkere kamer tekortdoen, drie is teveel, vandaar mijn keuze voor twee.