Dit boekje is een aardig tussendoortje van de door mij zeer bewonderde schrijver Paul Auster waarin hij vertelt over de rol van het toeval in zijn leven en zijn directe omgeving. In tal van soms korte anekdotes vertelt hij over merkwaardige voorvallen, waarin nogal onwaarschijnlijke toevalligheden plaatsvinden. Auster laat zien hoe volstrekt onwaarschijnlijke gebeurtenissen onze levens verregaand kunnen beïnvloeden en lijkt ook te willen aantonen dat er ook sprake is van een soort noodzakelijkheid: in een soort ‘poetic justice’ of noodlot moèsten we wel gebeuren.
Met al die korte anekdotes over gekke voorvallen die hem, zijn vrienden, of vrienden van vrienden zijn overkomen, wil Auster ook laten zien wat voor een belangrijke rol deze spelen voor zijn werk als schrijver. Ze geven hem de inspiratie die hij nodig heeft. Sterker nog, Auster vertelt hoe uit een dergelijk absurd voorval (hij wordt meermalen thuis opgebeld door iemand die denkt detectivebureau Pinkerton gebeld te hebben) het idee ontstond voor zijn meesterlijke boek City of Glass. Een prachtig inkijkje in Auster’s keuken in een verder alleraardigst boekje!