Hoewel ik nooit wat van Heleen van Royen had gelezen wist ik wel precies wat ik van haar boeken vinden zou: dom. Soms moet je onderzoeken of een vooroordeel klopt. Soms wel, soms niet. Nu wel.

Als het nou alleen maar een verhaaltje over een privédetective was geweest... Dan had ik het waarschijnlijk nog niet met bovenmatige interesse gelezen, maar me minder geërgerd aan de amateurpsychologische ondertoon en het volstrekte gebrek aan ontwikkeling van welk personage dan ook. Een verzameling anekdotes over ontrouw is nog geen roman.