“De waarheid laat zich niet begraven”. Dat is de ondertitel van het nieuwste boek: Zand, van auteur Hugh Howey, voor mij geen onbekende auteur. In eigen beheer verkocht hij eerst zijn ebooks voordat een uitgeverij hem een contract aanbood.
De cover laat een stoffig rommelig blokkendorp zien, omringd door bergen en een mooie sterrenhemel. Het doet arabisch/egyptisch aan. De titel is wat dat betreft, goed gekozen.

Volgens de lovende teksten op de achterkant van het boek Zand zijn de verhalen van zijn hand meesterwerken, goed geschreven en vol spanning.

Het verhaal in dit boek speelt zich af in de verre toekomst, volgens mij. Dit wordt niet met zoveel woorden gezegd of verteld, maar toch krijg je dat als lezer dat gevoel.
De wereld waarin hoofdpersoon Palmer en zijn familie leven bestaat uit zand, zand en nog eens zand. De oude wereld ligt bedolven onder tonnen zand, waarin men probeert te overleven. Water en voedsel zijn schaars. Maar mensen zijn vindingrijk en door een uitvinding kan men zandduiken: een levensgevaarlijke duik, waarbij duikers het zand kunnen manipuleren en met voldoende zuurstof meters het zand in duiken om te proberen schatten uit de oude wereld op te duiken en te verkopen. Als Palmer zich opmaakt voor een levensgevaarlijke duik, op zoek naar een verloren gewaande stad,begint een spannend verhaal.

Het concept zandduiken wordt goed verteld. In dat opzicht is het een uniek verhaal, wat beeldend wordt beschreven en op een manier dat lekker weg leest. Zelf kan ik geen berg zand meer voorbijlopen zonder mij te bedenken hoe dat zandduiken zou zijn (niet dat ik die behoefte heb, trouwens). Het leek wel of ik altijd al had geweten wat zandduiken was.
Het boek wemelt van mooie zinnen. De omgeving waarin Palmer leeft, hoe onherbergzaam ook, wordt mooi verteld. Op die manier krijgt het verhaal meer lading. Leuk om te lezen was ook, hoe de auteur steden uit de oude wereld heeft getransformeerd tot nieuwe steden, bijvoorbeeld Danvar, de verloren stad, is eigenlijk Denver, Colorado, USA.

De beschreven wereld bestaat uit zand waartegen men vecht, en dat te lezen is een verademing naast dystopische boeken waarin een corrupte regering bijna haar gehele bevolking onderdrukt (The Hunger Games), of waarbij een uit de hand gelopen experiment (Divergent, The Maze Runner) zorgt voor de nodige spanning.

De karakters worden goed beschreven, waardoor je begrip krijgt voor hun omstandigheden.
Sommige personages worden, al naar gelang het verhaal vordert, meer uitgebeeld.

Verraad komt ook aan de orde, veelvuldig zelfs. Ook krijg je af en toe toch wel claustrofobische gevoelens over dat zandduiken. Hoe kom je op dat idee? Complimenten aan de auteur voor zijn fantasie.

Enig minpuntje: ik had graag meer willen lezen hoe de wereld waarin Palmer leeft, tot stand is gekomen. Waarom is alles begraven onder tonnen zand? Hoe is dat zo gekomen? Het roept beelden op van Egypte, waar de Sphinx bijvoorbeeld lag begraven onder zand.
Ook bestaat de wereld uit het boek Zand uit enkele dorpjes. Ik had persoonlijk zelf graag een iets grotere wereld willen “zien”.
Dat gezegd hebbende, vond ik dit boek een heerlijk, spannend, ietwat mysterieus boek, waardoor ik geboeid bleef. Maar is het einde echt een einde? Dat vraag ik mij af.