Şöyle bir düşündüm de, sevdiğim bütün karakterlerden hiç çekinmeden ateş ala bilirdim: kavgacı ve hırçın Dmitri Karamazov'dan, takıntılı Humbert'ten, son sigarasını bir türlü içemiyen kaygılı Zeno'dan, Haziran'ın 16'sında Ekim ayından beri yıkanmadığını kabul eden Stephen Dedalus'tan, kusurları üzerine kafa yormayı başlıbaşına bir kusur haline getirmiş Selim Işık'tan, okumadığı kitapları okumuş gibi yapan Turgut Özben'den, için de hep bir sıkıntıyla dolaşan Hayri İrdal'dan, hatta zamanla bana kendini sevdirmeyi başarmış küskün polis Behzat Ç.'den bile.